از: زهره مهرجو     در جاده های تاریک کوچه های سرد و باریک نبض زندگی بلندتر می طپد!   اینک بر می خیزد مردم خسته، مشت در آسمان… و صدا هچون رعد ابرهای سکون را می شکافد!   ز دست سگ هار افسار

«مرثیه» از: زهره مهرجو     سپیده دم از پنجره به بیرون خیره شدم، خورشید پنهان بود پرندگان خامش… و رود در جامۀ سپید انجماد نشسته بود.   *  *  * صبح گاه از پنجره بیرون را نظاره کردم، پرندگان

زهره مهرجو     در میان آتش.. و خرابه های جنگ، از پی غروب خونین خورشید.. و مرگ رنگ، دختری به دوردست ها می نگرد… و آه.. می کشد!   پیش ترها، افق برایش دو بال بود و پرواز… در آسمان آبی

آنانکه برخاستند در هنگامه سکوت و وهم و چه آسان بر بلندای آن‌همه پلشتی در شبی تاریک و تلخ زیر رگبار تند سرب و تگرگ واپسین لحظه‌های خویش را به آغازی ماندگار به فریاد نشستند. عاشقانه ترانه‌های رزم

هستهٔ کارگران و هواداران زاگرس مرکزی – هوادار سازمان فدائیان (اقلیت) – داخل کشور   ای عاشقان آزادی ای دلاوران گیلان فریاد آزادی را چنان بلند در سیاهکل سر دادید تا گسیل‌های صوتی

همه نیروهای ضد شورش شما همه لجن پوشان اوباشان با موتور و سلاح‌هایشان در یک‌سو زنی آزاده تنهای تنها سپاهی یک‌تنه در سوی دیگر با یک‌تکه چوب و روسری سفید در مقابل شما ایستاده از گیسوهایش پرچمی

ای نماد رنج و کار با تو بودم زمانی که سنگسارت  می‌کردند دفتر کدر کثیفم را ورق می‌زنم اندیشه‌هایم  را پاک نویس می‌کنم چشمانم  می‌گرید از تدفین گلبرک ها آخر تو به فرزندان خورشید شیر دادی درون بستر

پدرم را در یک شب تاریک از ما گرفتند او کارگر معدن بود به جرم دفاع از حقوق کارگران دستگیرش کردند جرمش را دادگاه قرائت می‌کند متهم بلشویک جرم، عضویت در شوراهای کارگری تحریک کارگران به اعتصاب علیه

ما مشت‌هایمان را با سکوت گره زده بودیم تا به سرودی مبدل شود در حالی که سرود اتحاد می‌خواندیم غافل از اینکه آنان برای طنابشان گردن می‌خواستند و ما بی هیچ مقاومتی ژست می‌گرفتیم و موهای فرزندانمان