سطحی نگاه کردن به اتفاقات آذربایجان یک اشتباه بزرگ ملی است این اتفاقات و رویدادها نه خودجوش و نه تصادفی و نه سهوی است بلکه فرایندی است از یک شبکه برنامهریزیشده که از سالهای بسیار بیش که از سوی
آن قدر دور اطاق میچرخیدیم تا سرمان گیج برود. صورتمان از خنده سرخ شود و آخر سرهم دعوا بشنویم و آرام بگیریم. تازه یادمان بیفتد که مشق داریم. گرداگرد اطاق روی زمین دراز بکشیم. دفتر کتابمان را
شیوع بیماری آنفولانزا که به آن بیماری تنفسی نیز میگویند، از مدتی پیش در ایران آغازشده و بسیار سریع گسترش یافتهاست. بهطوریکه اکنون مردم بسیاری مبتلا و بیمار گشتهاند. شهرهای سیستان وبلوچستان،
تعطیلی مدارس، هوای آلوده و قربانیان خاموش هوای بسیاری از شهرهای ایران، دیگر آلوده نیست بلکه مسموم است سمی بسیار قوی که به خورد مردم میدهند. لایهٔ ضخیمی از دود سقف آسمان را پوشانده و هیچ راه نفسی
تمام شد. خانه خالی شد. تمام تلاشم را کردم که هرچه دیرتر این اتفاق رخدهد ولی امروزخالیشد. الان ساعت نه شب است. هوا دم کرده و خفقانآوراست. میخواستم بیشتربمانم، اما منظره غمانگیزخانه
رنگ زرد پائیز بر دیدگان درختان آفتزده نشسته است. برفراز آسمان، بر کوهسار، بر زمین حتی بر عقربههای ساعت. برگهای خشک زرد هر شب در تلهٔ باد آوارهتر از قبل پیش میروند. آسمان هزاران تکه ابر سرخ
با کمال تأسف مطلع شدم رفیق هادی رسولی یکی از زندانیان سیاسی سابق و مقاوم در دهه ۶۰، بر اثر بیماری در یکی از بیمارستانهای شهر چالوس در شهریورماه ۱۴۰۴ از میان ما رفت و چشم بر جهان فروبست. رفیق
صدای نوک زدن پرنده به پنجره چوبی گوشنواز است. مانند شنیدن صدای بال کبوتری که گاهی به شیشه تکیه میدهد گاهی نوکی به زمین میزند. مثل صدای بوسیدن آب از لبان ماهیان تشنه که صبورانه درانتظار پرشدن
در ۴۷ سال گذشته، جمهوری اسلامی ایران با سیاستهای ارتجاعی و سرکوبگرانه، حقوق ابتدایی مردم محروم و زحمتکش را نادیده گرفته و کشور را به سوی بحرانهای برگشتناپذیر زیستمحیطی و اجتماعی سوق داده است.
بایاد جانفشاندگان دهه شصت من مرگ هیچ اعدامی را باورنمیکنم درتخم چشمهایم نشستهای. درپشت مدار نمناک دیدگانم، به پلکهایم آویختهای. میان خاموشی سینه پراندوهم سرپناهی ساختهای. گمان میکنم با
نظرات شما