طوفان سیاسی که جامعه ایران را فراگرفته است، به رغم تمام فجایع وحشتناک ضدانقلاب حاکم و کشتار بیرحمانه توده‌های فقیر، زحمتکش و بیکار مردم ایران در جریان قیام سراسری آبان ماه، تا ویران کردن تمام کاخ‌های ستمگران و برچیدن تمام بساط پاسداران نظم سرمایه و الله فرو نخواهد نشست. هنوز خون‌های بر زمین ریخته جان باختگان قیام آبان ماه خشک نشده، که بر خلاف پندارهای پوشالی رژیم که تصور می‌کرد با وحشی‌گری و کشتار، مبارزات را مهار خواهد کرد، موج گسترده‌ای از اعتراضات دانشجوئی در حمایت از قیام آبان ماه، حمایت از مبارزات کارگران و زحمتکشان و محکوم کردن جنایات رژیم، دانشگاه های کشور را فراگرفته است. در چند سال اخیر چنین موج گسترده‌ای از اعتراضات تعرضی جنبش دانشجوئی در ۱۶ آذر سابقه نداشته است. این مبارزات، اما در اوضاع سیاسی کنونی یک استثنا نیست، بلکه برخاسته از بحران سیاسی عمیقی است که نمود‌های آن را در همه جا می‌توان دید. از این نمونه است، بیانیه‌های متعددی که تشکل های کارگران و زحمتکشان بلافاصله پس از کشتار وحشیانه مردم توسط رژیم جنایتکار حاکم، انتشار دادند.

افدام جنایتکارانه جانشینان خدا و رسول خدا در سرکوب و کشتار بیرحمانه مردم ایران، خشم و انزجار از رژیم ددمنش جمهوری اسلامی را در همه جا برانگیخته است. پاسداران نظم سرمایه‌داری در قساوت و بیرحمی، کشتار و ویرانگری از هیچ جنایتی فرو گذار نکردند. آن‌ها مردمی را که با دست خالی در خیابان‌ها به اعتراض برخاسته بودند، به گلوله بستند. در ماهشهر با تانک و هلی‌کوپتر به جنگ مردم بی دفاع برخاستند. پس از گذشت سه هفته از آغاز قیام قهرمانانه توده‌های ستمدیده در اعتراض به فقر، گرانی، بیکاری، بی‌حقوقی و استبداد، هنوز ابعاد جنایت هولناک رژیم کاملا روشن نیست. تازه به مرور اخباری از تعداد کشته‌ها و مجروحان به خارج از مرزها می‌رسد. رژیم سرکوب و کشتار، هنوز هیچ آماری از تعداد کشته‌ها، زحمی‌ها و بازداشت‌شدگان انتشار نداده است. بر طبق اخبار غیر رسمی، تعداد جانباختگان از ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر اعلام شده است. از تعداد مجروحان و آنهائی که در نتیجه اصابت گلوله، شدیدا مصدوم شده‌اند، هیچ خبری انتشار نیافته است. تعداد بازداشت‌شدگان، متجاوز از ۸۰۰۰ اعلام شده است. رژیم به این سرکوب و کشتار وحشیانه متوسل شد تا گویا صدای هر اعتراضی را خفه کند، اما برعکس، اعتراض و مخالفت با این رژیم خونخوار به شدت افزایش یافته است. بازتاب آن را می‌توان در بیانیه‌های رادیکالی نیز یافت که در پی این جنایت از سوی گروه‌ها و تشکل‌های مختلف کارگران و زحمتکشان در داخل ایران انتشار یافت که قاطعانه وحشی‌گری رژیم جمهوری اسلامی را محکوم کردند و همبستگی خود را با قیام کنندگان و خانواده‌های جانباختگان اعلام نمودند. این بیانیه‌ها که پس از این سرکوب و کشتار وحشیانه انتشار یافته، نشان می‌دهند که میلیون‌ها تن از مردم ایران هرگز مرعوب نشده، بلکه پیگیر‌تر از گذشته، مصمم به ادامه مبارزه و تشدید آن تا برانداختن رژیم هستند. بنا به اهمیت این بیانیه‌ها در اوضاع سیاسی جاری، ضروری است که در این شماره نشریه کار به گزیده‌هائی از چند نمونه آن نظری بیافکنیم:

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ۱۰ آذر ماه در بیانیه‌ای تحت عنوان “سرکوب و کشتار خونین معترضین فرودست در سراسر کشور را محکوم می‌کنیم” نوشت: ” با اعلام افزایش۳۰۰ درصدی نرخ بنزین، اعتراضات مردم جان به لب رسیده که عمدتا از خانواده‌های کارگری و فرودستان هستند، فوران یافته است. درحدی نارضایتی‌ها در جامعه گسترده می‌باشد که در ظرف ۴۸ساعت تجمعات اعتراضی مردم به بیش از صد شهر در سراسر کشور کشانده شد.

اما این اعتراضات به حق فرودستان و دردمندان، با شدت تمام و با بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن، سرکوب و به خون کشیده شد. طبق گزارشات موجود، صدها تن از جمله نوجوانان ۱۳ و ۱۴ساله با گلوله کشته شده، بیش از هزار تن زخمی و بیش از هشت هزار تن بازداشت شده‌اند. مقامات حکومتی با روشی بی سابقه در جهان، اینترنت کل کشور را قطع کردند و حتی در بعضی مناطق تلفن های همراه را نیز از دسترس خارج کردند و با اتکا به نیروهای نظامی و امنیتی و لباس شخصی‌‌ها و با تیراندازی مستقیم به مردم، با خشونت بی‌پایان به خیال خود صدای اعتراض فرودستان را خاموش کرده‌اند.

…… سندیکای کارگران شرکت واحد تهران اعتراضات و تجمعات را حق مسلم تمام اقشار جامعه اعم از کارگران و معلمان و دانشجویان و مزدبگیران می‌داند و ضمن ابزار تاسف و همدردی با خانواده‌های جانباختگان اعتراضات اخیر، خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط کلیه بازداشت‌شدگان و معرفی و محاکمه کلیه آمرین و عوامل کشتار مردم هستیم.”

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه در بیانیه‌ای تحت عنوان ” سرکوب شورش گرسنگان برای داشتن نان ، کار،  آزادی محکوم است.” نوشت:” بعد از گران شدن بی سابقه بنزین طی چند روز گذشته،  مر دم  ستمدیده ، کارگران و زحمتکشان که از فقر و نداری، گرسنگی و اختناق و… به تنگ آمده اند در بسیاری از شهر های کوچک و بزرگ و بطور خودجوش به خیابانها آمدند تا اعتراض خود را به گرانی و تمام مصیبت های موجود نشان دهند. اما متاسفانه اعتراض به حق تهیدستان و ستمدیده گان، با برخورد سرکوبگرانه مواجه شده است.”

گروه اتحاد بازنشستگان در نهم آذر ماه با انتشار بیانیه‌ای نوشت:

” فریاد خشمی که از گلوگاه کارگران، معلمان، بازنشستگان، زنان و دانشجویان و همه مردم زحمتکش علیه فقر، بی عدالتی و تبعیض، به ویژه طی ماه های گذشته از تمامی نقاط جاری گشته بود، به همصدایی و خیزش گسترده اکثریت زحمتکش بی چیز و فراموش شده حاشیه ها پیوست.” بیانیه با اشاره به افزایش بهای بنزین و آوار شدن تاثیرات آن بر سر زحمتکشان، به واکنش رژیم می‌پردازد و می‌افزاید:

“لشکرکشی گسترده با استفاده از تمام امکانات و سلاح های کشتارگر نظامی، گسیل انواع و اقسام نیروهای نظامی و انتظامی و استفاده از افراد آموزش دیده بسیج برای سرکوب معترضان تجلی جنگ تمام عیار بر علیه مردم حق طلبی می باشد که برای اعتراض به گرانی روز افزون مایحتاج زندگی فریاد می زدند. بی دلیل نیست که این خشونت و کشتار سازمان یافته از سوی مسئولان حکومت به جنگ تشبیه می گردد و از خیابان های شهرها هم به عنوان جبهه های جنگی نام برده می شود. مردم نیز دشمنانی تلقی می گردند که ریختن خونشان ” واجب شرعی ” است. معادله ای که دستگاه قدرت برای مردم زحمتکش ترسیم می کند هیچ راهی برای حل بحران باقی نمی گذارد جز آنکه مردم ستمدیده به نیرو و قدرت خود اتکا داشته باشند و با آگاهی، تشکل و  اتحاد این معادله نابرابر را به نفع خود تغییر دهند. ”

شورای بازنشستگان ایران در ۸ آذر ماه بیانیه‌ای با عنوان”ادامه و تعمیق مشکلات کمرشکن معیشتی و خاموشی آتش زیر خاکستر ناممکن است! ” انتشار داد. در این بیانیه آمده است: “بعد از اعتراضات سالهای ۸۸ و ۹۶، بار دیگر در آبان ۹۸ خیابانهای کثیری از شهرهای ایران شاهد شعله ور شدن اخگری سوزان شد که سالیان سال زیر خاکستر خفقان و سرکوب به حیات خود ادامه میدهد…

نارضایتی بیش از ۸۰ در صد مردم از یکسو و انعطاف ناپذیری قدرت حاکم از سویی دیگر، چاره ای جز رویارویی مدام را در پیش رو نخواهد داشت و لذا هر لحظه میتوان زلزله ی اجتماعی وسیعتر با ریشتر بالاتری را شاهد بود. انتساب این اعتراضات و نارضایتی عمومی به خارج از متن جامعه و دشمن تراشی های معمول، نخ نما تر از آن است که قابل اعتناء باشد….. اکثریت مردم دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.”

کانون نویسندگان ایران نیز در تاریخ ۲۹ آبان ماه بیانیه‌ای، باعنوان “به سرکوب مردم معترض پایان دهید،” انتشار داد و “مقابله‌ی خشونت‌بار با آزادی بیان مردم را محکوم” کرد. در بخشی از این بیانیه گفته شده است:” برآمدن دوره‌ای اعتراض‌های گسترده در ایران گواه حل نشدن مسائل و مصائب مزمنی است که گریبان جامعه را در چنگ گرفته است. هر بار که صاحبان قدرت با استفاده از قوه‌ی قهریه اعتراض‌ها را پس زده‌اند، زمانی دیگر با توان، سرعت و خشم بیشتر سر برآورده است؛ چنانکه دور تازه‌ی اعتراض مردم که از ۲۴ آبان آغاز شده به سرعت گسترش یافت و دامنه‌اش در کمتر از ۲۴ ساعت به ده‌ها شهر کوچک و بزرگ رسید.

با اعلام ضربتی افزایش چند برابری قیمت بنزین، مردم به جان آمده از فقر و تبعیض و سرکوب، همان‌ها که به اقرار دست‌اندرکاران دولت، توان تأمین معاش خانواده را ندارند و نزدیک به هشتاد درصدند، صدای اعتراض خود را بلند کردند؛ آنها که کوچکی سفره‌شان جای دستبردی دیگر نداشت، رنج تلنبار شده در دل و جانشان را به خیابان بردند مگر گوش شنوایی بیابند؛ اما این بار نیز با ضرب و جرح و بازداشت و گلوله پاسخ گرفتند. همان طور که در چهار دهه‌ی گذشته هر گاه کارگران و معلمان و زنان و دانشجویان و نویسندگان و فعالان مدنی و سیاسی مستقل برای بیان مطالبات خود، حتی مطالبات جزئی صنفی، ناگزیر دست به اعتراض زدند یا تشکلی ایجاد کردند، با انگ‌هایی چون «اخلالگر»، «وابسته به بیگانه»، «مخل امنیت ملی» و با یورش مأموران امنیتی و انتظامی و زندان مواجه شدند….. با تبدیل کردن خیابان‌های شهرها به میدان جنگ و با استفاده از خشونت و بگیر و ببند و قطع اینترنت شاید بتوان آتش مطالبات مردم را زیر خاکستر برد، اما قطعا نمی‌توان آن را خاموش کرد.”

اهمیت این بیانیه‌ها و مواضع رادیکال آنها که با حمایت بی قید و شرط از مبارزات و مطالبات مردم در قیام آبان ماه، به شدت اقدامات سرکوبگرانه رژیم را محکوم کرده و با خانواده های جان‌باختگان ابراز همبستگی کرده‌اند، به ویژه در این است که پاسخ قاطعی به رژیم و خیال پردازی جنایتکاران حاکم به کنترل اوضاع و مرعوب کردن مردم پس از به راه انداختن حمام خون، داده شده است. در این بیانیه‌ها تاکید شده که پایانی بر مبارزات تا پیروزی نهائی بر دشمن ستمگر توده های کارگر و زحمتکش مردم نخواهد بود. اما به این نکته نیز باید اشاره کرد که بیانیه‌های بخش پیشرو و آگاه جنبش کارگری، زمانی می‌توانست اهمیتش بیش از آن چیزی باشد که اکنون هست، در بحبوحه خود مبارزات توده‌ای انتشار می‌یافت. چرا که در آن صورت این بیانیه‌ها می‌توانست توده‌های وسیع‌تری را به جنبش بکشاند، تداوم آن را افزایش دهد و بر نقش و اهمیت طبقه کارگر در جنبش توده ای بیفزاید. گرچه روشن است که نقش قطعی طبقه کارگر در آنجائی ظاهر خواهد شد که به عنوان یک نیروی متشکل مستقل، برپا کننده یک  مبارزه سراسری توده‌ای از نمونه اعتصابات سراسری باشد. این همه اما به هیچ وجه از اهمیت بیانیه‌های انتشار یافته بلافاصله پس از قیام نمی‌کاهد.

در این‌جا لازم است که به بیانیه دیگری هم اشاره شود که به نحوی متمایز از بیانیه‌های بالاست. بیانیه کانون صنفی معلمان تهران.

کانون صنفی معلمان ایران(تهران) نیز در تاریخ ۸ آذر ماه یک بیانیه تحلیلی پیرامون وقایع اخیر در کشور انتشار داد.

این بیانیه با اشاره به این که “جامعه ایران در دور باطلی از ناکارآمدی ساختار سیاسی، لجاجت در ادامه سیاست گذاری های غلط اقتصادی و ناتوانی در مقابله با فساد سیستماتیک اقتصادی گرفتار آمده است و پیامد طبیعی این گونه سیاست گذاری های اقتصادی، اقلیتی با استفاده از اهرم های سیاسی منابع اصلی ثروت و قدرت سیاسی را در اختیار خود گرفته اند و اکثریتی زیر بار نرخ رشد تورمی کمرشکن ، روز به روز فقیرتر شدن خود و عمیق تر شدن شکاف طبقاتی موجود در جامعه را شاهدند.”

می‌افزاید:” طبیعی ترین پیامد چنین وضعیتی انباشت نارضایتی های عمومی و شکل گیری اعتراض هایی در ابعاد کوچک و بزرگ است. اعتراض به شرایط بد اقتصادی، به فراگیر و سیستماتیک شدن فساد ناشی از انحصار ثروت و قدرت، به تبعیض و بی عدالتی های گسترده، به تسلط گفتمان ایدئولوژیکی خاص بر فرهنگ و سیاست که بیش از هرچیز توجیه کننده شرایط نابسامان کنونی، آن هم در جامعه ای است که در نتیجه بالا رفتن سطح دانش، جوانی و نوجویی، پیشرفت های بین المللی در زمینه تکنولوژی و نظام های ارتباطی – به رغم همه ی محدودیت های ایجاد شده- چنین شرایطی را برنمی تابد.”

کانون صنفی معلمان همچنین خشونت در سرکوب معترضان را شدیداً محکوم کرد. اما کانون صنفی معلمان تهران که در مواضع پیشین خود نیز نشان داده بود که هنوز لااقل اکثریت رهبری آن از اصلاح طلبی شکست خورده و رسوا در ایران دل نکنده است، در پایان بیانیه خود اظهار نگرانی می‌کند. از چه نگران است؟

“نگران عمیق تر شدن شکاف میان حاکمان با مردم، بیش از آن چه تاکنون بوجود آمده است.

نگران بسته شدن تمامی راه های مسالمت آمیز حل مشکلات موجود…”

آیا جز طرفداران رژیم ارتجاعی و ستمگرجمهوری اسلامی می‌توان کسانی را یافت که نگران عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم تحت ستم با حاکمان ستمگر و ارتجاعی باشد؟ دریائی از خون میان توده‌های زحمتکش مردم ایران و ” حاکمان” فاصله است و کانون صنفی معلمان نگران عمیق‌تر شدن شکاف میان حاکمان خونخوار با مردمی ستمدیده است. گرایش راست و ارتجاعی کانون با همین اظهار نظر نشان می‌هد که هنوز از بقای رژیم ترور و اختناق، رژیم استبداد، سرکوب و کشتار دست برنداشته است. این یک فریب است که کشتار بیرحمانه مردم ایران محکوم شود، اما در همان حال نگران عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم انقلابی و ترقیخواه با حاکمان ضدانقلابی، ارتجاعی و واپس‌گرا بود. نگران بسته شدن ” تمامی راه های مسالمت آمیز”ی بود که هرگز در ایران وجود نداشته و تنها طرفداران رسوای نظم سرمایه‌داری و استبداد دینی، مبلغ فریبکار آن بوده‌اند. بنابراین، اکنون که توده‌های وسیع مردم با قیام سرتاسری آبان ماه نشان دادند که برای نجات از نظم اسارت بار موجود، حتی آماده‌اند جان خود را نیز فدا کنند، زمان آن فرارسیده است که معلمان ایران، این گرایش “اصلاح طلب” را از رهبری تشکل‌های خود برکنار کنند و نمایندگانی را در رهبری تشکل های معلمان انتخاب نمایند که از برافتادن جمهوری اسلامی که خواست عموم توده‌های کارگر و زحمتکش مردم ایران است، حمایت کنند. شایسته نیست در کشوری که میلیون ها تن از مردم ایران خواهان بر افتادن رژیم ستمگر، استبدادی، دینی  و جنایتکار حاکم بر ایران هستند، در رهبری  تشکل‌های معلمان به عنوان قشر روشنفکر جامعه، کسانی حضور داشته باشند که به شکل پوشیده از ارتجاع حاکم بر ایران دفاع کنند، نگران عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم و ارتجاع حاکم باشند یا ادعا کنند که گویا تاکنون راه های مسالمت آمیز حل مشکلات باز بوده و اکنون کانون صنفی معلمان تهران نگران بسته شدن آن است.

این یک وظیفه مبرم بر عهده توده های معلم است که تکلیف خود را با این گرایش سازشکار روشن کنند. در هر حال، جنبش انقلابی کارگران و زحمتکشان ایران همانگونه که تا کنون به همگان نشان داده است، مسیر خود را یافته است. به مبارزه آشتی ناپذیر با نظم ارتجاعی حاکم ادامه خواهد داد و هیچ‌گونه سازشی با جمهوری اسلامی و جناح‌های آن نخواهد داشت. افتخار فقط نصیب آنهائی خواهد شد که همراه با طبقه کارگر و مبارزات کارگران و زحمتکشان باشند و نه افراد و گروه‌هائی که برای بقای ارتجاع تلاش می‌کنند.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۵۰ در فرمت پی دی اف

یش از ورود به بحث اصلی این نوشتار، لازم است، در مورد عنوان قیام آبان ماه که در سرتیتر این نوشتار به آن “کار، نان، آزادی” اطلاق شده توضیحی مختصر داده شود. از نظر نگارنده، این نکته بسیار حائز اهمیت است که یک قیام را با مطالبات آن، نامگذاری کنیم. متاسفانه، در ادبیات سیاسی از بسیاری از قیام­ها و انقلاب­ها تنها با تاریخ وقوع آن یا محل اصلی آغاز آن، یا القاب دیگری یاد می­شود که ربطی با اهداف آن قیام ندارند. برای نمونه می توان به قیام “بهمن ۵۷” اشاره کرد و یا “بهار عربی” و یا قیام “میدان تحریر” در مصر و غیره. با این شیوه­ ی نامگذاری غیرمطالباتی، همان طور که تجربه­ های تاریخی نشان داده است، می­توان در آینده، علل اصلی قیام­ ها را از حافظه­ ی جامعه به ویژه حافظه­ ی نسل­های آینده پاک کرده و برای حاکمانی که دستاوردهای قیام را به غارت برده­ اند، راه تحریف علل بروز قیام­ها و مصادره­ ی سیاسی آنان، در جهت مشروعیت بخشیدن به خود، باز می­ ماند. این همان تجربه­ ی تاریخی قیام عدالتخواهانه و ضد دیکتاتوری مردم ایران در بهمن ۵۷ است که از سوی جمهوری اسلامی، تحریف شد و به نسل­های بعدی به عنوان قیامی صرفا برای برپایی جمهوری اسلامی و قدرت­ گیری خمینی معرفی گردید. به این ترتیب، در بازگویی حکومتی، به راحتی از محتوای ضد دیکتاتوری و عدالتخواهانه‌ی خود تهی گردید و امکان جایگزین شدن یک دیکتاتور به جای دیگری و حذف خواسته­ های عدالتخواهانه را فراهم آورد.

اما موضوع اصلی این بحث که بررسی این قیام، تا حدی که زمان حال، یعنی دو هفته پس از برپایی قیام “کار، نان، آزادی”، اجازه می دهد، به این ارزیابی اختصاص دارد که آیا می­توان از شکست این قیام سخن گفت یا این که این قیام یک پیروزی، هر چند مقطعی، برای مردم تحت ستمی بود که در صحنه­ ی مبارزه ­ای نابرابر با دستان خالی در مقابل تمام دستگاه سرکوب رژیم از لباس شخصی­ های اوباش آدمکش گرفته تا تانک و تیربار ارتش و سپاه چنان ایستادگی قهرمانانه ­ای کردند، که ارکان حکومت جمهوری اسلامی را به لرزه درآوردند.

بحث اصلی را با این سوال آغاز می‌کنم که آیا می­توان از “سرکوب” قیام سخن گفت یا دقیق‌تر این است که از “اقدامات سرکوبگرانه‌ی رژیم” نام ببریم؟ آیا جمهوری اسلامی قادر به سرکوب قیام به معنای شکست آن بوده است؟ دقت بیشتر در کاربرد هر یک از این عبارت­ها اهمیت ویژه ای دارد، چرا که هر یک از این واژه ­ها، نه تنها بار سیاسی متفاوتی دارند، بلکه تاثیر روانی متفاوتی از خود به جای می‌گذارند.

این که کشتار وسیع توده­ های به پا خاسته، کشته و مجروح شدن هزاران نفر و دستگیری‌های وسیع، به هیچوجه به معنای پایان گرفتن اعتراضات و موفقیت رژیم در حاکم ساختن فضای رعب و وحشت و نیز تحمیل تحمل و تسلیم­  به توده­ های مردم معترض نبوده است، واقعیتی آشکار است.

این واقعیت را نه تنها بر مبنای اعتراف خود سران حکومتی و هم کاسه‌ای‌های به اصطلاح “اصلاح‌طلب” و فرصت طلبش در هر لباس و جامه‌ای می توان بازشناخت، بلکه می‌توان در ادامه‌ی اعتراضات کارگری، دانشجویی و دیگر اقشار که مبارزه را همچنان در اشکال دیگر، پس از عقب‌نشینی موضعی توده­ های مردم از خیابان­ها، ادامه می دهند، مشاهده کرد. همچنین در واکنش خانواده­ های قربانیان، که جبران ناپذیرترین صدمه­ های انسانی را دیده­ اند، و اجساد غرق خون جگرگوشه ­های­شان را بر روی دستان­شان حمل کردند، به وضوح روحیه­ ی مبارزاتی و تسلیم­ ناپذیری را بازیافت. این واکنش نه تنها از سوی خانواده­ ها، بلکه به صورت جمعی در موارد متعددی در مراسم عزاداری، از جمله در ماهشهر قابل مشاهده است.

بنابراین اولین استدلال برای شکست رژیم و پیروزی قیام، عدم موفقیت جمهوری اسلامی در سرکوب قیام “کار،نان، آزادی” است، در حالی که باید درنظر داشت، که این بار حتی برخلاف قیام دی ماه ۹۶، رژیم با تمام نیروی مسلح خود وارد میدان شده بود. در نظر داشتن این امر، به شناخت قدرت و توان این قیام می­افزاید.

اما برای اثبات این ادعا که قیام “کار، نان، آزادی” نه تنها شکست نخورده است، بلکه در همان چند روز آغاز خود، ضربات مهلکی به رژیم وارد کرد، دلایل متعدد دیگری را می­توان ذکر کرد، از جمله، تشدید بحران سیاسی حاکمیت، با ایجاد شکاف­های بسیار عمیق­ تر در جناح­های حاکم، قوای سه گانه و بی­ ثبات شدن هر چه بیشتر جایگاه ولی فقیه و بی­ اعتبار شدن قدرت رژیم در منطقه که همزمان با برگزاری تظاهرات و اعتراضات در عراق و لبنان، بیشترین ضربه را از نظر سیاسی به رژیم وارد آورد. همچنین تضعیف جایگاه رژیم در مذاکرات و معاملات سیاسی و اقتصادی در سطح مناسبات بی ن­المللی. به ویژه قطع اینترنت، حساسیت بین­المللی را برانگیخت و جهانیان را متوجه اوضاع سیاسی ایران ساخت. این تاکتیک رژیم که به ضد خود تبدیل شد، از دو زاویه کاملا به زیان جمهوری اسلامی تمام شد، یکی از نظر جلب همبستگی افکار عمومی با قیام کنندگان و دیگری از نظر سلب اعتماد شرکت­های اقتصادی و تائید نداشتن ثبات سیاسی رژیم جمهوری اسلامی در پای میز مذاکرات.

یکی دیگر از مهمترین ضرباتی که قیام نه تنها به پیکر پوسیده ی جمهوری اسلامی، بلکه به نظام جهانی سرمایه داری نئولیبرال وارد ساخت، مقاومت و مبارزه علیه سیاست‌هایی بود که از سوی ارگان­های سیاست‌گذاری مالی نظام سرمایه‌داری جهانی، از جمله بانک جهانی، صندوق بین ­المللی پول و بانک مرکزی اتحادیه­ ی اروپا اتخاذ شده و از تمام رژیم­های وابسته به این نظم جهانی، تحت عنوان سیاست­های ریاضتی، از جمله، قطع سوبسیدها، خدمات اجتماعی عمومی یا خصوصی­ سازی­ ها و …، دیکته می­شود. قیام “کار، نان، آزادی” نشان داد که اقشار زحمتکش و تهیدست جامعه، با وجود تمام خفقان و دیکتاتوری خشنی که بر جامعه حاکم است، در مقابل این سیاست­ها که افزایش بهای بنزین و قطع یارانه‌ها یکی از آن­ها می باشد، ایستادگی و مبارزه می­کنند و رژیم جمهوری اسلامی به هیچوجه قادر به پیاده کردن این سیاست­ها بدون به خطر افتادن جدی بقای خود نمی­باشد. در واقع با قیام “کار، نان، آزادی” تاریخ مصرف جمهوری اسلامی به شکل موجود، حتی برای نظام سرمایه‌داری جهانی نیز به پایان رسید.

تمام این ضربات مهلک به پیکر فاسد نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی، دلایل روشن شکست رژیم، اگرچه نه شکستی نهایی، و علائم پیروزی قیام، اگرچه نه هنوز پیروزی نهایی، را اثبات می­کنند. اما از جنبه­ ای دیگر لازم است به ویژگی قیام اشاره کرد که می توان از آن به عنوان یک پیروزی نهایی نام برد و آن پیروزی اخلاقی و ارزشی قیام “کار، نان، آزادی” است.

جمهوری اسلامی در طول حکومت فاسد و خشن خود، بیش از چهل سال با تمام ابزار تبلیغی و نهادهای خود تلاش کرد تا جامعه را نه تنها به انحطاط کامل بکشاند، بلکه این انحطاط اخلاقی و ارزشی را امری بدیهی، طبیعی و ذاتی انسان­ها نشان دهد تا خشونت خود را توجیه کند، خشونتی که خود سرمنشا متحجر تمام این ناهنجاری­ها بود. هنوز زمانی دور، پیش از دی ماه ۹۶ نبود که به نظر می­آمد، رژیم موفق شده فرهنگ عقب­افتاده و ارتجاعی مذهبی و ضد ارزش نظام سرمایه­ داری را بر جامعه مستولی کند. آمار بالای اعتیاد، فحشا، جرائم اجتماعی و خشونت و اما مهم­تر، تجربه­ ی زندگی روزانه­ ی هر فرد در مواجهه با دیگر انسان­های جامعه، بسیاری را به گفتن این جمله وامی­ داشت که “هیچ کس به هیچ کس رحم نمی کند”. این اصل کامل ضد ارزشی حاکم بر نظام سرمایه­ داری است که در آن، ثروت و قدرت و در واقع مالکیت خصوصی تنها ملاک ارزشمند بودن انسان­هاست. نظام سرمایه داری که در آن فرد در روند تولیدی که محصول کارش به خود او تعلق ندارد، منجر به بیگانگی انسان نسبت به محصول کارش، نسبت به خود، نسبت به انسان های دیگر و نسبت به طبیعت می شود. علاوه بر رشد این ضدارزش‌های حاصل نظام سرمایه­ داری، ماهیت استبداد دینی جمهوری اسلامی، خرافه­ پرستی را رواج داده و اعتقادات دینی را که خود در تاریخ سهم بزرگی در تسلیم به شرایط موجود و انحراف از ریشه­ ی هستی واقعی اجتماعی و مناسبات و ارتباط این مناسبات با یکدیگر می­باشند، در خدمت مشروعیت دادن به نظم موجود، گرفته بود. در این رابطه، به ویژه، عبور از خرافات و به آتش کشیدن سمبل­های حکومت مذهبی، بزرگترین شکست ایدئولوژیک رژیم بود که نه تنها جامعه­ ی آتی ایران را با جهشی برق آسا به سوی جدایی دین از دولت سوق می دهد، بلکه در طرد ارتجاع مذهبی تاثیری مهم بر کل منطقه برجای خواهد گذاشت.

قیام “کار، نان، آزادی” قیام همبستگی و همدلی انسان­ها از هر گوشه ­ای از این سرزمین است که روایت آن را نسل­های آینده با ذکر از خودگذشتگی­ها و دلاوری­های قیام‌کنندگان بازگو خواهند کرد.

این قیام نه تنها یک پیروزی تاریخی در ابعاد ارزشی، اخلاقی و ایدئولوژیکی در سطح روبنایی جامعه­ ی طبقاتی ایران و رژیم استبداد مذهبی حاکم بر آن است، بلکه با پیوند مستحکم بین مطالبات فوری خود برای کار،نان، آزادی برای اولین بار در تاریخ مبارزه­ ی طبقاتی در ایران، مبارزه­ای همزمان علیه دیکتاتوری و برای برقراری عدالت اجتماعی را با یکدیگر عجین کرد.

به این ترتیب، این قیام راه گشای اعتلای مبارزه­ ی طبقاتی گردید. اکنون پیشروان جنبش کارگری می­توانند، با تخمینی واقعی از پشتیبانی توده­ های مردم زحمتکش و در شرایطی که جهان سرمایه­ داری و رژیم جمهوری اسلامی با یک بحران عمیق اقتصادی و سیاسی مواجه شده ­اند، عزم راسخ و عمل انقلابی خود را در برپایی یک اعتصاب عمومی سیاسی نشان دهند. باشد که آن لحظه­ ی بزرگ تاریخی هر چه زودتر فرارسد، تا سایه ی شوم نظام سرمایه­ داری و حکومت استبدادی دینی­ اش توسط حکومت شوراهای کارگران و زحمتکشان، از تاریخ این سرزمین برای همیشه محو گردد.

افسانه پویش

متن کامل نشریه کار شماره ۸۵۰ در فرمت پی دی اف

چه انتظاری می توان از رژیمی داشت که چهل سال پیش با سرکوب خودش را به جامعه ما تحمیل کرد.!؟

چه انتظاری می توان از رژیمی داشت که طی چهل سال همواره با سیاست سرکوب، زندان، خشونت ، ترور و اعدام به بقاء خودش ادامه داده است!؟

خیزبلند و انقلابی مردم که با یک قیام همسری می کرد، با بی رحمی و شقاوت تمام به خون کشیده شد. مردمی که چیزی برای خوردن نداشتند و گرانی، بیکاری و فقرعمومی با عث شد تا برای اعتراض به افزایش قیمت سه برابری بنزین و به تبع گرانی عمومی وارد خیابانها شوند، توسط رژیم به گلوله بسته شدند و به شکل بی رحمانه ای کشته شدند. برادری که برای نجات و یاری رساندن به برادر تیرخورده اش خود را به او می رسانده تیر می خورد و در کنار هم جان می بازند. مادری که برای نجات پسر تیرخورده اش خود را بالای سر پسرش می رساند به رگبار بسته می شود. رژیم با قطع اینترنت و سانسور مطلق رسانه ای دستهای پلید خود را روی چشم وگوش مردم می گذارد تا از هرنوع کمک و یاری به هم‏دیگر منع شوند. تاکنون بیش از سیصد جان باخته شناسائی شده اند. مطمئناً کشتارمردم بیش از این شمار است. همه پهنه ایران به جنبش برخاست و خون معترضین در اغلب شهرها و استانهای در خیابانها جاری گشت. رژیم در ماهشهر و در جنوب با تانک و دوشکا به رویارویی با مردم زحمتکش پرداخت. در شط و نیزار های اطراف از زمین و آسمان به روی مردم معترض و پناه گرفته مسلسل بست. بعد از چند روز از درون نیزارها جسد های مردمی را که برای حق خواهی کشته شدند بیرون می کشیدند. در بهبهان شهر شمالی تر از ماهشهر تاکنون جسد ده جان باخته معترض شناسائی شده است. در غرب خوزستان در اندیمشک تعداد کشته ها کمتر از جانباختگان بهبهان نیستند. با این حساب که امروز هم دراندیمشک با تعقیب و پیگرد جوانان جان بدر برده معترض را در محل زندگی ‏اشان مورد هدف گلوله قرار می دهند. در اهواز به فاصله همین چند روز جسد دو دانشجوی دانشگاه چمران در اطراف این دانشگاه پیدا شده است! بار دیگر چهره پر خش و شیار خرمشهر این شهر جنگ زده خونین می شود. تا کنون ده ها تن جان باخته و کشته شده قیام آبانماه در این شهر محروم  شمارش شده اند.

خیز بلند و پرغرور مردم در آبان ۹۸، در تداوم اعتراضات هر روزه مردم در گوشه و کنا رو در ادامه اعتراضات عمومی مردم در سال ۹۶ و ۹۷ است. زبونی و استیصال رژیم به گل نشسته جمهوری اسلامی نیز نتیجه چهل سال تداوم سیاستهای قهقرائی اعمال شده توسط این رژیم است. این عین واقعیت جامعه و ستیز نیروهای دو قطب است، یکی ارتجاع میرنده سرمایه داری و دیگری نیروهای بالنده و پیشتاز اجتماعی. تمام راه های برون رفت رژیم از وضعیت موجود به بن بست منتهی شده و این ناشی از دام‏گهی است که رژیم خودش  در مدت چهل سال ساخته و همه درها  بر رویش بسته شده اند. راه برگشتی برای رژیم نمانده است. هارتر از همه دیکتاتوریهای دهه های پیشین جهان سرمایه داری و حکومت های فاشیست به سرکوب و کشتار مردم خواهد پرداخت.

وظیفه نیروهای پیشرو جامعه بخصوص کارگران انقلابی، زحمتکشان اجتماعی، روشنفکران پیشتاز جوانان، زنان، دانشجویان و کلیه توده های مردم است که با راه کارهای انقلابی به پشتوانه برنامه و پراتیک انقلابی اجتماعی بتوانند سکان جامعه را در اختیار خود بگیرند و آن را در مسیرسعادت و بهروزی جامعه و مردم هدایت نمایند. بی شک این مسیر بسیار صعب و سخت است. به همان اندازه ای که به عمل انقلابی نیاز دارد، دو چندان به درایت، فکر، برنامه و اندیشه انقلابی نیاز است. مدعیانی داریم که برنامه ای بهتر از برنامه رژیم موجود ندارند اما سر بزنگاه از طرف سرمایه داری جهانی و امپریالیستها بیدریغ حمایت خواهند شد. از هم اینک کارگران و زحمتکشان و توده های زن و مرد وجوانان باید با گارد بسته جلو این نیروهای دروغگو را بگیرند. ما، بیش از هر چیز احتیاج به اتحاد فشرده ای داریم، همان اتحادی که رژیم باتلاش اهریمنی خودش با کشتن برادری که برای کمک به برادر به خون غلتیده اش اقدام می کند به رگبار مسلسل می بندد تا این اتحاد انجام نگیرد.! رژیم اگر تا کنون توانسته با همه تلاش خود از اتحاد نیروهای جنبش انقلابی توده ها جلوگیری کند، اما مردم معترض در قیام اخیر توانستند بر این شگرد فاشیستی رژیم  غالب آیند.

دشمنان و رقیبان طبقه کارگر همه از یک قماش هستند. آنان طرفداران نظم موجود در اشکال دیگری هستند. می توانند با اتحاد ها و پیمان های نوشته و نانوشته دست در دست همدیگر علیه طبقه کارگر دست به اقدام بزنند. وظیفه طبقه کارگر و کلیه نیروهای پیشتاز اجتماعی است که از هم اینک در تدارک اهداف مهم و نهائی خود باشند و این جریانات غیر راستین را به عقب برانند. وظایف کارگران در واحد های صنعتی بزرگ با قابلیت رهبری است که در میان مجموعه فعالان محیط خود رابطه قوی تشکیلاتی ایجاد کنند و با ایجاد هسته های سه تا پنج نفره با پنهان کاری تشکیلاتی روابط میان خود را گسترش بدهند. با کارگران همرشته ای خود در جاهای دیگرارتباط ایجاد نمایند. دانشجویان، زنان، جوانان بیکار در محیط های زندگی وکارباایجاد هسته های سرخ  مخفی چابک وراهکارهای مناسب می توانند سهم خود را در جنبش ادا کنند. ما می توانیم با پشتیبانی و حمایت جنبش کارگری در حد توان خود جنبش اجتماعی مردم را که تاکنون خون های بسیاری برایش ریخته شده یاری رسانیم. با کارهای هرچند کوچک خود می توانیم به جنبش اجتماعی مردم کمک کنیم. “مورچگان با کار و تلاش جمعی و پیگیر خود می توانند کوه ها را جابجا کنند”. شبه آلترناتیوهای فرصت طلب اعم از سلطنت طلب، مجاهد، جمهوری خواه دروغگو را افشاء کنیم. روشنفکران انقلابی با اتکاء به مارکسیسم، رویزیونیستهای بی آزرم با هر رنگ و چهره ای را افشاء کنند و همه نفرت و انزجار خودرا نثار این طیف رنگارنگ نمایند. هدف کلیه نیروهای سیاسی غیر کارگری جابجائی در قدرت و خلاصه در شکل است. آنان نمی توانند به اهداف توده ای و یک انقلاب وسیعا اجتماعی پاسخ بدهند. تمام سعی‏ شان بر این است که با دور زدن مردم و با حداقل مشارکت عمومی به قدرت سیاسی برسند. طبقه کارگر و توده های اجتماعی درست در تقابل جریانات سیاسی غیر کارگری تلاش می کنند با انتخاب راه کار های انقلابی و شعار های وسیعا اجتماعی زمینه بیشترین و حداکثر مشارکت توده ای را ایجاد کنند. شعار کار، نان، آزادی – حکومت شورائی راه گشای این بستر است. نگذاریم رژیم با پرونده سازی های دروغین دستگیرشدگان را محکوم کند. ما فعالان کارگری جنوب با تلاش خود در این مسیر مبارزه می کنیم و از صمیم قلب با خانواده های جانباختگان و آسیب دیده گان قیام همدردی می نمائیم. یاد و خاطره جانباختگان را فراموش نخواهیم کرد و همواره نام آنان را گرامی خواهیم داشت. جاودان باد خاطره اختران تابناک، همه جانباختگان قیام پائیز نودوهشت.

زنده باد انقلاب و زنده باد اعتصاب عمومی سیاسی و قیام سراسری مسلحانه

نابود باد نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی

زنده باد سازماندهی محکم انقلابی

زنده باد انقلاب، زنده باد سوسیالیسم

   « فعالان کارگری جنوب» – ۱۰ آذر نودوهشت

کار، نان، آزادی، حکومت شورائی

متن کامل نشریه کار شماره ۸۵۰ در فرمت پی دی اف