قیام آبان‏ ماه ۹۸ که نخستین جرقه‏ های آن درخوزستان روشن شد و با سرعت شگفت انگیزی به سایر استان ها تسرّی یافت و به حریقی بزرگ در سرتاسر کشور تبدیل شد، تمام ستون‏ های نظم موجود را به لرزه افکند و به مدت یک هفته خواب و قرار از رژیم دیکتاتوری حاکم و سران مستبد و سرکوب‏گر آن ربود. توفان خشم تراکم یافته میلیون ها تن از فرودستان، زحمتکشان، بیکاران، زنان، جوانان و عموم تهی‏دستان و استثمارشدگان، خیابان های اکثر استان ها و شهرهای کوچک و بزرگ را درنوردید و رژیم حاکم را در مقیاس سراسری به چالش کشید. سنگربندی خیابانی، یورش گسترده به قرارگاه‏ های بسیج و سپاه، حمله به کلانتری‏ ها، آتش زدن بانک‏ ها، پمپ بنزین ها، دفاتر امام جمعه ها و مراکز اشاعه خرافات مذهبی، آتش زدن خود روها و وسایل نقلیه نیروهای نظامی و انتظامی، مبارزه و مقابله رو در رو با نیروهای سرکوب و در یک کلام استفاده از اشکال رادیکال ‏تر و عالی‏ تر مبارزه، نمایشی از روحیه اعتراضی قیام کنندگان و نشان از عزم و ارداه آن ها برای تعیین تکلیف با رژیم حاکم داشت و همین عزم و اراده بود که ترس و  وحشت مرگ آوری را به جان رژیم سرمایه داری حاکم و سران مستبد و ستم‏گر آن انداخت.

جمهوری اسلامی که پیش از این نیز بارها قیمت سوخت از جمله بنزین را رسماً افزایش داده بود، تصور نمی‏ کرد توده های مردم در این ابعاد وارد عرصه مخالفت با سیاست دولت شوند و از آن مهم‏ تر فکر نمی‏ کرد آتش خشم فروخفته اقشار زحمت‏کش و به‏ جان آمده مردم، با این حدت و شدت شعله‏ ور شود و تا تمام مراکزستم و سرکوب و تحمیق آن امتداد یابد. ارتجاع حاکم در بهت و حیرت گرفتار و غافل‏گیر و سراسیمه شد. ضربات کوبنده‏ ی قیام، موجودیت رژیم را به خطر انداخت. حتی در درون برخی حافظان نظم موجود تزلزل هائی پدیدار شد. آن‏گاه دیکتاتور بزرگ فرمان کشتار را صادر کرد و خون صدها قیام کننده بر زمین ریخت.

گفته شد فقط نیم درصد مردم در این اعتراضات شرکت داشته اند. قیام آبان را به دولت های خارجی منتسب کردند و با اظهارات دیگری از این دست، خواستند از ابعاد قیام بکاهند و آن را کم اهمیت جلوه دهند. عظمت قیام آبان را اما نمی ‏شد با این عبارات خدشه دار نمود. خورشیدی طلوع کرده و همه جا نور پاشانده بود. دیگر نمی ‏شد آن را کتمان کرد. ضربه قیام چنان سخت و کاری و ناگهانی بود و سران رژیم را چنان گیج و سراسیمه ساخت که علاوه بر فرمان کشتار و قتل عام قیام کنندگان، آنان را دچار تناقض گوئی و اعتراف ولو غیر مستقیم به عظمت قیام کرد.

عبدالرضا رحمانی فضلی وزیر کشور، سه شنبه پنج اذر در شبکه یک سیمای جمهوری اسلامی در حالی که ادعا کرد در سرتاسر کشور ۱۳۰ تا ۲۰۰ هزار نفر در اعتراضات خیابانی شرکت داشته اند و برای بی اهمیت جلوه دادن قیام تهیدستان و گرسنگان اضافه کرد که این تعداد “نیم درصد جمعیت کشورهم نمی‏ شود” اما در عین حال نکات دیگری را نیز مطرح کرد که نه فقط از اهمیت قیام آبان نمی ‏کاهد، بلکه دلایل آشکاری بر اهمیت و عظمت آن نیز هست. وزیر کشور اعتراف کرد که اعتراضات توده ای در تهران از ساعت ده روز شنبه (۲۵ آبان) شروع شد. شهرداری غافل‏گیر شد. اتوبان ها مسدود شد و “ما در سی چهل نقطه با این مشکلات روبرو بودیم” وی عتراف کرد به بیش از ۵۰ پایگاه و پاسگاه نظامی و انتظامی، ۷۳۱ بانک، ۹ مرکز مذهبی، ۷۰ پمپ بنزین و ۱۸۳ خورو نظامی و انتظامی حمله شده است. وزیر کشور اعتراف کرد تظاهرات و سنگربندی های خیابانی علاوه بر شهرهای بزرگ “بیش از ۵۰ درصد در مناطق حاشیه ای شهرهای بزرگ بود”. وزیر کشور در مورد گسترش قیام و خطر تسخیر صدا و سیما به ‏دست قیام کنندگان در حالی که خود از آن‏چه که در تهران و سایر شهرها درحال وقوع بود به شدت نگران و مضطرب شده بود، رئیس صدا و سیما را از حرکت یک گروه ۵۰۰ نفره به سمت صدا و سیما باخبر می کند. می گوید “زنگ زدم به آقای علی عسگری رئیس صدا و سیما و گفتم ۵۰۰ نفر از اشرار در حال حرکت به سمت صدا و سیما هستند.”

ترس و وحشت و سراسیمه ‏گی از یک سو و عظمت قیام آبان از سوی دیگر را در سخنان سران رژیم حتی ده روز پس ازپایان آن هنوز می توان در این جملات دید و حس کرد. کسان دیگری نیز از درون حکومت، حرف های دیگری زده اند و آمار های دیگری ذکر نموده اند که با قوت بیشتری صحت این برداشت یعنی سراسیمه‏ گی و ترس از قیام و عظمت آن را تأیید می کند. مجتبی ذوالنور رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس اعتراف کرد که روز شنبه ۲۵ ابان در ۱۴۷ نقطه در تهران و بیش از ۷۰۰ نقطه در سراسر کشور درگیری وجود داشته است. این ها همه نشانه هائی از قدرت و عظمت قیامی‏ست که وابستگان حکومتی به ان اعتراف می کنند. قیامی که نه ۲۰۰ هزار نفر بلکه بیش از یک میلیون نفر از تهیدستان و بیکاران و جوانان و فرودستان جامعه آن را رقم زدند.

وزیر کشور البته از حمله قیام کنندگان به اماکن عمومی، آمبولانس ها و خودروهای شخصی غیردولتی و امثال آن نیز نام برد که همه مردم می دانند اتهامات بی اساس و دروغ هائی بیش نیستند. دروغ هائی که جز برای توجیه خون‏ریزی بیشتر و سرکوب خونین تر اعتراض کنندگان نبوده است. این دروغ ها اما کسی را فریب نمی دهد. چرا که بسیاری از توده های معترض و کسانی که از نزدیک شاهد بودند به چشم خود دیدند مأمورین امنیتی و بسیجی که نقاب های متحدالشکلی بر چهره داشتند و از مرکز واحدی سازماندهی و هدایت شده بودند برای بدنام کردن قیام و صدور جواز سرکوب خونین و تیراندازی به قصد کشتن قیام کنندگان، دست به این کار زدند. برخی ویدئوهای منتشر شده در شبکه های مجازی نیز نیروهای وابسته به رژیم را که در حال تخریب اماکن عمومی و خودروهای شخصی در راه بندان‏ها هستند، بوضوح نشان می دهند.

وقتی که آتش فشان خشم میلیون ها بیکار و گرسنه حاشیه نشین شهرها فوران کند، این نیز محتمل است که برخی فروشگاه های بزرگ مواد غذائی دولتی وسرمایه داران بزرگ نیز در معرض تهاجم گرسنگان قرار گیرد. اما نسبت دادن اتهام تخریب اموال عمومی و خودرو های شخصی و امثال آن به اعتراض کنندگان و قیامی که شیپور سرنگونی رژیم را به صدا درآورد و بی استثنا در دل تمام سران حکومتی و بالاترین مقامات مذهبی رژیم رعب و هراس  و وحشت انداخت، نمی توان آن را بدنام کرد. در ترس و  وحشت رژیم همین بس که گفته شود شخص خامنه ای که خطر سرنگونی و شکاف و دودلی در میان پائین ترین رده های نیروهای سرکوب را زودتر از دیگران احساس کرد خیلی زود وارد معرکه شد و پی درپی به اظهار نظر پرداخت تا بلکه با سخنان خود در اطراف زنده کردن سرکوب های دهه شصت و تدارک آن، هلاکت خود و رژیم ‏اش را به عقب بیاندازد. خامنه ای در دیدار خود با بسیجیان در تاریخ ششم آذر، از قیام مردم زحمتکش به عنوان “یک توطئه عمیق وسیع بسیار خطرناک” یاد نمود. او ضمن اعتراف به عمق و دامنه قیام ابان، برسرکوب حداکثری و حفظ نظام به هر قیمت و حتی توسل به روش ها و تاکتیک های سرکوب ‏های خونین در دهه شصت تأکید ورزید. وی از بسیج خواست در تمام کشور و در تمام محله ها و در مقابل حوادث گوناگون آماده باشد، غافل‏گیر نشود و راهبردها و تاکتیک های آماده داشته باشد. دیکتاتور بزرگ ضمن تعریف و تمجید از بسیج، سعی کرد بسیجیانی را که در روزهای اول و دوم قیام تا حد زیادی روحیه خود را باخته بودند، ترغیب و تشویق کند و به آن ها روحیه بدهد. خامنه ای به بسیج هشدار داد مراقب باشد که “از درون دچار مشکل نشود”! خامنه ای پیش از آن نیز پیامی در روز یکشنبه ۲۶ ابان و زمانی که نه نیرهای سرکوب و بسیج و سپاه و نه کل حکومت از شوک و گیجی و سردرگمی ناشی از ضربه کاری قیام درنیامده بودند صادر کرده بود. وزیر کشور در سخنان خود در پنج آذر نیز به آن اشاره کرد. اوگفت “پیام رهبر انقلاب نافذ و مؤثر بود. پس از پیام رهبری وحدت در کشور ایجاد شد و نیروها انگیزه گرفتند، چرا که آن پیام روح بخش بود و همه باید شکرگذار ایشان باشیم.”

همراه با پیام های پی در پی خامنه ای، ارتجاع حاکم شدیدترین و خشن‏ ترین شیوه های سرکوب قیام را اتخاذ کرد. دستور کشتار و تیراندازی به سر و به قصد کشت، از بالا صادر شده بود. فرماندهان سپاه و بسیج و نیروی انتظامی، دستگاه قضائی و روحانی دلقک، همگی برسرکوب خونین و حداکثری قیام کنندگان پای فشردند. در ظرف فقط دو روز، با گلوله های مزدوران حکومتی، تیراندازی از روی پشت بام ها و شلیک از نزدیک، صدها قیام کننده در خون خود غلطیدند. آمار کشته شدگان اعلام نشده است اما شمار کشته شدگان بسیار بالاست. برطبق سومین لیست سازمان عفو بین الملل، ۱۶۱ تن از قیام کنندگان به دست جلادان به قتل رسیده اند. یک مقام وزارت کشور تعداد کشته شدگان ثبت شده در فرمانداری ها را ۲۱۸ نفر اعلام کرد. آمار ثبت شده دیگری که در شبکه های اجتماعی انتشار یافته، حاکی از آن است که دست کم ۳۶۶ نفر در سراسر کشور جان‏باخته اند. تعداد واقعی کشته شدگان قیام آبان ۹۸ اما به احتمال خیلی زیاد از این هم بیشتر است.

شمار زخمی ها نیز بسیار زیاد است و تا ۵۰۰ نفر تخمین زده می شود .

شمار بازداشت شدگان نیز گرچه رسماً اعلام نشده اما به ده هزار نفر می رسد. نقوی حسینی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس، تعداد بازداشتی های قیام آبان را ۷۰۰۰ نفر اعلام نموده است. تنها در تهران ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ نفر را به زندان فشافویه منتقل نموده اند که گنجایش این تعداد زندانی را ندارد و شرایط آن بسیار وخیم است. در این زندان خرید و فروش و مصرف مواد مخدر و تجاوز جنسی یک امر عادی است و  همین چند ماه پیش (خرداد) جوان ۲۱ ساله ای که به اتهام سیاسی در این زندان بود، توسط دو زندانی شرور با کارد دست‏ ساز به قتل رسید. شایان ذکر است که تعداد زیادی از کشته شدگان و همچنین بازداشت شدگان قیام آبان را جوانان کم سن و زیر ۲۰ سال و نوجوانان و حتی کودکان ۱۳ تا ۱۷ سال تشکیل می دهند. در حال حاضر نیز شکنجه های وحشیانه، فشارهای گوناگون، پرونده سازی و اعتراف گیری های اجباری در ابعادی وسیع علیه بازداشت شدگان زندانی اعمال می شود. ارتجاع حاکم از طریق عوامل خود، علناً از زجرکش کردن بازداشت شدگان قیام آبان سخن می گوید. پنجم آذر، شبکه اول سیمای جمهوری اسلامی، سخنان مرتجعی به‏ نام ابوالفضل بهرام پور مفسر قرآن را پخش کرد که به سبک گیلانی جلاد، خواستار زجرکش نمودن و بریدن دست و پای قیام کنندگان و سلاخی جوانان زندانی شد. افزون بر این، ارعاب و فشار و تهدید علیه خانواده ها فوق العاده شدید است. در برخی شهر ها در ازای تحویل جنازه کشته شدگان مبلغ ۱۴۰ تا ۱۶۰ میلیون تومان طلب نموده و در ضمن خانواده ها از هر گونه مراسم تشییع جنازه منع شده اند.

سرکوب و کشتار و آدم کشی گرچه بسیار شدید و گسترده و بعد از دهه شصت کم سابقه است اما مطمئناً رژیم را نجات نخواهد داد. این رژیم به پایان خط رسیده است و باید گورش را گم کند. به‏ ویژه آن ‏که قیام آبان به اعتراض کنندگان آموخت که با دست خالی نمی ‏توان در برابر تفنگ و گلوله ایستاد. یورش قیام کنندگان به پایگاه‏ های بسیج و سپاه و کلانتری ها اما نشان از این داشت که قیام کنندگان نه فقط از این بابت به این مراکز یورش برده اند که مراکز سرکوب مستقیم بوده اند، بلکه همچنین از این بابت که با تصرف این مراکز و دست‏یابی به سلاح و مهمات می توانند و باید خود را تجهیز کنند، به این اقدام دست زدند. این تجربه ای‏ست که در قیام بعدی آن را به ‏کار خواهند بست. قیام بعدی در نخستین امواج خود، دست به سلاح خواهد برد. با این ‏همه تعرض قیام کنندگان در مقیاس سرتاسری به این مراکز و کاربست تاکتیک ها و اشکال عالی و رادیکال مبارزه و چنگ در چنگ شدن با نیرهای سرکوب تا به دندان مسلح، یک نقطه عطف بزرگی را در مبارزات خیابانی توده ای رقم زد و دستاورد بسیار ارزشمندی را نه فقط برای قیام کنندگان آبان، بلکه قیام کنندگان آتی نیز به همراه داشت. توده های به‏ پا خاسته و قیام کننده ‏ی آبان ماه ۹۸ تمام مراکز ستم و سرکوب و تحمیق را شجاعانه مورد یورش قرار دادند، در برابر اعمال قهر و خشونت دستگاه سرکوب دست به مقاومت زدند و تا آن جا که می توانستند از خود دفاع کردند.

قیام آبان ماه ۹۸ سرکوب و در خون قیام کنندگان غرق شد، اما این تمام ماجرا نیست. وقتی که برپادارندگان نظام و نوکران خمینی از قماش میرحسین موسوی، سرکوب قیام آبان را با کشتار فجیع شهریور ۵۷ و شخص خامنه ای را با محمد رضاشاه مقایسه می کند، این در واقع نشان می دهد که وضعیت رژیم جمهوری اسلامی به چه میزان بالائی ناپایدار است و در اساس چیزی به پایان عمر نظام حاکم باقی نمانده است. با اعتصاب عمومی سیاسی و قیام مسلحانه سراسری که از هم اکنون باید آن را تدارک دید، باید تکلیف رژیم جمهوری اسلامی را یک‏سره کرد و به عمر ننگین آن پایان داد. قیام آبان سرکوب شد اما قیام توفنده تر بعدی زودتر از آن‏چه که رژیم تصور می ‏کند فرا خواهد رسید. قیام آبان در خون قیام کنندگان درهم شکست اما بشارت دهنده و آغازکننده انقلاب شد. قیام شکست خورد، زنده باد انقلاب!

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۹ در فرمت پی دی اف

قیام آبان ماه رویدادی بزرگ درصحنه سیاسی ایران و مبارزات توده‌های زحمتکش مردم بود. از همین روست که تقریباً تمام سازمان‌ها و گرایش‌های سیاسی را وادار به موضع‌گیری در قبال آن کرد. برای نخستین بار از دوران به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی، اتفاق جدیدی هم رخ داد. طیف وسیعی از سازمان‌ها و گروه‌های بورژوائی که یک سر آن را سازمان‌های به‌اصطلاح برانداز تشکیل می‌دهند و سر دیگر آن تا درون جمهوری اسلامی بسط می‌یابد، ظاهراً کشتار مردم را محکوم کردند. دلیل سیاسی این موضع‌گیری‌ها البته پوشیده نیست. در ایامی که یک رژیم سیاسی یا یک نظم طبقاتی به پایان دوره حیات خود می‌رسد، جنبش‌های توده‌ای ابعاد گسترده و تهدید‌کننده‌ای به خود می‌گیرند و صدای پای انقلاب به گوش طبقه حاکم هم می‌رسد، معمولاً در درون طبقه حاکم شکاف ایجاد می‌شود و حتی گروه‌هایی از درون طبقه حاکم می‌کوشند خود را طرفدار مردم و خواسته‌های آن‌ها جا بزنند. از همین روست که در پی قیام آبان ماه، می‌بینیم گروه‌هایی که بنا به ماهیت طبقاتی‌شان، زمانی بخشی از قدرت حاکم بودند و یا هم‌اکنون بخشی از این‌قدرت‌اند، به کشتار مردم اعتراض می‌کنند و برخی به‌عنوان مدافع  خواسته‌های مردم ظاهر می‌شوند. اما آن‌ها همان‌گونه که تجربه انقلاب شکست‌خورده پیشین نشان داد، حتی زمانی که به‌عنوان یک جریان سرنگونی طلب ظاهر می‌شوند، هدفی جز به انحراف کشاندن و شکست جنبش و انقلاب ندارند. این گروه‌ها و سازمان‌ها را می‌توان به دودسته بزرگ تقسیم کرد. گروه اول آن‌هایی هستند که خواستار برافتادن جمهوری اسلامی‌اند، اما برافتادن جمهوری اسلامی حتی چنانچه صرفا ادعای جدائی دین از دولت را داشته باشند، این جدائی برای آن‌ها معنای دیگری جز برافتادن دخالت آخوند از اداره سیاسی کشور ندارد. یعنی مدافع واقعی جدائی دین از دولت نیستند. مشکل‌شان فقط با آخوند است و نه دولت دینی. گروه دوم نیز به‌رغم هر ادعائی هم که داشته باشند، چیزی جز برخی اصلاحات سیاسی ناچیز در چهارچوب همین جمهوری اسلامی موجود نمی‌خواهند. این‌ها طیف وسیعی را در بر می‌گیرند که شامل گروه‌هایی از جناح موسوم به اصلاح‌طلب رژیم تا ملی- مذهبی و جمهوری‌خواه است.

تمام این سازمان‌ها و گروه‌های بورژوائی هر اختلافی هم که با یکدیگر داشته باشند، در این نقطه وحدت دارند که نظم اقتصادی- اجتماعی سرمایه‌داری باید حفظ شود. همه آن‌ها بدون استثنا بر این باور نیز هستند که همین سیاست اقتصادی نئولیبرال جمهوری اسلامی که میلیون‌ها انسان کارگر و زحمتکش را به فقر، گرسنگی و بیکاری، اعتیاد، تن‌فروشی، محکوم کرده و سرمایه‌داران و ثروتمندان را ثروتمندتر ساخته و شکاف فقر و ثروت را در ابعادی ناشناخته عمیق کرده است، باید ادامه یابد. آنچه مورد اختلاف میان آن‌هاست، بنا به ضرب‌المثل معروف، دعوا بر سر لحاف ملاست. شکل حکومت و سهم و نقشی است که هرکدام از این سازمان‌ها می‌خواهند در قدرت سیاسی داشته باشند. بنابراین، آنچه به مردم وعده می‌دهند، در بهترین حالت، مجموعه‌ای کم‌وبیش از مطالبات دمکراتیک و آزادی‌خواهانه است. به تمام برنامه‌های آن‌ها تا جایی که اصولاً چنین برنامه‌ای داشته باشند، نگاه که شود، هرگز حتی کلامی فراتر از محدوده نظم سرمایه‌داری یافت نخواهد شد. بنابراین روشن است که این سازمان‌ها به هر طیفی که تعلق داشته باشند، درنهایت، چیزی جز اصلاحات سیاسی نمی‌خواهند. خواه بدون جمهوری اسلامی یا با جمهوری اسلامی. تاکتیک‌های آن‌ها نیز در این راستاست که اوضاع از کنترل خارج نشود و کارگران نتوانند ابتکار عمل را به دست‌گیرند و نقش تعیین‌کننده‌ای در سازمان‌دهی و رهبری جنبش انقلابی و تحول آن به یک انقلاب داشته باشند.

اگر نظری به مواضع این سازمان‌ها بیندازیم، مجاهدین خلق در ظاهر رادیکال‌تر از دیگر گروه‌های بورژوائی به نظر می‌رسد. این سازمان برخلاف تمام دیگر سازمان‌های بورژوائی، خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی به شیوه‌ای قهرآمیز است. می‌خواهد جمهوری اسلامی را براندازد، اما هدفی جز این ندارد که مجاهدین خلق قدرت را به دست بگیرند و یک دستگاه دولتی را با ساخت و بافت فکری و تشکیلاتی مجاهدین، به‌جای جمهوری اسلامی کنونی بنشانند. یعنی دولتی ارتجاعی شبیه دولت جمهوری اسلامی. اما آن‌ها چگونه می‌خواهند جمهوری اسلامی را سرنگون کنند و به قدرت برسند. همان‌گونه که درگذشته شیوه عمل این سازمان بوده است، آن‌ها با مردم ایران و مبارزه آن‌ها بیگانه‌اند. یا به عبارت دقیق‌تر، تا جایی مردم و مبارزه آن‌ها برای این سازمان مطرح است که به مجاهد بپیوندند و یا از آن‌ها حمایت کنند. اگر از بندوبست آن‌ها با قدرت‌های جهانی برای دست‌یابی به قدرت بگذریم، تا جایی که مدعی‌اند در داخل مبارزه می‌کنند، امروز هم کانون‌های شورشی این سازمان، همان واحدهای مجاهدند که اصلی‌ترین وظیفه آن‌ها این است که بنرهای مسعود و مریم رجوی را از جایی آویزان کنند، یا درجایی که مردم در حال مبارزه‌اند، عکس و فیلم برای تبلیغات این سازمان تهیه کنند. این سازمان به دلیل عملکردی که تاکنون داشته، در میان مردم ایران اعتباری ندارد و هرگز نمی‌تواند نقشی جدی در جریان تحولات سیاسی ایران داشته باشد، تا چه رسد به کسب قدرت سیاسی. بااین‌وجود از آنجائی که این سازمان یک نیروی متشکل و سازمان‌یافته شبه‌نظامی ‌است، هر تحولی که در ایران رخ دهد، یکی از معضلات قدرت حاکم، سازمان مجاهدین خلق خواهد بود. گروه دیگری که از میان سازمان‌های بورژوائی  خواستار سرنگونی جمهوری اسلامی است، سازمان‌های سلطنت‌طلب هستند. این گروه‌ها خواستار بازگشت نظام سلطنتی در ایران‌اند. اما آن‌ها چگونه می‌خواهند این بازگشت را عملی کنند؟ گرچه گروه‌های وابسته به طیف سلطنت‌طلب تاکتیک‌های متفاوتی دارند، اما اگر بخواهیم مواضع رهبر آن‌ها، رضا پهلوی را ملاک قرار دهیم، آن‌ها خواهان برافتادن جمهوری اسلامی با حفظ دستگاه دولتی موجود یعنی صرفاً تغییر شکل جمهوری اسلامی به سلطنتی هستند. دلیل آن‌هم روشن است. گرچه آن‌ها در میان بازماندگان سلطنت‌طلب در داخل ایران، نفوذ دارند و گروهی محدود از افراد ناآگاه، شبیه گروه‌های حزب‌اللهی خرافاتی دوره انقلاب سال ۵۷ نیز از آن‌ها حمایت می‌کنند و در برخی از اعتراضات شعار “رضاشاه روحت شاد” را سر می‌دهند، اما از آنجائی که می‌دانند عموم مردم ایران که تجربه بازگشت به قرون‌وسطا را تجربه کردند، با بازگشت به عصر برده‌داری باستان مخالف‌اند و از آنجائی که هرگونه برآمد موج انقلابی را به زیان خود و تقویت جنبش چپ کارگری می‌دانند، بنابراین تنها شانس خود را برای به قدرت رسیدن، برافتادن جمهوری اسلامی با حفظ اساس دولت کنونی، بوروکراسی و نیروهای مسلح، می‌دانند. به‌عبارت‌دیگر، بر این باورند، زمانی تحولی به نفع آن‌ها رخ خواهد داد که گروهی از درون جمهوری اسلامی به نفع آن‌ها دست به عمل بزند. این گروه البته نمی‌تواند جریانی جز نیروهای مسلح رژیم باشد. از همین روست که رضا پهلوی همواره در موضع‌گیری‌های خود در همان حال که بر مبارزه مسالمت‌آمیز تأکید می‌کند، بیش از هر چیز بر نقش و اهمیت نیروهای نظامی جمهوری اسلامی، به‌ویژه رده‌های بالای آن برای سرنگونی تأکید دارد. این‌که تا چه حد این انتظار سلطنت‌طلبان برای احیاء سلطنت تخیلی است، پوشیده نیست. اگر قرار باشد سربازان و رده‌های پائین نیروهای مسلح رژیم به مردم بپیوندند،  در جریان یک انقلاب و مبارزه‌ای قهرآمیزخواهد بود و نه مبارزه‌ای مسالمت‌آمیز . اگر هم قرار باشد در شرایط  بحران سیاسی عمیق که دیگر بقاء جمهوری اسلامی ممکن نباشد، رده‌های بالای نیروهای مسلح برای نجات طبقه حاکم و نظم سرمایه‌داری علیه جمهوری اسلامی اقدام ‌کنند، برای نجات نظم موجود است و نه افزودن معضلی به نام سلطنت بر معضلات دیگر. بنابراین درهرحال روشن است که سلطنت دیگر امکان ظهور مجدد در ایران را ندارد. اساساً مردم ایران  در مقابل سلطنت‌طلبان نیز همانند مجاهدین خلق ، موضع دارند، از همین زاویه نیز هست که جمهوری اسلامی می‌کوشد با کشیدن پای آن‌ها به جنبش‌های اعتراضی مردم، راحت‌تر این جنبش‌ها را سرکوب کند.

اما در دسته‌بندی دوم همان‌گونه که گفته شد، طیف وسیعی جای گرفته‌اند که گروهی از اصلاح‌طلبان شکست‌خورده دولتی تا ملی- مذهبی‌ها و جمهوری‌خواهان را در برمی‌گیرد. همه آن‌ها از به‌اصطلاح جمهوری‌خواه  سکولار- دمکراتیک شان گرفته تا اصلاح‌طلبانی که هنوز یک‌پا در قدرت دارند، به‌رغم تمام شکست‌هایشان، همچنان بر اصلاحات سیاسی در جمهوری اسلامی تأکیددارند. اینان نیز در پی قیام آبان ماه، با صدور بیانیه‌هایی، در ظاهر به درجات مختلف، سرکوب و کشتار مردم را محکوم کردند.

روز ۲۶ آبان، گروهی از به‌اصطلاح شخصیت‌هایی که همواره یک پای ایجاد و تحکیم رژیم جمهوری اسلامی و استبداد و سرکوب بوده‌اند، همان‌هایی که روحانی را نیز به قدرت رساندند و از برنامه‌ اقتصادی نئولیبرال جمهوری اسلامی دفاع و حمایت کرده‌اند، امثال حجاریان، تاج‌زاده، اصغر زاده، علوی تبار، کولایی، مزروعی، مولا وردی… بیانیه‌ای ۷۷ نفره انتشار دادند. آن‌ها این بار برخلاف دی‌ماه سال ۹۶ که همراه با جناح دیگر رژیم، مردم معترض را اوباش نامیدند و از سرکوب آن‌ها دفاع کردند، اکنون‌که وضعیت وخیم جمهوری اسلامی را دریافته‌اند وتوام با آن تضادشان با جناح دیگر تشدید شده است، در بیانیه خود ‌کوشیدند با محکوم کردن سرکوب و کشتار، خود را طرفدار مردم و خواسته‌های آن‌ها معرفی کنند. ازجمله آن‌ها نوشتند: ” پاسخ خشونت‌بار به تجمعات مردمی در اعتراض به گرانی بنزین طی دو روز گذشته در چندین شهرستان متأسفانه تاکنون فاجعه به همراه داشته و به‌قرار اطلاع منجر به جرح و حتی قتل نفس شده است.

شلیک بی‌محابای تفنگی که از محل بیت‌المال برای دفاع از مردم فراهم‌شده به‌سوی شهروندان عادی و غیرمسلح که برای ابراز اعتراض و یا خشم خود به خیابان آمده‌اند، مطلقاً و فارغ از موضوع اعتراض، غیرقابل‌توجیه و جنایتی است که قانون و دستگاه قضا نباید حتی لحظه‌ای در تعقیب بانیان، آمران و عاملان آن تعلل کند.” اصلاح‌طلب ورشکسته از قانونی که بیان و تبلور اراده سرمایه‌داران و ارتجاع سیاسی حاکم است و دستگاه قضائی رژیم دیکتاتوری عریان که وظیفه‌اش همواره زندان و اعدام هر معترضی بوده است، می‌خواهد که ” بانیان، آمران و عاملان” را تحت تعقیب قرار دهند. ماهیت تمام ادعای آن‌ها در مورد محکوم کردن کشتار مردم از همین درخواستشان از دستگاه قضائی رژیم استبدادی روشن است. آن‌ها اگر به کشتار هم اعتراض می‌کنند، برای نجات نظم موجود و بهره‌گیری از مبارزات مردم در رقابت‌های جناحی است.

اما آن‌ها از رژیم سرکوب و کشتار و دیکتاتوری عریان چه چیز دیگری می‌خواهند؟ بشنویم: ” باز گذاردن مسیر اعتراضات مسالمت‌آمیز و به رسمیت شناختن حقوق ملت مصرح در قانون اساسی کم‌ترین توقعی است که می‌توان از حاکمان داشت… و زمینه جلب نظر و مشارکت مردم را از طریق برگزاری انتخابات آزاد، سالم و عادلانه با حضور تمامی گرایش‌ها فراهم کنند، به خواست مردم احترام گذاشته و نیز با عادی‌سازی روابط خارجی بساط تحریم‌ها را جمع کنند.” اصلاح‌طلب ورشکسته هنوز هم وعده “برگزاری انتخابات آزاد، سالم و عادلانه” را تحت رژیم استبداد و اجرای قانون اساسی استبداد دینی و طبقاتی می‌دهد. گویا که این قانون اساسی تاکنون به اجرا درنیامده و دولت دینی استبدادی حاکم بر ایران، تبلور همین قانون اساسی نیست و از آسمان فروافتاده است.

این آقایان و خانم‌هایی که ۴۰ سال سر مردم ایران کلاه گذاشتند، وعده اصلاحات دادند و مدام به مردم ایران هشدار می‌دادند که دوران انقلاب‌ها به پایان رسیده، حالا که مردم برخلاف تمام نصایح مرتجعانه آن‌ها در تدارک برپائی یک انقلابی نوین هستند، به ترساندن مردم روی آورده و از آن‌ها می‌خواهند که مبادا از مسیر اعتراض مسالمت‌آمیز خارج شوند:

” از مردم عزیز و معترضان می‌خواهیم با نمایش تعهد خود به نفی هرگونه خشونت و تخریب اموال عمومی و خصوصی از مسیر اعتراض مسالمت‌آمیز خارج نشده و به‌علاوه مراقب هر نوع سوءاستفاده احتمالی بیگانگان و گروه‌های خشونت‌طلب و غیر ملتزم به تمامیت ارضی و حاکمیت ملی باشند.”

به این حامیان نظم استبدادی موجود باید گفت: خشونت‌طلب آن‌هایی هستند که چهل سال مردم ایران را کشتار کردند و به بند کشیدند. توده‌های ستمدیده و زحمتکش مردم ایران که به نبرد برای برافکندن رژیم سرکوب و کشتار برخاسته‌اند، نه به خشونت، بلکه به قهر انقلابی علیه طبقه حاکم روی آورده‌اند و چندان نخواهد گذشت که به قهر مسلحانه نیز علیه مرتجعین حاکم روی‌آورند. این خشونت نیست. این‌یک حق انسانی برای رهایی ستمدیدگان از چنگ ستمگرانی است که ۴۰ سال با سرکوب و کشتار، مردم ایران را به اسارت گرفته‌اند. این مردم ایران نبودند که در قیام اخیر اموال عمومی و خصوصی را تخریب کردند. به آتش کشیدن مراکز سرکوب و ستم نظامی رژیم، به آتش کشیدن مراکز دستگاه سرکوب و تحمیق مذهبی، اموال عمومی نیست. این‌ها کنام سرکوبگران مردم بودند. حتی درجایی که مردم بانک‌ها و پمپ‌های بنزین را به آتش کشیدند، خشم فروخورده خود را علیه سرمایه‌داران و دزدهای حاکم نشان دادند که با دزدی و چپاول و استثمار ثروت‌های هنگفت اندوخته‌ و همه‌چیز را به انحصار خود درآورده‌اند. این مزدوران سرکوبگر و خشونت‌طلب حکومت بودند که از همان لحظه ورودشان ماشین‌های مردم را در هم شکستند. به مغازه‌ها و منازل مردم یورش بردند. به بیمارستان‌ها حمله کردند و حتی برخی از آتش‌سوزی‌ها را خود آن‌ها برپا نمودند. درعین‌حال، مردم ایران در این جنبش سراسری به همگان نشان دادند که دیگر به اراجیفی از نمونه” سوءاستفاده احتمالی بیگانگان و گروه‌های خشونت‌طلب و غیر ملتزم به تمامیت ارضی و حاکمیت ملی” کمترین وقعی نمی‌گذارند. مردمی که در آبان ماه به قیام در سراسر ایران روی آوردند، برخلاف ادعای مرتجعینی امثال خامنه‌ای قاتل، سران نظامی مزدور رژیم و دیگر سران حکومت، از کسی دستور نگرفتند. منتظر یاری و کمک از خارج از مرزهای کشور نبودند، نگران “گروه‌های خشونت‌طلب و غیر ملتزم به تمامیت ارضی و حاکمیت ملی” نبودند. متحد و یکپارچه در ۷۰۰ نقطه از ۲۷ استان کشور، به جنگ با ارتجاع برخاستند.

اگر این گروه از به‌اصطلاح اصلاح‌طلبان در شرایط انقلابی کنونی، مصلحت‌اندیشی کردند و علناً از سرکوب مردم به نام خشونت‌طلب نامی نبردند، رهبر مفتضح و رسوای آن‌ها، محمد خاتمی که تازه ده روز بعد،از خواب بیدار شد، کمبود بیانیه آن‌ها را جبران کرد و گفت: «صف معترضان مسالمت‌جو را باید از کسانی که طالب آشوب‌اند جدا نمود.” وی تلاش کرد با این اظهارنظر ابلهانه، مردمی را که متحد به قیام روی آورده‌اند به دودسته تقسیم کند،”مسالمت‌جو” و “آشوب‌طلب” . از آنجائی که در واقعیت چنین دودسته‌ای وجود نداشت و همه مردم خواستار برافتادن رژیم بودند، اظهارنظر ایشان چیزی جز تأیید کشتار مردم بی‌دفاع به نام “آشوب‌طلب” نیست.

گروه‌های سیاسی نزدیک به این جناح حکومت نیز تقریباً مواضع مشابهی اتخاذ کردند. همه آن‌ها با مبارزه قهرآمیز مردم برای سرنگونی رژیم به‌شدت مخالفت کردند و از مردم خواستند، مسالمت‌آمیز، اعتراض کنند. جمهوری اسلامی هر مبارزه مسالمت‌آمیز مردم را به گلوله می‌بندند، اما مدافعین نظم ستمگرانه حاکم اندرز می‌دهند، مبارزه مسالمت‌آمیز کنید. علاوه بر این، آن‌ها از ارتجاع حاکم خواستار شنیدن حرف مردم و برگزاری انتخابات آزاد شدند!

ازجمله، در تاریخ ۴ آذرماه گروهی تحت عنوان “جمعی از فعالان ملی-مذهبی” با انتشار بیانیه‌ای ضمن ابراز نگرانی از این‌که “نقطه ثقل اعتراضات از طبقه متوسط به اقشار کم‌درآمد” انتقال‌یافته،” و “اگر در دی‌ماه ۹۶ عمدتاً شهرهای کوچک صحنه اعتراض بودند، این بار برخی شهرهای بزرگ نیز وقایع مشابهی را تجربه کردند.” و ” فاصله اعتراضات خودانگیخته مردمی مرتب کوتاه‌تر” شده است.” با اظهار تأسف از این‌که حاکمان نمی‌خواهند چشم بر واقعیاتی که در کشور می‌گذرد و گوش بر صدای اعتراض مردم جان به لب رسیده باز کنند.” اظهار امیدواری کردند” این بار حاکمان صدای اعتراض مردم را تا دیر نشده بشنوند و به تجدیدنظر بنیادی در رویکردهای شان بپردازند.” رهنمود حکیمانه‌ای است!! اینان که خود در طول چهار دهه حاکمیت ستمگرانه جمهوری اسلامی یا متحد رژیم در سرکوب و کشتار بوده‌اند یا گروه مخالف قانونی آن، اکنون‌که بحران عمیق سیاسی جامعه ایران را فراگرفته است، از ترس سرنگونی حکومت اسلامی محبوبشان، از حاکمانی که همین چند روز پیش صدها تن از مردم ایران را کشتار کردند و هزاران تن را به بند کشیدند، تقاضا می‌کنند “تا دیر نشده در رویکردشان تجدیدنظر کنند.” این حرف‌ها چیزی جز فریب مردم نیست.

جمعی دیگر از همین قماش نیز در۳۰ آبان ماه با صدور بیانیه‌ای ضمن اعتراف به حضور ساکنان فقیر مناطق حاشیه شهرها در اعتراضات ، همان رهنمود‌های شکست‌خورده سال‌ها پیش را تکرار کردند و ادعا کردند ” به‌رغم همه‌ی فشارها باید از هرگونه اعمال خشونت پرهیز کرد. بی‌تردید گسترش دامنه خشونت کمترین دستاوردی برای مدافعان منافع ملی، تمامیت ارضی، عدالت و آزادی نخواهد داشت.” رهنمود آن‌ها به توده‌های ستمدیده مردم روشن است. اگر چهل سال سرکوب شدید و به بند کشیده شدید، اگر جمهوری اسلامی تاکنون ده‌ها هزار تن از شما مردم را به جرم دفاع از مطالبات برحقتان کشتار کرده است، شما اجازه ندارید علیه اربابان به پا خیزید و به قهر انقلابی برای سرنگونی برده‌داران روی‌آورید. مبادا به قهر انقلابی و انقلاب متوسل شوید! این خشونت است و دستاوردی نخواهد داشت. بازهم تحقیر، بندگی، سرکوب، اسارت  و کشتار را تحمل‌کنید و به این پند سفیهانِه عمل کنید که خرابی اوضاع ” جز با اصلاحات ساختاری از طریق آغاز گفتگوی ملی در داخل کشور برای بهبود وضعیت ممکن نیست.”  اینان گویا فراموش کرده‌اند که حالا دو سالی است  مردم شعار می‌دهند، “اصلاح‌طلب، اصول‌گرا، دیگه تمومه ماجرا”.

پدربزرگ این گروه‌های مرتجع ملی-مذهی، نهضت آزادی هم در ۶ آذرماه بیانیه‌ای در چهارچوب همان مواضع گروه‌های فوق‌الذکر، انتشار داد. این گروه ادعا کرد:

“در میان معترضان، عده‌ای از سر فرصت‌‌طلبی‌های فردی یا با سرمایه‌گذاری بیگانه یا به‌طور سازمان‌دهی‌ شده، کوشیدند دست به تخریب اموال عمومی بزنند، اما حساب این اقلیت قانون‌گریز را باید از اکثریت مردم معترض که سال‌هاست خواسته‌ای جز حاکمیت قانون و حقوق انسانی خود ندارند، جدا کرد و نمی‌توان به این بهانه، کل معترضان را «آشوب‌گر» و «ایادی دشمن» خواند و با آنان به سخت‌ترین وجه ممکن برخورد کرد.”

نهضت آزادی نخست بر دروغ‌پردازی‌های دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی که گویا گروهی از معترضان ، آشوب‌طلب سازمان‌دهی شده توسط بیگانگان بوده‌اند، مهر تأیید می‌زند. سپس خزعبلات همیشگی خود را در مورد مضرات رادیکال شدن جنبش تکرار می‌کند و می‌گوید:

“مردم ایران درنتیجه تجربه‌های فراوان تاریخی دریافته‌اند که رادیکالیزه کردن اعتراضات و دمیدن خشونت بر امواج اعتراضات مدنی شیوه‌ای امنیتی است که تنها به سود گروه‌های برانداز و نهادهایی تمام می‌شود که ابزار سرکوب را در دست داشته و در صورت خشن‌ شدن اوضاع، دست بالا را خواهند داشت.”

در پایان نیز به رژیم استبدادی هشدار می‌دهد که حواستان را جمع کنید. ” امواج اعتراضات مردم به بافت حاشیه‌نشین شهرهای بزرگ” گسترش‌یافته و ” ممکن است مهار کردن و مدیریت آن در فرصت‌های آتی با هزینه‌های سهمگین مواجه باشد” “جا دارد که مسئولان نظام در چارچوب ظرفیت‌های دمکراتیک قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و پیش‌ازاین که دیر شود، با ایجاد زمینه‌های «وفاق ملی» مانع از واگرایی‌های سیاسی و گسترش شکاف‌های سیاسی و اجتماعی شوند.”

نهضت آزادی شدیداً اظهار نگرانی می‌کند و از رژیم کشتار، سرکوب و استبداد درخواست می‌کند که برای نجات نظم موجود زمینه اصلاحات ساختاری را فراهم کند. این فسیل‌های سیاسی هنوز نفهمیده‌اند که دوران این حرف‌ها از مدت‌ها پیش سپری‌شده است. ارتجاع حاکم در برابر یورش کارگران و زحمتکشان به رژیم در حال زوال به آخرین حربه‌های خود متوسل شده است. اکنون فقط این مانده است که توده‌های مردم نیز دست به اسلحه ببرند.

گروه‌های کم‌اهمیت‌تر سازمان‌های بورژوائی از نمونه به‌اصطلاح جمهوری‌خواهان نیز که در بی‌اعتباری آن‌ها همین بس که گفته شود  یکی از آن‌ها گروه رسوای موسوم به فدائیان اکثریت است که زمانی در سرکوب و کشتار مردم همدست جمهوری اسلامی بود و اکنون نام خود را به حزب چپ تغییر داده است، به همراه اتحاد جمهوری‌خواهان ایران، سازمان‌های جبهه ملی ایران در خارج از کشور و همبستگی جمهوری خواهان ایران، بیانیه‌ای صادر کردند و همان مواضع گروه‌های بالا را به زبانی دیگر تکرار کردند. آن‌ها ضمن این‌که اعلام کردند” به‌شدت نسبت به سرکوب اعتراضات معترضیم” حرف دیگری جز این نداشتند که مبارزه قهرآمیز مردم را برای سرنگونی رژیم ارتجاعی حاکم محکوم ‌کنند و از” مبارزه‌ای مدنی و مسالمت‌آمیز” دفاع نمایند. آن‌ها در بیانیه خود مصرا تأکید نمودند:

“از تظاهرکنندگان مصرانه درخواست می‌کنیم که از خشونت بپرهیزند و به مبارزات خود به شکل مدنی و مسالمت‌جویانه ادامه دهند” اینان درعین‌حال تأکید کردند که هدف مبارزه مردم نباید برانداختن جمهوری اسلامی باشد، بلکه باید به ولایت‌فقیه و شخص خامنه‌ای محدود شود. آن‌ها از تظاهرکنندگان خواستند:” نهاد ولایت‌فقیه و دیکتاتور حاکم یعنی علی خامنه‌ای را هدف قرار دهند.” روشن است که این گروه‌ها مشکلی با جمهوری اسلامی ایران ندارند. حزب چپ اکثریتی‌ها پنهان نکرده است که حتی جناح موسوم به اصلاح‌طلب رژیم را متحد خود می‌داند. مشکل آن‌ها صرفاً ولایت‌فقیه است و شخص خامنه‌ای و نه چیزی فراتر از آن.

بررسی مواضع احزاب و سازمان‌های بورژوائی به‌وضوح نشان داد که آن‌ها هراسی مرگ‌بار از روی‌آوری کارگران و زحمتکشان به انقلاب دارند. آن‌ها از وقوع انقلاب می‌ترسند و برای مقابله با آن به‌ویژه با مبارزه قهرآمیز که شرط ضروری انقلاب و سرنگونی جمهوری اسلامی است، از هیچ اقدامی فروگذار نمی‌کنند. آن‌ها برای ادامه بقای جمهوری اسلامی مبارزه مسالمت‌آمیز را توصیه می‌کنند. توصیه‌ای که کوس رسوایی آن از مدت‌ها پیش به صدا درآمده است. کمتر کسی است که نداند در طول چهار دهه گذشته پاسخ هر مبارزه مسالمت‌آمیز مردم، سرکوب، کشتار و زندان بوده است. آیا کارگران، معلمان، دانشجویان و زنانی که هم‌اکنون سال‌ها در زندان‌های قرون‌وسطایی رژیم به بند کشیده شده‌اند، مبارزه قهرآمیز یا به ادعای این طرفداران نظم حاکم، مبارزه‌ای خشونت‌آمیز کرده‌ بودند؟ آیا کارگرانی که در اعتراض به پرداخت نشدن دستمزدها اعتصاب و تجمع کردند، مبارزه‌ای غیر مسالمت‌آمیز داشتند که سروکارشان به دادگاه‌ها کشید و به زندان و شلاق محکوم شدند و رهبران آن‌ها،امثال اسماعیل بخشی به ۱۴ سال حبس محکوم شد؟ پاسخ این سؤالات دیگر بر کسی پوشیده نیست. تنها مدافعین استبداد دینی و طبقاتی‌اند که خود را به نفهمی می‌زنند. حالا دیگر هر آدم ناآگاهی هم فهمیده است که در ماهیت جمهوری اسلامی نیست آزادی مردم را بپذیرد و به مبارزه آن‌ها تمکین کند. دولت استبدادی حاکم هیچ شکلی از مبارزه مردم را نمی‌پذیرد و جز زبان زور چیزی نمی‌فهمد. پس روشن است آن‌هایی که مبارزه مسالمت‌آمیز را توصیه می‌کنند، مرتجعینی هستند که از بقای جمهوری اسلامی و سرکوب مردم دفاع می‌کنند. اما ماهیت رژیم بر عموم توده‌های زحمتکش مردم آشکارشده است. آن‌ها همان‌گونه که در قیام آبان‌ ماه نشان دادند، به این نتیجه رسیده‌اند که جمهوری اسلامی را باید با توسل به قهر انقلابی برانداخت و این اعمال قهر در مرحله‌ای که جنبش پیشرفت و اعتلای بیشتری داشته باشد،شکلی مسلحانه به خود خواهد گرفت. وقتی‌که اعتصاب عمومی سیاسی تمام جامعه را فرابگیرد، آنگاه، انقلاب و  قیام مسلحانه کار رژیم را یکسره خواهد کرد.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۹ در فرمت پی دی اف

در دوران پرتلاطمی بسر می بریم. دورانی بسیار سخت. اما سخت تر از این دوران، روزهای عبور از این وضعیت سخت و دشوار است. روزهای اندوه باری که اکنون از پس کشتار و سرکوب و بگیر و ببند توده های بپاخاسته جای جای جامعه را فرا گرفته است. شرایط سنگین و پر اضطرابی که با نعره کشی های مستانه اوباشان جمهوری اسلامی بر خانواده های دستگیرشدگان قیام آبان ماه آوار شده است. خانواده هایی که این روزها با کابوس شکنجه و اعدام و “زجرکُش” کردن فرزندان شان سر بر بالین می گذارند و بامدادان با اشک های جاری بر گونه های پریشان، از خواب بر می خیزند.

دوران سختی است. دورانی که از حلقوم اوباشان رژیم، مدام صدای بند و سلسله و دار می آید. دورانی که آدمکشان جمهوری اسلامی، یک صدا بر آن شده اند تا به جوانان پیکارگر، زنان ستمدیده و قهرمان، معلمان و دانشجویان شجاع، کارگران و عموم توده های زحمتکشی که اینروزها با امید به انقلاب و تغییر در وضعیت موجود، پر شور تر از هر زمان دیگری برای سرنگونی طبقه حاکم خیز برداشته اند، بقبولانند که این بار نیز آنان فاتحان میدان نبرد با توده ها بوده اند. آدم کشان و قاتلانی که به ضرب تهدید و ارعاب، زندان و شکنجه، و با تبلیغات هیستریک شبانه روزی می خواهند به توده های سلحشوری که در هفته پایانی آبان ماه به قیام علیه جمهوری اسلامی برخاستند، بباورانند، که اینبار نیز طبقه حاکم، دستگاه قضایی، نیروهای مسلح و اراذل و اوباشان آن در پرتو کشتار و سرکوب وسیع مردم ایران، توانسته اند “صدای بند و سلسله و دار” را در جای جای جامعه بگسترانند. آوایی شوم که در تمام دوران حاکمیت جمهوری اسلامی از حلقوم کثیف آدمکشان رژیم بیرون جهیده و اینبار نیز با نعره کَشی های “طناب دار” و وعده “زجرکُش” کردن بازداشت شدگان، بی وقفه در تلاشند تا روایت تلخ “دریچه پشت دریچه، شکنجه پشت شکنجه، نقاب پشتِ نقاب” را، به تصویری رایج و متداول در ذهنیت توده ها بگنجانند. تا بدین سان، به توده های قیام کننده بباورانند که همه راه ها “چنبره دام” اند و در نهایت، “محتوم” به شکست. روایتی تک سویه، که اگر چه از دی ماه ۹۶ به این سو، در پرتو مبارزات رو به رشد توده ها، گسترش اعتصابات کارگری و استقامت و پایداری بازداشت شدگان این دوره، در گستره ای وسیع رنگ باخته است، اما مجموعه هیات حاکمه ایران، از رئیس جمهور و فرماندهان سپاه تا نیروهای اطلاعات، از رئیس دستگاه فاسد قضایی تا دادستان کل کشور، از نماینده خامنه ای در روزنامه کیهان تا سخنرانان یاوه گوی نماز جمعه ها، جملگی با طرح اتهام “باغی” و “محارب”، و اصرار بر اعدام و “زجر کُش” کردن تعدادی از بازداشت شدگان، همچنان بر جا انداختن این روایت سرکوبگرانه در ذهنیت مردم اصرار دارند.

در مقابل این تک صدایی جمهوری اسلامی اما، دیر گاهی است از گلو و زبان تفتان توده های مردم ایران، صدای پر طنین دیگری به گوش می رسد؛ صدایی “سر سبزتر از جنگل”، که این روزها پر شورتر از هرزمان دیگری در متن جامعه پژواک دارد. این صدا، صدای همراهی و همدلی مردمی است که در هم آوایی با جویبار اشک خانواده های جانباختگان و دستگیرشدگان آبان ماه، “پر تپش تر از دل دریا” بانک بر می کشند: “بیا و با ما باش، بیا به اشک بپیوند که جوی باریکی است، سپس به رود بپیوند اگر هدف دریاست”. این صدا، صدای استقامت و پایداری مردم است؛ صدای استمرار مبارزه ای پیگیر و بی امان علیه طبقه حاکم و نظام سیاسی پاسدار آن است؛ این صدا، خروش توده های ستمدیده ای است که اکنون برای تغییر وضعیت موجود بپا خاسته اند. صدایی پر طنین که این روزها در همدلی و همراهی با خانواده های داغدار و مضطرب از تهدید اعدام بازداشت شدگان تجلی یافته است؛ صدایی “پر طبل از حیات” که این روزها از هر سو بانک بر می کشد: “من درد مشترکم، مرا فریاد کن”.

در واقع، نهیب مرگباری که این روزها، حاکمان جمهوری اسلامی با توسل به تهدید و اعدام دستگیرشدگان سر داده اند، بر گرفته از وحشت آنان در همین همراهی و همدلی ایجاد شده با جانباختگان سلحشوری است که در روزهای قیام فریاد بر کشیدند، “نترسید نترسید، ما همه با هم هستیم”. یک هم نوایی و هم سُرایی “پرنبض تر از انسان” با جان باخته جوانی که آدمکشان جمهوری اسلامی در مقابل چشمان مادرش، مغزش را با گلوله متلاشی کردند.

سخن از پویا بختیاری است؛ جوانی از میان میلیون ها جوان رنج کشیده و سرکوب شده در حاکمیت جور و جنایت جمهوری اسلامی. جوانی که در روز ۲۵ آبان به اتفاق مادرش در اعتراض به گران شدن بنزین به تظاهرات خیابانی مردم در مهرشهر کرج پیوست. جوانی سلحشور که پخش ویدئوهای ضبط شده اش بعد از مرگ او، هم اینک در فضای خونبار ایران، توفان بپا کرده است. جوان مبارز و پرشوری که در صحنه های نبرد مبارزاتی، با فیلم هایی که از خود به یادگار گذاشته است، با دعوت هم نسلی های خود به انقلاب و قیام این چنین به همگان نهیب می زند: “من هم پسرِ کسی هستم. پدرا، مادرا، بذارین بچه هاتان بیان بیرون…مردم این فرصت رو از دست ندین. پیش بسوی پیروزی. مردم، فقط بیاین، فقط بیاین”. آری، این صدای ” پر طبل تر ز مرگ” پویا بختیاری است که اینک در جامعه پژواک یافته است؛ این صدای یکی از صدها جانباخته ای است، که خامنه ای، این سر دسته اوباشان تبهکار، و رهبر راهزنان نظام فاسد جمهوری اسلامی، آنان را “اوباش” و “اشرار” خوانده است.

در واقع، طنین بلند پویا بختیاری و دیگرانی که همانند او در قیام آبان ماه سلحشورانه مبارزه کردند و قهرمانانه جان باختند، ترجمان شعر حمید مصدق در اعتراضات خیابانی انقلاب ۵۷ است، که در فضای آن روزهای ایران این چنین طنین انداز بود: “من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی، چه کسی برخیزد. من اگر برخیزم تو اگر برخیزی، همه بر می خیزند. چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم، خانه اش ویران باد”. این همدلی و همدردی با جان باختگان و بازداشت شدگانی که اکنون در زندان های جمهوری اسلامی با خطر مرگ مواجه اند، یک هم سُرایی مستمر با آخرین زمزمه های جان باختگان قیام آبان ماه است، که در واپسین ثانیه های بودن، با نفس های منقطع و با گلوی غرقه به خون در خطاب به همگان زیر لب زمزمه می کردند، “بیا و با ما باش، بیا و بی ما باش”.

اوج این همآوایی را، که خود “سرودی دیگرگونه”، “درگذرگاه نسیم”، “در گذرگاه سایه”، و “در گذرگاه باران” است، باید در سخنان پدر پویا دید و شنید. پدری سوگوار که از اندوه جانفزای مادری می گوید که آدمکشان جمهوری اسلامی در مقابل چشمان مادر، مغز فرزندش را با شلیک گلوله متلاشی کردند. این همآوایی و همسُرایی را باید در شجاعت پدر پویا شنید و بر شهامت او دست مریزاد گفت. پدری دلشکسته که پیش از دیدن و شنیدن ویدئوهای پسرش، در همراهی با آرمان های پویایی فرزند ۲۷ ساله اش پویا، این چنین با افتخار از او و آرمان هایش سخن می گوید: “بچه من رفته بود چکار کند، بچه ام رفته بود که چرا بنزین گران شده، مردم نمی تونن زندگی کنن. من افتخار می کنم که پسر من در راهی رفته برای آزادی این ملت. برای اینکه ملت ما آزاد باشند تا بتوانند درست زندگی کنند… پسرم به خاطر آسایش مردم رفت و جون خودش را از دست داد”.

این همآوایی را باید در همدلی و به سوگ نشستن جامعه ای سرکوب شده در مرگ نیکتا اسفندانی دید؛ دختربچه ای ۱۴ ساله، که با گلوله اوباشان جمهوری اسلامی در کف خیابان پرپر شد. فاجعه بارتر اینکه، اوباشان خامنه ای در صدا و سیما، پدر داغدار این نوجوان جانباخته را جلوی دوربین نشاندند تا از روی دستنوشته های آنان بگوید، که نیکتا، سیاسی و “مخالف نظام” نبوده است. همان دختر بچه های نوجوانی که خامنه ای از آنان به عنوان “اشرار” نام برد و اوباشان سفاک رژیم با شلیک گلوله مغزشان را متلاشی کردند. دختر بچه هایی که شاعر بلند آوازه و فدایی به خون تپیده ما، سعید سلطانپور، چهار دهه پیش از این، در سوگ این بلبلان گل نغمه های باغ، این چنین سوگوار نشست: “بزن پنچه بباف آن زلف تارو، پریشون کن دو زلف سوگوارو، به جرم عاشقی بر دار کردند، به باغ آن بلبلِ گُل نغمه ها رو”.

دوران ویژه و پرتلاطمی است. دورانی که بیش از هر زمان دیگری، همدلی و همراهی توامان خانواده های جان باختگان و خانواده های دستگیر شدگان با یکدیگر و نیز همدردی و همراهی کل توده های مردم ایران با هر دو گروه از آسیب دیدگان قیام آبان ماه، می تواند بخش مهمی از نیاز عاطفی و مبارزاتی توده های ستمدیده مردم ایران در گذر از این شرایط سخت و دشوار باشد. به راستی که دوران سخت و غمباری است، اما آنچه این دوران را با روزگاران سخت پیش از این، متفاوت کرده است، همانا همین همدلی و هم آوایی موجود در جامعه است. این هم سُرایی عمومی، همراه با گسترش جوانه های امید به انقلاب و امید به تغییر وضعیت موجود است، که گذار از این شرایط سخت کنونی را با سال های سخت دهه های پیشین متفاوت کرده است. پوشیده نیست که این جوانه های امید به تغییر، جوانه های امید به انقلاب اجتماعی، آسان بدست نیامده اند، که اکنون آدمکشان جمهوری اسلامی بخواهند و یا بتوانند با تکیه بر کشتار و مرگ، و در پرتو تبلیغات زهرآگین شان بتوانند آن  را از کارگران و عموم مردم زحمتکش باز پس بگیرند. این امید به انقلاب و این امید به تغییر وضعیت موجود، که اکنون در جامعه و در دل توده ها جوانه زده است، حاصل جانفشانی ده ها هزار تن از پیشقراولان آزادی خواه و نیروهای مبارز و کمونیست طی چهل سال رزم و پیکار مستمر علیه جمهوری اسلامی و نظم موجود بوده است. جوانه های امیدی که ذره ذره از میان اشک و آتش و خون راه باز کردند و اکنون در باورمندی به انقلاب اجتماعی و مبارزه برای تغییر وضعیت موجود به امری ضروری برای کارگران و عموم توده های زحمتکش ایران تبدیل شده است. از این امید به باورمندی انقلاب، از این امید به تغییر وضعیت موجود، می بایست با چنگ و دندان محافظت کرد و اجازه نداد طبقه حاکم این شعله های امید به انقلاب را، این اشک های نشسته بر گونه ها و خون های جاری بر سنگفرش خیابان ها و این جوانه های سرکش امید به تغییر وضعیت موجود را در دل کارگران و زحمتکشان به سردی و خاموشی بکشاند.

این همان نکته ای است که حاکمان جمهوری اسلامی به همراه مجموعه مدافعان نظم موجود هم اینک در تلاشی شبانه روز می کوشند تا این امید شعله ور به انقلاب را از کارگران و توده های ستمدیده باز پس گیرند. طبقه حاکم و نظام سیاسی پاسدار آن، طی چهل سال با کشتن این امید در دل توده های کارگر و زحمتکش توانسته است شرایط مرگبار حاکم بر جامعه بر آنان تحمیل کند. اکنون اما، کشتن این امید و بازگرداندن دوران انقلابی کنونی به شرایط قبل از خیزش توده های مردم ایران در دیماه ۹۶ که هیچ، حتی بازگشت شرایط انقلابی موجود به وضعیت قبل از قیام آبان ماه ۹۸ نیز برای جمهوری اسلامی دیگر مقدور و ممکن نیست. این را مجموعه شرایط انقلابی حاکم بر جامعه به ما می گوید، این را اعتلای روحیه انقلابی و مبارزاتی کارگران و توده های زحمتکش به صد سخن فریاد می زند، این را فوران خشم انقلابی توده های ستمدیده در قیام آبانماه نهیب زدند، این را در امید توده های بپاخاسته و در استواری گام هایشان برای تغییر وضعیت موجود می توان دید. این امید به تغییر را، پویا بختیاری بلندتر از هر آوایی نهیب کشید، این امید به انقلاب را جانباختگان و دستگیر شدگان آبان ماه در میان اشک و آتش و خون برای پیوستن به دریای پر تلاطم و مواج انقلاب، این چنین فریاد زدند: بیا به اشک بپیوند که جوی باریکی است، سپس به رود بپیوند اگر هدف دریاست”.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۹ در فرمت پی دی اف