تلاطم‌های سیاسی که کشور را فراگرفته و آخرین نمونه آن قیام ۵ روزه اواخر آبان ماه بود، گرچه هنوز به معنای وقوع انقلاب نیست، اما دلایلی روشن بر این حقیقت‌اند که تمام پیش‌شرط‌های عینی لازم برای برپائی یک انقلاب فراهم‌شده است. از خیزش بزرگ دی‌ماه سال ۹۶ که نقطه پایانی بر یک دوره رکود سیاسی و به‌اصطلاح همزیستی مسالمت‌آمیز دو اردوی متخاصم انقلاب و ضدانقلاب نهاد، مبارزات تعرضی سیاسی توده‌ای تا به امروز بی‌وقفه ادامه یافته و پیوسته رادیکال‌تر و فراگیر‌تر شده‌اند.  این اما به آن معنا نیست که افت‌وخیزی در این مبارزه توده‌ای و اشکال آن نبوده و جنبش همواره در یک خط صعودی مستقیم، پیش رفته است. بالعکس عقب‌نشینی و پیشروی جنبش، همراه با اشکال به‌هم‌پیوسته‌ای از اعتصابات اقتصادی و سیاسی، تجمع، راهپیمایی و تظاهرات، شورش و قیام، مبارزات مسالمت‌آمیز و قهرآمیز با مطالبات بسیار متنوع،  ناشی از منطق درونی مبارزه در یک چنین دوران پرتلاطمی است. گرچه  جنبش در کلیت آن رشد کرده و ارتقاءیافته، مبارزه رادیکال‌تر شده و به شکل‌های عالی‌تری ارتقاء یافته است، اما نقطه اوج جنبش در هر مرحله، پیامدش اشکال ظاهراً  پائین تری از مبارزه بوده است تا توده‌های وسیع‌تری را به جنبش انقلابی بکشاند. ازاین‌روست که پی آمد خیزش توده‌ای دی‌ماه، اعتصابات و تظاهرات پراکنده‌ای بود که ۶ ماه ادامه یافت، تا این‌که در تظاهرات توده‌ای تیرماه ۹۷ نقطه عطف جدیدی را در پیشروی جنبش ثبت کرد. این تظاهرات توده‌ای پس از چندین روز درگیری با نیروهای سرکوب رژیم، فروکش کرد، اما در تظاهرات و اعتصابات سیاسی کارگران چند کارخانه  در آبان ماه، به بالاترین نقطه رادیکالیسم خود ‌رسید که مطالبات عموم توده‌های زحمتکش مردم در شعار نان- کار- آزادی انعکاس یافت و بدیل کارگران برای نظم موجود،  نظم شورایی اعلام گردید. پی آمد آن نیز یکرشته تظاهرات توده‌ای در خوزستان و یا اعتصابات سیاسی کردستان، راهپیما‌یی‌ها، تظاهرات و تجمع‌های کارگران، معلمان، بازنشستگان و دانشجویان بود. این مبارزات اکنون به نقطه‌ای رسیده است که ۵ روز تقریباً تمام شهرهای کشور، شاهد تظاهرات توده‌ای، سنگربندی‌های خیابانی، درگیری با نیروهای مزدور سرکوب، حمله مردم به مراکز ارگان‌های نظامی ، دستگاه فریب و تحمیق روحانیت و بانک‌های سرمایه‌داران بود. این که توده‌های مردم خشمگین در پاسخ به وحشی‌گری نیروهای سرکوب، مراکز ارگان‌های نظامی، حوزه‌های علمیه و بانک‌ها را به آتش کشیدند و کمترین خسارتی به اموال مردم معمولی و امکانات عمومی وارد نیاوردند، ناشی از آگاهی قیام‌کنندگان و هدف‌دار بودن این قیام بود و نه آن‌گونه که برخی مدعی‌اند، شورشی بی‌هدف. این تعرض، بازتاب خصلت ضد سرمایه‌داری ، ضد استبدادی و ضد دولت دینی بود که در شعارها نیز انعکاس یافت. اما بالعکس این واحدهای فاشیست سرکوب بودند که از همان آغاز ماشین‌های مردمی را که در اعتراض به گرانی بنزین، اتومبیل‌های خود را در خیابان‌ها متوقف کرده بودند، در هم شکستند و به اموال مردم معمولی حتی آن‌هایی که در قیام حضور نداشتند، خسارت وارد آوردند. این مبارزه که شکل آشکار یک قیام را به خود گرفت، چنان رژیم را به لرزه درآورد که خامنه‌ای این سرکرده اشرار و باند‌های دزد و غارتگر حاکم بر ایران، آشکارا تمام نیروی سرکوبش را برای در هم شکستن قیام مردم فراخواند. رادیکالیسم و قدرت تعرضی این جنبش خود را در این واقعیت نیز نشان داد که خامنه‌ای آشکارا امنیت رژیمش را درخطر دید و جنگ نظامی خود را با صدها هزار تن از مردم ایران، جنگ امنیتی نامید. دست‌نشانده او نیز در سمت فرمانده عملیات بسیج ، عظمت قیام مردم را به جنگ جهانی علیه نظام تشبیه کرد که تحت  “توجهات خدا و عنایات امام زمان نجات” یافت.

رادیکالیسم ، جرئت و شجاعت، فداکاری، ازخودگذشتگی و قهرمانی مردم در جریان این قیام که یادآور روحیه انقلابی توده‌های کارگر و زحمتکش در واپسین روزهای رژیم سلطنتی است، انعکاسی از عمق بحران سیاسی فراگیر در ایران است. این بدانمعناست که تمام شرایط عینی برای یک انقلاب آماده است. با قیام آبان ماه، توده‌های مردم ایران در سراسر کشور بار دیگر آشکارا نشان دادند که دیگر نمی‌خواهند و نمی‌توانند وضع موجود را تحمل کنند. نشان دادند که بحران سیاسی فراگیر، عمومی و سرتاسری است. نشان دادند که می‌خواهند سرتاپای نظم موجود را ویران کنند. نشان دادند که حتی آماده روی‌آوری به قیام مسلحانه‌اند. طبقه حاکم نیز از مدت‌ها پیش نشان داده است که دیگر نمی‌تواند به شیوه گذشته بر مردم حکومت کند. تمام سیاست‌های طبقه حاکم و هرگونه اصلاح و تعمیر نظم موجود ناممکن شده است. جمهوری اسلامی به چنان مرحله‌ای از پوسیدگی و گندیدگی رسیده است که بوی زننده آن تمام جامعه را فراگرفته است. هیچ راهی برای نجات جمهوری اسلامی از بحران‌های متعددی که احاطه‌اش کرده‌اند و بن‌بستی که در آن گرفتارشده ، وجود ندارد. تنها کاری که هنوز از دستش ساخته است، کشتار بی‌رحمانه مردم است و در آبان ماه، وحشیانه‌تر از گذشته مردم را کشتار کرد. اما این کشتار، رژیم را نجات نخواهد داد، همان‌گونه که سرکوب‌ها و کشتارهای پیشین کارساز نبوده است. چنانچه در طول دو سال گذشته دیده‌ایم، در شرایطی که بحران سیاسی ژرفی جامعه ایران را فراگرفته است، این کشتارها نه‌تنها مردم را مرعوب نمی‌کند، بلکه  امواج وسیع‌تری از مردم را به میدان مبارزه علنی و رادیکال، سوق می‌دهد. قیام آبان ماه نیز همین را نشان داد.  قیام آبان ماه نشانی از این واقعیت است  که به‌زودی اشکال عالی‌تری از مبارزات  توده‌ای در ابعادی وسیع‌تر رخ خواهد داد. تجربه این قیام به مردم ایران نشان داد که جمهوری اسلامی سلاحی جز کشتارهای بی‌رحمانه ندارد. ازاین‌رو توده‌های مردم آموختند که باید در نبردهای آتی با اشکال مبارزاتی پیشرفته‌تر و آمادگی بیشتری با رژیم مقابله کنند. پی آمد قیام آبان ماه، رشد و گسترش اعتصابات، تظاهرات و آمادگی شرایط برای برپائی اعتصابات عمومی اقتصادی و سیاسی خواهد بود. اعتصاب عمومی سیاسی سرتاسری که نقش تعیین‌کننده‌ای در بسیج همگانی کارگران و زحمتکشان برای سرنگونی رژیم خواهد داشت، البته همانند انقلاب نه بافرمان برپا خواهد شد و نه یک‌شبه. این اعتصاب، محصول ارتقای اشکالی از مبارزه است که هم‌اکنون نمونه‌های آن را تجربه کرده‌ایم. بدون این اعتصاب و بدون توده‌های وسیعی که  این اعتصاب به عرصه مبارزه سیاسی انقلابی خواهد کشید، انقلاب و پیروزی آن به تأخیر خواهد افتاد. اعتصاب عمومی سیاسی سرتاسری  رخ خواهد داد. وقوع این اعتصاب که از منطق مبارزه طبقاتی در یک دوران انقلابی ناشی می‌گردد، قطعی است. شرایط اقتصادی و سیاسی جامعه و موج مبارزات تا به آن حد پیش رفته است که هرلحظه می‌تواند یک چنین اعتصابی مستقل از اراده و آگاهی نیرو‌های درگیر رخ دهد . بنابراین، وقتی‌که شرایط عینی برپائی یک چنین اعتصابی تا به این حد، فراهم است، می‌توان روند برپائی آن را تسریع کرد و منتظر نماند تا خودبه‌خود، شکل بگیرد. این وظیفه‌ای است بر عهده طبقه کارگر و بخش پیشرو و آگاه این طبقه. بر عهده پیشروان کارگری در درون کارخانه‌ها و تمام مراکز تولیدی و خدماتی ست که با ایجاد کمیته‌های اعتصاب و برقراری رابطه‌ای تنگاتنگ با یکدیگر، به تسریع برپائی یک اعتصاب عمومی سیاسی در بطن مبارزات پیوسته رشد یابنده موجود یاری رسانند. قیام آبان ماه همچنین آشکار ساخت که بحران سیاسی تا به آن مرحله عمق یافته که تدارک نظامی قیام مسلحانه نیز یکی دیگر از نیازهای عینی شرایط کنونی است. وحشی‌گری، سرکوب و کشتار بی‌رحمانه مردم در قیام آبان ماه بار دیگر به مردم ایران آموخت که نمی‌توان با دست‌خالی با یک رژیم سرتاپا مسلح، بی‌رحم و جلاد، مبارزه کرد. سران جمهوری اسلامی و نیروهای سرکوب آن ‌که در طول چهار دهه جنایات هولناک، راهی برای فرار در مقابل خود نمی‌بینند، مصمم‌اند تا آخرین لحظات حیات ننگین‌شان به مقاومت مسلحانه در برابر مردم و نیاز جامعه به یک تحول انقلابی ادامه ‌دهند. بنابراین جنگ مسلحانه با ارتجاع حاکم و برپائی قیام مسلحانه برای برانداختن آن اجتناب‌ناپذیر است.  لذا  در همان حال که جمعیت گسترده‌تری از توده‌های کارگر و زحمتکش به میدان مبارزه علنی و مستقیم روی می‌آورند و ارتش سیاسی قیام به نحو روزافزونی رشد می‌کند و قدرتمندتر می‌شود، باید برای قیام مسلحانه تدارک دید. باید از هر طریق ممکن سلاح گردآورد. باید طرز ساختن انواع بمب‌ها را آموخت. باید مراکز سرکوب رژیم و بهترین راه حمله به ‌آن‌ها را به دقت شناسایی کرد. باید محل زندگی تمام اعضای نیروهای مسلح و سرکوب رژیم را در همه‌جا شناسایی کرد. قیام آبان‌ ماه همچنین نشان داد که برای درهم شکستن قدرت نظامی و سرکوب رژیم، باید قیام مسلحانه در ابعاد سراسر ایران شکل بگیرد. دیگر زمان آن گذشته است که همچون قیام ۲۲ بهمن، در تهران کار رژیم را یکسره کرد. این بار قیام مسلحانه برای این‌که به پیروزی و سرنگونی رژیم بیانجامد، باید در تمام شهرهای ایران برپا شود.  قیام مسلحانه سرتاسری ضرورتی حتمی برای سرنگونی جمهوری اسلامی است. هر تأخیر در برپائی اعتصاب عمومی سیاسی و قیام سرتاسری ، به‌عنوان مصمم‌ترین و قطعی‌ترین اشکال تعرض انقلابی، درد زایمان جامعه‌ای نوین از شکم جامعه کهنه را طولانی‌تر خواهد ساخت. چراکه هر آنچه هم  بحران سیاسی ژرف باشد، رژیم حاکم خودبه‌خود سرنگون نخواهد شد. در عین حال، از آنجائی که این رژیم هیچ‌گونه چشم‌اندازی برای بقاء ندارد، فقط  فجایع و کشتار را افزون‌تر خواهد ساخت و جامعه را به قهقرا خواهد برد.

انقلاب در چشم‌انداز است. توده‌های کارگر و زحمتکشی که به انقلاب روی می‌آورند، باید هوشیار باشند. در انقلاب پیش روی، اساسی‌ترین مسئله،  کسب قدرت سیاسی است. این بار، کارگران و زحمتکشانی که تمام هزینه انقلاب را متحمل شده‌اند، نباید اجازه دهند که  هیچ فرد، گروه و سازمانی قدرت را به‌نام مردم تصاحب کند. کارگران و زحمتکشان  از هم‌اکنون باید دست رد بر سینه آن‌هایی بزنند که با وعده‌ووعید می‌کوشند ثمره تلاش و مبارزه آن‌ها را نابود کنند. فراموش نکنید و به خاطر بسپارید، انقلاب زمانی می‌تواند به پیروزی بر‌سد که تمام قدرت در دست توده‌های کارگر و زحمتکش متشکل شده در شوراها قرار بگیرد.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۸ در فرمت پی دی اف

با سه برابر شدن بهای بنزین و افزایش آن به لیتری ۳۰۰۰ تومان که در نیمه های شب اعلام شد، موج اعتراضات توده ای که از همان نخستین ساعات بامداد روز جمعه ۲۴ آبان آغاز شد، به سرعت، تمام پهنه‏ ی کشور را دربر رفت. اعتراض نسبت به افزایش قیمت بنزین و مخالفت گسترده اقشار زحمت‏کش جامعه با آن، بی‏درنگ به اعتراض علیه سران رژیم و تمامیت نظم موجود فرا روئید. آتش خشم و نارضایتی متراکم شده ای که مدتی زیر خاکستر بود ، ناگهان شعله کشید تا دودمان رژیم جمهوری اسلامی را در خاکستر بنشاند.

سال‏ هاست که وضعیت جامعه حالت انفجاری به‏ خود گرفته است. شرایط بسیار دشوار و توان فرسای اقتصادی، گرانی های پی درپی، تورم فزاینده و غیرقابل مهار، بیکاری وحشتناک و مشکلات روز افزون معیشتی، فلاکت و گرسنگی و فقری که گریبان اکثریت مردم زحمت‏کش جامعه را گرفته، به معنای واقعی از آستانه تحمل کارگران، زحمت‏کشان و عموم تهیدستان جامعه فراتر رفته است. در حالی‏ که در یک قطب جامعه ده‏ ها میلیون تن از کارگران و زحمت‏کشان و میلیون‏ ها تن از جوانان و بیکاران به قعر فقر و سیه روزی و بی ‏آیندگی سوق داده شده اند، در قطب دیگر جامعه، یک اقلیت مفت‏خوار کم شمار، پیوسته بر پول‏ ها و ثروت ‏های بادآورده خود افزوده و در کاخ های افسانه ‏ای و تجملات بی‏ حد و حصر زندگی می‏ کنند. ابعاد دزدی‏ های آشکار و ناپدید شدن صدها میلیارد دلار و هزاران میلیارد تومان ثمره دست‏رنج کارگران، چنان گسترش یافته که هیچ جای ابهامی در فساد کل دستگاه حکومتی و سران دزد و فاسد آن و ضرورت پایین کشیدن این جرثومه فساد باقی نگذاشته است. در حالی‏ که اکثریت بسیار بزرگی از جامعه در شرایط معیشتی دشوار، با سختی کم سابقه‏ ای زندگی می‏ کنند، میلیاردها دلار از جیب مردم ربوده شده و در لبنان و عراق و یمن و سوریه صرف گروه‏ های اسلام گرای شیعی و یا صرف نهادهای دینی و اشاعه خرافات مذهبی می‏ شود.

هم ‏پای وضعیت به غایت وخامت‏ بار اقتصادی و معیشتی، اوضاع سیاسی جامعه نیز بسته تر و سرکوب شدیدتر شده است. کارگران، معلمان، دانشجویان، زنان، نویسندگان، فعالان حقوق اجتماعی و محیط زیست و غیره با کوچک‏ترین فعالیت و اعتراضی بازداشت و زندانی و شکنجه و به حبس های طولانی مدت محکوم می ‏شوند.

توده های مردم زحمتکش و فرودست جامعه‏ ای که بیش از پیش قطبی شده، از این اوضاع به ستوه آمده و دیگر نمی خواهند وضعیت موجود را تحمل کنند. تضاد میان طبقه حاکم و رژیم سیاسی حافظ منافع این طبقه، با کارگران و عموم زحمتکشان و تهیدستان بیش ازپیش تشدید شده و به چنان مرحله‏ حادی رسیده است که هر رویداد کوچک یا بزرگی می‏ تواند به انفجار آن منجر شود.

انفجار ناشی از گرانی بنزین، بر بستر چنین شرایطی رخ‏ داد. توده های مردم به تجربه دریافته اند که گرانی بنزین به سایر کالاها نیز سرایت خواهد کرد. توده های زحمت‏کش مردم در عین حال این نکته را نیز به تجربه آموخته اند و با گوشت و پوست خود لمس کرده اند که طی ۴۰ سال حاکمیت ننگین جمهوری اسلامی، اوضاع‏ شان از جمیع جهات، پیوسته بد‎‏تر شده است. گرانی بنزین چنان ‏که پیش از این نیز به تجربه ثابت شده است، تأثیرات مخربی بر وضعیت معیشتی و اقتصادی آن ها خواهد گذاشت. بنزین وسیله ای شد که توده های فقیر و زحمتکش بار دیگر به‏ پا خیزند تا تکلیف خود را با چهل سال سلطه ارتجاع حاکم  یک‏سره سازند.

این واقعیتی‏ ست که دوران انقلابی که با خیزش توده ای دی‏ ماه ۹۶ رقم خورد، به‏ رغم اوج و فرود و زیگزاگ مبارزات توده ای، تا به امروز ادامه یافته است. بعد از جنبش اعتراضی دی‏ ماه ۹۶، در تابستان سال ۹۷ اعتراضات خیابانی گسترده ای داشتیم. در آبان و آذر سال ۹۷ در فولاد و هفت تپه اعتصابات و اعتراضات گسترده کارگری در شکل تظاهرات و تجمعات خیابانی داشتیم. در سال جاری نیزاعتصابات بزرگی در هفت تپه و اعتصابات و تظاهرات خیابانی و مکرر کارگران هپکو و آذرآب را داشتیم که بخشاً ادامه دارند. و بالاخره خیزش توده ای گسترده در آبان ماه. خیزش توده ای آبان ماه و تظاهرات خیابانی توده های زحمت‏کش مردم اگرچه در اساس ادامه خیزش دی ماه ۹۶ است و مشابهت های زیادی با آن دارد، اما در عین حال دارای ویژگی هایی‏ ست که آن را از خیزش‏ های قبلی متمایز می سازد. ببینیم این تشابهات و تمایزها و تفاوت ها چه هستند.

یکی از وجوه اشتراک بسیار مهم خیزش اعتراضی دی‏ ماه ۹۶ و آبان ۹۸ استقلال کامل آن از جناح های حکومتی‏ ست. “اصلاح طلب اصول گرا دیگه تمومه ماجرا” که یکی از شعارهای اصلی خیزش دی‏ ماه ۹۶ بود این بار نیز در عمل به‏ کار بسته شد. هر دوی این جنبش ها و خیزش ها بلافاصله پس از شکل گیری، به سرعت سراسری شده و علیه سران حکومت، علیه خامنه ای و روحانی و علیه کلیت رژیم دیکتاتوری حاکم سمت گیری نموده اند. این سمت گیری که در شعار هائی مانند مرگ بر خامنه ای، مرگ بر دیکتاتور انعکاس یافته و با به آتش کشیدن عکس ها و بنرهای خامنه ای همراه بوده است، بیدرنگ به یک مبارزه مستقیم و تمام عیار سیاسی تبدیل شده اند.

یکی دیگر از وجوه اشتراک این دو خیزش، ترکیب طبقاتی و خواست های اعتراض کنندگان است. زحمت‏کشان شهری، جوانان، بیکاران و جویندگان کار، زنان، کارگران، تهیدستان و زحمتکشان حاشیه نشین شهرها، نیروی عمده این خیزش ها بوده اند که برای کار و نان و آزادی به‏ پا خاستند. حضور اقشار میانی و فقیر در میان اعتراض کنندگان اخیر که پر رنگ ‏تر از دی‏ ماه ۹۶ بود، حاکی از آن است که بخش های بیشتری از مردم، تحت فشارهای اقتصادی و معیشتی و سیاست های رژیم، به سمت پایین و اقشار تهیدست‏ تر، فقیرتر و کم درآمدتر جامعه سوق داده شده اند. میلیون ها تن از جوانان و بیکاران و حتی فارغ التحصیلان دانشگاهی با تهیه یک وسیله نقلیه و از طریق حمل بار و مسافر ارتزاق می کنند. میلیون ها تن دیگر با تهیه موتورسیکلت به همین کار مشغول‏ اند. روشن است که با سه برابر شدن بهای بنزین وضعیت درآمدی و زندگی این قشر وسیع مختل می شود و بسیار بدیهی ‏ست اگر که در ترکیب نیروهای اعتراض کننده حتی در صف مقدم اعتراض علیه گرانی بنزین باشند.

اما در مورد ویژگی ‏های جنبش اعتراضی آبان ۹۸ که آن را از خیزش دی ‏ماه ۹۶ متمایز می ‏کند، می توان به موارد زیر اشاره کرد.

جنبش توده ای آبان ۹۸ بسیار گسترده تر از ۹۶ بود و جمعیتی که در آن شرکت کرده بودند نیز پرشمار‏تر بود. بسیاری از شهر هائی که در اعتراضات دو سال پیش حضور نداشتند، این ‏بار وارد صحنه مبارزه شدند. اعتراضات و خیزش های توده ای در بیش از ۱۰۰ شهر و منطقه و بیش از ۲۲ استان شکل گرفت و با سرعت بیشتری از سال ۹۶ سراسری شد و شهر تهران را نیز دربرگرفت. علی فدوی جانشین فرمانده سپاه، روز یکم آذر ماه گفت ۲۸ استان و بیش از ۱۰۰ شهر درگیر اعتراضات بوده اند. اگر در دی ‏ماه ۹۶ اعتراضات توده ای عمدتاً در یک منطقه در هر شهر شکل گرفت، این‏ بار در بسیاری  از شهرها توده های مردم در چند منطقه در هر شهر دست به تظاهرات و اعتراض زدند. برای مثال در تهران، در میدان خراسان، میدان شوش، تهران پارس، ستارخان، ولی عصر، میرداماد، صادقیه (آریاشهر) و چند اتوبان دست به تجمع و تظاهرات زدند و راه بندان های بزرگی ایجاد کردند. عدم تمرکز و تجمع در یک نقطه و تجمع و ایجاد راه بندان در مراکز اصلی عبور و مرور، نه فقط جنبش اعتراضی را تقویت می کرد بلکه از تحرک و امکان کنترل نیروهای سرکوب نیز می کاست. در سال۹۶ عمده‏ ی  تظاهرات در شب‏ ها انجام می ‏شد که امکان شناسائی اعتراض کنندگان هم کم‏تر است. این بار اما اعتراضات خیابانی شبانه روزی بود و مردم در برخی شهرها دوربین های کنترل نصب شده در مراکز شهر را از کار انداختند و در اهواز و تهران پرچم های جمهوری اسلامی را پائین کشیدند. دامنه اعتراضات خیابانی آبان به قدری و سیع و گسترده و برخی تاکتیک ها مانند ایجاد راه بندان های گسترده و طولانی مدت به نحوی بود که عملاً به تعطیلی مدارس و دانشگاه ها و برخی ادارات دولتی منجر شد و جنبش اعتراضی توده ای شکل عمومی تری به ‏خود گرفت.

مهم‏ ترین و برجسته ترین تمایز و تفاوت خیزش آبان ۹۸ با دی‏ ماه ۹۶ شیوه ها و اشکال مبارزه ای‏ست که توده های مردم به آن دست زدند. این درست است که شکل اصلی اعتراض مردم، تظاهرات خیابانی بوده است اما این اعتراضات با یورش گسترده به مراکز سرکوب و ستم رژیم همراه شد. چندین پایگاه بسیج و سپاه و کلانتری، دفاتر امام جمعه، مراکز تبلیغ و ترویج خرافات مذهبی، وسایل نقلیه پلیس و نیروی انتظامی و تعداد زیادی از بانک ها و پمپ بنزین ها به آتش کشیده شد. توده های به جان آمده با حمله به بانک ها و مراکز ستم و سرکوب و نهاد های مذهبی، در واقع نفرت و انزجار عمیق خود نسبت به دولت دینی حاکم را نشان دادند. اتخاذ اشکال رادیکال‏ تر مبارزه ، آتش زدن بانک‏ ها و یورش به مراکز مذهبی درعین حال بیان کننده شناخت و آگاهی توده های مردم قیام کننده از پیوند تنگاتنگ این مراکز با ارگان های سرکوب مستقیم رژیم است. توده های زحمتکش استثمارشده و فقرزده با این اقدامات، نفرت عمیق خود از نظام سرمایه داری و مراکز مالی آن و همچنین انزجار خویش از نهادهای حافظ مناسبات سرمایه داری را به نمایش گذاشتند. نه فقط رادیکالیزه تر شدن اشکال مبارزه از ویژگی ها و تفاوت های جنبش اخیر با جنبش سال ۹۶ است، بلکه روحیه اعتراضی و تهاجمی، درگیر شدن و مقابله با نیروهای سرکوب و در مواردی حتی عقب راندن آن ها نیز از جمله ویژگی های جنبش اخیر است.

رژیم ارتجاعی جمهوری سلامی که از خیزش خشماگین توده های مردم به شدت وحشت کرده بود و می دانست که اگر این جنبش ادامه پیدا کند، توده های اعتراض کننده بساط ‏اش را برخواهند چید، با بیرحمی و سرکوب حداکثری به مقابله با آن پرداخت. خامنه ای با ا”اشرار” خواندن اعتراض کنندگان، در واقع فرمان کشتار وسیع مردم را صادر کرد. رئیس جمهور و وزیر کشور و فرماندهان سپاه نیز عیناً حرف های خامنه ای را تکرار کردند. خامنه ای “جنگ امنیتی” را مطرح کرد و در واقع بر تشدید بیش از پیش سرکوب بیرحمانه تأکید ورزید. برای سرکوب شدیدتر و آزادانه تر، جنبش اعتراضی توده های مردم به کشورهای خارج و بدنام ترین بخش اپوزیسیون بورژوائی جمهوری اسلامی منتسب شد. شمار کسانی که در همان دو سه روز اول با گلوله مزدوران حکومتی جان باختند از مرز کشته های دی‏۹۶ گذشت. ۲۸ آبان سازمان عفو بین الملل شمار کشته شدگان را ۱۰۶ نفر اعلام کرد. روزهای بعد، خون شمار دیگری از اعتراض کنندگان بر زمین ریخت و شمار جان‏باختگان به چند برابر این رقم افزایش یافت. گرچه در اغلب موارد به سر و سینه و به قصد کشتن فوری معترضین تیراندازی شده اما تعداد تیرخوردگان زخمی شده نیز کم نیستند. مأموران امنیتی رژیم در بیمارستان ها به جستجوی زخمی ها برآمدند. بیمارستان ها موظف شده‏ اند “موارد مشکوک” را گزارش کنند. ازاین رو بسیاری از زخمی ها از مراجعه به بیمارستان ها خودداری کرده و برخی از طریق اورژانس طلب کمک نمودند. جمهوری اسلامی برای تشدید سرکوب و جلوگیری از انتشار اخبار مربوط به خیزش توده ای اینترنت را قطع کرد. خبرهای انتشار یافته حاکی از آن است که مأموران امنیتی رژیم برخی از جنازه ها را از بیمارستان ها و مرکز پزشکی قانونی برده اند و در ازاء تحویل هر جنازه، مبلغ ۴۰ میلیون تومان طلب نموده و برگزاری مراسم تشییع جنازه را منع کرده اند. شمار بازداشتی ها نیز فوق العاده زیاد است. ده ها تن از دانشجویان دانشگاه‏ ها از جمله دانشگاه تهران، تبریز، علامه طباطبائی  که در حمایت از خیزش توده ای دست به تجمع و اعتراض زده بودند بازداشت و زندانی شده اند. فقط در دانشگاه تهران بین ۴۰ تا ۵۰ دانشجو دستگیر شده اند. بازداشتی های شهرهای بزرگ و حتی شهرهای کوچک بسیار زیاد است. تنها در شهر مشهد ۴۰۰ نفر بازداشت شده اند. اگر در هر یک از شهرهایی که مردم به اعتراض و قیام برخاستند، بطور متوسط حتی یک چهارم این رقم بازداشت شده باشند، شمار بازداشتی ها به ۱۰۰۰۰ نفر می رسد که دو برابر بازداشتی های سال ۹۶ است.

همه دار و دسته های حکومتی از رهبر حکومت اسلامی گرفته تا دستگاه قضائی و اجرائی و مجلس و سران سپاه و امامان جمعه و رؤسا و کارگردان های نهادهای مذهبی، متفقاً توده های معترض و به ‏جان آمده را فتنه گر و خرابکار و اوباش و اراذل خواندند. اعتراض کنندگان را به اشد مجازات تهدید کرده اند و بر ریختن خون مردم فقیر و معترض یک‏صدا اصرار می‏ ورزند. آنان ب ه‏رغم آن‏ که تلاش کرده اند توده های وسیع اعتراض کننده را عده ای معدود وانمود سازند، اما نتوانسته اند عظمت این خیزش ها را انکار کنند، گرچه به زبان خود، اما به آن اعتراف کرده ‏اند. فرمانده عملیات بسیج کشور در مورد خیزش توده ای گفت “جنگ جهانی تمام عیاری علیه نظام و انقلاب بود… پدیده عجیب و جدیدی بود که یک دفعه کل کشور را فرا گرفت” …” قبلاً فتنه دیده بودیم اما این فتنه، فتنه دیگری بود”!

درست پس از قطع کامل اینترنت و تشدید کشتار و سرکوب خشن اعتراض کنندگان، مقامات حکومتی ادعا کردند جنبش اعتراضی توده ای را فرو نشانده اند. نه در ترس و وحشت رژیم از توده های اعتراض کننده و نه در اعمال خشونت و بیرحمی علیه آن ها البته هیچ جای تردیدی وجود ندارد. جمهوری اسلامی ممکن است با اعمال خشونت و بیرحمی و کشتن صدها اعتراض کننده و پر کردن زندان ها از توده اعتراض کنندگان، خیزش توده ای را قلع و قمع کند. اما کم ترین تردیدی دراین مورد وجود ندارد که با خیزش ها و قیام های جدید و گسترده تر و با امواج بلندتری از اعتراضات توده ای روبرو خواهد شد. خیزش دی ماه ۹۶ نیز بیرحمانه سرکوب و قلع و قمع شد، اما دیدیم که خیزش های جدید و موج بلندتری از اعتراضات توده ای برخاست. تمام علت‏ ها و انگیزه های اصلی جنبش اعتراضی آبان ماه، به قوت خود باقی هستند. مادام که اوضاع براین منوال باشد خیزش های توده ای و انفجارات اجتماعی نیز ناگزیر است. خیزش هائی که هر بار با پیشرفت های جدیدی همراه است. چنان‏ که از ۹۶ تا کنون نیز شاهد آن بوده ایم، آگاهی سیاسی قیام کنندگان پیوسته ارتقاء یافته است. کمیت شرکت کنندگان در خیزش های توده ای افزایش یافته است. جنبش اعتراضی توده ای و اشکال مبارزه پیوسته رادیکال ‏تر شده اند. مسیر حرکت این جنبش ها، مارپیچی و حلزونی رو به بالا و در حال تکامل و تعالی بیش تر بوده است.

جمهوری اسلامی نمی تواند خود را از چنگ کارگران و زحمت‏کشان و توده های مردم عاصی و به جان آمده و از خطر سرنگونی به دست توانای آن ها برهاند. به مصداق یک ضرب المثل فارسی باید گفت: “یک بار جستی ملخک، دوبار جستی ملخک، سوم تو دستی ملخک”! و کلام آخر این ‏که بر سرنیزه شاید بتوان تکیه زد، اما بر روی سرنیزه نمی توان نشست!

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۸ در فرمت پی دی اف

ابتدا از این واقعیت شروع کنیم که تمام سلاح‌هایی که در دست طبقه حاکم قرار دارد و این روزها علیه مردم قهرمان ایران به‌کار گرفته شد و سینه آن‌ها – بویژه جوانان‌شان را – نشانه رفت، حاصل ثروت‌هایی‌ست که توسط کارگران ایران تولید شده، حاصل دارایی‌ها و ثروت مردمی‌ست که در چنگال رژیمی خون‌خوار گرفتار آمده و این رژیم جنایتکار این ثروت را غصب کرده است. ثروتی که حاکمان ایران با آن هم جیب خود را انباشته و به ثروت‌های افسانه‌ای دست یافته‌اند و هم دستگاه عریض و طویلی به‌راه انداخته‌اند که وظیفه اصلی‌شان امروز بر همه آشکار گشته است و آن سرکوب توده‌ها و حفظ حکومت اسلامی و مناسبات ظالمانه سرمایه‌داری است.

اگر تا دیروز پیشروترین نیروها، ما کمونیست‌ها بر این تاکید می‌کردیم که دولت به مفهوم عام خود، محصول مناسبات طبقاتی‌ست، وظیفه‌ای جز حفظ مناسبات موجود ندارد و هرگونه تلاش عوام‌فریبانه برای ساختن تصویری دیگر از دولت، تلاشی برای حفظ نظم موجود و وضعیت جاری است، امروز توده‌های شهر و روستا در سطحی به گستردگی ایران در تجربه عملی خود این موضوع را با پوست و گوشت و استخوان خود لمس کرده و آموخته‌اند.

دستگاه عریض و طویل نیروی انتظامی، بسیج، سپاه، ارتش، دستگاه قضایی، زندان‌ها، اطلاعات و بالاخره کابینه و مجلس اسلامی و خبرگان و شورای نگهبان و ده‌ها و صدها دستگاه و نهاد جیره‌خوار مذهبی و غیره همه در خدمت این نظم ظالمانه هستند، نظمی که چنین شرایط وخیمی را بر توده‌های مبارز و قهرمان ایران، از کارگران و زنان و جوانان و کودکان تا معلمان و دیگر زحمتکشان جامعه تحمیل کرده است. این را وقتی به روشنی روز می‌توان دید که توده‌های به پا خاسته با اعتراضات قهرمانانه خود نظم موجود را به چالش می‌کشند و در پاسخ تمام حاکمیت یک دست این توده‌ها را “اشرار” نامیده و به کشتار و به بند کشیدن آن‌ها افتخار می‌کند. احمد خاتمی آخوند مرتجع و جنایتکار در نماز جمعه تهران در بررسی قیام قهرمانانه توده‌ها، به این واقعیت این‌گونه اعتراف می‌کند: “در این عرصه تمامی سلیقه‌های داخل نظام همراه بودند و می‌گفتند باید مقابل این اشرار ایستاد”.

مبارزات مردم قهرمان ایران که از صبح روز جمعه ۲۴ آبان‌ماه آغاز گشت، آن‌چنان با ازخودگذشتگی، مبارزه‌جویانه و با فداکاری همراه بود که ارکان نظام اسلامی به یکباره به لرزه درآمدند و چه کنم و چه کنیم بسیاری از ارگان‌ها و نهادهای حاکمیت را فرا گرفت. این را به‌خوبی در ارائه طرح سه فوریتی در مجلس اسلامی برای بازگرداندن قیمت بنزین به قبل و توقف طرح افزایش بهای بنزین می‌توان دید. اما خامنه‌ای که به بهانه “درس خارج فقه” در جمع نوکران و چاکران دربار سخن می‌گفت با اعلام حمایت از افزایش بهای بنزین، “اشرار” خواندن توده‌های قهرمان و بپاخاسته علیه نظم موجود و بالاخره درخواست برقراری امنیت از نیروهای مسلح به تزلزل و دودلی که در میان ارکان حاکمیت ایجاد شده بود به‌طور موقت پایان داد.

واقعیت این است که رژیم جمهوری اسلامی پیش‌بینی اعتراضاتی تا این ابعاد را نداشت. این را حتا در اطلاعیه مهم‌ترین ارگان سرکوب رژیم یعنی سپاه پاسداران که سه روز بعد از شروع اعتراضات انتشار یافت می‌توان دید. در اطلاعیه سپاه به تاریخ ۲۷ آبان آمده بود: “آفرین بر شما ملت سلحشور، دشمن‌شناس و فداکار! که… در اکثر استان‌ها و شهرهای کشور، ضامن ثبات و آرامش جامعه بوده‌اید؛ به‌گونه‌ای که حتی یک گزارش ناامنی، تخریب، غارت و چپاول اموال عمومی از آن مناطق دریافت نشده است“. اطلاعیه سپاه در حالی از آرامش در اکثر استان‌ها سخن می‌گوید که فرماندهان سپاه در روزهای بعد حرف‌های متفاوتی زده و از سراسری شدن اعتراضات، فراگیری آن و این که حتا “خدا به داد ما رسید” سخن گفتند که البته در ادامه به آن بیشتر خواهیم پرداخت.

علی سعیدی رئیس دفتر عقیدتی و سیاسی “فرمانده کل قوا” و نماینده سابق خامنه‌ای در سپاه نیز در همین رابطه از غافلگیری جمهوری اسلامی سخن گفته و بر نقش خامنه‌ای بر پایان دادن بر دودلی‌ها و ترسی که بر ارکان رژیم افتاده بود تاکید می‌کند. وی در “همایش هادیان و مسئولان سیاسی نیروهای مسلح” گفت: “در مورد سال ۹۸ تحلیل این بود که با توجه به مجموعه تدابیر و هدایت‌های رهبر معظم انقلاب شرایط متفاوت پیش رفته است، اما متاسفانه برخی از بی‌تدبیری‌ها و عدم پیش‌بینی‌های لازم فتنه دیگری را رقم زد که ابعاد و گستردگی آن هنوز خیلی روشن نیست”.

بعد از حوادث دی ماه سال ۹۶ و مسیری که اعتراضات توده‌ای از آن زمان به بعد طی کرد از جمله اعتراضات کارگری در آبان و آذر ۹۷، اعتصابات و اعتراضات کامیونداران، دانشجویان، معلمان و دیگر گروه‌های اجتماعی و یا اعتراضات خیابانی مرداد ۹۷، جمهوری اسلامی به این باور رسیده بود که دیگر بازی “اصولگرا و اصلاح‌طلب” برای حفظ نظم موجود کارایی نداشته و برای مقابله با جنبش‌های اجتماعی می‌بایست از ابزار سرکوب خود بیش از پیش و به بهترین شکل بهره بگیرد. رژیم به این باور رسیده بود که خشم تلنبار شده‌ای در جامعه وجود دارد که از شعله‌ور شدن آن تنها با استفاده از نیروهای سرکوب می‌توان جلوگیری کرد. از همین روست که بویژه از اواخر سال ۹۷ سعی کرد از جمله با بهره‌گیری از تنش در سیاست خارجی، فضای سیاسی داخل کشور را بیش از پیش امنیتی کند. اما ترس رژیم از شعله‌ورشدن آتش خشم توده‌ها هم‌چنان باقی بود و برای همین هم است که در تمام این مدت – به‌رغم ورشکستگی مالی و باورهای عمیق دولت به سیاست‌های اقتصادی نئولیبرال – در رابطه با افزایش بهای سوخت از جمله بنزین محتاط عمل می‌کرد.

اما از سوی دیگر واقعیت‌هایی که ریشه در بحران و به عبارتی دقیق‌تر در همان ورشکستگی مالی دولت داشت، رژیم را مجبور می‌کرد تا راه‌هایی برای تامین نیازهای مالی خود ایجاد کند. این موضوع به‌طور خاص در اصلاحیه بودجه که آن‌هم مانند افزایش سه برابری قیمت بنزین در “شورای عالی هماهنگی اقتصادی سران سه قوه” به تصویب رسیده بود آمده است. در این اصلاحیه برای جبران کمبودهای مالی دولت افزایش قیمت انواع سوخت از جمله بنزین، گازوئیل، گاز و حتا برق و نیز افزایش قیمت کالاهای اساسی تحت عنوان کاهش یارانه کالاهای اساسی که می‌تواند تاثیر مستقیمی بر مهم‌ترین اقلام مورد نیاز خوراکی و درمانی مردم از جمله نان بگذارد، تصویب شده بود.

در قدم اول نیز رژیم بهای نان را کمی افزایش داد تا واکنش توده‌های مردم را ببیند. در مرحله بعد یارانه نقدی بخش‌هایی از یارانه بگیران را قطع کرد تا باز به ارزیابی واکنش‌ها بپردازد. در مرحله بعد رژیم با افزایش بهای بنزین اولین قدم مهم را در راستای اجرای مصوبه اصلاحیه بودجه ۹۸ برداشت و در این‌جا باید تاکید کنیم که این تازه اولین قدم برای اجرای مصوبه اصلاحیه بودجه ۹۸ بود. پیش از آن نیز سران رژیم از جمله حسن روحانی سخنانی بر زبان آورده بودند که در واقع مقدمه اجرای طرح افزایش قیمت بنزین بود، سخنانی هم‌چون کسری ۳۰۰ هزار میلیارد تومانی بودجه و غیره. جمهوری اسلامی می‌دانست که این گام از گام‌های دیگر بزرگ‌تر و در نتیجه متفاوت‌ است و بنابراین سعی کرد با پیش‌بینی تمامی احتمالات، راه‌های کنترل اتفاقات را ببندد. رژیم اولا برای اعلام این کار روز جمعه را انتخاب کرد که روز تعطیل است و دوما هشدارهای لازم را به نیروهای اطلاعاتی و مسلح داده بود تا هرگونه نارضایتی را در نطفه سرکوب کنند.

اما موج وسیع اعتراضات که به یکباره به پهنای کل کشور گسترده گردید و به اعتراف علی فدوی جانشین فرمانده کل سپاه، در همان روز اول ۲۸ استان را فرا گرفت، رژیم را غافلگیر و درمانده کرد. همین موج وسیع اعتراضات بود که افرادی هم‌چون حسن روحانی را که در جریان به اصطلاح انتخابات ریاست جمهوری کلید در دست گرفته بود، تمام قد با لباس سرهنگی وارد میدان کرد. او نه تنها مانند خامنه‌ای توده‌های قیام کننده را “اشرار و آشوبگر” خواند که براساس “برنامه طراحی شده از سوی ارتجاع منطقه، صهیونیست‌ها و آمریکا اقدام می‌کنند” بلکه حتا از دیگر افراد حکومتی نیز فراتر رفته و کسانی را که ماشین‌های‌شان را در وسط خیابان خاموش کرده بودند تهدید کرد و گفت” خوشبختانه آن‌قدر سیستم مانیتور و دوربین داریم که خودرو، پلاک آن و راننده مشخص می‌شود” و از رئیس دستگاه قضایی یعنی همان رقیب انتخاباتی خود خواست تا این افراد را به سزای اعمال خود برساند!!!

رژیم خونخوار و تا بن دندان مسلح با رهنمود خامنه‌ای دست به کشتار مردم زد. بویژه در استان‌های خوزستان، کردستان، کرمانشاه، شیراز آمار کشته شدگان بسیار بالا بود. براساس اخباری که با وجود قطع کامل اینترنت تاکنون منتشر گردیده، در ماهشهر ۲۸ نفر، در بهبهان ۱۰ نفر، در مریوان ۱۰ نفر، جوانرود ۱۴ نفر و کرمانشاه ۱۶ نفر جان خود را از دست داده‌اند. البته باید تاکید کنیم که آمارهای متفاوتی از تعداد کشته‌شدگان در شهرهای مختلف منتشر شده که احتمالا در روزهای آینده آمار دقیق‌تر و درست‌تری به دست خواهد آمد و ممکن است این آمار از دقت کامل برخوردار نباشد. ولی آن‌چه که مشخص است تعداد بالا و حتا غیرقابل مقایسه کشته‌شدگان آبان ۹۸ با دی‌ماه ۹۶ است. در این‌جا باید بر این نکته بسیار مهم نیز انگشت گذاشت که براساس تجارب قبلی و قتل دستگیرشدگان در زندان، این بار نیز باید با حمایت از دستگیرشدگان و با خواست آزادی تمامی زندانیان سیاسی، به دفاع از دستگیرشدگان برخیزیم.

رژیم جمهوری اسلامی حتا تهدید به اعدام گروهی از دستگیرشدگان کرده است و این تهدیدات جدا از این که با هدف ایجاد ترس و وحشت در جامعه صورت گرفته است و جدا از این‌که اساسا شرایط به رژیم چنین امکانی را خواهد داد یا نه، اما به هر حال باید جلوی این رژیم خونخوار برای درهم شکستن دستگیرشدگان و خطر اعدام آن‌ها ایستاد. در همین رابطه نویسنده فاشیست روزنامه کیهان از مقامات جمهوری اسلامی خواست تا طناب دار برای دستگیرشدگان آماده کند. احمد خاتمی امام جمعه تهران نیز در نماز جمعه تهران گفت: “آنهایی که ایجاد رعب کردند، باغی و محارب هستند و باید به اشد مجازات برسند. در رابطه با سیاه‌لشکرها هم به دستگاه قضایی می‌گویم به گونه‌ای قاطع عمل کنید که تا ابد پشیمان شوند و هوس نکنند وارد این ماجراها شوند و دیگران هم از این مساله درس عبرت بگیرند”.

رژیم اگرچه بعد از کنترل نسبی اوضاع و برقراری حکومت نظامی اعلام نشده اعلام پیروزی کرد، اما خود به خوبی می‌داند که در این نبرد شکست سختی از توده‌ها خورده است. بیهوده نیست که علی فدوی جانشین فرمانده کل سپاه اعتراض‌های اخیر را به عملیات “کربلای ۴” در جنگ ایران و عراق تشبیه کرده است، عملیاتی که نیروهای مسلح ایران شکست سختی از نیروهای مسلح عراق خوردند و شاید حتا بشود گفت بزرگ‌ترین شکست نیروهای مسلح ایران در برابر نیروهای مسلح عراق در جنگ هشت ساله. همین فرمانده سپاه به صراحت از مقابله نیروهای مسلح جمهوری اسلامی با قیام کنندگان به عنوان “جنگ” نام می‌برد و می‌گوید “۴۸ ساعت جنگ کردیم و اعتراض‌ها را جمع کردیم”. سالار آبنوش فرمانده عملیات بسیج نیز با بیان این‌که “دفع فتنه جز با توجهات خدا و عنایات امام زمان” ممکن نبود، و این‌که “پدیده عجیب و جدیدی بود که یک دفعه کل کشور را فرا گرفت”، گفت: “به عنوان کسی که در صحنه بودم معتقدم فقط خدا ما را نجات داد… جنگ جهانی تمام عیاری علیه نظام و انقلاب وضع حمل کرد و خوشبختانه نوزاد آن در لحظه تولد فوت کرد”.

سخنان فرماندهان سپاه در ادامه سخنان خامنه‌ای و روحانی که توده‌های قهرمان ایران را “اشرار” نامیدند، اعلام جنگ رسمی جمهوری اسلامی با توده‌های قهرمان ایران است. توده‌های قهرمانی که تمامی گروه‌های اجتماعی، از کارگر تا معلم و دیگر زحمتکشان جامعه، از زن و مرد، از کودک و جوان، و تمامی ملیت‌های تحت ستم را در بر می‌گیرد. تمام آن‌هایی که امروز به معنای واقعی با خواست کار نان آزادی حکومت شورایی به میدان آمده‌اند. تمام آن‌هایی که آرزوهای‌شان در حکومت شورایی قابل تحقق است.

بر کسی پوشیده نیست که وقتی خامنه‌ای از برقراری امنیت صحبت می‌کند، منظورش امنیت جمهوری اسلامی و مناسبات سرمایه‌داری حاکم است، امنیت جمهوری اسلامی و مناسبات حاکم در برابر خواست توده‌های بپا خاسته. توده‌هایی که از فقر و بیکاری به ستوه آمده‌اند. توده‌هایی که از کشتار جوانان‌شان و به بند کشیدن کارگران، جوانان، معلمان، زنان و مدافعان حقوق ملیت‌های تحت ستم و غیره به ستوه آمده‌اند.

توده‌هایی که از دروغ‌ها و ریاکاری‌های رژیم حاکم به ستوه آمده‌اند، از نظم طبقاتی، از فاصله وحشتناک طبقاتی به ستوه آمده‌اند. توده‌هایی که در اثر گران شدن بنزین باز به فقر بیشتر محکوم شده‌اند و این را نتایج تمامی سیاست‌هایی که مُهر “اقتصاد نئولیبرالی” را با خود دارند ثابت می‌کند. سیاست‌هایی که در ایران نیز فاجعه آفریده است و یکی از آنان همان به اصطلاح “هدفمندسازی یارانه‌ها” بود که حتا براساس چهار پژوهش نهادهای دولتی اجرای این سیاست باعث شده است تا طی سال‌های ۸۹ تا  ۹۶  وضعیت معیشتی ۷۰ درصد مردم بویژه اقشار فقیر و متوسط جامعه بدتر شود.

بدون تردید توده‌ها به رژِیمی مسلح که به طورعلنی و رسمی به آن‌ها اعلام جنگ مسلحانه کرده است، روزی اعلام جنگ خواهند داد. قیام مسلحانه‌ای که پایان حکومت اسلامی و حکومت ننگین آن را رقم خواهد زد و در تاریخ ماندگار خواهد شد تا همه جنایتکاران از آن درس عبرت بگیرند.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۸ در فرمت پی دی اف

رفقای عزیز!

با درودهای گرم و رفیقانه و با سپاس از دعوت سازمان ما برای شرکت در کنگره حزبتان. قبل از هرچیز لازم است برگزاری کنگره نهم حزبتان را به شما رفقا شادباش گفته و پیشاپیش برای پیشبرد اهداف این کنگره آرزوی موفقیت داشته باشیم. همانطور که خود نیز در بیانیه های سیاسی تان اشاره کرده اید، جهان سرمایه داری هم اینک با یکی از دوران های پر تلاطم خود مواجه است. شکاف طبقاتی بیش از هر زمان دیگری در کشورهای سرمایه داری دهن باز کرده و هر روزه کارگران و توده های زحمتکش بیشتری را در گرداب فقر و فلاکت کشانده است.

بحران اقتصادی، بیکاری مزمن، رشد تورم، تداوم سیاست اقتصاد نئولیبرال، ریاضت اقتصادی، کاهش واقعی دستمزدها و محدود شدن روزافزون امکانات اجتماعی طبقه کارگر، وضعیتی را بوجود آورده است که توده های کارگر و زحمتکش در مقیاسی جهانی مدام فقیر و فقیرتر شده اند. آنچه اکنون کارگران و توده های زحمتکش را در مقیاس جهانی به مبارزه و رو در رویی علنی با نظم موجود کشانده است، شرایط غیر قابل تحملی است که جهان سرمایه داری بر گرده کارگران و زحمتکشان آوار کرده است. وضعیتی وخامت بار که رهایی از آن، بجز با براندازی نظم پوسیده کنونی و جایگزینی آن با نظم نوین سوسیالیستی امکان پذیر نیست.

پوشیده نیست، کارگران و توده های زحمتکش ایران نیز از این قاعده مستثنا نبوده و نیستند. آنان نیز برای تحقق کار، نان، آزادی بیش از هر زمان دیگری به مبارزه ای علنی و رو در رو با طبقه حاکم و نظام سیاسی پاسدار آن روی آورده اند. این را جوانان سلحشور و توده های ستمدیده در خیزش انقلابی دیماه ۹۶ با پرچم جان فریادزدند، این را، مبارزات رشد یابنده کارگران، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان، زنان و دیگر اقشار زحمتکش از دیماه ۹۶ به این طرف با گسترش شیوه های مبارزاتی نشان داده اند. اینرا، کارگران فولاد اهواز با رژه خیابانی و کارگران نیشکر هفت تپه با اعتصاب یک ماهه خود در آبان و آذر ماه ۹۷، و طرح شعار “نان- کار- آزادی- اداره شورایی” رساتر از هر زمان دیگری فریاد زدند. اینرا هم اینک، تظاهرات خیابانی و قیام سلحشورانه جوا نان، زنان و توده های ستمدیده ایران در هر کوی و برزن به ما می گوید. همان قیام و خیزشی که این روزها سراسر شهرهای ایران را فرا گرفته است. قیام و خیزشی که اینبار در ابعادی به مراتب وسیعتر و رادیکال تر از خیزش انقلابی دی ماه ۹۶ سر باز کرده است. در واقع، گرانی بنزین جرقه ای بر انبار باروت چهل سال خشم و انزجار توده های رنج کشیده مردم ایران از نظام فاسد و تبهکار جمهوری اسلامی شد.

همان جوانان و توده های رنج کشیده ای که از ستم های بیکران جمهوری اسلامی به ستوه آمده اند، از بامداد روز جمعه ۲۴ آبان، همین که خبر افزایش بهای بنزین انتشار یافت، انفجار خشم فرو خفته شان، خرمن جمهوری اسلامی را به آتش کشید. توده های زحمتکش و ستمدیده ای که به سرعت برق و باد به اعتراض برخاستند و تقریبا در اکثر قریب به اتفاق شهرهای کشور از آذربایجان تا کردستان، از خوزستان و شیراز تا گیلان و مازندران، از تهران تا اصفهان و یزد، و از بلوچستان تا خراسان، به تظاهرات خیابانی روی آوردند. توده های ستمدیده ای که طی روزهای گذشته با اشکال مختلف مبارزاتی، از اعتراضات وسیع توده ای گرفته تا راه بندان و بستن جاده ها، از قیام و سنگر بندی گرفته تا جنگ و گریز خیابانی، از به آتش کشیدن مراکز سرکوب و ستم گرفته تا حمله به بانک ها، مراکز اقتصادی و بعضا حوزه های تحمیق و خرافات دینی، ستون های جمهوری اسلامی را به لرزه درآوردند.

نظر به عمق و وسعت مبارزات کنونی و نظر به گستردگی آن، بویژه در شهرهای بزرگ، اگرچه ظرفیت و پنانسیل مبارزات کنونی بسیار فراتر از دیماه ۹۶ است، اما این وسعت و گستردگی هرگز به تنهایی برای پیروزی بر جمهوری اسلامی کافی نیست. تجربه خیزش دیماه ۹۶ به خوبی نشان داده است که اینگونه خیزش های انقلابی هر چقدر هم گسترده باشند، بدون ادامه کاری، بدون همراهی و پشتیبانی اعتصبات وسیع کارگری، بدون همگامی اعتصابات سراسری معلمان و بدون اعتصابات همزمان دانشجویی، با مشکلات اساسی مواجه خواهد شد و چه بسا هر بار زیر مهمیز سرکوب و کشتار وحشیانه جمهوری اسلامی مجبور به عقب نشینی گردد. بنابر این، همزمان با گسترش مبارزات خیابانی، می بایست با سازماندهی اعتصابات سیاسی عمومی تداوم خیزش انقلابی توده های بپا خاسته را تضمین کرد و در نهایت با بر پایی قیام مسلحانه توده ای نظم موجود را برچید.

پوشیده نیست که تحقق این امر بجز با وحدت طبقاتی و سازمان یابی مستقل طبقه کارگر متحقق نخواهد شد. طبیعتا همکاری های مشترک و عملی نیروهای چپ و کمونیست، بویژه همکاری مشترک شش جریان چپ و کمونیستی که طی دو سال گذشته در مسیر همگامی و اتحاد عمل با هم گام برداشته ایم، می تواند بخشی از این فرآیند پیش رو باشد.

رفقای حزب کمونیست کارگری – حکمتیست!

سازمان فدائیان (اقلیت) بار دیگر با ابراز صمیمانه ترین درودها به شما رفقای عزیز، آرزو دارد کنگره نهم حزبتان با موفقیت به کار خود پایان دهد و تصمیمات آن متناسب با شرایطی که اکنون در آن بسر می بریم، گامی موثر در تحکیم روابط و بستری مناسب برای تقویت و انسجام بیشتر اتحاد عمل مشترک سازمان های چپ و کمونیست در رسیدن به همبستگی های بزرگ طبقاتی باشد.

با درودهای رفیقانه

کمیته اجرایی سازمان فدائیان (اقلیت)

آبان ۱۳۹۸/ نوامبر ۲۰۱۹

متن کامل نشریه کار شماره ۸۴۸ در فرمت پی دی اف