رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی به حد اکثر سرکوب و کشتار متوسل شده است و مدام بر ابعاد کشتار و بیدادگری افزوده است. در خیابان، دختران را شکار می کند، در کوچه پس کوچه های شهر، پای بر گردن مهاجران افغانستانی می گذارد و گردن می شکند، در زندان، به زور شکنجه و اعتراف گیری های اجباری، طنابِ دار بر گردن زندانیان می افکند، در کارخانه، کارگران را سرکوب و اخراج می کند، در اعتراضات خیابانی صدای زخمی بازنشستگان را به هیچ می گیرد و در اعتراضات روبه تزاید پرستاران، به روی آنان پنجه می کَشد.

هیئت حاکمه ایران در ارتکاب جنایت و سرکوب و اعدام و ویرانی تا بدانجا پیش رفته است که حتی «نان» را نیز از سفره توده های مردم ایران ربوده است. حاکمان این رژیم با اقدامات ارتجاعی و قرون وسطایی خود، جامعه را به قهقرا برده و شرایط بسیار دشواری را بر زنان و کارگران و عموم توده های زحمتکش ایران تحمیل کرده است.

خامنه ای و هیئت حاکمه با این تصور باطل که با تشدید سرکوب و اعدام و ویرانگری می توانند برای خود امنیت برقرار کنند، چند صباحی به عمر ننگین خود بیافزایند و یا زمان سقوط جمهوری اسلامی را به تأخیراندازند، آشکارا بر ابعاد سرکوب و جنایت افزوده اند. حال آنکه کل نظام جمهوری اسلامی که مرگ در کمین آن نشسته است، آخرین نفس ها را می‏کشد وساخت تابوت آن نیز به دست توانای توده های مردم به پایان رسیده است.خاصه در دورانی که توفان های بزرگ سیاسی – اجتماعی بر فراز این همه سرکوب و کشتار و ویرانی در جوشش و غلیان است.

سرکوب آشکار زنان، ستیز با مهاجران افغانستانی، اجرای حکم اعدام و اعمال فشار بر توده های کار و زحمت، این روزها در پس وعده های توخالی مسعود پزشکیان به نحو چشمگیری افزایش یافته است. شلیک پلیس به ماشین «آرزو بدری» در روز دوم مرداد در شهرستان نور مازندران، به دلیل اینکه ماشینش به خاطر حجاب، حکم توقیف داشت – زنی ۳۱ ساله با دو فرزند که در پی شلیک پلیس ایران نخاعش آسیب دیده – و اکنون تحت شرایط کاملا امنیتی در بیمارستانی در تهران بستری است. انتشار فیلمی از برخورد خشونت آمیز مأموران حکومتی با دو دختر جوان ۱۴ ساله در روز سه شنبه ۱۶ مرداد به دلیل پوشش اختیاری، اعدام رضا رسایی – از بازداشت شدگان جنبش انقلابی ۱۴۰۱ – در روز سه شنبه ۱۶ مرداد در زندان دیزل آباد کرمانشاه، آنهم مخفیانه و بدون آخرین دیدار با خانواده، انتشار خبر اعدام جمعی ۲۲ زندانی در زندان قزلحصار کرج در روز چهارشنبه ۱۷ مرداد،  انتشار خبر تأیید صدور حکم اعدام برای ۶ زندانی عقیدتی در زندان وکیل آباد مشهد توسط دیوان عالی کشور در روز جمعه ۱۹ مرداد و همچنین هجوم وحشیانه گارد حفاظت زندان اوین به زندانیان بند زنان اوین در شامگاه چهارشنبه ۱۷ مرداد، که در واکنش به اعدام رضا رسایی تجمع اعتراضی داشتند، تنها بخشی از اقدامات سرکوبگرانه جمهوری اسلامی طی روزهای اخیر بوده اند. اقداماتی وحشیانه، جنایتبار و نفرت انگیز که موجی از خشم و انزجار را در داخل و خارج کشور علیه هیئت حاکمه ایران برانگیخته است.

در چند روز گذشته، اگرچه اعدام رضا رسایی و گسترش صدور حکم اعدام و اجرای آن در زندان های مختلف جمهوری اسلامی موجی از انزجار عمومی را علیه اعدام برانگیخته است، اما انتشار فیلم بازداشت خشونت بار دو دختر نوجوان در روز سه شنبه ۱۶ مرداد، در ابعادی بسیار وسیع و به نحو چشم گیری واکنش افکار عمومی را نسبت به این اقدام وحشیانه مزدوران حکومتی برانگیخت.

در ابتدای این ویدئو – که روز سه شنبه ۱۶ مرداد پخش شد، اما وقوع آن مربوط به روز اول تیرماه است – دو دختر جوان ۱۴ ساله با پوشش اختیاری دیده می شوند که برای بدور ماندن از چشم شکارچیان مزدور جمهوری اسلامی در پشت یک پست برق کنار خیابان ایستاده اند. اگرچه در لحظات اولیه کمترین نشانه ای از خطری آشکار که آنان را تهدید می کند، در فیلم دیده نمی شود. اما لحظاتی بعد، یک ماشین وَن در دوربین فیلم ظاهر می گردد که از سمت کناری خیابان به سوی آنان در حرکت است. انگار مأموران مزدور حکومتی دقایقی پیشتر این دو دختر جوان را دیده و آنان را برای شکار تعقیب کرده اند. با توقف ماشین وَن در نزدیکی پست برق – که دو دختر نوجوان در پشت آن ایستاده اند – در چشم بهم زدنی چهار زن سیاه پوش چادری از ماشین پیاده شده به سمت آنان هجوم می برند.

جدای از ترس و اضطراب اولیه، تمام صحنه های دلخراش این ویدئو از همین جا آغاز می شود. چهار زن مزدور و سیاه پوشِ مجری «طرح نور» در وضعیتی دردناک یکی از دختران جوان را که «نفس» نام دارد، شکار کرده و با خشونت تمام بر روی زمین می کشند. مقاومت «نفس» در مقابل زنان مزدور چادری، کشاندن او بر کف آسفالت پیاده رو و سرعت عمل مزدوران حکومتی برای دور ماندن از هرگونه واکنش های اعتراضی مردم، به طرز آشکاری در فیلم دیده می شود.

مریم عباسی – مادر دختر نوجوان ۱۴ سالۀ بازداشت شده در این ویدئو – با بیان اینکه دخترش و دوست او در اول تیرماه در خیابانی در تهران مورد هجوم مأموران حکومتی مجری «طرح نور» قرار گرفته اند، می گوید: « در زمان دستگیری، مأموران سر دخترش را به پست برق زده اند و پس از آنکه دخترش را با خشونت سوار وَن کرده اند، به کتک زدن او ادامه داده اند.»

مادر «نفس»، در ادامه با ذکر این نکته که پس از مراجعه به پلیس امنیت اخلاقی، دخترش را در شرایط روحی و جسمانی بدی دیده است، می گوید: «دخترم را با صورتی زخمی، لب های ورم کرده، گردن کبود، لباس پاره پاره و صدایی که در نمی آمد، دیدم. چشمانش از هم باز نمی شد، آن قدر که گریه کرده بود.»

ماجرا اما به همین جا ختم نمی شود. دستگاه های اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی پس از باخبر شدن از اقدام سرکوبگرانه مأموران مزدور جمهوری اسلامی، برای جلوگیری از برملا شدن این ماجرا و همچنین حمایت از مزدوران «حجاب بان»، همانند همه اتفاقاتی از این دست وارد میدان شده و با تهدید و ارعاب از خانواده این دختر نوجوان می خواهند از هرگونه شکایت و پیگیری ماجرا خودداری کنند.

بر اساس گزارشات منتشر شده، با گذشت بیش از یک ماه پیگیری ماجرا توسط خانواده «نفس»، هنوز هم کمترین پاسخی به آنان داده نشده است. در همین رابطه مریم عباسی می گوید، وقتی قصد داشت شکایت کند، به او گفته شد که از این کار صرف نظر کند وگرنه «پای پلیس امنیت و اطلاعات» به پرونده کشیده می شود و برایشان گران تمام خواهد شد.»

دست به دست شدن این فیلم و واکنش عمومی نسبت به رفتار خشونت آمیز مزدوران حکومتی در برخورد به این دو کودک در جامعه آنچنان گسترده و تأثیر گذار بوده است که پلیس و دادستان نظامی تهران در اقدامی سمبلیک و فریبکارانه برای کاهش تبعات فضاحت بار این اقدام زن ستیزانه مزدوران حکومتی رژیم با اعلام اینکه رفتار مأموران «استاندارد» نبوده، گفته اند: «مأموران حاضر در صحنه شناسایی و احضار شده اند» و بازپرس ویژه هم در حال تحقیقات در مورد پرونده است. رویه ای همیشگی که اغلب برای حفظ آبروی نداشته نظام جمهوری اسلامی انجام می دهند و در نهایت امر هم جنایتکاران تبرئه و در عوض شاکیان پرونده با پرونده سازی های امنیتی محکوم می شوند.

تهاجم مأموران حکومتی به این دو دختر نوجوان، شلیک پلیس به «آرزو بدری» که اکنون به دلیل آسیب دیدگی نخاع قادر از کمر به پایین فلج شده است و هجوم وحشانه گارد ویژه زندان اوین به زندانیان زن این زندان – که منجر به زخمی و آسیب دیدگی تعدادی از زندانیان شد –  و مجموعه دیگر اتفاقات جنایتباری که این روزها در جامعه رخ داده اند، اگرچه به نوبه خود بازتاب تشدید سرکوب و اعدام – خاصه سرکوب زنان – به منظور ایجاد رعب و وحشت در جامعه است، اما سوی دیگر این ماجرا، گسترش اعتراضات، تعمیق بحران های متعدد رژیم، ناتوانی هیئت حاکمه در تعدیل بحران های موجود و همچنین در خفا نگاه داشتن شکست فضاحت باری است که این روزها جمهوری اسلامی در آن دست و پا می زند.

مقاومت دلیرانه و ادامه دار زنان در دفاع از پوشش اختیاری، شکست تمامی اقدامات جمهوری اسلامی از جمله اجرای طرح سرکوبگرانه «نور» در کشاندن زنان به روزهای پیش از جنبش انقلابی « زن زندگی آزادی» و همچنین ترور اسماعیل هنیه در ساعاتی بعد از مراسم تحلیف پزشکیان و فضاحت و رسوایی به بار آمده از این ترور – آنهم در قلب تهران و در ساختمانی تحت حفاظت شدید امنیتی سپاه پاسداران – جمهوری اسلامی را بر آن داشته تا برای جبران این همه شکست و خفت و خواری، از توده های مردم ایران انتقام بگیرد.

مضافاً اینکه تشدید سرکوب و اعدام و بگیر و ببند در جامعه، نه فقط اقداماتی برای جبران تمامی شکست ها و فضاحت به بار آمده از ترور اسماعیل هنیه است، بلکه پیامی آشکار به آن دسته از تبهکاران و ابلهان و سودجویانی است که همچنان بر این باورند که با آمدن پزشکیان  تغییراتی در وضعیت زنان یا کاهش اعدام در جامعه رخ خواهد شد.

در حالی که ذات جمهوری اسلامی با سرکوب و اعدام و اِعمال تبعیضات جنسیتی علیه زنان سرشته است و بی تردید بدون سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی هیچ گونه تغییر اساسی در وضعیت زنان، کارگران و توده های زحمتکش ایران رخ نخواهد داد. به قول برتولت برشت: آن که حقیقت را نمی داند، نادان است و آن که حقیقت را می داند و آن را انکار می کند، تبهکار. اینکه مسعود پزشکیان و دیگر همپالگی های «اصلاح طلب» او با وعده های توخالی، حقیقت را از چشم مردم پنهان می کنند، حرجی بر آنان نیست. آنان تبهکارانی هستند که منافع شان با ماندگاری جمهور اسلامی گره خورده است. جمهوری اسلامی بنیادش بر سرکوب و کشتار و اعدام است و از این روست که رهبران قاتل و جنایت کار و آدمکُش آن همچنان در قعر این چاه ویرانگری نشسته اند و برای تعمیق آن بیل می زنند.

کسانی که بعد از این همه سال های درد و رنج سپری شده و تجارب بدست آمده از ذات سرکوبگرانه و قتل و جنایات جمهوری اسلامی، ندانند و نفهمند که با آمدن و رفتن این یا آن فرد، با تغییر این یا آن رئیس کابینه هیچ تغییر محسوسی در وضعیت زنان، زندانیان، کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان و دیگر گروه های اجتماعی رخ نخواهد داد، اگر تبهکار نباشند، دست کم ابلهانی بیش نیستند.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۸۲  در فرمت پی دی اف:

رژیم‌های دیکتاتوری عریان از آنجائی که از اقتدار مبتنی بر رضایت مردم برای اعمال حاکمیت برخوردار نیستند، ناگزیرند برای تحمیل قهری اقتدار، پی‌درپی به نمایش‌های مضحک قدرت‌نمایی متوسل شوند، هرروز پیرامون امنیت و قدرت خود لاف‌وگزاف بگویند، اما در پی هر رویداد واقعی، پوشالی بودن اقتدار و امنیت‌شان برملا می‌گردد.
جمهوری اسلامی از این بابت یک نمونه ممتاز است. رژیمی که در میان مردم ایران به‌کلی بی‌اعتبار و در عرصه جهانی یک رژیم رسواست، هرروز به مناسبتی تلاش می‌کند قدرت پوشالی خود را به رخ مردم ‌بکشد و یا با ماجراجوئی در خارج از مرزها و لاف‌وگزاف گوئی سران سیاسی و نظامی رژیم پیرامون قدرت نظامی، خود را قدر قدرت منطقه معرفی کند، اما همواره نیز کارش به رسوایی کشیده است.
ماجرای ترور اسماعیل هنیه رهبر گروه اسلام‌گرای حماس در خاک ایران تنها یک نمونه از این رسوایی‌های جمهوری اسلامی، البته جدید‌ترین نمونه آن است.
جمهوری اسلامی پس از سیلی محکمی که در جریان خیمه‌شب‌بازی انتخاباتی خود از مردم ایران خورد، با بر سرکار آوردن پزشکیان در تلاش است مناسبات خود را با قدرت‌های غربی بهبود بخشد تا ظاهراً از طریق برچیده شدن تحریم‌ها و احتمالاً سرمایه‌گذاری انحصارات جهانی، بتواند بر بحران‌های خود غلبه کند. لذا با چنین هدفی، تلاش کرد مراسم تحلیف پر سروصدایی را به قول خودشان با حضور نمایندگان بیش از ۸۶ کشور و ۱۱۴ هیئت خارجی و بیش از ۶۰۰ خبرنگار داخلی و بین‌المللی برگزار کند تا گویا امنیت داخلی خود را به نمایش بگذارد. در همین حال برای نشان دادن قدرت نظامی و سیاسی منطقه‌ای خود که برگ برنده‌ای برای مذاکرات آتی پشت پرده باشد، نمایندگان و رؤسای گروه‌های اسلام‌گرای مسلح وابسته به خود را در این مراسم، در یک صف به نمایش گذاشت.
با همین هدف، مقامات رژیم در جریان مراسم تحلیف، در سخنرانی‌های خود “ثبات و اقتدار بی‌بدیل” جمهوری اسلامی را ستودند. رئیس مجلس ارتجاع اسلامی از قدرت بی‌مثال جمهوری اسلامی سخن به میان آورد و با اشاره به مرگ رئیسی و خیمه‌شب‌بازی انتخاباتی گفت: “همه این‌ها حاکی از ثبات و اقتدار مثال‌زدنی جمهوری اسلامی ایران است.”
پزشکیان نیز در سخنرانی خود از ایران به‌عنوان کشوری “امن؛ منسجم و باثبات” نام برد. اماهنوز چند ساعتی از برگزاری مراسم نگذشته بود که پوشالی بودن تمام امنیت و اقتدار “مثال‌زدنی” جمهوری اسلامی برملا گردید. روشن شد که این رژیم حتی امنیت و قدرت محافظت از اسماعیل هنیه را هم که به‌طور خاص وی را در این نمایش برجسته کرده بود و ظاهراً مهم‌‌ترین مهمان در بحبوحه درگیری‌های نظامی در غزه بود، ندارد. یک ربع مانده به ۲ بامداد روز چهارشنبه وی در اتاق‌خوابش به قتل رسید. این ترور چنان رسوایی بزرگی برای جمهوری اسلامی است که در هیچ جایی نمی‌توان نمونه‌ای برای آن سراغ گرفت. شوک این رویداد چنان بزرگ بود که رژیم در دو سه روز نخست نتوانست حتی یک گزارش رسمی مختصر از چگونگی وقوع ماجرا، وسیله قتل، حتی محل به قتل رسیدن وی بدهد تا این‌که ابتدا منابع خارجی جوانبی از آن را برملا کردند.
آنچه رژیم اعلام کرد این بود که اسماعیل هنیه درنتیجه”پرتابه‌ای” به قتل رسیده است. اما دقیقاً مشخص نبود که این پرتابه پهپاد بوده یا موشکی که از داخل یا خارج از ایران پرتاب‌شده و چرا و چگونه دقیقاً به اتاق محل خواب وی اصابت کرده است. البته پس از آن که نیویورک ‌تایمزمسئله بمب‌گذاری در اتاق‌خواب هنیه را به همراه بازداشت تعدادی از مقامات اطلاعاتی مطرح کرد، جمهوری اسلامی باز هم نه به‌طور رسمی، بلکه از زبان نماینده حماس در تهران، بمب‌گذاری را تکذیب کرد. تنها در روز شنبه بود که سپاه پاسداران در مقام پاسخ گوئی برآمد و با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد:” با توجه به تحقیقات و بررسی‌های به‌عمل‌آمده، این عملیات تروریستی با شلیک پرتابه کوتاه برد با سر جنگی حدود ۷ کیلوگرمی، همراه با انفجار شدید، از خارج محدوده استقراری اقامت میهمانان صورت گرفته است.” ابهام‌ها هنوز پابرجاست. اما واقعیت هرچه باشد، در اصل قضیه تغییری نمی‌دهد. باآن‌همه “امنیت و قدرت” ادعائی و “مثال‌زدنی”، چگونه ممکن است جلو چشم جمهوری اسلامی در تهران، در منطقه محاصره‌شده توسط سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات، در امن‌ترین خانه سپاه پاسداران، مهم‌ترین مهمان جمهوری اسلامی، اسماعیل هنیه ترور شود؟ ظاهراً اینجا نه غزه است، نه لبنان و نه سوریه که بتوان گفت هم‌مرز اسرائیل‌اند و دست رژیم تجاوزکار در اقدامات نظامی و ترورها در این کشورها باز است و مشکل چندانی ندارد. گویا اینجا ایران است و هرسال به بهانه امنیت ادعائی، بین ۱۵ تا ۲۰ میلیارد دلار خرج نیروهای مسلح نظامی، پلیس، شبه‌نظامیان، دستگاه‌های رنگارنگ امنیتی و جاسوسی و هزینه‌های گروه‌های مسلح اسلام‌گرای وابسته به جمهوری اسلامی در کشورهای دیگر می‌شود.
پس ماجرای اقدامات نظامی، جاسوسی و تروریستی اسرائیل در ایران چگونه باید توضیح داده ‌شود؟
واقعیت این است که تمام هزینه‌هایی که به آن اشاره شد، فقط و فقط صرف این می‌شود که موجودیت رژیم پوسیده، فاسد و غرق در بحران جمهوری اسلامی را در مقابل مردم ایران، حفظ کنند. تا جایی که این هزینه‌ها به نیروهای مسلح و سرکوب، پلیس و تشکیلات امنیتی و جاسوسی در داخل اختصاص می‌یابد، آن‌ها هزینه‌های مشتی مزدورند که حقوق می‌گیرند تا اعتراضات مردمی را که با دست‌خالی برای حقوق پایمال‌شده‌ خود مبارزه می‌کنند بازور اسلحه، کشتار، زندان و اعدام سرکوب کنند. این هزینه‌های کلان صرف مزدورانی می‌شود که دقیقاً به خاطر مزدور بودنشان حاضرند به خدمت هرفرد، گروه و دولتی درآیند که پول بیشتری به آن‌ها بدهد.
وقتی‌که گفته می‌شود رژیم جمهوری اسلامی یک رژیم سر تا فاسد است فقط به این نکته خلاصه نمی‌شود که مقامات دولتی یک‌مشت دزد، رشوه‌گیر و غارتگرند که از هر طریق ممکن در تلاش برای پر کردن جیب‌های خود هستند یا سرمایه‌داران با زدوبند مقامات دستگاه بوروکراسی، میلیاردها دلار به جیب می‌زنند، بلکه تمام ارکان رژیم غرق در فسادند و نیروهای مسلح و امنیتی مزدور هم مشمول همین قاعده‌اند. به‌ویژه آن‌هایی که در رده‌های بالا و حساسی قرار دارند هر که پول بیشتری به آن‌ها بدهد به‌سادگی در خدمت او قرار می‌گیرند. برای آن‌ها فرقی نمی‌کند مزدور جمهوری اسلامی باشند یا اسرائیل یا هر دو و یا هر دولت دیگر.
آیا ممکن بود اسرائیل بدون نفوذ در رده‌های بالای دولت جمهوری اسلامی، به‌ویژه دستگاه‌های نظامی، پلیسی و امنیتی آن بتواند اقدامات جاسوسی و نظامی عجیب‌وغریبی که نمونه آن را نمی‌توان در کشورهای دیگر سراغ گرفت ازجمله انتقال اسناد فعالیت هسته‌ای، خرابکاری در تأسیسات هسته‌ای، ترور دانشمندان هسته‌ای، ربودن و بازجوئی مقامات نظامی، ترور فخری زاده و اکنون ترور اسماعیل هنیه را انجام دهد؟ پاسخ این سؤال نباید برکسی پوشیده باشد. اگر اسرائیل تا پیش از این، توانسته بود در تحقق اهداف خود موفق باشد، روشن است که می‌تواند به‌سادگی هنیه را نیز در امن‌ترین خانه جمهوری اسلامی حالا با شلیک موشک یا بمب‌گذاری به قتل برساند و حتی می‌تواند اقدامات متعدد دیگری را انجام دهد. بنابراین می‌توان گفت که اسرائیل چنان نفوذی در دستگاه دولتی فاسد و پوسیده جمهوری اسلامی به دست آورده که حتی می‌تواند امثال خامنه‌ای و دیگر سران رژیم را هم ترور کند. اگر تاکنون نکرده سیاستش نبوده است. همه این واقعیت‌ها برمی‌گردد به این مسئله که جمهوری اسلامی یک رژیم ارتجاعی دیکتاتوری سرتاپا پوسیده، گندیده و فاسد است و موجودیتش را به‌زور سرنیزه یک‌مشت مزدور که نفع مادی در نگهداری از آن رادارند، حفظ می‌کنند. لذا روشن است که تمام ادعای اقتدار و امنیت جمهوری اسلامی، پوشالی است.
بنابراین اگر تاکنون نیز به‌رغم تمام شکست‌ها و رسوایی‌های جمهوری اسلامی در داخل یا خارج از ایران، عمق پوسیدگی و ادعاهای پوشالی آن برکسی پوشیده مانده بود، اکنون با این ترور چنان عریان شده که جمهوری اسلامی را در مخمصه قرار داده است. نه می‌تواند در قبال این ترور واکنشی نشان ندهد و نه می‌تواند لااقل با آن همه لاف‌وگزاف در مورد قدرت نظامی خود، در آن حد که اسلام‌گرایان حامی‌اش انتظار دارند، واکنش نشان دهد.
البته خامنه‌ای به روال گذشته تهدیدات توخالی خود را در مورد “مجازات سخت” و “خونخواهی” عرضه کرده است. وی پس‌از ترور اسماعیل هنیه در پیام خود اعلام کرد:” رژیم صهیونیستی جنایتکار و تروریست، میهمان عزیز ما را در خانه‌ی ما به شهادت رسانید و ما را داغدار کرد، ولی زمینه‌ی مجازاتی سخت برای خود را نیز فراهم ساخت. ولی ما در این حادثه‌ی تلخ و سخت که در حریم جمهوری اسلامی اتفاق افتاده است، خونخواهی او را وظیفه‌ی خود می‌دانیم.” پس از وی پزشکیان نیز که اولین روز زمامداری خود را در مسند ریاست جمهوری با ترور تحقیرکننده هنیه آغاز نمود، تهدید کرد:” جمهوری اسلامی ایران از تمامیت ارضی و عزت و حیثیت و افتخار و شرف خود دفاع و اشغالگران تروریست را از اقدام بزدلانه خود پشیمان خواهد کرد.”سپاه پاسداران هم از رؤسا‌ی خود عقب نماند و گفته است: ” بی‌تردید این جنایت رژیم صهیونیستی با پاسخ سخت و دردناک جبهه مقتدر و عظیم مقاومت به‌ویژه ایران اسلامی مواجه خواهد بود.”
بااین‌همه نباید این تهدیدات را خیلی جدی گرفت. سیاست جمهوری اسلامی تاکنون در قبال درگیری و رقابت با اسرائیل این بوده است که رسماً خودش مستقیم با اسرائیل درگیر نشود، چراکه این درگیری مستقیم به جنگی خواهد انجامید که جمهوری اسلامی برنده آن نخواهد بود، بلکه حتی به علت نارضایتی گسترده، می‌تواند به سرنگونی‌اش توسط مردم ایران بیانجامد. اما کوشیده است از طریق هزینه‌های هنگفتی که به بهای فقر و گرسنگی مردم ایران، صرف سازمان‌دهی مسلح نیروهای مزدور نیابتی می‌کند، سیاست خود را علیه اسرائیل پیش ببرد. اکنون اما اتفاق جدیدی رخ داده است.اسرائیل با ترور هنیه در خاک ایران، جمهوری اسلامی را ناگزیر به واکنش مستقیم ساخته است. اگر واکنشی نشان ندهد، دیگر حتی نیروهای نیابتی او هم به پوشالی بودن قدرت و ادعاهای توخالی آن پی می‌برند و باید شکست را در همین‌جا بپذیرد. لذا در پی راهی است که خودش مستقیماً اقدام نظامی واکنشی داشته باشد، اما به‌نحوی‌ که به جنگی بزرگ نینجامد. بااین‌وجود در اینجا اسرائیل نقش تعیین‌کننده خواهد داشت که درگیری چه جهتی به خود بگیرد. بعید است که رژیم اسرائیل و قدرت‌های حامی آن در اوضاع کنونی جهان و منطقه، قصد گسترش درگیری‌ها را داشته باشند و احتمالاً این موج پس از یک درگیری کوتاه فروکش خواهد کرد. با وجود این، تشنج سیاسی همچنان پابرجا خواهد ماند و تنش افزایش خواهد یافت.
در اینجا این سؤال پیش می‌آید که با این افزایش تنش منطقه‌ای، تکلیف سیاست‌های ادعائی پزشکیان برای بهبود مناسبات با قدرت‌های امپریالیست غرب و کاهش تنش منطقه‌ای چه خواهد شد؟ وی در مراسم تحلیف یک‌بار دیگر تأکید کرده بود:
” کشورهای غربی را به درک واقعیت‌ها و ایجاد روابط مبتنی بر احترام متقابل و جایگاه برابر فرامی‌خوانیم و آماده‌ایم مدیریت تنش با دولت‌هایی که هنوز شأن و جایگاه ایران را درک نکرده‌اند گفت‌وگو کنیم. من عادی‌سازی روابط اقتصادی و تجاری ایران را با جهان حق مسلم ایران می‌دانم و برای رفع تحریم‌های ظالمانه از پای نخواهم نشست. ”
واقعیت اما این است که اگر ترور اسماعیل هنیه هم رخ نمی‌داد و تشدید تنش‌ها پیش نمی‌آمد، مستثنا از این‌که تا چه حد بهبود مناسبات با غرب می‌تواند گره‌گشای بحران‌های عمیق رژیم باشد، جمهوری اسلامی نمی‌تواند همچنان در رؤیای هژمنی طلبی در خاورمیانه و یک پای درگیری‌ها و بحران‌های منطقه‌ای باشد، اما در همان حال به بهبود مناسبات با قدرت‌های غربی امیدوار باشد. تضاد‌ها را نمی‌شود با حرف و آرزو از میان برد. مادام که جمهوری اسلامی موجودیت دارد، این تضادها حل نخواهد شد و تأثیر خود را بر تشدید بحران‌های داخلی رژیم برجای خواهد گذاشت. این وضع ادامه خواهد یافت تا وقتی‌که توده‌های کارگر و زحمتکش ایران، جمهوری اسلامی را سرنگون کنند و قدرت شورایی خود را مستقر سازند.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۸۱  در فرمت پی دی اف:

با کشته شدن اسماعیل هنیه رهبر حماس، بار دیگر امیدهای مردم غزه – که در شرایطی فوق‌العاده غیرانسانی بسر می‌برند – برای آتش‌بس و پایان جنگ رنگ باخت. جنگی ویرانگر که تاکنون منجر به کشته شدن حداقل ۴۰ هزار فلسطینی از جمله بیش از ۱۵ هزار کودک شده است. هم‌چنین بیش از ده هزار فلسطینی دیگر از جمله هزاران کودک مفقود هستند که اغلب آن‌ها کشته و جسدشان در ویرانه‌های غزه و در زیر خروارها آوار قرار دارد.

خلیل الحیه یکی از اعضای رهبری حماس که از او به‌عنوان یکی از جانشینان احتمالی هنیه نام برده می‌شود، در نشست مطبوعاتی در تهران گفت: ” با وجود خون و خون‌ریزی صحبت از توافق و آتش‌بس بیهوده است. چند روز پیش به توافق نزدیک شده بودیم، اما اسرائیل با این ترور به همه چیز پایان داد”.

نتانیاهو جلاد غزه نیز روز چهارشنبه در یک برنامه زنده تلویزیونی ضمن تقدیر از عملیات نیروهای مسلح اسرائیل در سه جبهه گفت: “ممکن است در روزهای آینده بحران و تهدیدهای نظامی علیه اسرائیل افزایش یابد، اما ارتش ما آماده مقابله جدی با هرگونه تهاجم و تهدیدی است. ما آماده مقابله با هرگونه سناریویی هستیم”. او با حمله لفظی به کسانی که خواستار پایان جنگ در غزه هستند، گفت: “چنانچه طی روزها و هفته های گذشته او به آتش بس در غزه تن داده بود، اکنون چنین عملیاتی که ستون‌های دشمنان را تخریب کرده عملی نمی‌شد”. جلاد غزه در ادامه از مردم اسرائیل خواست تا صبور باشند و وعده داد که تسلیم فشارهای داخلی و بین المللی برای توقف جنگ نخواهد شد، چرا که از نظر او پیروزی در دسترس است.

ساعاتی قبل از ترور هنیه، یعنی در عصر روز سه‌شنبه ارتش اسرائیل با حمله هوایی به منطقه “حارت حریک” در “ضاحیه جنوبی” بیروت، فؤاد شُکر از فرماندهان نظامی حزب‌الله و تعدادی از همراهان وی از جمله یکی از افسران سپاه قدس به نام میلاد بیدی را که در ساختمانی در این محله مستقر بودند به قتل رساند. خبرگزاری ایرنا از فؤاد شُکر که به ابومحسن معروف بود به‌عنوان  “رئیس ستاد حزب‌الله و مرد شماره ۲ این جنبش” نام برد.

روز ۵ شنبه نیز ارتش اسرائیل اعلام کرد که بعد از ارزیابی‌های اطلاعاتی می‌تواند تایید کند که محمد ضیف فرمانده شاخه‌نظامی حماس “گردان‌های عزالدین قسام” در حمله جنگنده‌های ارتش اسرائیل روز ۱۳ ژوئیه (۲۳ تیر) به خان یونس کشته شده است. در جریان این حمله بیش از ۷۰ فلسطینی که اغلب آن‌ها غیرنظامی بودند کشته و بیش از ۲۰۰ تن زخمی شده بودند.

روز شنبه نیز هیثم بلیدی فرمانده گردان‌های “القسام” در طولکرم از شهرهای کرانه باختری توسط ارتش اسرائیل به قتل رسید. براساس برخی اخبار در جریان حمله روز شنبه ارتش اسرائیل در کرانه باختری چند فلسطینی غیرنظامی نیز جان خود را از دست دادند.

کشته شدن اسماعیل هنیه رهبر حماس و فؤاد شُکر فرد شماره ۲ حزب‌الله، منجر به واکنش لفظی شدید جمهوری اسلامی، حزب‌الله، حماس و دیگر شبه‌نظامیان وابسته به ایران شد. براساس برخی اخبار منتشره در صبح روزی که هنیه در تهران توسط عوامل دولت اسرائیل به قتل رسید، خامنه‌ای در دیدار با اعضای “شورای امنیت ملی” دستور حمله به اسرائیل را صادر کرده است. خبرگزاری رویترز روز پنج‌شنبه ۱۱‌مرداد در گزارشی به نقل از “۵ منبع آگاه” مدعی گردید که مقامات ارشد جمهوری اسلامی با نمایندگان گروه‌های شبه‌نظامی وابسته به جمهوری اسلامی در لبنان، عراق، یمن و فلسطین درباره‌ی چگونگی پاسخ به اسرائیل دیدار کرده‌اند.

خامنه‌ای در پیام خود در ارتباط با کشته شدن هنیه نوشت که دولت اسرائیل با این کار “زمینه‌ی مجازاتی سخت برای خود را فراهم ساخت” وی هم‌چنین نوشت: “ما در این حادثه‌ی تلخ و سخت که در حریم جمهوری اسلامی اتفاق افتاده است، خونخواهی او را وظیفه‌ی خود می‌دانیم”.

واقعیت این است که ترور اسماعیل هنیه در تهرانی که “فرمانده خامنه‌ای” در راس هرم قدرت نشسته است، یک آبروریزی بزرگ برای جمهوری اسلامی و “فرمانده خامنه‌ای” بود. خالد قدومی نماینده حماس در تهران در گفت‌وگو با “مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین”، گفت: “وقوع چنین اتفاقی در ایران، امنیت ملی، تمامیت ارضی و حیثیت و اعتبار ایران را نیز زیر سوال برده است”. این نکته را هم باید در نظر داشت که حماس همواره خواستار دخالت مستقیم جمهوری اسلامی در جنگ با اسرائیل بود تا به وضعیت خود بهبود بخشد.

از آن سو گروه حزب‌الله نیز با از دست دادن دست راست حسن نصرالله برای پاسخگویی به اسرائیل در تنگنا قرار گرفته است. حسن نصرالله روز ۵ شنبه در سخنرانی خود با رد نقش حزب‌الله در حمله به “مجدل شمس” که منجر به کشته شدن ۱۲‌کودک دروزی در مناطق اشغالی جولان شده بود، گفت: ” پاسخ ما به تجاوز اخیر به ضاحیه و شهادت ابو محسن و غیرنظامیان، قطعی و حتمی است”. او ادامه تنش در منطقه را بسته به پاسخ اسرائیل به حملات حزب‌الله دانسته و گفت: “ما در برابر یک نبرد تمام عیار در تمام جبهه ها هستیم که وارد مرحله جدیدی شده است“.

به‌رغم تمامی اتفاقات روزهای اخیر، واقعیت این است که جمهوری اسلامی به دلایل متعددی شرایط وارد شدن به یک جنگ تمام‌عیار با دولت اسرائیل را ندارد. اول این‌که برخلاف دوران جنگ ایران و عراق، سال‌هایی که بخش قابل ملاحظه‌ای از مردم به حکومت متوهم بوده، انقلاب شکست خورده و جامعه در دوران رکود بسر می‌برد، امروز یک بحران انقلابی در جامعه حاکم است و از دی‌ماه ۹۶ به‌طور متوالی شاهد خیزش‌های بزرگ انقلابی از جمله خیزش انقلابی شهریور ۱۴۰۱ بودیم. جنگ با دامن زدن به نارضایتی و تضعیف حاکمیت و قوای سرکوب آن، می‌تواند در شرایط کنونی درست برعکس جنگ ایران و عراق منجر به تبدیل جنگ به جنگ داخلی شده و به سرنگونی جمهوری اسلامی ختم شود.

دوم این‌که جمهوری اسلامی اساسا از نظر مالی و توان اقتصادی قادر به یک جنگ تمام‌عیار نیست. از نظر نظامی نیز جمهوری اسلامی در حد و اندازه‌ی اسرائیل و متحدان غربی‌اش نیست و وارد شدن به چنین جنگی یک خودکشی نظامی محسوب می‌شود، همان‌طور که موشک‌پرانی ۲۵ فروردین جمهوری اسلامی به اسرائیل این را کاملا عیان ساخت. بنابراین شرایط برای جمهوری اسلامی مهیا نیست و بدون تردید اگر نظر جمهوری اسلامی جنگ تمام عیار با اسرائیل نباشد، شبه‌نظامیان وابسته به آن از جمله حزب‌الله نیز به احتمال خیلی زیاد درگیر چنین جنگی نخواهند شد.

تا اینجای کار جمهوری اسلامی یک بازنده بزرگ است. حمله حماقت‌آمیز حماس که بدون اذن خامنه‌ای نبود، به یک فاجعه بزرگ برای مردم فلسطین تبدیل شد. غزه ویران شده و دولت صهیونیستی اسرائیل در کرانه باختری به تجاوزات خود و تغییر جغرافیای کرانه باختری شدت بخشیده است. اما اگر جمهوری اسلامی در شرایط کنونی به دلیل موازنه قدرت در خاورمیانه، خواستار پایان جنگ در غزه و کاهش تنش در منطقه است، به‌نظر نمی‌آید که کابینه نتانیاهو نیز همین خواست را داشته باشد. برعکس اقدامات اخیر دولت صهیونیستی و سخنان نتانیاهو و تاکید بر ادامه جنگ، نشان می‌دهد که نتانیاهو حداقل در شرایط کنونی خواستار ادامه جنگ است.

بنابراین در شرایطی که جمهوری اسلامی با ترور اسماعیل هنیه در تهران توسط اسرائیل مجبور به واکنش است، در عمل هرگونه واکنشی در راستای پیشبرد سیاست دولت صهیونیستی اسرائیل خواهد بود. ده ماه از جنگ ویرانگر ارتش صهیونیستی اسرائیل علیه مردم بی‌دفاع غزه می‌گذرد. نتانیاهو نشان داده که خواستار آتش‌بس نیست و هر بار به بهانه‌ای از تن دادن به آتش‌بس خودداری کرده است. از آن طرف گروه حماس به‌عنوان یک گروه افراطی مذهبی – هما‌ن‌طور که حمله ۷ اکتبر به اسرائیل نشان داد – از درک واقعی شرایط، موازنه قوا در منطقه و سیاست‌های دولت راست افراطی اسرائیل از جمله به دلیل تاثیرگذاری مذهب در سیاست ناتوان است. به همین دلیل نیز در تمام این مدت در مذاکرات آتش‌بس بازی خورد و مذاکرات طولانی شد. به عبارتی دیگر در عمل مذاکرات در مسیر خواست صهیونیست‌ها پیش رفت. وقتی گروهی هم‌چنان از محو اسرائیل سخن می‌گوید روشن است که پای‌اش بر روی زمین و واقعیت‌ها نیست و حماس یکی از این گروه‌‌هاست.

در طول این ده ماه، جنگ فراز و نشیب‌های بسیاری داشته است، اما هرگز به یک جنگ بزرگ در خاورمیانه تبدیل نگردید. چراکه خواست دولت‌های امپریالیستی از آمریکا تا اروپا و چین (به غیر از روسیه) این نیست و دولت اسرائیل نیز بدون اجازه دولت آمریکا نمی‌تواند حتا خواب یک جنگ تمام عیار را ببیند. دولت اسرائیل اما فعلا می‌خواهد حداقل تا پایان انتخابات آمریکا این وضعیت را ادامه دهد، به این امید که ترامپ در صورت پیروزی حمایت‌های گسترده‌تری از دولت اسرائیل در برابر جمهوری اسلامی به‌عمل آورد.

اما به‌رغم تمامی این مسائل، هرگز نباید خطر گسترش جنگ را کاملا نادیده گرفت. یک اشتباه، یک عمل نابخردانه مانند حمله ۷ اکتبر حماس اگر در سطح منطقه اتفاق بیفتد، به‌رغم مخالفت اغلب دولت‌های امپریالیستی و جمهوری اسلامی و نیز عدم تمایل دولت اسرائیل، می‌تواند منطقه را به آتش بکشد.

هم اکنون بسیاری از پروازها به بیروت و تل‌آویو قطع شده‌اند. بسیاری از کشورها از شهروندان خود خواسته‌اند لبنان، اسرائیل و حتا ایران را ترک کنند. کشتی‌ها و ناوهای آمریکایی منطقه را قُرُق کرده‌اند. البته مقامات دولت آمریکا اعلام کرده‌اند که هدف از افزایش نیروهای نظامی آمریکا بازدارندگی و ممانعت از اشتباه محاسباتی برخی از طرف‌های درگیر است.

در تهران مقامات جمهوری اسلامی از یک جنگ بزرگ حرف می‌زنند اما به نظر می‌آید هم‌چون گذشته‌ها تنها در حد تهدید است، اگرچه بدون تردید جمهوری اسلامی دست به اقدامی خواهد زد.

روز جمعه مرندی مشاور وزارت خارجه با انتشار تصویری از شلیک موشک‌ها در شبکه X به انگلیسی نوشت: “اسرائیل را ترک کنید موشک‌ها می‌آیند” (Leave. It’s coming) آکانت خامنه‌ای نیز در این شبکه یک توئیت قدیمی را بازنشر و سنجاق کرد که “رژیم صهیونیستی رفتنی‌ است”. حتا مجری شبکه سه جمهوری اسلامی روز جمعه در برنامه تلویزیونی گفته بود “در ساعات آینده اتفاقات مهمی خواهد افتاد و جهان را متعجب می‌کند” که در انتهای برنامه حرف خود را اصلاح کرد و گفت اطلاع دقیقی در این رابطه وجود ندارد.

محمد اصغری از مشاوران سعید جلیلی نیز در یک برنامه تلویزیونی گفت: “ریخته شدن خون اسماعیل هنیه در تهران، نشان‌دهنده این است که از جنگ و اتفاق بزرگ گریزی نیست و چقدر ساده هستند این افرادی که می‌گویند مراقب باشید که جنگ نشود”.

اما جدا از این که در ساعات و روزهای آینده جمهوری اسلامی و نیروهای شبه‌نظامی‌اش چه واکنشی نشان خواهند داد، آن‌چه که برای این سیاستمداران قاتل مهم نیست مردم فلسطین و بویژه فلسطینیان ساکن غزه هستند.

در سایه تداوم شرایط کنونی، ارتش اسرائیل به جنایات خود در غزه و کرانه‌باختری ادامه می‌دهد و مدام بر آلام و دردهای مردم فلسطین و کشته‌شدگان‌شان افزوده می‌شود. وضعیت در غزه از قرمز نیز فراتر است. بیماری‌های واگیردار هم‌چون وبا، آبله، گال و مانند آن به سرعت در حال گسترش هستند. نبود امکانات درمانی، بهداشتی، گرمای تابستان، زندگی در چادرها، انباشته شدن زباله‌ها در کنار چادرها، نابودی زیرساخت‌ها و کمبود شدید آب سالم به گسترش بیماری‌های واگیردار دامن زده است. به‌گزارش آنروا (آژانس امدادرسانی سازمان ملل) ۳۵۰ هزار فلسطینی به بیماری پوستی دچار شده‌اند. شرایط زندگی فلسطینیان در غزه یک جهنم واقعی است.

اما هیچ‌کدام از این واقعیت‌ها که قلب میلیاردها انسان را به‌درد می‌آورد، در قلب سنگ سیاستمداران جنایتکار جایی ندارد. یک روز قبل از قتل هنیه، “فرمانده خامنه‌ای” در دیدار با اسماعیل هنیه و زیاد النخاله گفت: “امروز بلندترین پرچم اسلام در دست ملت فلسطین و مردم غزه است و به‌برکت این مقاومت زمینه ترویج بیش از پیش اسلام فراهم آمده است”. این یعنی آن‌که برای خامنه‌ای دردهای مردم فلسطین هیچ اهمیتی ندارد و تنها سوءاستفاده از مرگ و درد و رنج مردم بزرگ فلسطین برای او اهمیت دارد. خامنه‌ای و نتانیاهو دو دشمن مردم بزرگ فلسطین و دو روی یک سکه هستند.

تنها راه برای پایان دادن به این جنایات، به رسمیت شناختن حق مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت خویش است. حقی بدیهی که جهان سرمایه با ترفندهای بسیار تاکنون مانع تحقق آن شده است. نباید گذاشت فریاد مردم فلسطین در هیاهوی دولت‌های فریبکار گم شود. این وظیفه‌ی تمامی نیروهای کمونیست، آزادی‌خواه و برابری‌طلب است که صدای مردم فلسطین باشند و نگذارند در این میان این حق بدیهی مردم فلسطین در سایه قرار گیرد. باید با صدایی بلند فریاد زد به جنگ همین امروز پایان دهید، زنده باد آزادی، زنده باد صلح، زنده باد فلسطین.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۸۱  در فرمت پی دی اف: