رضا پهلوی بعد از سرنگونی رژیم سلطنتی و مرگ پدر مستبد خود بیش از چهاردهه در رؤیای برسر نهادن تاج و نشستن بر تخت سلطنت بسر برده وبرای رسیدن به این مقصود، به هر جنایتی دست زده است. رضا پهلوی در همان حال به هر خفت و خواری تن داده و حلقه نوکری آمریکا و اسراییل را بر گردن آویخته است، تا مگر امثال ترامپ فاشیست یا نتانیاهوی نسلکش صهیونیست، اورا به سلطنت برسانند. روز سه شنبه ۲۶ آبان در یک نشست مجازی که در دانشگاه بن گوریون اسراییل با حضور” اسحاق هرتزوک” رییس جمهور این کشور برگزارشد، رضا پهلوی در مورد وضعیت فعلی میان آمریکا و اسراییل با جمهوری اسلامی (نه جنگ و نه صلح) موضعگیری کرد. وی گفت:” آتشبس موقت راه حل نیست”. وی همچنین اضافه کرد” تنها راه برخورد با تهدید وجودی جمهوری اسلامی ازبین بردن کامل آن است” وی در ادامه، از کشورهای جهان دعوت کرد “کار جمهوری اسلام را تمام کنند” و در پایان از”غرب” خواست به این روند کمک کند.
بدین ترتیب، ولیعهد بیتاج و تخت یکبار دیگر از ترامپ و همدست وی نتانیاهو درخواست کرد تا با ادامه و تشدید جنگ و بمباران و کشتاربیشتر مردم و تخریب زیرساختهای کشور، در ابعادی وسیعتر از جنگهای ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، رژیم جمهوری اسلامی را از میان بردارد و اورا بر تخت سلطنت بنشاند. لازم به یاد آوری است که اسحاق هرتزوک رییس جمهور اسراییل در این نشست از “دوستی” رضا پهلوی که حرف دل نتانیاهو را بر زبان آورده و مواضع راست افراطی را بیان کرد نیز تشکر نمود.
درخواست حمله به ایران البته زمانی عنوان شده که زمزمههای آغاز یک رشته اقدامات شدید نظامی چند روزه نیز در محافل صهیونیستی شنیده میشود. چند روز قبل از سخنان رضاپهلوی،رومن گافمن رییس موساد که از افراد بسیار نزدیک نتانیاهوست،در دیدار با مقامات بلند پایه آمریکا از جمله رییس سازمان سیا، خواستار آغاز یک کارزار جدید مشترک در چهارچوب حملات هوایی شدید چند روزه علیه ایران شد. تلاش و تحرک شخص نتانیاهو برای جلب موافقت ترامپ به اقدام مشترک و یک حمله برق آسای چند روزه نیز افزایش یافته است.
رضا پهلوی نیز بر متن این شرایط است که دوباره هوس کشتار “بشر دوستانه” مردم ایران نموده و از ترامپ و نتانیاهو ملتمسانه می خواهد، ماشینهای کشتار و تخریب خود را، در ابعادی وسیعتر از گذشته وارد صحنه کنند. هرچقدر نتانیاهوی نژاد پرست و نسلکش، برای آغاز جنگی دیگر عجله و اصرار دارد ترامپ فاشیست، که یحتمل یکبار با طناب نتانیاهو به چاه رفته و مدت ۴۰ روز جنگ را تجربه نموده است، عجالتاً از ورود به این ماجرا خود داری میکند. دولت آمریکا برخلاف دولت اسراییل و نوکر بیمقدارش رضا پهلوی خواهان براندازی رژیم نبوده و نیست.افزون براین، دولت آمریکا علی رغم اینکه اینجا و آنجا در محدودهای از رضا پهلوی حمایت نموده و میکند، اما اعتمادی به وی ندارد. دولت آمریکا آنقدر میداند که این آدم پایگاهی در میان مردم ایران ندارد و حتی در خارج کشور هم نتوانسته محافل جانبدار سلطنت را با هم هماهنگ و اداره و رهبری کند. شخص ترامپ نیز مستقیم و غیر مستقیم چنین موضوعی را بیان کرده است. بنابراین دولت آمریکا و نماینده آن ترامپ آنقدرها هم خام و نادان نیستند که بیگدار به آب زده و روی هیچ و پوچ سرمایه گذاری کنند.
درخواست رضاپهلوی از آمریکا و اسراییل برای کشتار بیشتر مردم و تخریب گستردهتر زیرساختها که توسط برخی هواداران دوآتشه وی حتی تا درخواست حمله با بمب اتمی هم پیش رفته ، درحالی است که هنوز رد پای جنایت و افتضاح بزرگ رضاپهلوی پاک نشده است. ازیاد نبریم که این رهبر خود خوانده در جنگ ۱۲ روزه به مردم اطمینان میداد که آمریکا و اروپا خواهان تغییر رژیماند و مسیر این تغییر هموار شده است. رضا پهلوی همه مردم در سراسر کشور از بندر عباس تا بندر انزلی و ازغرب تا شرق را به حضور درخیابان و قیام علیه رژیم فراخواند. وی جنگ و بمباران شهرها و زیرساختها را”بهترین فرصت” برای ورود طرفداران سلطنت به خیابان و هموار ساختن مسیر جلوس خود بر تخت سلطنت خوانده بود. همهی ما و مردم ایران اما به یاد داریم که در این ماجرا کسی برای نوه رضاخان تره خورد نکرد و “شاهزاده” حسابی مفتضح شد. افتضاح بعدی اما ازاین هم بزرگتر بود.
جنبش تودهای دیماه سال گذشته با هوشیاری و متانت خاصی درحال گسترش بود. جنبش سیاسی و خیابانی این بار برخلاف موارد گذشته، با خاموشی اشکال دیگر اعتراض مانند اعتصابات و تجمعات اقشار زحمتکش همراه نبود. همپای جنبش تودهای خیابانی، اعتصابات کارگری و تجمعات روتین اقشار زحمتکش جامعه نیز جاری و درحال گسترش بود. تظاهرات تودهای و خیابانی اما در دهمین روز خود با “مداخله بشردوستانه” ترامپ و نتانیاهو دگرگون شد. فراخوان دو روزه ۱۸ و ۱۹ دی رضا پهلوی ، ورود ترامپ به ماجرا و رهنمودها و تشویق مردم به تسخیر نهادهای دولتی توأم با وعده کمکهایی که در راه است، مردم بیدفاع را با دست خالی به مسلخ فرستاد و” شاهزاده”، همدست ارتجاع اسلامی در کشتار وسیع مردم شد. حتی بعدترها نیز که جوانب مختلف این ماجرا، نقش ترامپ و نتانیاهو خصوصاً نقش رضا پهلوی در آن روشنترشد و مشخص شد که علاوه بر نقش رژیم سرکوبگر و جنایتکار جمهوری اسلامی در کشتار مردم، نوه رضاخان نیز در کشتار هزاران تن در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی سهیم بوده است، این آقای نیم پهلوی آنقدر شهامت نداشت که مسؤلیت این خطا و کشتاربزرگ را بپذیرد. اما موضوع چنان مهم و بزرگ و جدی بود که ریزش نیرو و پراکندگی در اردوی پراکنده هواخواهان سلطنت را تشدید کرد.
انواع رژیم چنجیها و کسانی که فکر میکردند با زدن خامنهای و چند تن از مقامات رژیم میتوان رژیم را “چنج” کرد، به این مسئله پی بردند که ماجرا به این سادگی نیست و یک پای هرگونه تغییر و تحول در ایران تودههای مردم هستند.ترفندهای گوناگون رضا پهلوی و حامی بزرگ وی نتانیاهوی فاشیست و دولت اسراییل از نمونه حمایتهای مالی، حسابسازیهای قلابی در شبکههای اجتماعی، تهیه و انتشار کلیپهای جعلی، دست کاری شده و صداگذاری شده به سود رضاپهلوی و نظیر اینها نیز همگی برملاشد و کارساز نیفتاد. تشت رسوایی نوه رضاخان بار دیگر ازبام بر زمین افتاد ودر همان حال این موضوع که او هربار اعلام میکرد چمدانش را بری سفر به داخل کشور بسته است و تا چندروز یا چند ساعت دیگر از نزدیک سکان رهبری را دردست خواهد گرفت، به موضوع ریشخند و استهزای همگان از جمله برخی هواخواهان سلطنت تبدیل شد.
آن بخش از هواخواهان سلطنت که براین باور بودند با ریختن چند تن بمب و موشک و کشتار وسیع مردم بیدفاع و تخریب زیر ساختها میتوان به عمر رژیم پایان داد و آرزوی دیرینه نوه رضاخان را برآورده ساخت، امیدهایشان برباد رفت و از اردوی هواخواهان پراکندهی رضا پهلوی کنده شدند و پی زندگی خودشان رفتند.
رسوایی درخواست حملات نظامی “بشردوستانه” و جانبداری آشکار از کشتار مردم بی دفاع و تخریب زیر ساختها چنان بزرگ بود که رضاپهلوی تا مدتی از انظار عمومی پنهان ماند و به کلی ایزوله و منفرد شد. صرف نظر از برخی طرفداران رضا پهلوی و سلطنت که بعد از این ماجرابه کلی از این جریان بریدند، اما در میان کسانی که هنوز در طیف هواخواهان سلطنت پهلوی باقی ماندهاند، برخی نیز زبان به “انتقاد” گشودهاند.عده ای از این همراهان و دوستان رضاپهلوی و دشمنان مردم ایران از آنرو با جنگ یا موضع رضا پهلوی مخالفت میکنند که حملات هوایی و اقدامات نظامی و مجموعه بمباران ها و تخریب زیر ساختها در سرنگونی رژیم ناکام مانده است. اینان البته طرفدار قاطع جنگ هستند، اما جنگی که به حیات جمهوری اسلامی خاتمه دهد. در دستگاه فکری این دسته از “منتقدان” سیاستهای رضا پهلوی و برخی عناصری که به تازگی به جرگه کاسهلیسان نوه رضاخان قلدر پیوستهاند اینکه در این جنگ چه تعدادی از مردم بیدفاع کشته و زخمی میشوند، چه تعداد آواره میشوند، چه بخشهایی از زیر ساختها، نیروگاهها، تأسیسات آب و برق، صنایع و کارخانهها، بیمارستانها، مدارس، پلها، راه آهن و غیره تخریب میشوند و چه تعداد از مردم و کارگران بیکار و آواره میشوند، ذرهای اهمیت ندارد. مهم این است که جنگ هرچه قاطعتر باشد و ازدرون آن سرنگونی جمهوری اسلامی حاصل شود.
شکایت برخی دیگر هواخواهان “منتقد” سیاست رضا پهلوی نیز به همین اندازه جالب است. آنها که روی ریزش نیروهای رژیم بهویژه در صفوف نیروهای مسلح و اطلاعاتیها حساب باز کرده بودند میگویند حملات و بمبارانها و تخریب زیر ساختها و کشتار مردم، خلاف روند ریزش نیروهای رژیم است.استدلال این است که اگر یکی از مطمئنترین راههای تضعیف رژیم،”ترغیب به ریزش و جدایی ازصفوف نظامی و اطلاعاتی” است، “حمایت از فرود آمدن بمبها بر سر همان صفوف، به معنای کارشکنی و تخریب این آرمان”است. این گرایش عنوان میکند که حملات نظامی و بمبارانها ” به دلیل غریزه دفاع وطنی” پتانسیل ریزش در بدنه نیروهای مسلح و اطلاعاتی را تضعیف و نابود میکند و تاکتیک اشتباهی است.
نکته قابل توجه این است که هیچیک از این هواداران” منتقد ” رضا پهلوی و سیاستهای وی از این زاویه که جنگ، یک جنگ ارتجاعیست، جنگی است که با کشتار فجیع مردم بیدفاع و تخریب گسترده زیرساختها همراه است، وارد “انتقاد” نشدند.
بنابراین، این فقط خود رضا پهلوی نبود که کشتار هزاران تن از مردم بیدفاع چه در جنگ چه در جریان جنبش تودهای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی برایش مطلقاً فاقد اهمیت بود، بلکه در دستگاه فکری هواخواهان “منتقد” وی نیز همین ویژگی وجود داشته است.
امروز بر هر فرد آگاه ایرانی بیش از هرزمان دیگری باید این واقعیت روشن شده باشد که در تغییر و تحولات اساسی جامعه ایران، جریان سلطنت و در رأس آن نوه رضاخان قلدر شانسی ندارند. اگر این جریان هنوز اندک اعتبار و آبرویی در میان محدود افراد ناآگاه داشت، درجریان تحولات دوسال اخیر بویژه رویدادهای مهمی چون جنگهای ۱۲ و ۴۰ روزه و جنبش عظیم سیاسی دیماه ۱۴۰۴ آن اندک اعتبار و آبروی ناچیز را نیز از دست داد. در حال حاضر نیز تلاش طرفداران لمپن، وقیح، فحّاش و فاشیست رضا پهلوی و حامی اصلی آن نتانیاهوی راسیست و رژیم صهیونیستی اسراییل برای بزرگنمایی این جریان بی آبروی شکست خورده به جایی نخواهد رسید. تجمعات هواخواهان سلطنت در خارج کشور زیر پرچم اسراییل و آمریکا و درحمایت از نتانیاهوی نسلکش و همدست وی ترامپ فاشیست که دهها هزار تن از مردم غزّه را به قتل رساند، رسوایی جنایتکارانه بزرگی است که هرگز از حافظه مردم ایران و فلسطین پاک نخواهد شد. قمه کشی، فحّاشی و استفاده از واژه های رکیک علیه مخالفان سلطنت، یا برپایی تجمعات چند نفره با لباسهای متحدالشکل و بالابردن آرم ساواک شاهنشاهی نیز چیزی را تغییر نخواهد داد. رضا پهلوی در پرتو حمایت اربابش نتانیاهوی نسلکش البته میتواند همچنان در رؤیاهای آغشته به کشتار غرق شود، ستاره سلطنت اما در آسمان ایران برای همیشه خاموش شده است.
اما اگر به فرض محال چنین رؤیایی به حقیقت بپیوندد و رژیم صهیونیستی اسراییل و شخص نتانیاهو از پشتههای انباشته ازکشته عبور نموده و رضا پهلوی را با سلام و صلواة برتخت سلطنت بنشاند، جامعه به کدام سو خواهد رفت؟
نیازی به توضیح نیست که شورش و فریاد اعتراض از همه سو بلند خواهد شد.کردستان، مستقل از سیاستهای شاهزاده سیاستهای خود را در پیش خواهد گرفت. بلوچستان ضد سلطنت به همین شکل. سازمان مجاهدین خلق و دیگر نیروهای اپوزیسیون ساز خود را خواهند زد. طبقه کارگر، معلمان، پرستاران، رانندگان، بازنشستگان و دیگر اقشار زحمتکش جامعه نیز وارد میدان مبارزه با نظم نا مستقر شاهزاده خواهند شد. آیا روشن نیست که نتیجه چنین اوضاعی شعلهور شدن جنگهای داخلی و ایجاد هرج و مرج و نوعی از همپاشی خواهد بود به نحوی شعاع تأثیرات آن تا کل منطقه ادامه خواهد یافت؟ بیهوده نیست که دولت آمریکا و نماینده ان ترامپ با چنین سناریویی موافقت نمیکند.
ایران، لبنان و سوریه و لیبی و عراق نیست. ایران، برابر حماس و حزبالله و حوثیها و یمن نیست. ایران یک کشور بزرگ سرمایهداری است که مدتهاست در آن تضادهای آشتی ناپذیر دو طبقه اصلی جامعه بسی حدت یافته و به مرحله ستیز نهایی رسیده است. جامعه خواهان یک رشته مطالبات مشخص تلمبار شده است که هیچ بخشی از بورژوازی قادر نیست آن را برآورده کند. طبقه کارگر بیشترین و قاطعترین نیروی کمّی و پیشتاز جامعه را تشکیل میدهد که خواهان یک تغییر و تحول اساسی و انقلابیست. در مصاف ناگزیر این طبقه با طبقه سرمایهدار حاکم، میلیونها تن از زحمتکشان، تهیدستان، زنان، معلمان، بازنشستگان، جوانان و روشنفکران انقلابی این طبقه را همراهی میکنند. هیچگونه تغییر و تحول اساسی و معناداری در جامعه رخ نخواهد داد مگر آنکه طبقه کارگر به عنوان نیروی پیشتاز و بالنده، نقش قاطع و تعیین کنندهی خود را در این تحول ایفا کند. آلترناتیوهای بورژوایی در ایران کار نمیکنند و دردی هم از مردم زحمتکش دوا نمیکنند.آن کس که باید و میتواند رژیم حاکم و تمام نظم موجود را براندازد و جامعه را از شر مصائب جاری و کثافات نظام سرمایهداری برهاند، طبقه کارگر متشکل و سازمان یافته است. رهایی کامل از جنگ ارتجاعی، رهایی از معضلات و مشکلات فزاینده اقتصادی، اجتماعی و معیشتی ۴۸ ساله ای که رژیم جمهوری اسلامی برای مردم ببار آورده، رهایی از کشتار و نا امنی و دستیابی به آرامش و ثبات و رفاه و آزادی، در گرو ورود طبقه کارگر متشکل به صحنه مبارزه سیاسی، به زیر کشیدن تمام نظم موجود و استقرار حکومت شوراهاست. حکومت شورایی کارگران و زحمتکشان، یگانه آلتر ناتیو انقلابی است که گذار به سوسیالیسم را تسهیل میکند و به بیدرد ترین شکل ممکن جامعه را به سوسیالیسم انتقال میدهد. نجات کارگران و زحمتکشان و تمام جامعه از شرّ جنگهای ارتجاعی و تمام مصائب نظام سرمایهداری در گرو سرنگونی انقلابی رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی، استقرار حاکمیت شوراها و سوسیالیسم است.

