کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز دیروز ۱۸ آبان ابتدا در محل کارخانه تجمع کردند، اما ساعات نزدیک به ظهر تجمع آن‌ها به میدان بقائی بلوار اصلی کشیده شد، میدانی بالاتر از بیمارستان بقایی. گروه ملی در محدود همین جاده با فاصله حدود یک کیلومتر دورتر در مسیر جاده اهواز به آبادان و خرمشهر قرار دارد.
ساعاتی پس از تجمع کارگران در میدان بقائی، نمایندگان ارشدی از دستگاه‌های دولتی از استانداری، فرمانداری و بانک ملی طرف قرارداد کارگران در این میدان حاضر شدند و با کارگران گفتگو کردند. طبق معمول فرصت خواستند بهانه آوردند جنگ است، تأمین ندارید در این محل، نمایندگان خود را معرفی کنید تا به گفتگو بنشینیم. کارگران اما با توجه با تجارب سابق اعلام کردند: “ما همه نماینده هستیم نماینده نداریم”. در نهایت، پاسخی که به کارگران در پی اعتراضات ۱۸ و ۱۹ آبان داده شد، و خبر آن از صداوسیمای خوزستان نیز انتشار پیدا کرد، پرداخت حقوق معوق مهرماه کارگران برای ۲۵ آبان معین‌شده است. اما این‌که به این وعده عمل شود یا مثل همیشه با تأخیر روبرو گردد، درآینده مشخص می‌شود.
این کارگران سال‌هاست که با این مشکلات روبرو هستند و به‌کرات در گذشته همین اعتراضات را داشتند که درنهایت تجمع اعتراضی‌شان به جلوی استانداری کشیده می‌شد.
خواست پرداخت حقوق ماهیانه آخر یا ۲۵ هرماه، همه خواست کارگران نیست، تنها خواست فوری آنان نیز نیست. در کنار پرداخت حقوق منظم ماهیانه، کارگران خواهان امکانات شغلی شدند که از آنان گرفته‌شده، مانند کفش، لباس کار، وعده‌های کافی غذائی، بیمه تکمیلی خودشان و دیگر مزایای حقوقی دیگری که قطع‌شده است.
درعین‌حال کارگران خواهان شفاف‌سازی و بر طرف‌ساختن سوء مدیریت در این نهاد تولیدی مهم هستند.
از دیگر مشکلات آن‌ها میزان دستمزد است. شاید قبلاً می‌توانستیم بخشی از این کارگران را پردرآمد و برخوردار بدانیم، اما امروز به دلیل هزینه‌ها و گرانی زندگی که ساعت‌به‌ساعت در حال افزایش است، به‌طور عموم به‌سختی در رده متوسط دستمزدی قرار می‌گیرند. اگرچه اکثریت بزرگ این کارگران در ردیف کم‌درآمدها قرار دارند.
تورم و گرانی امروز در ایران چنان بالا رفته (و همچنان در حال صعود است) که سه حقوق به‌سختی کفاف هزینه زندگی یک خانواده را برآورده می‌کند.
وقتی یک آپارتمان ۷۰ -۸۰ متری، با افزایش ۷۰ درصدی اجاره‌بهای مسکن، یک میلیارد و دویست تا یک میلیارد و سیصد میلیون تومان اجاره (رهن) داده می‌شود، یعنی اجاره آن‌قدر بالا رفته است که حقوق کارگر را تنها تهیه مسکن به یکباره می‌بلعد. قسط و بدهی بانک، همین‌طور بهای لوازم خانه یا تعمیر آن، هزینه خوردوخوراک، پوشاک، بهداشت و درمان، تهیه وسایل دانش‌آموز برای خانواده‌ها در شرایط امروز ایران چیزی نیست که یک کارگر با حقوقی متوسط یا حداقل بگیر (که اکثریت را تشکیل می‌دهند)، بتواند پاسخگو باشد.
کارگران گروه صنعتی فولاد نیز در این میان استثناء نیستند. دفتر بدهی حساب‌وکتاب فروشگاه و دکه داخل سایت گویای خالی بودن جیب آن‌هاست، لیستی طولانی از کارگران که بابت سیگار، کیک و بیسکویت میان وعده، پول نقد دستی و لوازم خردوریز دیگری بدهکار هستند. وقتی مهندسی پول پرداخت بهای سیگار را ندارد، یعنی بیش ازآنچه تصورمی‌شود، در مقابل هزینه‌های زندگی درمانده است.
با توجه به وعده‌ای که امروز توسط نجاتی نماینده استانداری در محل صنایع و کارخانه به کارگران داده شد، و خواست‌های عدیده‌ای که کارگران طرح کردند، نمی‌توان تصور کرد که اعتراض آن‌ها در محیط کارخانه و محل کار یا بیرون از کارخانه پایان‌یافته باشد. فضای کار گروه ملی همچنان در حالت اعتراضی، ملتهب و تب‌دار باقی خواهد ماند. نهایت این‌که ۵ روز آخر و ۵ روز اول هرماه یعنی ده روز با دغدغه کمتری روبرو هستند.
