با قدرت گیری مجدد ترامپ، مهم‌ترین مسئله‌ای که پیشاروی هیئت حاکمه ایران قرار گرفت، بحث مذاکره یا عدم مذاکره با رئیس جمهور جدید آمریکا بود. موضوعی که به رغم نیاز مبرم هیئت حاکمه به مذاکره، اما تصمیم گیری در باره آن – دست کم بعد از کشته شدن قاسم سلیمانی به فرمان مستقیم ترامپ – به امری دشوار برای جمهوری اسلامی تبدیل شد. چرا که خامنه‌ای بعد از کشته شدن قاسم سلیمانی در فرودگاه بین‌المللی بغداد، به دفعات در جمع هواداران دو آتشهٔ خود گفته بود، اگر قرار باشد روزی با دولت آمریکا مذاکره کنیم، قطعاً این اتفاق در دوران «ترامپ» صورت نخواهد گرفت.

حال ۶ سال بعد از کشتن قاسم سلیمانی، ترامپ بار دیگر بر مسند ریاست جمهوری آمریکا نشسته و با طرح موضوع مذاکرات مستقیم با جمهوری اسلامی، خامنه‌ای را بر سر یک دو راهی سخت قرارداده است. دو راهی رفتن پای میز مذاکره همراه با نوشیدن جام زهر و پشت پا زدن به همه آن شعارهای پیشین منع مذاکره با ترامپ یا پرهیز از مذاکره و اصرار بر ادامه «خصومت» و «دشمنی» با دولت آمریکا.

در این میان، علاوه بر شرایط بحرانی حاکم بر جمهوری اسلامی که دستکم پزشکیان و کابینه او را به مذاکره با آمریکا ترغیب کرده است، آنچه کار مذاکره با آمریکا را در مقایسه با زمان توافق برجام برای جمهوری اسلامی سخت‌تر کرده است، همانا شرایط جدید ترامپ برای ورود به میز مذاکره است که مفاد آن در فرمان اعمال فشار حداکثری ترامپ به جمهوری اسلامی قید شده‌اند.

ترامپ در تداوم اجرای دستورالعمل‌های سیاسی، نظامی و اقتصادی خود در عرصه داخلی و بین‌المللی، روز سه شنبه ۱۶ بهمن (۴ فوریه)، قانون فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی را نیز امضاء و جهت اجرا به نهادهای مربوطه ابلاغ کرد.

تمرکز روی برنامهٔ هسته‌ای و پروژه‌های توسعه تسلیحات موشکی، نظیر موشک‌های بالستیک با قدرت حمل کلاهک هسته‌ای و همچنین تحریم صادرات نفت جمهوری اسلامی برای به صفر رساندن میزان فروش آن، جزو اولین بندهای این قانون است. منزوی کردن جمهوری اسلامی در عرصه جهانی با به اجرا درآوردن تحریم‌های سازمان ملل از طریق همکاری با سه کشور اروپایی عضو برجام – آلمان و فرانسه و انگلیس – برای فعال کردن مکانیزم ماشه (اسنپ بک)، مکلف کردن وزارت خزانه داری در امر اِعمال تحریم‌های حداکثری و دادن اختیار به وزارت دفاع در توقیف نفتکش‌هایی که ناقض تحریم‌های یکجانبه آمریکا علیه جمهوری اسلامی باشند، موارد دیگری از این قانون است. در کنار مفاد یاد شده، هدف قرار دادن متحدان جمهوری اسلامی در منطقه تحت عنوان مبارزه با شبکه‌های تروریستی وابسته به سپاه پاسداران، جلوگیری از ارسال کمک‌های اقتصادی و تسلیحاتی ایران به نیروهای اسلامی و واپسگرای منطقه نظیر حماس و حزب‌الله لبنان و حشدالشعبی عراق و انصارالله یمن از جمله مفاد دیگر این قانون و دستورالعمل ترامپ است. قانونی که به صورت مجموعه‌ای از اعمال فشارهای حداکثری سیاسی، اقتصادی و دیپلماتیک برای وادار کردن جمهوری اسلامی جهت ورود به مذاکرات مستقیم با دولت آمریکا از طرف ترامپ طراحی و به نهادهای مربوطه ابلاغ شده‌اند.

ترامپ به هنگام امضای این قانون اعلام کرد، اگرچه همچنان به مذاکره برای رسیدن به یک توافق «معتبر» با جمهوری اسلامی امید دارد، اما چنانچه هیئت حاکمه ایران از پذیرش مذاکره با آمریکا امتناع کند، تمام مفاد این قانون فشار حداکثری را به مرحله اجرا خواهد گذاشت. به واقع ترامپ با اتخاد چنین موضعی، عملاً جمهوری اسلامی را در گوشه رینگ قرار داده که از هر نظر اتخاذ تصمیمی یک دست و به دور از تشدید تضادهای درونی را برای جمهوری اسلامی به امری بسیار دشوار تبدیل کرده است.

دشواری اتخاذ چنین تصمیمی عملاً در اعلام مواضع متفاوت و بعضاً متضاد مسئولان نظام در دو ماه گذشته بازتاب یافته است. نخستین دوگانگی تصمیم گیری در مورد مذاکرات مستقیم با آمریکا را می‌توان در مواضع نسبتاً یکدست مجموعه کابینه پزشکیان – که جملگی موافق مذاکره هستند – با مواضع به ظاهر متضاد و ضد و نقیض خامنه‌ای دید. خامنه‌ای که پیشتر هرگونه مذاکره با ترامپ را اکیداً ممنوع اعلام کرده بود، دو هفته پیش در دیدار با مسئولان نظام اعلام کرد: «حواستان باشد که با چه کسی مواجهیم، با چه کسی معامله می‌کنیم. انسان … ممکن است معامله هم بکند اما می‌فهمد که چه کار باید بکند». تأکید از ماست. به واقع رهبر جمهوری اسلامی با اعلام چنین موضعی به طور مشروط چراغ سبز مذاکره با آمریکا را برای دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی روشن کرد.

با این چراغ سبز خامنه‌ای، درست در زمانی که همه چیز گویای این بود که مجموعه حاکمیت خود را برای مذاکره با آمریکا آماده می‌کند، قانون حداکثری فشار بر جمهوری اسلامی توسط ترامپ امضا شد. سه روز بعد از امضای این قانون، خامنه‌ای در دیداری که روز جمعه ۱۹ بهمن با فرماندهان نیروی هوایی و پدافند ارتش داشت، در موضعی جدید، قاطعانه اعلام کرد، در شرایط کنونی «مذاکره با آمریکا هوشمندانه، عاقلانه و شرافتمندانه نیست و هیچ تأثیری در رفع مشکلات کشور ندارد». اعلام موضع جدید خامنه‌ای مبنی بر ممنوعیت مذاکره با آمریکا که به نوعی ناشی از سردرگمی هیئت حاکمه در باره مذاکره با آمریکاست، اگرچه روز بعد با واکنش نسبتاً یکدست نهادهای حکومتی در موافقت با نظر او بازتاب یافت، اما بی تردید با فروکش کردن اینگونه التهابات زودگذر، تضادها تعمیق، سطح کشمکش‌های درونی هیئت حاکمه بالاتر و به تعبیری دیگر، ریل حرکت حاکمیت در مسیر دو قطبی شدن شتاب بیشتری خواهد گرفت.

نگاهی به مواضع هفته‌های اخیر مسئولان نظام، نظیر مسعود پزشکیان، عراقچی، ظریف و خصوصاً برادران لاریجانی، گویای این واقعیت است که در باره مذاکره با آمریکا چه تضاد و تنش و بلبشویی در درون حاکمیت موجود است. جدای از اشتیاق پزشکیان و مجموعه کابینه او که برای مذاکره با آمریکا لحظه شماری می‌کنند، علی لاریجانی، مشاور خامنه‌ای نیز در گفت وگو با وبسایت نزدیک به رهبری نظام، صراحتاً از آمادگی جمهوری اسلامی برای انجام یک توافق جدید هسته‌ای با ترامپ سخن گفت. محمدجواد لاریجانی از چهره‌های مطرح اصولگرایان نیز چهارم بهمن ماه جاری در شبکه یک صدا و سیما در مورد مذاکره با ترامپ گفت: «اگر برای منافع نظام مذاکره با شیطان هم نیاز باشد، ما می‌رویم قعر جهنم و مذاکره می‌کنیم».

لذا، علاوه بر بروز آشکار تضاد و شکاف‌های درونی نظام بر سر مذاکره با آمریکا، آنچه موضوع مذاکره را در صدر مسائل مسئولان حکومتی قرار داده است، بی شک شرایط بحرانی حاکم برجمهوری اسلامی در این بازه زمانی معین است که همه راه‌های برون رفت از بحران فروپاشی اقتصادی، سیاسی و اجتماعی را از هیئت حاکمه گرفته است. و چه بسا دیر یا زود خامنه‌ای و حاکمیت بخواهند از روی ناچاری و بر بستر بقاء و مصلحت نظام پای میز مذاکره با ترامپ «به قعر جهنم» هم بروند.

اینکه بعد از سخنان روز جمعه خامنه‌ای، مبنی بر ممنوعیت مذاکره با آمریکا، پزشکیان سخنان او را «زیبا» قلمداد کرد، عراقچی، موضع جدید خامنه‌ای را «راهنمای همه مسئولان کشور بویژه وزارت خارجه» دانست، فرمانده سپاه حرف‌های رهبری را «شگفت انگیز و معجزه» خواند و قالیباف هم از پزشکیان خواست تا «نظر خامنه‌ای را در مورد عدم مذاکره اجرایی» کند، تماماً ناشی از التهابات سخنان خامنه‌ای است. با سخنان اخیر خامنه‌ای گرچه عجالتاً راه مذاکره مستقیم با آمریکا مسدود شد، اما دیر یا زود محتملاً یخ این موضع جدید او با تابش آفتاب واقعیت اَبَر بحران‌های حاکم بر جمهوری اسلامی آب شده و ریل حرکت نظام به سمت مذاکره با آمریکا چرخش خواهد کرد.

پوشیده نیست، آنچه برای جمهوری اسلامی تعیین کننده و در زمرهٔ علو واجبات است، همانا مصلحت نظام و اتخاد تصمیمات سخت برای بقاء و استمرار حاکمیت است. در تمامی این سال‌های سپری شده، هم خمینی و هم خامنه‌ای نشان داده‌اند وقتی پای بود و نبود نظام و مصلحت آن در میان باشد، نوشیدن «جام زهر» و انجام هرگونه «نرمش قهرمانانه» به امری عاجل و ضروری برای آنان تبدیل خواهد شد. لذا در این برههٔ زمانی معین، موضوع مذاکره با آمریکا را نباید در سخنرانی‌های پراکنده و بعضاً متضاد خامنه‌ای و یا در واکنش‌های آنی و لحظه‌ای مسئولان حکومتی دید، بلکه موضوع مذاکره با آمریکا راباید در شرایط فوق بحرانی حاکم بر نظام دید و تحلیل کرد. بحران‌هایی غیر قابل علاج که در لحظه کنونی موجودیت نظام را با خطر فروپاشی مواجه کرده و هیئت حاکمه را به بن بست و سردر گمی کشانده است. چرا و به چه دلیل؟

هم اینک، جمهوری اسلامی در عرصه داخلی و بین‌المللی در ضعیف‌ترین موقعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خود قرار دارد. اقتصاد کشور به شدت فرو پاشیده است. خزانه دولت خالی و بحران رکود – تورمی بر گلوی حاکمیت چنگ انداخته است. گرانی بیداد می‌کند. سفره مردم از ابتدایی‌ترین مواد لازم خواراکی تهی شده است. سیب زمینی با عبور از مرز کیلویی ۶۰ هزار تومان به کالایی لوکس در سفره مردمان زحمتکش تبدیل شده است. دلار به ۹۰ هزار تومان نزدیک شده است. داروها نایاب، وضعیت درمانی ناامن و قیمت بالای داروها، بیماران را به خرید گزینشی دارو و بعضاً عدم خرید داروهای مورد نیازشان واداشته است. خاموشی روزانه برق و زیان‌های ناشی از آن بر مردم و صنعت کشور به امری عادی تبدیل شده است. کمبود گاز خانگی برای تولید گرمای لازم دراین روزهای سرد زمستانی به صورت بحرانی فراگیر زندگی مردم را مختل کرده است. جامعه در وضعیتی انفجارگونه قرار دارد. نارضایتی عمومی، سراسر کشور را فرا گرفته و بروز جنبش‌های بزرگ اجتماعی، آرامش و خواب را از چشمان حاکمان اسلامی ربوده است. اینکه بعد از سخنان خامنه‌ای در اعلام ممنوعیت مذاکره با آمریکا، بخشی از «اصلاح طلبان» حکومتی مدافع مسعود پزشکیان، خواهان استعفای او شدند و شایعه استعفای پزشکیان آنچنان شدت گرفت که سخنگوی دولت و مسئول اطلاع رسانی پزشکیان، وادار به تکذیب این شایعه شدند، ناشی از همین بهم ریختگی درونی هیئت حاکمه در شرایط کنونی است.

علاوه بر بحران داخلی که اوضاع حاکمیت را به تنش و به نابسامانی کشانده است، موقعیت نظام در عرصه منطقه‌ای و بین‌المللی نیز به شدت تضعیف شده است. نیروهایی نیابتی جمهوری اسلامی که پیش از این، برگ‌های برنده نظام بر سر میز مذاکره بودند، اکنون به کلی از حَیَز انتقاع خارج شده و اهمیت وجودی خود را برای نظام در عرصه منطقه‌ای و محاسبات بین‌المللی از دست داده‌اند. حرف‌ها، قول و قرارها و فریبکاری جمهوری اسلامی در مورد غیر نظامی بودن پرونده اتمی نیز در نزد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، شورای حکام، آمریکا و سه کشور عضو اروپایی برجام از اعتبار لازم ساقط شده‌اند. اگر به هنگام توافق برجام، تنها پرونده هسته‌ای ایران مورد مناقشه بود، اکنون رساندن غنی سازی اورانیوم به زیر پنج درصد و مهار پروژه‌های توسعه تسلیحات موشکی، نظیر موشک‌های بالستیک و قاره پیما با قدرت حمل کلاهک هسته‌ای نیز به یکی از مفاد کلیدی قانون فشار حداکثری ترامپ علیه جمهوری اسلامی تبدیل شده است.

لذا، با توجه به نزدیکی زمان فعال شدن مکانیزم ماشه، موقعیت ضعیف نظام در پی شکست‌های سنگین منطقه‌ای و بین‌المللی در یک سال گذشته و تعمیق بحران‌های ژرفِ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی که عملاً حق انتخاب آزادانه را در شرایط کنونی از هیئت حاکمه گرفته‌اند، به رغم سر درگمی خامنه‌ای و اتخاذ موضع جدید او در مورد مذاکره با آمریکا، هنوز نمی‌توان قاطعانه از ممنوعیت مذاکره با ترامپ سخن گفت. چرا که خامنه‌ای، همانند خمینی نشان داده است، این ظرفیت را دارد تا در شرایط معینی که نظام با تعمیق بحران فروپاشی مواجه است، محتملا با انجام یک «نرمش قهرمانانه» و یا همانند خمینی با نوشیدن یک «جام زهر»، باب مذاکره با آمریکا را باز کند.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۰۷  در فرمت پی دی اف:

اقدامات دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا در مدت کوتاهی که به کاخ سفید بازگشته است، خوی سلطه‌گری و تجاوزکارانه‌ی فاشیسم قرن ۲۱ را به روشنی روز در برابر چشمان همگان قرار داد.

یکی از این موارد، طرح وی در باره آینده غزه است که حتا نتانیاهو رئیس دولت صهیونیستی اسرائیل را شگفت‌زده کرد و موجب شادمانی وی گردید.

البته طرح او چیز جدیدی نبود، پیشتر کوشنر داماد ترامپ که در دور اول ریاست‌جمهوری وی مسئول پیشبرد طرح “صلح ابراهیم” بود و یک صهیونیست تمام عیار است، خواستار انتقال ساکنان غزه به مصر و بازسازی غزه توسط اسرائیل شده بود.

ترامپ که مانند همه‌ی سیاستمداران دولت‌های امپریالیستی هدف خود را در لفافه‌ای از کلماتی چون صلح، آرامش، کار و رفاه پیچیده بود، سه‌شنبه ۱۶ بهمن (۴ فوریه)  در کنفرانس خبری مشترک با نتانیاهو در برابر دوربین خبرنگاران حاضر گفت که اسرائیل نوار غزه را برای مدتی طولانی به آمریکا واگذار خواهد کرد و آمریکا آن‌جا را از بمب‌ها و سایر تسلیحات خطرناک پاکسازی کرده و از نظر اقتصادی توسعه خواهد داد، شغل‌های زیادی ایجاد خواهد کرد و بالاخره این‌که ساکنان “غزه ترامپ” مردمان جهان خواهند بود (بنابراین فلسطینیان جایی نخواهند داشت). او خواست که دولت‌های مصر و اردن، فلسطینیان غزه را بپذیرند و عربستان و دیگر کشورهای ثروتمند عربی هزینه بازسازی غزه را تقبل کنند.

پیشنهاد عجیب و غریبی که به فوریت توسط دولت‌های عربی و دیگر دولت‌های جهان رد شد و آن را پاکسازی قومی و گامی جهت از بین بردن راه حل “دو دولت دو کشور” دانستند. تنها دولت اسرائیل و بوِیژه راست‌گرایان افراطی که تمام آن سرزمین را سرزمین موعود “قوم یهود” می‌دانند، از پیشنهاد ترامپ استقبال کردند و البته که دچار شعف زیادی شدند.

نتانیاهو روز چهارشنبه ۱۷ بهمن (۵ فوریه) گفت: “این اولین ایده خوبی است که تاکنون شنیده‌ام. این ایده‌ای فوق‌العاده است”. وی حتا دو روز بعد به وزیر دفاع اسرائیل دستور داد تا ارتش برنامه‌هایی را برای خروج فلسطینی‌هایی که مایل به ترک غزه هستند تهیه کند. وی گفت: “طرح ترامپ برای فردای پس از حماس ارزش این را دارد که دقیق گوش داده شود”.

وزیر دارایی اسرائیل از وزرای راست افراطی دولت صهیونیستی اسرائیل نیز با انتشار بیانیه‌ای نوشت: “هر کسی که وحشتناک‌ترین کشتار را در سرزمین ما مرتکب شده باشد، شاهد از دست دادن زمینش برای همیشه خواهد بود. اکنون ما اقدام خواهیم کرد تا با کمک خدا، ایده خطرناک دولت فلسطینی را برای همیشه دفن کنیم”.

شکی نیست که پیشنهاد ترامپ یعنی کوچاندن بیش از دو میلیون فلسطینی به مصر و اردن امکان‌ناپذیر است، به این دلیل روشن و ساده که نه فقط هیچ دولت عربی به خاطر تبعات سیاسی و داخلی آن، جرأت همراهی با ترامپ و پذیرش فلسطینیان را ندارد، بلکه اکثریت قریب به اتقاق فلسطینیان غزه نیز که دهه‌ها برای حق بدیهی خود یعنی کشور مستقل فلسطینی جنگیده‌اند به آن تن نخواهند داد.

ولی موضوع این است که این پیشنهاد اگر چه عملی نیست، اما تاثیرات خود را در ادامه مذاکرات آتش‌بس و آینده غزه خواهد گذاشت و دولت اسرائیل را با درخواست‌های بیشتری به میز مذاکره باز می‌گرداند. بویژه آن‌که یکی از مسائل اصلی باقی‌مانده و گره‌گاه مهم مرحله سوم مذاکرات پیشارو موضوع آینده غزه و اداره‌ی آن است.

کار به جایی رسیده است که روز ۵ شنبه نتانیاهو در گفتگو با کانال ۱۴ تلویزیون اسرائیل ایده تشکیل کشور فلسطینی در عربستان را مطرح کرد. طرح‌ها و ایده‌هایی که هیچ زمینه‌ اجرایی ندارند، اما مطرح می‌شوند تا امتیازاتی از طرف مقابل گرفته شود. وی گفت: “سعودی‌ها می‌توانند یک کشور فلسطینی در عربستان سعودی درست کنند، آن‌ها زمین‌ خالی زیاد دارند”. او بار دیگر مدعی شد که توافق با عربستان بدون تشکیل کشور فلسطینی امکان‌پذیر است.

این در حالی‌ست که پس از اظهارات ترامپ در مورد این‌که محمد بن سلمان (ولیعهد عربستان) اصراری برای تشکیل کشور فلسطینی ندارد، وزارت خارجه عربستان با صدور بیانیه‌ای گفته‌های ترامپ را تکذیب و ضمن تاکید بر شرط غیرقابل مذاکره دولت عربستان برای ایجاد کشور فلسطین، طرح ترامپ برای جابه‌جایی فلسطینیان غزه را رد کرد. در نشست قاهره نیز نمایندگان دولت‌های مصر، اردن، عربستان سعودی، قطر و تشکیلات خودگردان فلسطین با رد طرح ترامپ بر مواضع گذشته خود در مورد تشکیل دولت فلسطینی تاکید کردند.

در این میان اما رنج‌های مردم غزه را پایانی نیست و اعلام سیاست‌های این‌چنینی اضطراب و نگرانی مردمی را که ۱۶ ماه جنگ و نتایج فاجعه‌بار آن بر زندگی‌شان سایه افکنده، افزون می‌کند. جدا از کشته شدن بیش از ۶۴ هزار نفر در ۹ ماه نخست جنگ که احتمالا تا پایان جنگ از مرز ۷۰ هزار نفر نیز گذشته است، جدا از ده‌ها هزار مجروح جنگ که هیچ‌گاه بهبودی و سلامت خود را باز نمی‌یابند، ویرانی غزه و آسیب‌های روانی و جسمی بیش از ۲ میلیون فلسطینی ساکن غزه هیچ‌گاه التیام نخواهد یافت. هم اکنون نیز مردم غزه هر روز جنازه‌های عزیزان‌شان را از میان تلی از آوار بیرون می‌کشند، جنازه که نه در واقع استخوان‌های باقی‌مانده عزیزان‌شان را، اشک‌هایی که از گونه‌ها جاری می‌شوند و هق هق گریه‌هایی که صدای‌شان به زحمت شنیده می‌شود. روایت‌ها آن‌چنان تلخ هستند که بغض گلوی انسان را می‌فشرد و درد تمام بدن‌اش را فرا می‌گیرد، روایت‌هایی آن‌چنان تلخ که زبان از بیان‌شان قاصر است و گاه حتا در تصور نمی‌گنجند. هنوز حداقل ۱۰ هزار نفر مفقود هستند که به احتمال قریب به یقین همگی کشته شده‌اند. اما دردها و رنج‌های این مردم ستم‌دیده، برای منافع امپریالیست‌ها هیچ معنایی ندارد. آن‌ها حتا آماده‌اند تا از دردها و رنج‌های این ملت بزرگ برای پُر کردن کیسه‌های‌ پول‌شان بهره برند.

گرچه آتش‌بس برقرار است و گرچه مردم غزه آرام آرام در حال بازگشت هستند، اما سایه جنگ هم‌چنان بر سر این مردم ستم‌دیده در حال چرخ زدن است. برای آن‌ها تنها یک راه حل وجود دارد و آن انتفاضه‌ای دیگر است.

جنگی که به مردم غزه تحمیل شد، جنگ آن‌ها نبود. این اساساً جنگ نبود، کشتار بود، قتل‌عام بود و بهانه‌ی آن نیز عمل حماقت‌آمیز حماس در حمله به اسرائیل و قتل‌عام ۱۲۰۰ اسرائیلی (که اغلب آن‌ها غیرنظامی بودند) بود. حماقتی که نتیجه‌ی پیوند حماس با جمهوری اسلامی بود. اگرچه دولت صهیونیستی اسرائیل مسئول مستقیم ویرانی غزه و قتل‌عام فلسطینیان غزه است اما این چیزی از مسئولیت حماس و رژیم جمهوری اسلامی در این کشتار و فجایع ببار آمده کم نمی‌کند. دربرابر اقدامات جنایتکارانه دولت نژادپرست اسرائیل و حامیان آمریکایی و فاشیست آن و دربرابر هرگونه تعرض علیه حقوق انسانی و برحق مردم غزه باید ایستاد. بی تردید مردم فلسطین و ساکنین غزه برای احقاق حقوق خویش در اشکال گوناگونی به مبارزه ادامه خواهند داد و با روی آوری به انتفاضه سوم، ضمن رهایی از بندهای گروه‌های مرتجع اسلامی هم‌چون حماس و جهاد اسلامی و مقامات فاسد تشکیلات خودگردان،حق تعیین سرنوشت خود را بدست خواهند آورد. مردم فلسطین با به راه انداختن انتفاضه سوم، با اعتراضات توده‌ای و با اتحاد میلیونی خود، به جهانیان نشان خواهند داد که تنها راه برای حل بحران منطقه تشکیل دولت و کشور مستقل فلسطینی است.

در جریان انتفاضه است که نسل جدیدی از رهبران فلسطینی از درون یک مبارزه توده‌ای امکان ظهور می‌یابند و می‌توانند در کنار مردم فلسطین آینده‌ای سرشار از صلح و عدالت و برابری رقم بزنند. با انتفاضه است که می‌توان حمایت افکار عمومی جهان را به دست آورد و سیاستمداران دغلکار را مجبور به عقب‌نشینی کرد. فراموش نکنیم که پیمان‌های اسلو که منجر به تشکیل حکومت خودگران فلسطین در کرانه باختری و غزه و خارج شدن ارتش اسرائیل از غزه گردید، از نتایج انتفاضه یک و دو بودند؛ و باز فراموش نکنیم که سیاست دولت اسرائیل برای ایجاد تفرقه در میان فلسطینیان با تقویت حماس تا چه حد بر مبارزات مردم فلسطین تاثیر منفی داشته است. فراموش نکنیم که رشد حماس و قدرت‌گیری این جریان در غزه چه تاثیر منفی در مبارزات مردم فلسطین داشت. فراموش نکنیم که فساد حکومت خودگردان با این مردم ستم‌دیده چه کرد.

مردم فلسطین نباید به سیاستمداران و گروه‌هایی که امتحان خود را پس داده و در فجایع اخیر و نیز عقب‌راندن مبارزات مردم فلسطین مقصر هستند اعتماد کنند. همانطور که مکرر و به تجربه نیز ثابت شده است، مردم فلسطین هم‌چنین نمی‌توانند و نباید به حمایت دولت‌های ارتجاعی منطقه دل ببندند. مردم فلسطین باید به نیروی خود متکی باشند. تنها توده‌های فلسطینی هستند که با مبارزات خود می‌توانند این موازنه را تغییر دهند و نقشه صهیونیست‌ها و امثال ترامپ فاشیست را خنثا کنند. آن‌ها هستند که می‌توانند با مبارزات برحق خود و بهره گیری از اشکال مناسب مبارزه در هر مرحله، افکار عمومی جهان را به خود جلب کنند، تا افکار عمومی جهانی دولت‌های خود را تحت‌فشار قرار داده و حمایت جهانی از مردم فلسطین را بدست آورند. بحران خاورمیانه بدون تشکیل کشور و دولت مستقل فلسطینی پایان نخواهد یافت.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۰۷  در فرمت پی دی اف:

رفقای گرامی!

سالروز رستاخیز سیاهکل را همراه با شما و همه هم‌اندیشان جنبش انقلابی فدایی گرامی می‌داریم. آنچه که سیاهکل را در تاریخ مبارزات سیاسی چپ در جامعه ما جاودانه کرد، بازنمود سنت انقلابی چپ و مبارزه علیه دیکتاتوری سرمایه‌داری و نیز علیه بی‌عملی و رفرمیسم در فضای سیاسی جامعه است. از همه مهتر اما اتکا آن‌ها به سبک‌کاری بود که نظریه و عمل انقلابی را به هم به پیوند داد. در این مسیر بسیاری از مبارزین کمونیست رزمیدند و جان باختند. آن‌ها توانستند اعتماد سیاسی مبارزین و روشنفکران انقلابی، کارگران و توده‌های زحمتکش و نیز فرهنگ‌ورزان جامعه را به‌سوی خود جلب کنند. یعنی عرصه‌هایی که از کمبودهای مهم جنبش چپ و کمونیستی در حال حاضر است.

رفقای گرامی!

جامعه ایران در حال حاضر در آستانه تحولات عظیمی است. جمهوری اسلامی سرمایه‌داری در چنبره بحران‌های درهم‌تنیده داخلی و بین‌المللی است. پس از فروکش نسبی جنبش انقلابی در سال ۱۴۰۱ نشانه‌های باز برآمد این جنبش در ابعادی وسیع‌تر در فضای سیاسی جامعه آشکار است. مبارزات کارگران، بازنشستگان، معلمان و پرستاران و بی‌ثبات کاران، و نیز اقشار مختلف زحمتکش و فرودست جامعه مدام گسترده‌تر می‌شود. زنان در همه عرصه‌های اجتماعی ستم جنسی و جنسیتی و به‌ویژه برعلیه حجاب مبارزه می‌کنند. مبارزه علیه ستم ملی در مناطق مختلف جریان داشته و به‌ویژه جوانان پیشرو تلاش می‌کنند که این عرصه را با مبارزات ضد سرمایه‌داری پیوند بزنند. مبارزه علیه دیکتاتوری مذهبی و برای آزادی‌خواهی پیوسته گسترده‌تر می‌شود.

در این شرایط پرتپش که جمهوری اسلامی از همه سو آماج قرارگرفته و امکان این هست که از هر روزنه‌ای جنبش انقلابی فرا بروید، اپوزیسیون راست و طیف‌های مختلف آن از سلطنت‌طلبان تا بخش‌های مختلف جمهوری خواهان، از بازمانده‌های ملی/مذهبی تا پیروان موسوی تلاش می‌کنند که موقعیت خود را در فضای سیاسی تحکیم کنند. تحت چنین شرایطی همگرایی فزاینده نیروهای چپ و کمونیست، پیشروان جنبش کارگری و دیگر جنبش‌های اجتماعی و طیف‌های گوناگون چپ جامعه باید در راستای سازمان‌یابی و سازمان‌دهی از پائین و برای هژمونی بر جنبش انقلابی تلاش خود را افزایش دهند.

تنها بدیلی که می‌تواند شرایط را برای رهایی از ستم، سلطه و استثمار فراهم نماید، دولت کارگری متکی به شوراهای خودسامان و تحقق یک جمهوری شورایی است. در این راستا متحدا به‌پیش.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی / برقرار باد جمهوری شورایی

زنده باد استقلال طبقاتی کارگران

زنده باد آزادی و سوسیالیسم

هسته اقلیت / فوریه ۲۰۲۵/ بهمن ۱۴۰۳

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۰۷  در فرمت پی دی اف:

رفقا! در پنجاه و چهارمین سالگرد حرکت مسلحانە سیاهکل و بنیانگذاری سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران، این رویداد تاریخی را تبریک می‌گوییم و یاد جانباختگان حماسە سیاهکل و کلیە جانباختگان راە آزادی و سوسیالیسم را گرامی می‌داریم.

حرکت مسلحانە سیاهکل رویدادی مهم در تاریخ مبارزات کمونیست‌های ایران علیە رژیم سلطنتی و مناسبات سرمایەداری آن دورە در ایران بود کە اکنون بخشی از دستاوردهای جنبش سوسیالیستی ایران محسوب می‌شود. اگر چە این حرکت به اهداف نهایی خود نرسید، اما در آن شرایط اختناق و استبدادی، حرکتی جسورانه و انقلابی در برابر نظام سرمایه‌داری و دیکتاتوری رژیم سلطنتی و در دفاع از مبارزات و حقوق طبقە کارگر و تهیدستان جامعه بود.

امروز در شرایطی پنجاه و چهارمین سالگرد جانباختگان حرکت سیاهکل را گرامی می‌داریم کە رژیم اسلامی علیرغم اینکه کلیە دستاوردهای انقلاب ۱۳۵۷ را سرکوب کردە و شرایط بسیار دشواری را بە طبقە کارگر، زنان، جوانان و تهیدستان جامعه تحمیل کردە است، با بحرانی همه‌جانبه روبرو است و موقعیتش با شکست «محور مقاومت» در منطقه از همیشه ضعیف‌تر شده است. در مقابل و در امتداد خیزش‌های ۹۶ و ۹۸ و ۱۴۰۱ ما اکنون شاهد موج وسیع اعتراضات کارگری و تودەای هستیم کە هرروز ابعاد آن وسیع‌تر می‌شود و جامعە را بە سوی یک قیام و انقلاب تودەای سوق می‌دهد. در چنین شرایطی است کە شکل‌گیری یک بدیل سوسیالیستی کە بتواند نظام سرمایەداری کنونی در ایران را به چالش بکشد به یک ضرورت حیاتی‌تر از همیشه تبدیل شدە است.

در سالگرد گرامیداشت جانباختگان سیاهکل تأکید می‌کنیم کە بدون ادامه تلاش صمیمانە و مسئولانە کمونیست‌ها برای ایجاد یک‌قطب قدرتمند چپ و سوسیالیستی و غلبە بر پراکندگی صفوفمان، بدون تلاش برای سازمان‌دهی یک انقلاب اجتماعی متکی بر نیرو و ارادە طبقە کارگر، بدون ناظر کردن یک افق سوسیالیستی بر مبارزات کارگری و تودەای، هر قیام و انقلاب دیگری نمی‌تواند منجر بە لغو استثمار سرمایەداری و بنیان نهادن جامعەای نوین شود.

یکبار دیگر یاد رفقای جانباختە حرکت انقلابی سیاهکل و کلیە جانباختگان راه آزادی و سوسیالیسم را گرامی می‌داریم.

دبیرخانه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

۱ فوریه ۲۰۲۵

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۰۷  در فرمت پی دی اف:

رفقا!

پنجاه‌وچهار سال پیش در چنین ایامی، گروهی از انقلابیون کمونیست برای مبارزه با رژیم سلطنتی شاه، به نبرد مسلحانه با این رژیم روی آوردند. این شیوهٔ مبارزه در آن زمان، شیوه مسلط مبارزه انقلابیون کمونیست در سراسر جهان علیه حکومت‌های سرمایه‌داری و به منظور استقرار نظمی سوسیالیستی بود. در آن زمان در ایران، نسلی از کمونیست‌های جوان، برخلاف سیاست‌های سازشکارانهٔ پیشینیان خود، جان برکف، پای به عرصهٔ مبارزهٔ طبقاتی گذاشتند که ابتدا می‌باید دیکتاتوری شاه و “جزیره ثبات” او را به چالش می‌کشیدند. این چنین شد که دو گروه از مارکسیت‌های انقلابی، نبرد مسلحانه در سیاهکل را نقطه شروع این مبارزه قرار دادند و از وحدت آنها سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران تشکیل گردید. سازمانی که در جریان انقلاب و بعد از آن به محبوب‌ترین سازمان سیاسی چپ در ایران و بزرگترین سازمان چپ در خاورمیانه تبدیل شد.

اما دیری نپائید که عناصر راست بر این سازمان غالب شدند و مبارزات درون تشکیلاتی برای حفظ مواضع رادیکال و انقلابی آن به چائی نرسید و به‌تدریج در این سازمان چند انشعاب روی داد که بزرگ‌ترین آن‌ها انشعاب اقلیت و اکثریت بود. اقلیت بخش انقلابی و مارکسیستی سازمان را تشکیل می‌داد و بعد از انشعاب نیز، بزرگ‌ترین سازمان کمونیستی در ایران بود.

فدائیان اکثریت، به حمایت از جمهوری اسلامی برخاست و فدائیان اقلیت به مبارزه علیه آن ادامه داد. اقلیت در ادامه مبارزات‌اش علیه رژیم سرمایه‌داری-دینی جمهوری اسلامی، در جریان ضرباتی که این رژیم سفاک در سال‌های نخستین دههٔ شصت به سازمان‌های انقلابی وارد کرد، شدیداً صدمه دید و در پی‌آمد این صدمات، دچار کشمکش‌ها و انشعابات زیادی شد. بااین‌حال، بخش اصلی این سازمان، بعدها نام خود را از سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران (اقلیت) به سازمان فداییان (اقلیت) تغییر و به‌رغم صدماتی که به آن در چهل‌وپنج سال اخیر وارد شد، همچنان به رزم و فعالیت‌های انقلابی خود ادامه می‌دهد.

کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید) پنجاه‌وچهار مین سالروز تولد سیاهکل را به سازمان فدائیان اقلیت تبریک می‌گوید و در این دوران سخت و پرفرازونشیب مبارزه، برایشان آرزوی موفقیت می‌کند.

کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)

بهمن ۱۴۰۳ برابر با فوریه ۲۰۲۵

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۰۷  در فرمت پی دی اف: