از اسفند سال ۸۹ که دور جديدی از مبارزات و اعتصابات کارگران پتروشيمی، با خواست محوری برچيده شدن شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قرارداد مستقيم آغاز گرديد، بيش از دو سال گذشته است. به‌رغم آن‌که دولت در سال ۹۰، که سال گسترش مبارزات و اعتصابات کارگری در پتروشيمی‌ها بود، به عقب‌نشينی‌هائی تن داد و حتا حذف شرکت‌های پيمان‌کاری در چهارم دی ماه در هيأت وزيران به تصويب رسيد و در ۱/۱۱/۹۰ ابلاغيه آن صادر گرديد تا به فاصله ۱۵ روز بعد از آن، يعنی از ۱۶/۱۱/۹۰ به مرحله اجرا گذاشته شود، اما تمامی شواهد حاکی از آن است که شرکت‌های پيمانکاری به فعاليت خود ادامه داده‌اند و خواست کارگران پيمانی مبنی بر حذف اين شرکت‌ها و انعقاد قرارداد مستقيم تحقق نيافته و همچنان معوق مانده است.

صرف‌نظر از ايرادات و ابهاماتی که در مصوبه هيئت وزيران و يا نحوۀ اجرای آن وجود داشت، اما هر کارگر پتروشيمی اين را می‌داند که دولت زمانی به پذيرش آن تن داد و پای اجرای آن رفت که اعتصابات مکرر در پتروشيمی‌های منطقه ماهشهر پيوسته در حال گسترش بود و اين احتمال وجود داشت که اين اعتصابات به صنايع و مؤسسات مجاور به ويژه صنعت نفت که نزديک به ۱۶۰ هزار کارگر پيمانی در آن مشغول به کار هستند، سرايت کند. علاوه بر اين، دولت در شرايطی پای اجرای اين مصوبه رفت که صف نظر از مخالفت خاموش بسياری از مديران دولتی، در مجلس و کميسيون‌های آن نيز مخالفت‌های شديدی با آن وجود داشت. کما اينکه “هيئت تطبيق”  در ارديبهشت ۹۱ آن را رد کرد، رئيس مجلس در خرداد همين سال آن را مغاير قانون خواند و کميسيون بودجه مجلس نيز آن را مغاير برنامه پنجم توسعه خواند و در ۲۴ تير ۹۱ آن را رد کرد. در حاليکه مجلسيان از لغو مصوبه هيئت وزيران سخن می‌گفتند، برخی از مقامات بلند پايه دولتی، از مکلف بودن دستگاه‌ها به اجرای مصوبه حرف می‌زدند. کارگران پتروشيمی بندر امام که تحرکی را در زمينۀ حذف شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قراداد مستقيم نمی‌ديدند و برعکس با کارشکنی‌های مديريت شرکت مواجه بودند،علاوه براعتصابات و اعتراضات سال ۹۰ ، اعتصابات جديدی را سازمان دادند. ششم آبان کارگران شرکت کيميا دست به اعتصاب زدند و از نهم آبان، اعتصاب، شرکت‌های فراورش و بسپاران را نيز فراگرفت.سرانجام مديريت شرکت در روز چهاردهم آبان مجبور شد توافق نامه‌ای را با کارگران امضا کند که حذف شرکت‌های پيمانکاری و عقد قراردادهای مستقيم را پی‌گيری نمايد. درست در همان روز (۱۴ آبان ۹۱) مجلس با کليات طرح يک فوريتی تعيين تکليف قراردادهای تأمين نيروی انسانی در دستگاه اجرائی مخالفت کرد و به دنبال آن، کانون انجمن صنفی کارفرمايان ايضاً در همان روز از اقدام مجلس و اينکه شرکت‌های پيمانکاری به فعاليت خود ادامه خواهند داد به ابراز رضايت و شادمانی پرداخت!

اختلاف و جدالی که از همان آغاز ميان نهادهای مختلف وابسته به بورژوازی حاکم وجود داشت، چشم‌انداز روشنی را نسبت به اجرای اين مصوبه، به ويژه تحقق مطالبۀ محوری کارگران پيمانی نمی‌گشود! در عمل نيز بسياری از مديران پتروشيمی‌ها که خود در شرکت‌های پيمانکاری دست و نفوذ داشتند و يا نمی‌خواستند مسئوليت جديدی را برعهده بگيرند، زير بار اين مصوبه نرفتند و به شيوه‌های گوناگون از ابقاء شرکت‌های پيمانکاری حمايت نمودند. حتا در پتروشيمی بندر امام و ساير پتروشيمی‌های منطقه ماهشهر که مبارزات طولانی و اعتصابات متعدد و درخشانی را برای تحقق اين مطالبه سازماندهی کرده بودند و همچنين در پتروشيمی تبريز که پيشتاز مبارزه برای برچيدن شرکت‌های پيمانکاری بوده است نيز اين مصوبه آن‌طور که خواست کارگران بود، به مرحله اجرا در نيامد. مديران و کارفرمايان اين واحدها به بهانه‌های مختلفی مانند سابقه کار، ميزان تحصيلات و مدرک تحصيلی و نوع کار، و پيش کشيدن نيروهای حجمی و تخصصی، از حذف شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قرارداد مستقيم با کارگران طفره رفته‌اند. حتا در موارد معدودی که با کارگران تعيين وضعيت شده و با آنان قرارداد مستقيم منعقد شده است، در عمل نه بر مزد اين کارگران افزوده شده است و نه مزايايی به آنان پرداخت شده است. برعکس حتا ميزان ماليات بر دستمزد آن‌ها اضافه شده و عيدی اين دسته از کارگران کاهش نيز يافته است.

ايلنا ۲۲/۲/۹۲ به نقل از ناصر احمدی “بازرس اتحاديه کارگران قراردادی و پيمانی پتروشيمی بندر امام” در اين مورد می‌نويسد “به کارگران قرارداد موقتی که از زير نظر پيمانکاری خارج شده و به صورت مستقيم با کارفرمايان  قرارداد بسته‌اند، هيچ‌گونه مزايايی تعلق نگرفته و حقوق‌شان افزايش نيافته است”. ايلنا ضمن اشاره به نصف شدن ميزان عيدی کارگران تبديل قرارداد شده، در مورد افزايش ميزان پرداخت ماليات اين کارگران می‌نويسد “کارگران صنايع پتروشيمی منطقه اقتصادی ماهشهر، ماليات تصاعدی می‌پردازند”، همچنين در مورد بی‌برنامه‌گی و هرج و مرجی که پيرامون نحوۀ اجرای مصوبه دولت وجود دارد – البته تا آنجا که اين مصوبه به مرحله اجرا گذاشته شده است –  منوچهر ياراحمدی رئيس اتحاديه کارگران قراردادی و پيمانی بندر امام می‌گويد “هر پيمانکار نيروی انسانی در صنايع پتروشيمی نوعی از قرارداد را با کارگران منعقد می‌کند، يکی مزايا می‌‌دهد و ديگری نمی‌دهد و هيچ ناظری نيست تا از عملکرد دوگانه آنان جلوگيری کند”[ايلنا۲۷/۳/۹۲]

اين نقل قول‌های کوتاه به خوبی گويای اين واقعيت است که وعده‌های دولت مبنی بر حذف شرکت‌های پيمانکار و انعقاد قرارداد مستقيم با کارگران پتروشيمی‌ها تقريباً در همه جا توخالی از آب در آمده است. حتا در صنعت نفت که وزير آن، رستم قاسمی تنها چند روز پس از صدور ابلاغيه دولت وعده داد تا پايان سال با تمام نيروهای تحت پوشش شرکت‌های پيمانکاری تعيين تکليف و به وضعيت کارگران پيمانی رسيدگی خواهد شد و در ضمن در مورد آن دسته از کارگرانی که به زعم ايشان وضعيت آن‌ها قابل تبديل از پيمانکاری به قرارداد مستقيم نيستند، – فرضاً به دليل آنکه فاقد مدرک تحصيلی هستند-، موضوع ايجاد تعاونی‌ها را پيش کشيد. رستم قاسمی در آن موقع چنين اظهار نظر کرد: “در هر شرکت بايد تعاونی‌هائی تشکيل داد و اين نيروها در آن تعاونی‌ها عضو شوند”، وزير نفت حتا ادعا کرد که: “طرح تشکيل تعاونی‌ها در شرکت‌های زير مجموعه صنعت نفت را در دست تصويب دارد”.

اين اظهارات پرابهام و قابل تفسير وزير نفت که در همان مقطع نيز از سوی فعالان کارگری و نيروهای سياسی انقلابی به تعويض نام شرکت‌های پيمانکاری به شرکت‌های تعاونی تعبير شد، نه فقط هيچيک از کارگران پيمانی در پتروشيمی‌ها و در نفت و گاز و ساير صنايع را قانع نساخت، بلکه اعتراض بسياری از آن‌ها را نيز برانگيخت. عملکرد بعدی وزارت نفت در صنعت نفت و شرکت‌های زير مجموعه آن نيز نشان داده است که درصد ناچيزی از پرسنل پيمانی که دارای مدرک فوق ديپلم و يا تحصيلات دانشگاهی بوده‌اند از پيمانی به قرارداد مستقيم تبديل شده‌اند. شمار کارگران تبديل وضعيت شده، صرف‌نظر از مشکلات جديدی که برای آن‌ها ايجاد شده، در مجموع بسيار ناچيز است و نه فقط اکثر کارگران پتروشيمی‌ها، بلکه متجاوز از صدهزار کارگر پيمانی در صنعت نفت، کماکان خواستار برچيده شدن اين شرکت‌ها و انعقاد قرارداد مستقيم می‌باشند.

برای آنکه به مصوبه هيئت وزيران و کم و کيف و نحوۀ اجرای آن بهتر پی ببريم در اين جا به چند نقل قول اشاره می‌کنيم. اين نقل قول‌ها از ميان صدها اظهار نظری که درسایت “پانا نيوز” (پايگاه اطلاع رسانی نفت و انرژی” درج گشته، برگرفته شده است.

فرخ از پتروشیمی بندر امام ۱۳۹۰/۱۱/۹

۱۸سال است که در بخش تعمیرات تجهیزات پتروشیمی کار می کنیم. مدیران میگن کار شما حجمی است در حالی که دولت در مصوبات قبلی خود کارهای حجمی را از غیر حجمی مشخص کرده است. حجم دارای طول و عرض و ارتفاع میباشد این چه کاریست که ۱۸ سال طول مکشد. کارهایی عمرانی مصداق کار حجمی میباشند نه تعمیرات تجهیزات واحدهای تولیدی.

محمد از شرکت بهره برداری نفت و گاز زاگرس جنوبی ۱۳۹۰/۱۱/۲۰

با سلام نمی دانم چرا شرکت نفت اینقد ر در برابر قراردادی شدن نیروهای ارکان ثالث مقاومت می کنه ؟ جوابش معلومه چون اکثر …ی شرکت نفت با این شرکتها ی .. شریکند.

کارگر مظلوم ۱۳۹۰/۱۱/۱۸

شرکت نسیم پاک آبادان با وجود اینکه آن شرکت صراحتا ذکرشده تامین نیروی انسانی ولی هنگام تغییر قرارداد که میرسد میگوید ما حجمی هستیم و شاملمان نمیشود….!!!!!!!!

پتروشیمی بندرامام ۱۳۹۰/۱۱/۱۸

پترو شیمی بندر امام خمینی با پیمانکاری شرکت شکوفه های بهار جنوب با ۱۰ سال سابقه که قرارداد ما در تاریخ ۱۰/۱۱/۹۰ به پایان رسیده ولی تا آخر امسال تمدید شد.

پتروشیمی تبریز ۱۳۹۰/۱۱/۱۱

اگه تا ۱۵ بهمن شرکتهای غیر لازم پیمانکاری باید بروند ،پس این شرکت پتروپی و سایر شرکتهای مشمول مصوبه در پتروشیمی تبریز چرا سعی در محکم نمودن جایشان می کنند؟

مصطفی  ۱۳۹۰/۱۱/۸

من ۱۵ سال در پتروشیمی تبریز با شرکتهای پیمانکاری کار کرده ام و الان با شرکت پترو پی مشغول کار هستم ولی متاسفانه در مورد قرارداد مستقیم و حذف پیمانکار پتروشیمی تبریز هیچگونه اقدامی انجام نمی دهد..

مجتمع پتروشیمی تبریز  ۱۳۹۰/۱۱/۸

ماکارگران تعمیراتی شرکت پیمانکاری شاغل در پتروشیمی تبریز بتعداد تقریبا ۱۵۰۰نفر اعلام میداریم علیرغم پیگیریهای مستمر درجهت اجرای مصوبه دولت برای حذف شرکتهای پیمانکاری متاسفانه بدلایل ناموجهی این کار عملی نشده است.

آتش نشان   ۱۳۹۱/۳/۱۹

با سلام منطقه ماهشهر – پتروشیمی فجر آتش نشانی (شرکت پیمانکاری سروش مصباح بندر) که نه تنها قرارداد با این شرکت فسخ نشده بلکه قرارداد جدیدی با ای شرکت منعقد شده است.

همانطور که در اين نقل قول‌ها نيز مشاهده می‌شود شرکت‌های پيمانکاری کمافی‌السابق به کار و فعاليت خود ادامه می‌دهند و خواست اصلی ده‌ها هزار کارگر پيمانی در پتروشيمی و نفت و گاز و ساير صنايع يعنی برچيده شدن شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قراردادهای مستقيم، تحقق نيافته و معوق مانده است. تنها شمار اندکی از کارگران پيمانی تبديل وضعيت شده‌اند حتا در اينگونه موارد نيز به انحاء مختلفی حضور پيمانکار تداوم يافته است. معيار و ملاک يکسان و مدونی وجود ندارد، حتی در مورد افراد دارای مدرک تحصيلی دانشگاهی نيز سليقه‌ای عمل شده است.

بازگرديم به موضوع تشکيل تعاونی‌ها که قرار بود وزير نفت تمام کارگران پيمانی شرکت‌های زير مجموعه صنعت نفت را زير پوشش اين تعاونی‌ها قرار دهد و ظاهراً می‌خواست شرکت‌های پيمانکاری را حذف کند و کارها را به دست تعاونی‌ها بسپارد! برای پی بردن به چند و چون ادعای وزير نفت و سپردن وظايف شرکت‌های پيمانکاری به تعاونی‌ها، کافی‌ست به دو نمونه ايجاد تعاونی که محصول تلاش کارگران پتروشيمی است اشاره کنيم. نمونه اول پتروشيمی تبريز است. کارگران پيمانی اين کارخانه پس از وعده‌های وزير نفت، با هزينه و انرژی زياد توانستند تعاونی خود را تشکيل دهند، به اميد آنکه بعد از اين طرف حساب کارگران نه شرکت پيمانکاری، بلکه تعاونی باشد. به رغم اين اما وزارت نفت که ظاهراً خود بايد مشوق ايجاد تعاونی می‌بود، کماکان کارهای خود را نه ازطریق تعاونی ها بلکه توسط شرکت‌های پيمانکاری پيش می‌برد. در اين مورد گفتگوی ناصر چمنی رئيس انجمن صنفی کارگری پتروشيمی تبريز با ايلنا در ۲۸/۳/۹۲ بسيار گوياست. وی می‌گويد “اقدام وزارت نفت در استفاده از شرکت‌های پيمانکاری به جای تعاونی‌ها غير قانونی است. کارگران با صرف هزينه سنگين تعاونی تشکيل داده‌اند، اما کار را به تعاونی کارگران نمی‌سپارند”

شايان ذکر است که علاوه بر اظهار نظر وزير نفت در مقطع ابلاغ مصوبه هيئت وزيران پيرامون حذف شرکت‌های پيمانکاری و سپردن کارها به دست تعاونی‌ها، مدير توسعه منابع انسانی شرکت ملی صنايع پتروشيمی نيز در ۱۳ آذر سال ۹۱ مجوز دولتی سپردن کار از پيمان‌کاری‌ها به تعاونی‌ها را برای مدت سه سال صادر کرده بود. به عبارت ديگر طبق گفته وزير نفت و اين مجوز، بايد با کارگرانی که تبديل به قرارداد مستقيم نشده‌اند، به صورت تعاونی قرارداد بسته شود که چنين نشده است.

نمونه دوم تعاونی کارگران پتروشيمی بندر امام است. در اين پتروشيمی نيز که کارگران از حدود يک‌سال قبل تعاونی خود را تشکيل داده‌اند در عمل نه فقط کاری به اين تعاونی سپرده نشد، بلکه هنوز چند ماهی از تشکيل آن نگذشته بود که طبق بخشنامه بايد برچيده می‌شد! جهاد لطيفی بازرس اتحاديه کارگران قراردادی و پيمانی پتروشيمی بندر امام در مورد تعاونی اين واحد می‌گويد “از خرداد ماه سال ۹۱ تعاونی تشکيل داديم. بيش از ۲۵۰ کارگر جمع شديم و نفری ۵۰ هزار تومان به حساب تعاونی ريختيم، اما طبق بخشنامه صادره در آبان، تمام تعاونی‌ها در سطح منطقه ويژه بندر امام بايد برچيده می‌شد و از آن به بعد کارگران تلاش کرده‌اند پول‌های پرداختی خود را بازپس گيرند که موفق نشده‌اند” وی در ادامه می‌گويد “يک سال است نامه نگاری می‌کنيم که اگر نمی‌خواهيد تعاونی‌ها باشند، پول کارگران را بازگردانيد، اما توجهی به اين خواست منطقی نمی‌کنند” [ايلنا – ۲۴/۲/۹۲]

می‌بينيم که داستان تشکيل تعاونی‌ها و جايگزينی آن به جای شرکت‌های پيمانکاری که از همان آغاز در لايه غليظی از ابهام پيچانده شده بود، پيش از آنکه اساساً بخواهد به يک طرح و برنامه اجرائی تبديل گردد، بيش از پيش در محاق ابهام فرورفته و به حال خويش رها می‌گردد! حتا چنانچه در مواردی فرضاً خود کارگران امر تشکيل تعاونی را پی‌گيری کرده‌اند، اما بازهم در عمل از حذف شرکت‌های پيمانکاری و سپرده شدن کارها به دست اين تعاونی‌ها نيز ممانعت به عمل آمده است!

افزون بر مسأله تعاونی‌ها و بلاتکليف گذاشتن هزاران کارگر پيمانی، حتا به آن دسته از کارگرانی که تبديل قرارداد شده‌اند از جمله آن تعداد از کارگران پتروشيمی تبريز که موفق به انعقاد قرارداد مستقيم شده‌اند، هيچگونه مزايايی پرداخت نشده است. ايلنا از قول رئيس انجمن صنفی کارگری پتروشيمی تبريز می‌نويسد “به کارگرانی که پس از مدت‌ها دوندگی، با وزارت نفت قرارداد مستقيم امضا کرده‌اند، نه تنها هيچگونه مزايايی پرداخت نشد، بلکه مشمول عيدی کارمندی شدند که نصف عيدی کارگری است”.

مجموعه اين مباحث و رويدادها نشان دهنده اين واقعيت است که دولت، گرچه در تحت شرايط معينی از جمله و به ويژه تحت تأثير مبارزات پی‌گيرانه و اعتصابات مکرر کارگران در پتروشيمی‌ها مجبور شد در مقابل خواست ده‌ها هزار کارگر پيمانی، مبنی بر حذف شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قرارداد مستقيم، عقب بنشيند و پس از يک‌سال خريد وقت و سردواندن کارگران، سرانجام در حرف و در حد صدور يک ابلاغيه خواست کارگران را پذيرفت، اما امروز هر کارگر آگاهی و از جمله هر کارگر پتروشيمی اين موضوع را می‌داند که عقب‌نشينی دولت و صدور چنين ابلاغيه‌ای، بيش از آنکه نمايان‌گر پذيرش خواست کارگران پيمانی باشد، تلاش پيش‌گيرانه‌ای از سوی دولت برای مقابله با گسترش اعتصابات پتروشيمی‌ها بوده است. صدور ابلاغيه اگر چه بر دولت تحميل شد، اما در عين حال اقدامی بود برای خاموش ساختن آتش اعتراضاتی که نزديک به ۲۰ ماه در پتروشيمی‌ها شعله‌ور بود و شعله‌های بلند آن در تمام پهنه منطقه جنوب و در تمام شرکت‌ها و مؤسسات و بخش‌های اقتصادی آن به ويژه در نفت و گاز نيز قابل رؤيت بود و هر آينه می‌توانست به اين بخش‌ها نيز سرايت کند و روزگار بورژوازی حاکم و دولت آن را نیز سیاه کند. در واقع هم اگر بورژوازی حاکم و رژيم سياسی آن، پيش‌برنده برنامه‌های اقتصادی نئوليبرال صندوق بين‌المللی پول بوده است، که بوده است، در اساس نمی‌توانسته و نمی‌تواند خواهان حذف شرکت‌های پيمانکاری باشد. تولد و حضور اساسی اين شرکت‌ها به نيمه اول دهه هفتاد برمی‌گردد. جذب نيروی انسانی دستگاه‌ها از طريق شرکت‌های پيمانکاری تأمين منابع انسانی که از آن به عنوان اشتغال مثلثی نيز ياد می‌شود، بر اساس مصوبه مورخ ۳۱ خرداد ۷۳ شورای عالی اداری با هدف تجديد تشکيلات دولت و کاهش نيروی انسانی در بخش‌های خدماتی و غير تخصصی و کوچک‌سازی نقش و اندازه دولت از طريق واگذاری فعاليت‌های اجرائی دستگاه‌های دولتی، به ويژه امور عمومی و خدماتی به بخش‌های غير دولتی و خصوصی آغاز شد. پيش‌برد برنامه‌ها و سياست‌های اقتصادی نئوليبرال که بعد از جنگ ايران و عراق آغاز گرديد و ارزان‌سازی نيروی کار، ايجاد زمينه‌ها و آسان‌سازی انباشت سرمايه به دست بخش خصوصی و تشديد استثمار و بی‌حقوقی کارگران در مرکز آن قرار دارد، با ظهور و تکثير قارچ‌گونه شرکت‌های پيمانکاری همراه و ملازم بود. وظيفه اين‌گونه شرکت‌ها که در دوران خاتمی و احمدی‌نژاد به شدت رشد و گسترش يافتند، تأمين نيروی کار ارزان و تقريباً مجانی برای سرمايه‌داران و تخصص اصلی آن‌ها چانه‌زنی با نيروی کار و زير گرفتن بديهی‌ترين حقوق کار است. بخش زيادی از صاحبان و گردانندگان اين شرکت‌ها که گاه بيش از نيمی از دستمزد کارگران را به جيب میزنند، با مسئولين و مقامات بالا و با نفوذ حکومتی در ارتباط هستند و يا به نحوی از انحاء در ادوار مختلف با مراکز قدرت و نهادهای حکومتی و دولتی از قبيل وزارت کار و امور اجتماعی، وزارت نفت، مجلس و امثال آن پيوندهای نزديک و تنگاتنگی داشته‌اند و يا خود در زمره همين مسئولين و مقامات‌اند که سودهای بسيار هنگفتی را نيز به جيب زده و می‌زنند. بديهی‌ست که بقاء و سودآوری اين شرکت‌ها در گرو استمرار اشتغال مثلثی است. کارگر برای کارفرمای دولتی کار می‌کند، اما به استخدام يک شرکت دلال و پيمانکار تأمين نيروی انسانی درمی‌آيد. حقوق و مزايای کارگر توسط کارفرمای دولتی به شرکت پيمانکار پرداخت می‌شود و شرکت پيمانکار پس از کسر حق دلالی خود، حقوق و مزايای کارگران را پرداخت می‌کند. هزينه‌ای که در بودجه دولت و در مقياس عمومی و کلی برای نيروی انسانی منظور می‌شود، به شرکت پيمانکاری واسطه پرداخت می‌شود و اين شرکت‌ها گاه بيش از ۵۰ درصد آن را بابت دلالی به جيب می‌زنند.

بنابراين صرف‌نظر از کشمکش باندهای درونی رژيم بر سر تسلط بر اين يا آن بخش و پست پر درآمد و پول‌ساز، روشن بود که ابلاغيه دولت مبنی بر حذف شرکت‌های پيمانکاری، مستقل از ابهامات آن، بيشتر در حد يک ابلاغيه کاغذی که در اجرا با مانع جدی روبروست، باقی خواهد ماند.

۱۸ ماه پس از صدور اين ابلاغيه هيچ تغيير اساسی در وضعيت کارگران پتروشيمی‌ها که پيشتاز مبارزه برای حذف شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قراردادهای مستقيم بوده‌اند، حاصل نشده است. در پتروشيمی‌های تبريز و بندر امام در بهترين حالت تنها حدود ۳۰ درصد از پرسنل تبديل وضعيت شده و قرارداد مستقيم بسته‌اند. آن‌هم به گونه‌ای که هنوز حضور پيمانکاران تداوم يافته و دلال نيروی کار از اين معادله حذف نشده است. تعاونی‌ها و پذيرش اين موضوع که با کارگران با سابقه زير ده سال به صورت تشکيل تعاونی‌ها قراردادهای جمعی منعقد گردد نيز همانطور که در نمونه‌های ذکر شده ديديم پا در هوا مانده است.

جمع‌بندی

برچيدن قطعی شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قراردادهای مستقيم يکی از خواست‌های اصلی و مهم‌ترين خواست تمام کارگران پيمانی‌ست که در صنايع پتروشيمی، نفت و گاز، خودروسازی‌ها و ساير صنايع مشغول به کار هستند و از لحاظ کمی بيش از نيمی و گاه تا دوسوم کارگران اين صنايع وکارخانه ها را تشکيل می‌دهند. هرچند کارگران پتروشيمی طی يک رشته مبارزات طولانی و به ويژه در طی يک رشته اعتصابات از اسفند ۸۹ به بعد، سرانجام موفق به کسب پاره‌ای امتيازات شدند و توانستند دولت را تا حدودی وادار به عقب‌نشينی سازند، اما تجربه نشان داد که پذيرش حذف شرکت‌های پيمانکاری و انعقاد قرارداد مستقيم، در وجه عمده از حد حرف فراتر نرفته است. طبقه حاکم و دولت اين طبقه هيچ‌گاه از روی رضايت و بدون مبارزه کارگران، هيچ خواستی از کارگران را برآورده نساخته است و نخواهد ساخت. چنين بوده است وضعيت دولت‌های پيشين! اما شواهد موجود در برنامه‌های اقتصادی دارودسته روحانی، تا آنجا که اين برنامه‌ها و سياست‌ها در رسانه‌های خبری انعکاس يافته است، نه فقط حاکی از تداوم سياست‌ها و برنامه‌های تاکنونی‌ست و نه فقط هيچ چشم‌اندازی برای بهبود وضعيت اقتصادی و معيشتی کارگران ترسيم نمی‌سازد، بلکه کاملاً برعکس این روند هاست، بدين معنا که سرمايه‌داران و کارفرمايان و دولت آن‌ها از هم اکنون دارند خود را برای تهاجمات و تعرضات گسترده‌تر عليه نيروی کار و طبقه کارگر آماده می‌کنند. بنابراين هيچ راهی برای کارگران جز اتحاد و تشکل و تشديد مبارزه وجود ندارد. شرکت‌های پيمانکاری زمانی، آن‌طور که کارگران خواهان آنند، برچيده خواهند شد که خود کارگران متحد و يکپارچه به ميدان آيند و حول اين خواست که خواست مشترک تمام کارگران پيمانی‌ست، اعتصابات گسترده‌تر و برنامه‌ريزی شده‌تری را سازمان دهند. پتروشيمی‌ها که تا کنون نيز مشعل‌دار اينگونه مبارزات و اعتصابات بوده‌اند، هنوز هم مستعدترين و مناسب‌ترين کانون‌‌های اعتراضی و اعتصاب کارگری حول برچيده شدن قطعی شرکت های پيمانکاری و انعقاد قرارداد مستقيم و دسته‌جمعی‌اند. فراموش نکنيم که سرمايه‌داران و کارفرمايان همواره سعی کرده‌اند به اشکال مختلفی ميان کارگران نفاق و چند دستگی ايجاد کنند و مبارزه آن‌ها را به شکست بکشانند. بنابراين در جدال و مبارزه ميان کارگران پيمانی با کارفرمايان، جلب حمايت و پشتيبانی کارگران رسمی و غير پيمانی، از اهميت حياتی برخوردار است. هم کارگران پيمانی پتروشيمی تبريز هنگامی که کارگران رسمی از اعتصاب آن‌ها حمايت کردند و هم کارگران پيمانی پتروشيمی بندر امام که در هنگام اعتصاب آن‌ها، کارفرما در يک مورد توانست بخش‌هائی از کارگران رسمی را به جای آن‌ها به سر کار بفرستد، به تجربه دريافته‌اند که اتحاد و تشکل کارگران فوق‌العاده حائز اهميت است. کارگران پتروشيمی به تجربه آموخته‌اند که سازماندهی و هدايت مبارزات و اعتصابات مستلزم وجود تشکل‌های مناسبی در محيط کار است که در شرايط دشوار و خفقان کنونی، بتوانند ادامه کاری داشته باشند و از عهدۀ اين وظايف مهم يعنی سازماندهی اعتصاب برآيند. اکنون وقت آن است که همه اين تجارب و آموخته‌ها را به کار بست! بايد بيش از پيش کميته‌ها و هسته‌های مخفی را در در تمام کارخانه‌ها و پتروشيمی‌ها ايجاد و تکثير نمود تا بتوان اعتصابات مؤثرتر و گسترده‌تری را سازمان داد. پيش به سوی ايجاد و تکثير کميته‌های مخفی در پتروشيمی‌ها! پيش به سوی ايجاد کميته‌های مخفی در تندگويان، امير کبير، اروند، مارون، غدير، کارون، بندر امام و تمام شرکت‌های زير مجموعه آن، بسپاران، آب نيرو، خوارزمی، کيميا، فراورش و تمام شرکت‌های منطقه ويژه اقتصادی ماهشهر! پيش به سوی ايجاد پيوند و ارتباط ميان اين کميته‌ها و سازماندهی اعتصابات گسترده در مقياس تمام پتروشيمی ها و در مقياس سراسری!

 متن کامل نشریه کار شماره ۶۴۸ در فرمت پی دی اف

گزارشی از یک اعتصاب:

این گزارش برای سازمان ارسال شده است که جهت اطلاع خوانندگان در نشریه کار درج می شود.

اعتصاب در واحد ذوب فلز صنایع فولاد اهواز

روز سه شنبه ۴ تیر ماه نود و دو، کارگران قسمت ذوب فلز وکارگران جنب این واحد صنایع فولاد اهواز، دست از کارکشیده وزمین نشستند.!!

مجتمع صنایع فولاد اهواز درجنوب شرقی این شهر و با فاصله‌ای اندک، کمتر از دو کیلومتر، درحاشیه شهر واقع شده است، راه آهن اهواز- سربندر و بندر امام از کنار این صنعت می گذرد. ساختمان صنایع مجتمع فولاد اهواز در سال ١٣۵٣شروع شد، وآغاز به فعالیت نمود.

واحدهای مهم صنایع فولاد اهواز عبارتند از:

۱- واحد گند له سازی

٢- واحد احیای ۱و٢و٣

٣- واحد ذوب

۴- واحدانباشت وبرداشت

۵- واحد تولید اکسیژن-واحدتامین آب و واحد…

واحد ذوب فلز مهمترین واحد این صنعت بزرگ است که متشکل از شش کوره ذوب فلز است.  مخازن کوره های ذوب فلزدارای درجه حرارت بسیار بالائی هستند. حرارت ذوب فلزاین کوره ها، بیش از۱۵۰۰ درجه  است.!! تحمل گرمای درجه هوای سالن بلند وطولانی ذوب برای  کارگرانی که در آن مشغول کارهستند بسیار سخت و طاقت فرسا است. این سالن شبیه یک فر غذاپزی غول آسا است. کارگران این قسمت از صنایع فولاد به معنی واقعی همیشه در حال پخت هستند. کارگران این واحد در لحظاتی که برای تجدید قوا ی تنفسی، ویا در حین کار با کوره ها فاصله  می گیرند و در معرض هوای بیرون قرار می گیرند، احساس سبک بالی وآسودگی میکنند. استنشاق درگرمای هوای ۴۰ درجه به بالای بیرون سالن برای این کارگران لذت بخش است. هوائی که مردم این منطقه را در شرایط عادی زندگی، عصبی وفرسوده کرده! هوائی که مردم منطقه از شدت گرمایش می نالیدند، درسال های اخیر، باد و گرد وغبار جهنمی! به پرواز درآمده ، هم آلوده گردیده.!

کار در صنایع فولاد، بسیار سخت است، کار در واحد ذوب فلزصنایع از تمام قسمت های دیگرسخت تر است. البته سختی کار در واحدهای گند له سازی و واحدهای احیاء کمتر از واحد ذوب نیست.!!

سنگ آهن ازواحد انباشت، به واحد گند له سازی منتقل وپس از مخلوط شدن با نوعی از آهک وآسیاب شدن به شکل گلوله های ریزی به اندازه دانه های آلبالو و ریزتردرآورده می شود. این گلوله ها با درجه ی حرارت بالائی پخته می شوند، در واحد احیاء توسط گاز های طبیعی به شکل آهن اسفنجی در آورده شده و به واحد ذوب منتقل می شوند. در واحد ذوب با آهن های قراضه مخلوط می شوند و به کوره ریخته می شوند. پس ازذوب با حرارت بیش از ۱۵۰۰ درجه سانتیگراد، ریخته گری و پالایش می شود و به صورت شمش آهن و شمشال وانواع آهن های پروفیلی در آورده  شده ،و روانه بازار می شود.

درسالن ذوب همواره کوهی از آهن های قراضه در قالب بندیل تل انبار شده، که مرتب به خورد کوره ها داده می شود.این آهن قراضه ها از استان خوزستان واستان های همجوار گردآوری وبه صنایع منتقل می شود. ماشین هائی که بار آهن قراضه دارند، مرتب در مسیر این صنایع در رفت وآمد هستند. بخش اعظم این آهن قراضه ها توسط دستان کوچک کودکان کارایران در شهرهای مختلف،درکوچه وپس کوچه،درخانه ها وکارگاه های کوچک جمع آوری می شود.!

رژیم نظامی – امنیتی وضد کارگری جمهوری اسلامی، که بیشترین وحشت را از توده ها وطبقه کارگر دارد، باایجاد وضعیت امنیتی وضد کارگری درصنایع ،کارخانه ها ومراکزکارگری ،همواره  درتلاش است تا کارگران، با حقوق خود  وتعهداتی که کارفرما در مقابل تامین  بهداشت محیط کارو کارگران، ایمنی محیط وایمنی کارگران، ودیگر تسهیلات  کارگری دارد ، کمتر آشنائی پیدا کنند وعلل وموجباتی که با عث می شود تا کارگران در مدت کار با انواع واقسام عارضه های جسمی وبیماری ها روبرو گردند پنهان نگهداری شود. تا کنون کمتر گزارشی توسط مراکز پزشکی ومراکز حافظ سلامتی جان کارگران! بعنوان سرمایه های ملی، درارتباط با کارگران صنایع فولاد ، وبیماری هائی که این کارگران در ارتباط با کاردراین صنایع دچار می شوند بیرون داده شده.!محیط آکنده از گرد وغبار آلوده وسمی، گازهای متصاعد در هوا،صداهای ناهنجارناشی از فشار هوای سیستم و دستگاه ها، برق ناشی از سوخت، برق دستگاه های کار وده ها وصدها ! مورد دیگروجوددارد، که کارگران صنایع را در مدت خیلی کمی کار،دراین صنعت، به انواع بیماری ها  وعارضه ها ی جسمی دچار می کند.

کارگران واحد ذوب صنایع علاوه بر تحمل گرمای شدید ناشی از ذوب که گفته شد،درمعرض استنشاق انواع بوهای تهوع آور، خفه کننده وشیمیائی قرار دارند که از سوخت آهن قراضه ها متصاعد می شود . آهن قراضه هائی که آغشته به انواع مواد شیمیائی از قبیل مواد رنگ،پلاستیک، چسب، کاغذ تبلیغاتی هستند. انواع جنس قوطی هائی که از ترکیبات متفاوت ساخته شده، آهن های اکسیده شده همراه بازنگ ومواد اکسید، هرکدام از این مواد، طعم، بو، و مزه بد وخاص خودرا دارد که کارگران روزانه مقدار بسیار زیادی از آن را تحت هرشرایطی حتی با رعایت حد اکثرنکات ایمنی موجود استنشاق می کنند. گردوغبارناشی از حمل وجابجائی آهن قراضه ودیگرمواد ومتریال، وگردش سوخت ، چنان در فضای بسته سالن ذوب معلق است ،که افرادی که با فاصله کم در حد کمتر ازده متر از کنار سالن عبور می کنند، نمی تواننددرون سالن تاریک وآکنده از مواد معلق را   ببینند.تنها چیزی که از بیرون دیده می شود شعله سرکش درمهاروسرخی آهن مذاب و گداخته ی کوره ها است، که در شریان است. در دل تاریکی واز بیرون که نگاه می کنی، به رنگ ارغوانی خیره کننده ای دیده می شود. این آتش ارغوانی افسونگرو به ظاهر چشم نواز،دارای انواری است که شدیدا به چشم وبینائی کارگران آسیب وصدمات سخت می رساند. حرارت آهن مذاب سطح پوست وبخصوص چشم کارگران را که حساس تر است می سوزاند. حرارت گرمای درون سالن ازپوست وگوشت وتن کارگران ذوب وریخته گری  عبور می کند ، وجان کارگران رامی سوزاند.!!

کنترل کوره های ذوب فلز صنایع اهواز الکترونیکی وکامپیوتری! هستند. با این حال صدای ماشین های حمل مواد وبخصوص ماشین غول پیکر وهیولاوش حمل پاتیل های آهن مذاب،صدای ناشی از گردش دستگاه های سوخت وانواع موتورهائی که کار می کنند،گوش کارگران راشدیدا آزارمی دهد. کارگران صنایع بخصوص واحد ذوب و واحد های گندله سازی،و احیاء ۱و… عموما ازگوش درد وناشنوائی رنج می برند. همانطور که عموما دچار عارضه تنفسی و بیماری های تنفسی هستند. بیماری های ناشی ازسموم، گرد وغبار،گازها و مواد سوختی ومتریال صنایع آنقدرزیاد ومتنوع هستند که شناسائی آن ها تنها از عهده انستیتوها و آزمایشگاهای مجهزمی تواند انجام بگیرد. کارگران تازه کاردر صنایع،درهمان دو سه ماه اول کار بیمار می شوند. ریه ودستگاه تنفسی کارگران براثراستنشاق هوای آلوده به گرد وغبارسمی، چرک می کند. کارگر دچار تب ولرزمی شود،مرتب سرفه میکند وخلط از سینه اش بیرون می دهد. کارگر بیمار رنگش به زردی می گراید،آب بدنش براثر بی اشتهاهی به غذا کم می شود ووزنش شدیدا کاهش پیدا می کند. بیماری تنفسی ،بیماری دستگاه گوارش را در پی دارد که تاپایان عمر، کارگر صنایع ازاین دو بیماری رنج می برد. بعلت نشستن گرد وغبار ناشی از متریال بر بدن وسروصورت  کارگران اغلب از خاراندن خود رنج می برند و دچارریزش مو و بیماری های پوستی می شوند.

کارگران واحد ذوب صنایع از جمله کارگران زحمتکش ، سختکوش وپرطاقت این صنعت هستند. پیشگامی حرکت اعتراضی این کارگران وواحد های جنبی درروز ۴ تیر ماه، نتیجه کار طاقت فرسائی است که این کارگران انجام می دهند.این کارگران خود را محق همه گونه تسهیلات،امکانات وحقوق کارگری برابر با حقوق کارگران درجوامع مدنی می دانند، حقوقی که یک بخش آن در قانون کار  رژیم هم برسمیت شناخته شده است  ورژیم ملتزم به اجرای آن است.

رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی،بعداز فراغت از جنگ ارتجاعی ۸ ساله با عراق وبدنبال سرکوب تتمه ی آزادی های نیم بند موجود  ناشی از قیام ۵۷ وتثبیت استیلاگرانه خود، برای به مهمیز در آوردن توده ها وبخصوص طبقه کارگرایران ،به شیوه ای فوق العاده اهریمنی ،ضد انسانی  وضدکارگری به طرح نقشه برای در مهار آوردن وکنترل طبقه کارگرایران پرداخت.کپی ارتجاعی ترین نسخه های ضد کارگری را به توصیه نهاد های سرمایه ی جهانی، برای طبقه کارگر ایران پیچاند وبه اجراءدر آورد. طرح ونقشه هائی که کمتر رژیم های سرمایه داری وارتجاعی به اعمال آن در قبال طبقه کارگرخود اقدام می کردند. شکستن واز هم پاشیدن  وحدت ویکپارچگی منظم طبقاتی کارگران،یکی ازنتایج و اهداف رژیم در طرح اعمال قانون های ضدکارگری دراین دوره بود .این اهداف به پیشنهاد محافل جهانی سرمایه و واگذاری صنایع به بخش خصوصی در راستای استثمار بیشتر طبقه کارگر ایران انجام گرفت.

در عادی ترین وضعیت طبقه کارگر ایران از یکپارچگی افتاد، کارگران صنایع بزرگ که تا پیش از این ،همه مشمول یک قانون بودند،به دسته ها ،گروه ها، وواحدهای کارگری تقسیم شدند که هرکدام جدای از دیگری دارای یک نوع رابطه ودرنتیجه دارای منافع ومواضع متفاوت شدند. بخشی از طبقه کارگر در این رهگذر از هویت طبقاتی کارگری خود باز ماند.کارگران یک محیط کارگری وزیر یک سقف با شرایطی متفاوت مشغول کار شدند. کارگران! به  کارگران رسمی، کارگران قراردی، کارگران پیمانی وروزمزد تقسیم شدند.صنایع ومجتمع های کارگری وکارخانه ها به  بخش خصوصی وپیمانکاران واگذار شد تاهرکدام از این کارفرمایان وپیمانکاران با سلیقه خود به تنظیم رابطه وتعیین حقوق کارگران خودبپردازند.! تفکیک کارگران به این شکل ،گاهی موجب می شود تا کارگران در رقابت بی مورد و رو در روی هم قرار بگیرند . این رقابت بوسیله رژیم، عوامل کارفرما وحراست های محیط های کارگری  تشدید می شود. در بعضی مواقع حاد ،به رویاروئی کارگران با همدیگر می انجامد.! بخصوص در واحدهای صنعتی بزرگ که توده ی کارگران کم مزد نیروی اساسی هستند.

صنایع فولاد وکارگران این صنعت از این قاعده ی ساختگی رژیم استثناء نیستند. به کارگران رسمی،قراردادی ، پیمانی وروزمزد تقسیم شده اند. علاوه بر این صنایع فولاد به خاطر اهمیتی که دارد، دارای یک قشر فوقانی وارشد مدیریتی از کارگران نیز هست که همه از افراد نور چشمی رژیم، فرزندان خانواده های پرنفوذ مذهبی دست اندر کار وبرگزیده وبالا کشیده ی نهاد های امنیتی وزارت اطلاعات وسپاه پاسداران هستند.

تعداد کارگران صنایع فولاد و وضعیت کارگری ومسائل آنان ،همواره از طرف نهاد های امنیتی وحراست این صنعت پنهان  ومحفوظ نگهداری می شود،تاناشناخته بمانند. حدود دوازده هزار نیرودر این واحد صنعتی مشغول کارهستند وبه چهار شیفت کاری تقسیم شده اند که بطور گردشی در طول شبانه روز وبدون وقفه درسه شیفت کارمی کنند . یک شیفت ازساعت ۸ صبح تا سه بعداز ظهر کارمی کند،سه بعدازظهر جای خودرا با شیفت کارگری دیگری عوض می کند که تاساعت ۱۱ شب کار می کنند. شیفت پایانی ازساعت یازده شب شروع می شود و تا ساعت ۸ صبح روز بعد کارمی کنند ویک شیفت کاری بطور گردشی درحال استراحت ومرخصی است.کارگران روز مزد مشمول این شیفت بندی نمی شوند. ساعات کار آنان اغلب در روز است،درجاهائی که درحالت عادی  در کار ساخت وساز روزانه هستند، ساعات کاری از ۸ صبح آغاز می شود وساعت ٣ بعدازظهرپایان روز کارآنان است. درجاهائی از صنایع که کارگران روز مزد وپیمانی در حال تعمیر ونگهداری هستند ،ساعات کارشان بخاطرفعال بودن سیستم، ووضعیت اضطراری، طولانی تر است، کاراز ساعت ۷ صبح آغاز می شودوتاساعت ۷ غروب ادامه دارد.مجموعا نیمی از کارگران صنایع فولاد کارگران رسمی هستند، که از امتیازات بیشتری برخودار هستند ونیمی دیگر از کارگران قرار دادی وپیمانی وروز مزد هستند.

کارگران صنایع فولاد روز پنچشنبه وجمعه وروزهای تعطیل تقویمی، تعطیل هستند وکار کردن در این روزها اضافه کاری برای آنان  محسوب می شود.دیسیپلین ونظم عمومی صنایع فولاد امنیتی وشبیه مراکز نظا می اداره می شود. کارگران مرتب بوسیله نهاد های ارشادی رژیم کنترل وشستشوی مغزی می شوند. همواره اطلاعیه هائی در برد های این صنعت نصب  وچسبانده می شود که کارگران را دعوت به مسجد و وفراخوانی به مسابقه کتابخوانی مذهبی می کند.کارگران صنایع فولاد اهوازعلیرغم تعداد زیادشان فاقدهرگونه تشکل صنفی- سیاسی وطبقاتی هستند. دستگاه های کنترل امنیتی رژیم وحراست این صنعت، با ایجاد فضای امنیتی ،پیشاپیش راه تشکل کارگری رابر کارگران صنایع بسته است. روز جهانی کارگرامسال، کارگرانی از واحدهای این صنعت،در اشکالی بسیار کوچک در محیط های کاردر غالب جشن های خودمانی ودوستانه،اقدام به پاسداشت این روز بزرگ کارگری کردند.

کارگران قراردادی وپیمانی وروزمزد صنایع تا یکی دو سه سال پیش غذای خودرا از خانه به محل کار می بردند.اخیراً به  همه کارگران نهار وشام می دهند. نهار وشام اغلب غذای جفتی،متشکل از پلو وچلوودسرچند ده گرمی بسته های ماست ودوغ است. اغلب کارگران غذای خودرا در اطاق های محل آسایش خود که نزدیک محل کارشان است سرو می کنند. بعضی ازکارکنان که به لحاظ کاری فارغ تر هستند، دررستوران وسالن غذاخوری ،غذای خودرا میل می کنند.

صنایع فولاد در ردیف صنایع مادر وسنگین واستراتژی محسوب می شوند. صنایع فولاد اهوازازجمله بزرگترین صنایع ایران ومنطقه است. رژیم در برآورد وجدول های راندمان تولید آهن وفولاد اهواز، مدعی است راندمان حداکثری سالانه  تولید را دارد. تولیدی حداکثری ناشی از تلاش وفعالیت کارگران این واحد صنعتی.علاوه برکلیه تبلیغات های چاپی درمجلات وروز نامه های اقتصادی رژیم در زمینه تولید فولاد، تابلو هائی در ارتفاع های بلند وبا طول وعرض چند متری نصب در شاهراه های اصلی شهراهواز شده و رقم سالانه حداکثری تولید فولاد صنایع را نشان می دهد،تولیدی که حاصل تلاش کارگران است.

علیرغم تلاش وزحمت بسیارکارگران وکار در شرایط سخت صنایع،اغلب این کارگران حقوقی زیر خط فقر تعیین شده رژیم دریافت می کنند ورژیم با ترفند ودسیسه سعی می کند تا کارگران را از حقوق ومزایای مسلم وحداقلی کاری خود محروم نماید.رژیم وکارفرمای صنایع از افزایش حقوق ٢۵ درصدی سالانه کارگری وپرداخت آن در سال نود ودو به  کارگران قرار دادی این صنعت  که تاکنون سه ماه از سال گذشته خودداری کرده، ونسبت به پرداخت افزایش ٢۵ درصدی  حقوق کارگران هیچگونه اقدامی نکرد تا اینکه روز چهارم برج کاری تیرماه ، وموعد پرداخت حقوق کارگران فرا رسید. کارگران صنایع روز چهارم هر ماه ،حقوق ماه پیش را دریافت می کنند.

روزچهارم تیرماه، بین ساعت ده و یازده صبح یکی دو ساعت مانده به نهار،توسط یک اکیپ از واحد اداری اقدام به پخش برگه های حقوقی کارگران واحد ها می کنند.کارگران صنایع بعنوان بخشی از طبقه کارگرایران، درروزهای پایانی هرسال وهمزمان باتعیین میزان افزایش درصدی حقوق کارگری، با دغدغه ی خاطروارد منازعه وکشمکش روی حد اقل میزان افزایش دستمزد ها می شوند.امسال با توجه به گرانی اجناس وافزایش قیمت ها وهزینه زندگی، کارگران روی ٢۵ درصدی افزایش ناچیز حقوق ها، حساسیت بیشتری از خودنشان می دادند، ودرطول سه ماهه سال جدید،همزمان با دریافت حقوق،پیگیر افزایش چنددرصدی به دریافتی خود بودند.کارگران قراردادی واحد ذوب وریخته گری پس از دریافت برگه های حقوقی وقتی مشاهده می کنند که میزان دریافتی حقوقشان ثابت مانده وتنها افزایشی زیر ده درصدی داشته اند،خطوط چهره اشان در هم رفته وبرافروخته وعصبی می شوند. دریک لحظه کارگران همدیگر را فرامی خوانند وازکیفیت برگه های حقوقی وعدم افزایش حقوق خود همدیگررا مطلع می کنند. کارگران واحد ذوب وریخته گری پیشگام وکارگران جنبی وپیرامون این واحد بفوریت گرد هم می آیند. حرف ها وصحبت بالا می گیرد،اجتماع کارگران زیاد می شود، بخاطر حساسیت کوره های ذوب که حکم مغز وقلب صنایع را دارد،موضوع ابعاد وسیعی به خود می گیرد.

تنها یک سکته آنی!حتی یک تپق درجریان کارکوره های ذوب،برای کارفرما وصنایع، خسارات سنگینی درپی دارد.!

حساسیت جریان دست از کار کشیدن کارگران واحد ذوب درهمان دقایق اول  به یک بحران وموضوع عمومی در صنایع تبدیل شد. محل اجتماع کارگران به محل حضورمدیریت کلان صنایع وعوامل حراست ودستگاه های امنیتی صنایع ودست اندرکاران استانداری استان   تبدیل شد. کارگران نه تنها از گرفتن غذای نهار خود خودداری کردند، بلکه دست ازکار کشیدند وبر روی زمین نشستند.!! همین کم کاری موقت وفوری کارگران  درقسمت های ریخته گری،بخاطر برگشت دادن مواد ذوب، خساراتی برای صنایع به وجود آورد.! اعتراض واجتماع کارگران تا بعدازظهر ادامه داشت. بنا به گفته یکی از این کارگران ،خبراعتصاب  کارگران ذوب فلزدرسطح مسئولین اجرائی استان باقی نماند ،فوری به وزیر ورؤسای بلند پایه اجرائی کشور منتقل شد.مدیران ارشد صنایع ،مسئولین حراست ودستگاه های امنیتی که موقعیت خودرا ضعیف دیدند، ازرویاروئی با کارگران پرهیز کردند، سعی داشتند تا جلو دامنه ی اعتراض کارگران را بگیرند. به شکل مرسوم شروع به نعل وارونه زدن برای کارگران کردند ، سعی داشتند باایجاد ابهام ذهنی کارگران را خام کنند،از جمله این گونه شایعه کردند که صنایع با افزایش وپرداخت ٢۵ درصدی به حقوق  کلیه کارگران هیچگونه مشکلی ندارد،منتها بخشی از کارگران رسمی ،نگران تساوی حقوقی میان خود وکارگران قرار دادی هستند.!این شایعه ودروغ را پخش کردند،تا هم خودرا اززیرضرب کارگران معترض خارج کنند وهم اگر توانستند کارگران را رودرروی همدیگر قرار بدهند وبطوربسیار ضمنی وپوشیده ای  هم به پرداخت ٢۵ درصدی افزایش حقوق کارگران موافقت کرده باشند، تا قا دربه کنترل موقت ومهار حرکت کارگران باشند.!

کارگران که به یکپارچگی بوجود آمده ی میان خود اعتماد پیداکرده بودند،با ایستادگی وپا فشاری برخواست خود تاکید کردند تامسئولین را  واداربه قبول پرداخت افزایش ٢۵ درصدی حقوق خودکنند. درفاصله چانه زنی میان کارگران وکارفرما،تعداد بیشتری از کارگران از جریان اعتصاب وحرکت اعتراضی واحد ذوب وریخته گری آگاه می شدند وبه همکاران خود می پیوستند. چانه زنی میان طرفین تا پایان وقت کاری روز در جریان بود، طرفین از میزان قدرت وتوانائی همدیگراطلاع داشتند. حرکت  کارگران فاقد سازماندهی بود، درمیان کارگران برانگیخته ی اعتصابی و معترض، جای عنصرفعال کارگری خالی بود. در میان کارگران، گاهی تردید غالب بود وزمانی تهییج .عنصر عینی وعنصرذهنی در این حرکت کارگری در همسوئی ودرتلفیق با هم نبودند.کارفرما که سوار بود، خود راغا لب دراین کشمکش می دید و آن را تقریبا بطور موقت به  بلحاظ روانی  و… به محاصره آورده ودر کنترل داشت . با قصد جمع کردن وبه هم آوردن حرکت کارگران، با تاکتیک، ترفند ووعده وگاها با تهدید مستقیم کارگران ، به گفتگو با کارگران نشست وباپرداخت مطالبه سه ماهه ی به تاخیر افتاده ی کلیه کارگران منتها بشکل مبهم وغیرمنطقی که پیشاپیش معلوم بود کارگران ازقبول آن خودداری می کنند وارد گفتگو شد. رئیس حراست صنایع بدنبال تهدید کارگران اشاره داشت، شما را می کشم!!کارگران در مقابل گفتند چند نفر از ما را می خواهی بکشی!؟ رئیس صنایع می گفت ،من موافق پرداخت ٢۵ درصدی افزایش حقوق شما هستم وآن رادر قالب پاداش ویا تحت هر عنوانی در مقاطع مختلف پرداخت می کنم!!! یعنی اینکه به حقوق پایه ی شما افزوده نمی شود!کارگران که این پیشنهاد راغیر منطقی می دانستند آن را قبول نکردند! وزیر بار نرفتند!کارگران می خواهند مطابق قانون، ٢۵ درصد به حقوق پایه آنان اضافه شود.!که درست و منطقی اش هم همین است. آنان می خواهند تا در فردای بازنشستگی با بیس حقوقی بالاتری که حقشان است بازنشسته شوند. پرداخت ٢۵ درصد درقالب پاداش یا سور ودست خوشی برای کارگران، مانندخاک پاشیدن به صورت آنان است.

کارگران اعتراض کننده، برای اینکه در مقابل کارفرما کوتاه نیایند ،به طرح خواست دیگری پرداختند که تاکنون در مورد آن سکوت کرده بودند وفکر می کردندصنایع وکارفرما قصد خوردن آن را دارد.صنایع مطابق یک قرار، همه ساله درصدی بابت افزایش تولید به کارگران می دهد، امسال باتوجه به اینکه سه ماه از سال گذشته بود، خبری ازاین درصد درمیان نبود.! کارگران که ازمیزان تولید آگاه بودند ومی دانستند هیچگونه کسری وکاهشی در تولید نبوده ، بلکه کارفرما قصد دارد این درصد را به آنان ندهد،به طرح این خواست خود نیز پرداختند تا شاید حداقل درخواست قبلی خود موفق شوند، یا هردو مطالبه را یک جا دریافت نمایند.!!این حرکت کارگری که تا کنون دو سه روز از آن می گذرد،درشرایط بیم وامید ودر یک کشا کش میان طرفین  در جریان است. در یک وضعیت هم برد وهم باخت، دو طرف درتلاش وشاهد فعالیت همدیگر هستند. همه چیزدرگرو آینده است . پیروزی کارگران اعتراضی در یک همآهنگی واتحاد وسیع با دیگر همکاران کارگر خودشان است که حاصل می شود. پیروزی این کارگران در مبارزه ای که برای بخشی از حقوق خود آغاز کرده اند در گرو تلاش وسازماندهی وپیوستن همه ی کارگران صنایع به این حرکت است.کارگران دیگر واحد های صنایع برای احقاق حق قانونی خود،افزایش ٢۵ درصدی به حقوق همه کارگران باید به کارگران اعتراضی بپیوندند تاخواست ٢۵ درصدی افزایش حقوق وخواست درصد ناشی از افزایش تولید به خواست عمومی همه کارگران صنایع تبدیل شود. کارگران صنایع برای موفقیت در مبارزه ای که برای خواست بر حق خود آغاز کرده اند، نیاز دارند روابط خودرا با دیگر کارگران همکار خود گسترش دهند واز همه گونه امکانات وفرصت در جهت عمومی شدن این مبارزه بکوشند.این کارگران باید به مبارزه ی خود شکل منظم بدهند،اعتراض های پراکنده ای که صورت می گیرد باید عمومی ومنظم شود . کارگران واحد ذوب وریخته گری وا حیاء که بطور نامنظم وپراکنده در قالب اعتراض از گرفتن غذا خودداری می کنند باید سعی کنند این اعتراض را از طریق تماس با دیگر همکاران خود به سراسر صنایع گسترش دهند. علاوه بر نگرفتن غذا از طرق دیگری اعتراضات خودرا گسترش وسازمان بدهند. این حرکت کارگری در تلاش برای پیروزی، احتیاج به حمایت وپشتیبانی کلیه فعالین کارگری داخل وخارج، سازمان ها واحزاب ونهادها کارگری دارد. کارگران صنایع فولاد اهواز  که سابقه ای در کارمبارزه ی سیاسی وسندیکائی دارند،موفقیت آنان در این مبارزه،موجب برداشتن گام بلندتری ازطرف آنان درآینده خواهدشد.همچنین موجب اعتلاء ورشد جنبش سراسری کارگری خواهد بود. به تقویت، حمایت و پشتیبانی عملی حرکت اعتراضی  کارگران صنایع برخیزیم.!!

 زنده باد اعتصاب!اعتصاب مدرسه انقلاب!

رژیم جمهوری اسلامی راباید، بایک اعتصاب عمومی سیاسی وقیام مسلحانه برانداخت.

کار، نان، آزادی – حکومت شورائی

 متن کامل نشریه کار شماره ۶۴۸ در فرمت پی دی اف

یادداشت سیاسی- جمعه ٣١ خردادماه، افشین اسانلو کارگر زندانی که تنها ۴٢ سال سن داشت و در زندان گوهردشت بسر می‌برد، بدنبال سکته قلبی و عدم رسیدگی به‌موقع پزشکی جان خود را از دست داد. او در نامه‌ای که در مرداد سال ٩١ از زندان به بیرون فرستاد، در مورد دوران بازجویی خود نوشت: “به مدت پنج ماه در سلول‌هاى انفرادى ٢٠۹ در زندان اطلاعات شهر سنندج تحت بازجویى و شكنجه قرار گرفتم. شكنجه‌هایی نظير زدن كابل به كف پا، وادار كردن به دويدن با همان پاهای زخمى و كابل خورده، بازجويی‌های طولانى به مدت هفده – هجده ساعت، فحش‌های ركيک و ضرب و شتم اين جانب به صورت دسته‌جمعى كه باعث شكسته شدن چند تا از دنده ها و همين طور دندان‌های‌ام شد. در طى اين پنج ماه خانواده‌ام هيچ‌گونه خبرى از من نداشته و پيگيری‌های‌شان هم به جايی نرسيد”.

پیش از مرگ وی، یازده زندانی سیاسی گوهردشت در اطلاعیه‌ای با اعلام اعتصاب غذای دو روزه که درست از ٣١ خردادماه آغاز شد، پرواز مرگ بر شانه‌های زندانیان سیاسی را به همان دلیل و یا دلایلی که افشین اسانلو را به کام خود کشید، هشدار داده بودند. آن‌ها نوشته بودند: “عزم رژیم جمهوری اسلامی، زنده به گور کردن، و ارمغانش مرگ تدریجی برای بیش از دویست و پنجاه تن از زندانیان عقیدتی و سیاسی با بیست و هشت حکم اعدام، پنجاه زندانی ابد و زندانیان با احکام سنگین و طویل‌المدت در گورستانِ زندگان رجایی شهر می‌باشد که به دست فراموشی سپرده شده‌اند”.

آن‌ها در اطلاعیه‌ی خود با نگاهی به “چهره‌های رنگ‌پریده‌ی خود” که مرگ را به انتظار نشسته‌اند، بر وضعیت بد بهداشتی و درمانی از جمله بیماری‌های مهلک و انواع عوارض و معضلات ناشناخته، وضعیت اسفبار تغذیه، کمبود فضا، نصب دستگاه‌های موج‌شکن که سلامت زندانیان را به‌خطر انداخته، نزاع‌های خونین و مرگبار، فحاشی، توهین، هتک حرمت، تحقیر و تنبیه‌های بدنی، زندان‌های انفرادی، پرونده‌سازی‌های غیرانسانی و دیگر اقدامات و رفتارهای خبیثانه‌ی زندانبان تاکید نمودند. آن‌ها هم‌چنین در اطلاعیه‌ی اعلام اعتصاب غذای خود نوشتند: “محرومیت کامل از حقوق زندانیان سیاسی مانند مرخصی، تلفن، ملاقات حضوری، ورزش، کار و فعالیت های فرهنگی و هنری، پوشاندن لباس مخصوص زندانیان آن‌هم آلوده و کثیف، دستبند و پابند زدن به هنگام اعزام به خارج از زندان، اهانت‌های غیراخلاقی به هنگام ورود به زندان مانند لخت مادرزاد کردن زندانیان و دادن مسهل و اقدامات شرم‌آوری مانند “پارک کردن” برای یافتن مواد مخدر، اقداماتی هستند که ارزش های انسانی را در این زندان به صفر می‌رسانند.

در این راستا تعدادی از زندانیان از جمله شاهرخ زمانی، خالد حردانی، نامق محمودی، مصطفی نیلی، ناصح یوسفی، عادل نعیمی و برخی دیگر از زندانیان سیاسی در اعتراض به اینگونه رفتارهای غیر انسانی به هنگام خروج و ورود به زندان، از حقوق طبیعی خود صرفنظر کرده و بارها از اعزام به بیمارستان و دادگاه امتناع کرده اند”.

پیش از اعلام اعتصاب غذا، ماموران زندان هنگامی که با مخالفت و مقاومت شاهرخ زمانی کارگر زندانی، برای پوشیدن لباس زندان برای اعزام به دادگاه روبرو شدند، او را زیر ضربات مشت و لگد خود گرفتند که با ادامه مقاومت این کارگر زندانی، زندانبان از اعزام او به دادگاه خودداری کرد.

هم‌چنین هنگامی که این زندانیان در اعتصاب بودند، در گوشه‌ی دیگری از ایران دو زندانی عادی در زندان بندرعباس با نام‌های عباس سردعلیزاده و حسن یوسفی در اثر عدم رسیدگی پزشکی جان خود را پس از ساعت‌ها درد و در برابر چشمان دیگر زندانیان از دست دادند. و این داستان تلخی‌ست که مدام در زندان‌های جمهوری اسلامی تکرار می‌گردد.

اما وضعیت زندان‌های جمهوری اسلامی جدا از وضعیت جامعه‌ی ایران نیست. هم‌چنان که جامعه‌ی ایران در نکبتی افزون ناشی از حکومتی جبار و جنایتکار در نابسامانی‌های خود هم‌چون اعتیاد، دزدی، قتل، تجاوز، کودکان کار و غیره غرق می‌شود، زندان نیز نکبت‌بارتر از آن در میانه‌ی سکوت قبل از مرگ و ظلمت شب دست‌وپا می‌زند تا قربانیان جدیدی برای جانیان شب‌پرست پیدا شوند.

همان‌گونه که بدیهی‌ترین حقوق انسان‌ها در کارخانه‌ها، در دانشگاه و دیگر محل‌های کار و زندگی در جمهوری اسلامی لگدمال می‌گردد، در زندان‌های جمهوری اسلامی هم زندانی از حق انسان بودن در زندان محروم هست. او را به بهانه‌ی ممانعت از ورود مواد مخدر به زندان لخت مادرزاد کرده و تحقیر می‌کنند، تا هم از تحقیر او لذت ببرند و هم خود مواد مخدر را از طریق عوامل خود به زندانیان عادی به بهایی گزاف بفروشند و با پول حاصل از آن عیاشی کنند. اگر مقاومتی کند و یا حتا اخمی بر ابرو بیاورد، او را با اهانت و فحاشی و کتک بدرقه می‌کنند.

زندانیان را در بدترین وضعیت بهداشتی، درمانی، غذایی و رفاهی رها می‌کنند، تا برای زنده ماندن مجیزگوی زندانبان گردند. اگر باز مقاومت کرد، دست‌ها‌‌ی‌اش را بیشتر بر دور گردن زندانی حلقه کرده و فشار می‌آورد، برای او پرونده‌ی جدیدی می‌تراشد، به سلول‌های انفرادی می‌اندازد، از ملاقات و دیگر حقوق ابتدایی یک زندانی محروم می‌سازد و در آخر حتا کمر به قتل او توسط زندانیان خودفروخته‌ای می‌گیرد که برای  چند صباحی زندگی بیشتر در گندابی که نام‌اش زندان است به سرسپردگی زندانبان درآمده‌اند.

اما زندانبان با همه‌ی این جهنمی که فراهم آورده است، از به‌زانو درآوردن زندانیانی که بر پیمان خود ایستاده‌اند ناتوان است و با گذشت زمان حتا بر تعداد این دست از زندانیان افزوده نیز می‌شود. کارگران زندانی در زندان‌های جمهوری اسلامی از جمله‌ی این زندانیان هستند که با آگاهی از نظم طبقاتی حاکم، از جمله پرچمداران مقاومت در زندان نیز شده‌اند. رضا شهابی، شاهرخ زمانی، محمد جراحی، بهنام ابراهیم‌زاده و دیگر کارگران و مدافعان حقوق و منافع طبقاتی کارگران از آن جمله‌اند. رضا شهابی که به دلیل شکنجه‌های دوران بازجویی به بیماری‌های سختی دچار شده است، هم‌چنان در معرض خشم زندانبان قرار دارد. اگر او خود را به زندانبان فروخته و به طبقه خود و رفقای کارگرش پشت کرده بود، بی‌شک امروز نه تنها از امکانات درمانی مناسب برخوردار شده بود که حتا در زندان نیز نمی‌ماند. دیگر کارگران زندانی نیز کم‌وبیش با سرنوشتی هم‌چون رضا شهابی روبرو هستند.

مقاومت در برابر زندانبان و ایستادگی بر پیمان و آرمان‌های انسانی البته تاریخی طولانی دارد و در این میان سال‌های حکومت اسلامی هم‌چون سال‌های حکومت پهلوی، انبوهی از ایستادگی و مقاومت زندانیان سیاسی را در حافظه‌ی خود جای داده است.

چه بسیار انسان‌های آزادی‌خواهی که در زیر شکنجه جان خود را از دست دادند و باز چه بسیارند از این انسان‌ها در ده سال اول حکومت اسلامی. هنوز عکس ١١ زندانی
سیاسی کرد که حکم اعدام‌شان توسط خلخالی در سال ۵٨ و در یک بیدادگاه ٣٠ دقیقه‌ای و بدون هر گونه حق دفاع و یا داشتن وکیل اعدام شدند، نگاه‌ها را دزدیده و به خود خیره می‌سازد. آن‌جا که رفیق احسن ناهید دانشجوی پلی‌تکنیک و از هواداران سازمان چریک‌های فدایی خلق روی برانکارد تیرباران شد. هنوز آواز مقاومت از تپه‌های اوین تا زندان‌های گوهردشت و قزل‌حصار تا زندان‌هایی که در سرتاسر کشور پهن شده‌اند به‌گوش می‌رسد. از مردان، زنان و حتا کودکانی که قربانی خشم و نفرت حاکمان اسلامی شدند، در زیر کابل‌ها تن‌های‌شان آتش گرفت اما لب نگشودند. زندان برای جمهوری اسلامی و دیگر پاسداران نظم کهن همواره ابزاری برای سرکوب و حفظ قدرت‌شان بوده است.

جرم زندانیان سیاسی بیان چیزی‌ست که حکومت برنمی‌تابد. جرم زندانیان سیاسی دفاع و مبارزه برای چیزی‌ست که حکومت آن را لگدمال می‌کند، همان‌طور که زندانیان سیاسی اعتصاب‌کننده در گوهردشت در اطلاعیه‌ی خود نوشته بودند “ما به خاطر آرمان‌های انسانی مردم مجازات می‌شویم”. و این اکنون وظیفه همه‌ی ماست که از این زندانیان که در شرایطی سخت و طاقت‌فرسا در دست‌های حاکمان اسلامی اسیر و دربند هستند حمایت کنیم. تابستان آمده است. تابستانی که تابستان خونین ۶٠ و اعدام‌های دسته‌جمعی تابستان ۶٧ را در حافظه‌ی خود دارد، تابستانی که بیست و پنج بهار از آن گذشته است. از زندانیان سیاسی حمایت کنیم، خواستار آزادی بی‌قیدوشرط آن‌ها شویم، خواستار بهبود شرایط تمامی زندانیان و حفظ حرمت انسانی‌شان شویم و صدور احکام اعدام را که امروز بر بالای سر ٨٣ زندانی سیاسی و هزاران زندانی عادی می‌چرخد محکوم کنیم.

 متن کامل نشریه کار شماره ۶۴۸ در فرمت پی دی اف