– کشته شدن کفتاری از نابخردان حاکمیت جمهوری‌اسلامی ایران که مداوما نیازات جنگل بی در و پیکر امپریالیست‌های جهان سرمایه را در قالب‌های مختلف تامین و به اشکال مختلف در معاملات سبک و سنگین و سیاست‌های خرد و کلان آنان در پروسه های مشخص با هر قیمت پرداخت و به جان می‌خرید، هیچ تغییر اساسی در بهبود وضعیت معیشتی مردم رنجدیده و به ستوه آمده که قربانیان اصلی این سیاست‌های استعماری و میلیتاریستی امپریالیست‌ها و جانیان آنان که در منطقه هستند؛ فراهم نمی‌کند.
قاسم سلیمانی‌ها زاده سیاست‌های سرکوب جنبش‌های رادیکال و عدالت خواه در خاورمیانه و حمایت از ظهور حکومت‌های قرون وسطایی (تئوکرات) و فرقه‌های مذهبی افراطی جدید چون حشد الشعبی و زینبیون و فاطمیون و حزب الله و… در خاورمیانه اند. راست است که گفته‌اند: هر کجا که شیران و عقاب‌ها نباشند، کفتارها و مارها هم زیاد می‌شوند.
– فاکتور جنگ: ضمن اینکه فقر، فلاکت بیشترو آوارگی را برای مردم منطقه به بار میآورد، اما شرایط بهتری برای غارت ثروت ملی، تامین سریع نیازهای کشورهای استعمارگر، حل بحرانهای جهان سرمایه‌داری و غیره را توسط همین سرمایه‌دارن صنایع نظامی و شرکت‌های چند ملیتی تولید کننده‌ی وسایل لجستیکی و تراست‌های انرژی (چون نفت و گاز) در اشکال مختلف با کارایی‌های متفاوت در جهت تامین نیازهای اقتصادی ملی و مالی کشورهای امپریالیستی بوجود میآورد. هر چند هیچ کدام از معامله چی‌های طرف قرار داد حاضر به این رویارویی لجستیکی نمی‌شوند اما تهدیدها و تاکتیک‌های رسانه‌ای و اجتماعی را به خوبی چون کاراکتر دو دشمن به زیبایی خلق می‌کنند.
– دامن زدن به این جنگ‌های ارتجاعی که سیاست‌های امپریالیستی دولت های انگلیس و فرانسه بعد از فروپاشی امپراطوری عثمانی در خاورمیانه بوده، ورود به دوران جنگ‌های ارتجاعی را با هدف عقب نگهداشتن مردم خاورمیانه از آنچه حق بدون قید و شرط آنهاست، همچنین فاصله گرفتن از پیشرفت در زیر سایه آرامش و امنیت برای هر چه بیشتر چپاول کردن آنهاست.
– فاکتور توهم: کشته شدن سلیمانی‌ها خبر خوشحال کننده‌ای است، اما به همان اندازه توهم زا نیز هست! گویا آمریکا و متحدانش دشمن رژیم جمهوری اسلامی‌اند نه عامل به قدرت رسیدن آن (یادآوری جلسه گوادلوپ توسط آمریکا- فرانسه- آلمان غربی و انگلیس)
-در جامعه‌ی ما هر وقت جنبش‌های رادیکال کارگری چون شوش و اراک و اهواز و تبریز و… جوانان و زنان انقلابی در اعتراضات وسیع توده‌ای شهری در سطح گسترده و جنبش دانشجویی متحد با طبقه‌ی کارگر با شعارهای رادیکال طنین آزادی خواهی و عدالت طلبی را در جامعه می‌گستراند و قیام کنندگان و معترضان با ماهیت گذار و حق خواهی در سیر دوران انقلابی به خود اگاهی رسیده‌اند، با طرح مسئله‌هایی از قبیل خطر جنگ خارج از مرزها و در درون با آمریکا – کودتای سپاه پاسداران و سوریه‌ای شدن ایران و تکه تکه شدن آن همچنین جدیدا چون ما بلوک شرق (شوروی) نیستیم را همواره عمده کرده‌اند. گویا مردم رنجدیده نمی‌دانند آنچه حاکمیت با آنها در این ۴۰ سال کرده است و از آنها منع کرده است حتی از مینیمال‌ترین مطالبات انسان در جهان امروزی کمتر است. ارتجاع امپریالیستی و ارتجاع اسلامی هر دو می‌دانند که با کشته شدن شغالانی چون سلیمانی و به خیابان کشانیدن اجباری نهادهای مختلف حکومتی و مزدوران و توده‌ی ناآگاه، در واقع برای سانسور و به حاشیه بردن جنبش کارگری و وقایعی که در قیام و شورش آبانماه توسط توده‌های تحت ستم در ایران اتفاق افتاد تلاش می‌کنند. قاسم سلیمانی و سپاه پاسداران و کلیت رژیم جمهوری اسلامی، ترامپ و امپریالیسم آمریکا گرچه تضادهائی با هم دارند، اما هردو، هم ارتجاع اسلامی و هم ارتجاع امپریالیستی علیه کارگران و زحمتکشان و دشمن انقلاب آن ها هستند.
پ.ر
۱۳۹۸/۱۰/۱۴
جمهوری اسلامی با تمام اقدامات ارتجاعی و سرکوبگرانه خود هرگز نمی‌تواند از چنبره مبارزات بی امان توده‌های زحمتکش مردم ایران جان سالم بدر ببرد، چرا که تمام شرایط عینی امکان بقا و موجودیت آن از میان رفته است. بحران سیاسی ژرفی که جامعه ایران را فراگرفته است، نه فقط توده‌های کارگر و زحمتکش، بلکه طبقه حاکم را به گرداب خود فرو برده است. سیاست‌های طبقه حاکم همه به شکست انجامیدهاند. راه اصلاح نظم موجود برای همیشه بسته شده است. پس از گذشت چهار دهه از استقرار رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی در ایران، آنچه که آشکارا در همه جا به چشم می‌خورد، شکست از پی شکست طبقه حاکم در تمام عرصه‌های زندگی اقتصادی، اجتماعی ، سیاسی و سیر قهقرایی جامعه است. چهل سال آزمودن تمام راه‌ها برای غلبه بر تضادها و بحرانهای علاج ناپذیر نظم موجود، نتیجه‌ای برای طبقه حاکم سرمایه‌دار، جز شکست و بن‌بست، در پی نداشته است. بحران اقتصادی رکود- تورمی که از همان آغاز، همزاد جمهوری اسلامی بوده است، اکنون به درجه‌ای عمق و ژرفا یافته که در تمام دوران سلطه سرمایه‌داری بر ایران بی سابقه است. رکود عمیق و سقوط سالانه نرخ تولید ناخالص داخلی به ۱۰ درصد زیر صفر، نرخ تورم سالانه بیش از ۵۰ درصد، دولتی غرق در یک بحران مالی بزرگ، با خزانه‌ای تهی و ورشکستگی مالی که قادر نیست حتی حقوق کارمندان خود را منظم بپردازد، همگی حاکی از ورشکستگی تمام نظم موجود است. این بحران اقتصادی، عواقب اجتماعی وخیمی برای کارگران و زحمتکشان به بار آورده است. در نتیجه این بحران، متجاوز از ۸۰ درصد از مردم ایران به زیر خط فقر فرو رفته‌اند. میلیون‌ها تن از کارگران و زحمتکشان یا مطلقا درآمدی ندارند یا دستمزدی که دریافت می‌کنند چنان ناچیز است که تنها پاسخگوی یک چهارم مایحتاج روزمره آنهاست. بیکاری چنان ابعادی به خود گرفته، که تا کنون سابقه نداشته است. آمار واقعی بیکاران جامعه از ده میلیون متجاوز است. میلیون‌ها تن از زحمتکشان با گرسنگی مداوم زندگی فلاکت‌باری را می‌گذرانند. نظمی که نتواند حتا معاش روزمره مردم را تامین کند، از جمیع جهات ورشکسته است. اکنون دیگر این شکست چنان عریان و آشکار است که حتی اقتصاددان‌های کمی فهمیده رژیم هم هیچ چشم‌اندازی برای بهبود این اقتصاد غرق در بحران نمی‌بینند. رسوائی به نقطه‌ای رسیده که حتا نمایندگان خود رژیم در مجلس ارتجاع هم خبر از سالی وخیم‌تر از امسال، در سال آینده می‌دهند. بحرانی در این وسعت و عمق به وضوح نشان می‌دهد که این ساختار اقتصادی- اجتماعی نیاز به تغییر و دگرگونی دارد. اما مسئله محدود به شکست‌های طبقه حاکم در عرصه های اقتصادی و اجتماعی نیست.
کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیه ای درتاریخ ۱۰ دی ۹۸ نسبت به رأی دادگاه تجدید نظر سه تن از اعضای کانون به نام های رضاخندان (مهابادی)، بکتاش آبتین و کیوان باژن که در مجموع به ۱۵ سال و ۶ ماه زندان محکوم شده اند، شدیداً اعتراض کرد. کانون نویسندگان ایران ضمن اشاره به این احکام ناعادلانه که توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر تهران و در غیاب متهمان و وکلای آن ها روز ۷ دی ۹۸ صادر شده است، از تمام نهادهای فرهنگی و انسان های آزادیخواه و مدافعان آزادی بیان خواسته است که نسبت به این احکام ظالمانه اعتراض کنند و خواهان لغو آن گردند. این پرونده که چهار سال پیش با شکایت وزارت اطلاعات و اتهاماتی چون “تبلیغ علیه نظام”، “اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه کشور” علیه کانون نویسندگان ایران (از این پس کانون) گشوده شده و انتشار خبرنامه داخلی کانون، بیانیه ها، تدوین کتاب با موضوع تاریخ کانون و حضور در مراسم سالانه دو تن از کشته شدگان قتل های سیاسی زنجیره ای محمد مختاری و محمدجعفر پوینده و همچنین شرکت در مراسم گرامیداشت احمد شاملو، به عنوان مستندات و مصادیق اتهام عنوان شده است.
روز چهارشنبه ۱۱ دی ماه ۱۳۹۸، مصادف با روز پرستار در ایران بود. به مناسبت این روز، دو نشست دولتی و حکومتی در جمهوری اسلامی برگزار شد. نشست اول، برگزاری جلسه شورای عالی نظام پرستاری با حضور و سخنرانی سعید نمکی، وزیر بهداشت و درمان بود. نشست دوم، دیدار جمعی از پرستاران با خامنه ای بود، که توسط دست اندرکاران بیت رهبری گروهی از پرستاران برای شنیدن حرف های خامنه ای به حضور او هدایت شدند.
در دوران اعتلای جنبش انقلابی در تاریخ مبارزات طبقاتی، کم نبوده اند، نمونه های تاریخی که با دسیسه های طبقه ی حاکم، سیر تحولات انقلابی از مسیر اصلی منحرف، یا خیزش آن کند و یا محدود شده و در نتیجه، لحظه ی تعیین کننده و نهایی در تحولات بنیادین جامعه، به تعویق افتاده است.
گزارشی از برگزاری اکسیون و شب همبستگی در استکهلم
در حمایت از فراخوان اعتراضی مادران جانفشاندگان قیام آبانماه امسال، برای بزرگداشت تمامی زندانیان سیاسی و جانفشاندگان، روز ۵ دیماه مصادف با ۲۶ دسامبراز طرف فعالین سازمان فدائیان- اقلیت در هامبورگ، تشکیلات خارج از کشور حزب کمونیست ایران حوزه هامبورگ و شورای فعالین سوسیالیست و آزادیخواه هامبورگ اعتراضی جلوی کنسولگری جمهوری اسلامی ایران به مدت یک ساعت و نیم برگزار شد. تعداد شرکت کننده در این اکسیون بین ۶۰ تا ۷۰ نفر بود که در آن نیروهای آلمانی از جمله هواداران ارتش سرخ آلمان و همچنین حزب مارکسیست – لنینیست آلمان (ام ال پ د) نیز شرکت داشتند. شعارها به آلمانی و فارسی سرداده شد و اطلاعیه ها نیز به دو زبان قرائت گردید.
