در ساعت ۱۵ روز بیست وششم دسامبر برابر با پنجم دیماه ۹۸ همگام با خواست خانواده جانباختگان قیام آبانماه برای بزرگداشت یاد این جانباختگان و ادامه راه آنها در پی فراخوان ۶ جریان نیروهای چپ و کمونیست و نیروهای چپ و مستقل و شورای مبارزات آزادیخوانه مردم ایران(استکهلم) در میدان Medborgarplatsen اکسیون شکوهمندی برگزار و با شعار مرگ بر جمهوری اسلامی و دفاع از مبارزات مردم زحمتکش ایران، ضمن بزرگداشت این روز و در دفاع از کارگران زندانی و بازداشت شدگان قیام آبان ماه شعارهای کوبنده داده شد. اجتماع کنندگان خواستار آزادی بی قید وشرط قیام کنندگان و کارگران زندانی شدند. وبعد از این اجتماع شکوهمند، به راهپیمائی در سطح شهر ادامه دادند و بعدا ،برای بزرگداشت شب همبستگی با قیام کنندگان آبانماه ایران. ۶ جریان برگزار کننده شامل حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست، حزب کمونیست ایران، سازمان اتحاد فدائیان کمونیست، سازمان فدائیان اقلیت، هسته اقلیت و شورای مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران، شب همبستگی با خانواده جانباختگان در کافه مارکس بر گزار شد و دراین ارتباط سخنرانی بعمل آمد و رفیق عباس سماکار سخنرانی کردند و سخنرانی از طرف یکی از زنان عراقی در باره قیام مردم عراق و لبنان انجام گرفت همچنین با یکی از قیام کنندگان مردم عراق که با هماهنگی قبلی تماس اسکایپی گرفته شده بود در باره کم و کیف قیام مردم عراق انجام گرفت.
فعالین سازمان فدائیان (اقلیت)- سوئد
۲۶ دسامبر ۲۰۱۹
برابر با پنجم دیماه ۹۸
پدیده‌ی لمپنیسم و استفاده از بدنه‌ی اجتماعی آنان در سرکوب تمامی خیزش‌های مردمی پس از انقلاب ۵۷، ترور فعالان سیاسی در تبعید، کارگروه شکنجه‌گر در دهه‌ی خونین شصت، هم‌گرایی صد در صدی با بدنه‌ی ارتجاعی روحانیت در زمان پهلوی و پیش از آنان قاجاریه، دارای تاریخی خون‌بار است.
شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران هفت تن از متهمان پرونده اعتراضات هفت تپه، اسماعیل بخشی، محمد خنیفر، سپیده قلیان، امیر امیرقلی، امیرحسین محمدی فرد، ساناز الهیاری ، عسل محمدی و نیز دو تن از شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر، عاطفه رنگریز و مرضیه امیری هریک را به ۵ سال حبس قطعی محکوم کرد. علی نجاتی کارگر اخراجی کشت و صنعت نیشکر هفت تپه و از اعضای باسابقه سندیکای کارگران این شرکت نیز در دادگاه انقلاب تهران به ۵ سال حبس محکوم شده است.
با ارائه لایحه بودجه به مجلس که بیان آشکار تداوم سیاست‌های ضد مردمی جمهوری اسلامی، تهاجم به معیشت اکثریت بسیار بزرگ جامعه و دست بردن در جیب کارگران و زحمتکشان بود، اطلاعیه‌ای از سوی گروهی از بازنشستگان برای برگزاری تجمعی در برابر مجلس اسلامی به تاریخ دوم دیماه ساعت ۱۰ صبح، در اعتراض به نادیده گرفته شدن و نشیندن صدای اعتراض بازنشستگان و دیگر گروههای جامعه منتشر شد. در پی صدور این اطلاعیه، اطلاعیه‌های متعددی در حمایت از این تجمع اعتراضی و اعلام مشارکت در آن منتشر گردید.
نمی‌شود رادیکال بود و دست به ریشه برد، اما با واکنش مخالفان و دشمنان از هر سو مواجه نبود. نمی‌شود مدافع انقلاب اجتماعی، و سرنگونی نظام سرمایه‌داری بود، اما انتظار دشمنی ارتجاع طبقاتی را نداشت. این واقعیتی است که همه‌جا خود را آشکارا نشان داده است. مادام که جنبش دانشجوئی هنوز در چنگال جناح‌های حکومت به‌ویژه جناح موسوم به اصلاح‌طلب گرفتار بود، هرگز دیده نشد، که مخالفان کنونی جنبش دانشجوئی با آن به ستیز برخیزند، برعکس همواره مورد تأیید و حمایت سازمان‌ها و گروههای رنگارنگ بورژوائی و خرده‌بورژوائی اپوزیسیون و حتی گروهی از آنها که خود را چپ می‌دانند قرار داشت. اکنون اما برعکس، این جنبش نوین از سوی همه آنها مورد حملات پی‌درپی قرار گرفته است. جز این نیز انتظاری نمی‌توان داشت. جنبشی که پس از سرکوب خونین دانشجویان چپ و کمونیست دانشگاه‌ها در سال ۵۹ از زیر آوار سرکوب‌های خشن سر بلند کرد و تولدش را با اعتراضات توده‌های تهیدست در دیماه ۹۶ و شعارهای “اصلاح‌طلب، اصول‌گرا، دیگه تمومه ماجرا” “کار، نان، آزادی” اعلام کرد و از همان آغاز، سرنوشت خود را با طبقه کارگر گره زد، رویداد کم‌اهمیتی نبود که دشمنان با سکوت نادیده‌اش گیرند. حملات به این جنبش از سوی مرتجعین در داخل و خارج آغاز شد. قدرت‌نمائی این جنبش در ۱۶ آذر امسال نیز خشم مرتجعین را به چند برابر افزایش داد. مرزبندی صریح و روشن با اپوزیسیون‌های بورژوائی سلطنت‌طلب و مجاهد به‌عنوان دشمنان آزادی، بیانیه‌هایی که به تمام نظم اقتصادی- اجتماعی سرمایه‌داری اعلان‌جنگ می‌داد و شعارهای رادیکال، واکنش‌های شدید‌تری را برانگیخت. مرتجعین اکنون اما بهانه‌ای هم به دست آوردند. چند نفری که معلوم نبود عامل مستقیم خود جمهوری اسلامی هستند، یا وابسته به گرایش‌های سیاسی ارتجاعی نزدیک به رژیم که خود را چپ ضد امپریالیست می‌نامند، اما در ضد امپریالیست بودنشان همین بس که گفته شود، امثال حزب‌الله لبنان، انصارالله، جهاد و حماس فلسطینی سمبل مبارزات ضد امپریالیستی آنها هستند، پرچم آمریکا را آتش زدند. این دست‌آویزی شد برای حمله به جنبش رادیکال دانشجوئی به‌قصد بدنام کردن آن. در حالی که آشکار بود، این افراد و اقدام آنها ربطی به جنبش دانشجوئی ۱۶ آذر نداشت. در همین حال مخالفان این جنبش جنجال دیگری به راه انداختند بر سر پارچه نوشته‌ای که دانشجویان با خود حمل می‌کردند و بر آن نوشته‌شده بود، “ایران، فرانسه، عراق، لبنان،شیلی، مبارزه یکی است. سرنگونی نئولیبرالیسم”. و بحث‌ها فراتر رفت تا آنجا که آیا اساساً در ایران سیاست اقتصادی نئولیبرال به مرحله اجرا درآمد یا نه؟
چه دردناک است از سرنوشت غم انگیز مردمی سخن گفتن که بر دریایی از ثروت نشسته اند و خود، هیچ بهره ای از این ثروت بیکران عایدشان نیست. به راستی از دیاری که چشم های مردمانش آئینه ای از سکوهای نفت و گاز است، چه دشوار است از کلبه های ویران شده سخن گفتن، از خانه های آبگرفته نوشتن، از ناله و شیون زنان و مردانی سالخورده روایت کردن و بغض مانده در گلوی کودکان هراسناک از ویرانی سیل و سیلاب را پژواک دادن.
روز چهارشنبه ۲۷ آذرماه ۱۸ دسامبر در شهر آمستردام هلند در مقابل دفتر سازمان عفو بین‌الملل در حمایت و همبستگی با مبارزات مردم زحمتکش و زندانیان بازداشتی خیزش و قیام آبان ماه، یک آکسیون اعتراضی برگزار شد. این اکسیون با فراخوان کمیته حمایت از مبارزات کارگران و زحمتکشان ایران در هلند برگزارشده بود. فعالین سازمان فدائیان(اقلیت) با دادن فراخوان از این اکسیون حمایت و فعالانه درآن شرکت داشتند. نمایندگانی از کمیته با یکی از مسئولین دفتر عفو بین‌الملل در مورد دادن نامه و طرح خواسته‌ها ملاقات نموده و در مورد خواست آزادی زندانیان بازداشتی اعتراضات اخیر که جانشان در خطر هست را مطرح نمودند. در طول اکسیون شعارهای “جمهوری اسلامی سرنگون باید گردد”، “کارگر زندانی، زندانی سیاسی آزاد باید گردد”، ” نان- کار- آزادی – اداره شورای” و… به زبان فارسی و هلندی داده شد.
“گروه اتحاد بازنشستگان” همراه با سایر گروه ها و تشکل های بازنشستگان، با انتشار بیانیه ای عموم بازنشستگان را به برپائی یک تجمع اعتراضی سراسری درساعت ده صبح روز دوشنبه دوم دیماه درمقابل مجلس فراخوانده است. این بازنشستگان که اکثریت قریب به اتفاق آن ها در زمرهی تهیدست ترین و تنگدست ترین اقشار زحمتکش جامعهاند، دراین بیانیه و اطلاعیه های انتشاریافته بعدی، ضمن اشاره به فقر فزاینده و تشدید وخامت وضعیت معیشتی و درعین حال بی توجهی دولت به سرنوشت میلیون ها بازنشسته، تصریح نموده اند که برای دستیابی به مطالبات خود، جز تداوم و تشدید مبارزه راه دیگری پیش پای آنها نمانده است. دربیانه مشترک انتشار یافته، از بازنشستگانی که به هردلیل امکان حضور درتجمع اعتراضی تهران در مقابل مجلس را ندارند، دعوت بهعمل آمده تجمعات اعتراضی خود را درمقابل استانداریها برگزار کنند. بازنشستگان دربیانه خود بر اتحاد شاغلان و بازنشستگان تأکید و بر پیگیری اعتراض و استفاده از اشکال گوناگون مبارزه تا تحقق مطالبات خویش تأکید نموده اند.