یک هفته از هنگامی که دولت آمریکا فرمانده واحد قدس سپاه پاسداران، سلیمانی، معاون حشدالشعبی عراق و تعداد دیگری از پاسداران جمهوری اسلامی را با شلیک موشک به قتل رساند گذشت. بامداد جمعه سیزدهم دی ماه با حمله موشکی ارتش آمریکا به دو خودرو در نزدیکی فرودگاه بغداد، قاسم سلیمانی و «ابومهدی المهندس» معاون سازمان الحشد الشعبی به همراه تعداد دیگری پاسدار به قتل رسیدند. در پی این اقدام نظامی دولت آمریکا، جمهوری اسلامی تمام نیروهای وابسته خود را بسیج کرد، نمایش نعش‌کشی به راه انداخت و تهدیدهای پیاپی که به زودی انتقام وحشتناکی از آمریکا خواهد گرفت. در همان روز، شورای عالی امنیت به ریاست علی خامنه‌ای جلسه تشکیل داد، تا بر سر اقدام متقابل سختی تصمیم بگیرد. در پی این واقعه، تحلیل‌گران بی مایه در مورد خطر برافروخته شدن جنگ داد سخن دادند و طرفداران مرتجع و نادان رژیم منتظر لحظه موعود برای انتقام سختی که وعده آن داده شده بود، ثانیه شماری می‌کردند. جمهوری اسلامی با وضعیتی مواجه شده بود که انتظارش را نداشت. از یک سو ناگزیر بود در مقابل این اقدام نظامی دولت آمریکا، واکنشی نشان دهد، اما از دیگر سو، می‌بایستی اقدامی انجام گیرد که کار را به تشدید درگیری‌ها نکشاند. مسئله‌ای‌ که آمریکا و رژیم هیچکدام خواستار آن نبودند. سرانجام، لحظه موعود فرارسید، اما از آن انتقام ظاهرا سخت خبری نشد. در نخستین ساعات بامداد چهارشنبه، سپاه پاسداران رژیم اعلام کرد،

“زمان تحقق وعده صادق فرا رسید و به اذن خداوند متعال بامداد امروز در پاسخ به عملیات جنایتکارانه و تروریستی نیروهای متجاوز آمریکایی و انتقام ترور ناجوانمردانه… رزمندگان شجاع نیروی هوافضای سپاه طی عملیات موفق …با شلیک ده ها فروند موشک زمین به زمین پایگاه هوایی اشغالی ارتش تروریستی و متجاوز آمریکا موسوم به «عین الاسد» را درهم کوبیدند، که جزئیات آن متعاقباً به استحضار ملت شریف ایران و آزادگان جهان اسلام خواهد رسید.” همچنین اعلام شد که پایگاه اربیل هدف دست کم پنج موشک قرار گرفت.

متعاقباً سپاه پاسداران اعلام کرد: «پس از هدف قرار دادن ۲۰ هدف در پایگاه عین‌الأسد، دست کم ۸۰ نظامی آمریکایی کشته و حدود ۲۰۰ نفر زخمی شده‌اند که زخمی‌ها بلافاصله با بالگرد از این پایگاه بیرون برده شده‌اند.»

اما خبرهای بعدی حاکی بود که کشته شدن سربازان آمریکائی واقعیت ندارد و چیزی بیش از تبلیغات دروغین مرسوم جمهوری اسلامی نیست. در واقع، عملیات موشکی سپاه پاسدار اسلام، یک توافق پشت پرده رسمی یا غیر رسمی میان جمهوری اسلامی و دولت آمریکا بود. بدین معنا که جمهوری اسلامی چند موشک به پایگاه آمریکائی شلیک خواهد کرد و دولت آمریکا قبل از آن نیروهای خود را از تیر رس خارج می‌کند تا آنگونه که خط قرمز ترامپ بود خونی از دماغ سربازان آمریکایی ریخته نشود، جمهوری اسلامی هم برای حفظ ظاهر قضیه تهدیدش را عملی کرده باشد و ماجرا به پایان برسد.  نخست وزیر عراق به‌طور ضمنی این خبر را تایید کرد و گفت این حمله از قبل به اطلاع من رسیده بود. پس از او، وزیر خارجه جمهوری اسلامی نیز اعلام کرد که ما از قبل به دولت و ارتش عراق اطلاع داده بودیم. پوشیده نبود که این اطلاعات می‌بایستی در اختیار دولت آمریکا قرار بگیرد و گرفت. چرا که یک روز قبل از حمله موشکی سپاه، پرسنل آمریکائی و دولت های اروپائی مستقر در این پایگاه، آن را ترک کرده بودند. خبرهای بعدی از طرف خود آمریکائی ها حاکی بود که از کانال سوئیس نیز به آنها اطلاع این حمله داده شده بود. بنابراین روشن است که بر خلاف ادعای رژیم “انتقامی سخت” در کار نبود و حمله موشکی با اطلاع دولت آمریکا، راه حلی برای تخفیف بحران و پایان دادن به ماجرای مرگ سلیمانی بود. از همین روست که پس از این حمله، خامنه‌ای در جمع گروهی از آخوندهای قم سخنرانی کرد و رسما پایان “انتقام سخت” را اعلام کرد. خامنه ای با اشاره به حملات موشکی به پایگاه‌ نظامیان امریکا در عراق گفت: ” بحث انتقام بحث دیگری است، دیشب یک سیلی به آنها زده شد اما در مقام مقابله، این اقدامات نظامی به این شکل کفایت نمی کند بلکه باید حضور فسادبرانگیز امریکا در منطقه تمام شود.” روشن شد که سیلی” کافی است”بحث انتقام سخت” یک توپ توخالی بود.” انتقام سخت، می‌ماند تا” حضور فسادبرانگیز امریکا در منطقه تمام شود”.

وقتی که ترامپ پیام رسمی و علنی خامنه‌ای را دریافت کرد، به اتفاق مقامات سیاسی و نظامی‌اش یک کنفرانس مطبوعاتی برپا کرد و اعلام کرد: «خرسندم به اطلاع شما برسانم، مردم آمریکا باید بسیار خوشحال و مسرور باشند: هیچ آمریکایی در حمله شب گذشته رژیم ایران آسیب ندید. تلفاتی نداشتیم، همه سربازهایمان ایمن هستند.» وی در ادامه گفت: «به نظر می‌رسد ایران قصد دارد اقداماتش را تعدیل کند که این برای همه طرف‌های دخیل و دنیا خوب است.»

ترامپ بار دیگر مواضع پیشین خود علیه جمهوری اسلامی را تکرار کرد و گفت:

“ایران یک دولت بزرگ حامی تروریسم و به دنبال سلاح اتمی بوده است تا جهان متمدن را تهدید کند. ما هرگز اجازه این کار را نخواهیم داد.”هفته گذشته ما اقدام قاطعی را انجام دادیم تا یک تروریست بزرگ جهان را که جان آمریکایی‌ها را تهدید می‌کرد، از بین ببردیم. به دستور من ارتش ایالات متحده بزرگ‌ترین تروریست، قاسم سلیمانی را از بین برد.»

“با کشتن سلیمانی پیام محکمی به آنها فرستادیم که اگر برای جان خود ارزش قایل هستید، جان دیگران را تهدید نکنید.”

وی در ادامه گفت: «ایالات متحده همزمان با آنکه گزینه‌های خود را برای پاسخ دادن به تجاوزگری‌های ایران مورد ارزیابی قرار می‌دهد، تحریم‌های تنبیهی بیشتری را علیه رژیم ایران اعمال خواهد کرد.» «این تحریم‌های قدرتمند تا زمانی که ایران رفتارش را عوض کند ادامه خواهد داشت.»

یک روز بعد، این تهدید خود را نیز در برابر سکوت رژیم عملی کرد.۸ تن از مقامات سیاسی و نظامی رژیم را به همراه ۱۷ شرکت تولیدکننده آهن، فولاد و مس به لیست تحریم‌های پیشین خود افزود.

از موضع‌گیری‌های طرفین آشکار است که تشدید بحران در ماجرای کشته شدن سلیمانی فعلا به پایان رسید، اما نزاع در اشکال دیگری همچون گذشته ادامه خواهد یافت. یعنی کلیت اوضاع و مناسبات دوطرف به قبل از کشته شدن سلیمانی بازگشته است. جز این هم نمی‌توانست باشد. مستثنی از این که طرفین مکرر گفته‌اند خواهان جنگ نیستند، واقعیت‌های عینی موجود نیز به وضوح نشان می‌داد که جنگی در کار نخواهد بود . اما مادام که اختلاف و تضاد میان دو دولت حل نشود، این کشمکش‌ ادامه خواهد یافت.

روشن است که پس از شکست‌های دولت آمریکا در پی تجاوز نظامی به عراق و افغانستان ، طبقه حاکم این کشور به این نتیجه رسیده است که فعلا نباید دست به یک اقدام نظامی دیگر بزند. این را ترامپ صریحا اعلام کرده است و همین موضوع را به بندی از پلاتفرم خود در انتخابات پیشین تبدیل کرد.

این نیز واقعیتی است که تمام قدرت های امپریالیست جهان از جمله آمریکا هرگز خواهان جنگ با جمهوری اسلامی و سرنگونی آن نبوده و نیستند. این را ترامپ صد بار اعلام کرده است. چرا که آنها فعلا هیچ جایگزینی مناسب‌تر از خود جمهوری اسلامی ایران ندارند. در نهایت برای حل اختلافات‌شان، حداکثر چیزی که می‌خواهند بر سر کار آمدن جناح‌های به اصطلاح معتدل‌تر رژیم اند و نه چیزی فراتر از آن. برای قدرت‌های بزرگ جهان آنچه که مهم است، تامین منافع آن‌ها توسط همین جمهوری اسلامی است. علاوه براین، سرنگونی جمهوری اسلامی از دیگاه آنها ممکن است به وضعیتی بیانجامد که تمام موازنه ها و معادله های منطقه‌‌ای را برهم بزند و حتی اوضاع خاورمیانه را بحرانی تر کند. در مورد جمهوری اسلامی هم نیاز به گفتن نیست که نه می خواهد و نه می‌تواند وارد جنگ با آمریکا شود. سران جمهوری اسلامی مکرر اعلام کرده‌اند که جنگی درنخواهد گرفت. جمهوری اسلامی توان اقتصادی و نظامی مقابله با آمریکا را ندارد. اصلا در سطحی نیست که بخواهد مقابله نظامی کند. جنگ یعنی سرنگونی رژیم  و روشن است که جمهوری اسلامی آن را نمی‌خواهد. اما مهم‌تر از توان اقتصادی و نظامی، وضعیت وخیم داخلی رژیم و نارضایتی گسترده مردم است. یک دولت ضعیف از نظر اقتصادی و سیاسی البته می تواند با یک قدرت بزرگ جهان هم جنگ کند به شرطی که مردم این کشور آماده فداکاری و جانفشانی باشند. معضل اساسی جمهوری اسلامی اما در این است که اگر فرض کنیم بخواهد وارد جنگ شود، پشت جبهه‌اش دشمن واقعی یعنی مردم ایران هستند که نه تنها هیچ حمایتی از آن نمی کنند، بلکه می خواهند از هر فرصتی برای سرنگونی آن استفاده کنند. در حقیقت باید گفت دولت آمریکا دشمن جمهوری اسلامی نیست بلکه دوست و متحد جمهوری اسلامی است و این دو دوست دچار یک سری اختلافات با هم شده‌اند. برای جمهوری اسلامی، دشمن نه دولت آمریکا، بلکه مردم ایران هستند. از همین روست که در اوج اختلاف با آمریکا نمی‌بایستی حتا یک قطره خون از بینی سرباز آمریکائی جاری شود اما صدهاتن از مردم را می توان با گلوله‌های مسلسل و تانک کشت، ده ها تن را سربه نیست کرد، هزاران تن را به زیر شکنجه برد و به بند کشید.

اما کشته شدن سلیمانی چه نتایجی را برای دو طرف به بارآورد. روشن است که کشته شدن سلیمانی ضربه سنگنینی برای جمهوری اسلامی بود و نفع سیاسی و نظامی برای دولت آمریکا داشت. دولت آمریکا با این اقدام بار دیگر به جمهوری اسلامی یادآور شد که اگر بخواهد از خط قرمز عبور کند باید عواقب آن را بپذیرد. دولت آمریکا رئیس یک تشکیلات سیاسی- نظامی جمهوری اسلامی را که نقش اصلی را در سازماندهی گروه‌های مرتجع اسلام‌گرای منطقه برعهده داشت از بین برده است. در عین حال با توجه به نفرت مردم آمریکا از جمهوری اسلامی، ترور سلیمانی یک امتیاز سیاسی برای ترامپ بود و او کشتن سلیمانی را به یک برگ برنده در مقابل رقبای دمکرات خود در شرایطی که به شدت در داخل زیر فشار است، تبدیل کرد. اما برای جمهوری اسلامی کشته شدن سلیمانی تا جائی که به منازعات منطقه‌ای بر می‌گردد، ضربه‌ای جدی است، ترور سلیمانی روحیه نیروهای نیابتی رژیم را تضعیف می کند و علاوه بر این بعید است که فرمانده کنونی سپاه قدس به سادگی بتواند جای سلیمانی را به لحاظ سیاسی و نظامی بگیرد. مهم تر از همه، این اقدام نظامی آمریکا موقعیت منطقه‌ای جمهوری اسلامی را بیش از گذشته تضعیف کرد.  اما در داخل نیز علیرغم تبلیغات رژیم، پرتاب چند موشک به پایگاه‌های نظامی آمریکا در عراق و تلاش برای بسیج نیروهای خود و براه انداختن نمایش‌های خیابانی نه فقط تغییری در نارضایتی توده‌های مردم و توازن قوا به نفع رژیم نداد، بلکه برملا شدن تبلیغات پوشالی رژیم برای مقابله با آمریکا می تواند حتا بر معدود نیروهای نا آگاه طرفدار رژیم تاثیر منفی بگذارد. چرا که آنها منتظر “انتقام سخت” بودند، اما دیدند توپ توخالی بود و به “سیلی” تبدیل شد. علاوه بر این، عقب نشینی رژیم حتا می‌تواند در رده‌های پائین تر نیروهای مسلح‌اش تردید و تزلزل پدید آورد. از همین روست که سران تشکیلات نظامی و سیاسی رژیم پی در پی مصاحبه‌‌کردند که بگویند چرا انتقام سخت تبدیل به سیلی شد.

با این همه جمهوری اسلامی گویا به این دل خوش کرده بود که با بسیج نیروهای خود و به راه انداختن نمایش نعش کشی، جو انزجار مردم از رژیم به‌ویژه پس از قیام آبان ماه را تحت کنترل درآورده است، اما این خیالی باطل بود. بحران سیاسی ژرفی که جامعه ایران را فراگرفته ، قدرتمندتر از آن است که با هیاهوی تبلیغاتی رژیم، فروکش  کند و توده‌های مردم را از مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی بازدارد. خبر سرنگونی هواپیمای مسافربری اوکراین توسط موشک های سپاه پاسداران که به کشتار بیرحمانه ۱۶۷ مسافر و ۹ خدمه آن انجامید، یک شبه تمام تلاش رژیم را نقش بر آب کرد. رژیمی که همواره در پی مخفی نگهداشتن جنایات خود بوده است، سه روز تلاش کرد که این اقدام جنایتکارانه خود را نیز از چشم مردم پنهان دارد. مقامات رژیم مدام دروغ نقص فنی هواپیما را تکرار کردند. اما فشار دولت‌های خارجی و شواهد غیر قابل انکار،  سرانجام آن‌ها را ناگزیر کرد که به این جنایت خود اعتراف کنند. روز شنبه  ستادکل نیروهای مسلح با صدور اطلاعیه‌ای رسما اعلام کرد که این هواپیما با موشک نیروهای نظامی رژیم سرنگون شده است. هنوز چند ساعتی از اعلام این خبر نگذشته بود که خشم مردم ایران از این رژیم فریب، دروغ و کشتار، بار دیگر منفجر شد. دانشجویان سراسر کشور با شعارهای مرگ بر دیکتاتور، جمهوری اسلامی نابود باید گردد، تظاهرات گسترده‌ای برپا کردند. این تظاهرات به خیابان‌های تعدادی از شهرهای ایران و حضور گسترده مردم انجامید. توده‌های مردم ایران با این تظاهرات باردیگر نشان دادند که توقفی بر مبارزات رادیکال آن‌ها نیست و تا نابودی کلیت رژیم جمهوری اسلامی ادامه خواهد یافت. اما اتفاق دیگری هم در جریان تحولات یک هفته اخیر رخ داد. تضاد‌های درونی طبقه حاکم تشدید شد و شکاف درونی این طبقه به نقطه‌‌ای رسید که اکنون گروهی از میان جناح موسوم به اصلاح طلب رژیم آشکارا خامنه‌ای را مورد حمله قرار داده‌ و او را فاقد صلاحیت رهبری نظام‌شان اعلام کرده‌اند. اما این نظام دیگر امکان بقا و ادامه حیات ندارد. سر تا پای آن را بحران فراگرفته است. باید برافتد و به‌زودی به دست کارگران و زحمتکشان بر خواهد افتاد.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۵۴ در فرمت پی دی اف

روز جمعه ۱۳ دی ماه ۹۸، قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران جمهوری اسلامی به همراه چند تن از فرماندهان حشدالشعبی عراق توسط حمله پهپادی آمریکا در حاشیه فرودگاه بغداد کشته شد. با کشته شدن قاسم سلیمانی، مقامات جمهوری اسلامی با به راه انداختن کارناوال های بسیار گسترده تبلیغاتی تلاش کردند تا از مرگ سلیمانی به عنوان یک مائده آسمانی بهره برداری کنند. روند تشییع جنازه چهار روزه او در شهرهای اهواز، مشهد، تهران و کرمان همراه با نمایش شبانه روزی صحنه هایی از این کارناوال های تبلیغاتی، نخستین و اصلی ترین اقدامات دستگاه های تبلیغاتی رژیم به منظور تهییج و تحریک احساسات مذهبی و ناسیونالیستی لایه هایی از توده مردم ایران در بهره برداری از این مائده آسمانی بود.

اعلام سه روز عزای عمومی، بسیج کلیه نیروهای نظامی، انتظامی، پلیسی، سپاه و بسیج، و کلیه خانواده های حزب اللهی از شهر های دور و نزدیک، همراه با تعطیلی کلیه مدارس و دانشگاه ها و ادارات دولتی، صرفا بخشی از فضای مه آلود و تبلیغاتی مورد نظر جمهوری اسلامی برای تاثیر گذاری و کشاندن لایه هایی از مخالفان بالقوه رژیم جهت حضور در روزهای مراسم تشییع جنازه سلیمانی بود. ایجاد این فضای ناسیونالیستی بر بستر جا انداختن یکی از اصلی ترین مُهره های کشتار صدها هزار تن از توده های مردم ایران و سوریه و عراق و یمن به عنوان یک “سردار ملی”، تا بدان جا پیش رفت که عملا معدود عناصر به ظاهر روشنفکر و تعداد بسیار محدودی از مردم ناآگاه هنوز متوهم نیز به همدلی و همدری با جمهوری اسلامی بر خاستند. تا جایی که فردی همچون اردشیر زاهدی، داماد و از همدستان نزدیک شاه و دیکتاتور رژیم پیشین ایران نیز از او به عنوان “سردار ملی” یاد کرد و در همدلی با او سیه پوش شد. تاثیر تبلیغات جمهوری اسلامی اما فقط به اینجا ختم نشد. در میانه تبلیغات شبانه روزی جمهوری اسلامی، بخشی از نیروهای اپوزیسیون نیز تحت تاثیر فضای تبلیغاتی رژیم قرار گرفتند و از حضور “میلیونی مردم” در مراسم تشییع جنازه قاسم سلیمانی در تهران و کرمان به حیرت افتادند. این دسته از نیروهای اپوزیسیون چنان تحت تاثیر پروپاگاندای رژیم قرار گرفتند که با یک چرخش قلم بر چهار دهه مبارزات خونین توده های مردم ایران چشم فرو بستند و با گذاشتن پست هایی در شبکه های مجازی همانند: “خلایق هرچه لایق” و یا “ما همان مردمی هستیم که در کودتای ۲۸ مرداد، صبح درود بر مصدق گفتیم و شب مرگ بر مصدق سردادیم”، عملا مبارزات توده های مردم ستمدیده ایران را به باد استهزا و تمسخر گرفتند.

این بخش از نیروهای متزلزل اپوزیسون که تحلیل منسجم و پابرجا از موقعیت کنونی جامعه، روان شناسی توده ها و بحران هایی که سراپای رژیم را فراگرفته نداشته و ندارند و از این رو همواره با یک عروج مبارزاتی مردم بسیار احساساتی می شوند و آنگاه در وضعیتی دیگر، با دیدن اجتماعات حکومتی از قبیل تظاهرات ۹ دی ماه ۸۸، اجتماعات خیابانی ۲۲ بهمن، حضور مردم در انتخابات نمایشی ریاست جمهوری و یا همین مورد اخیر که در تشییع جنازه قاسم سلیمانی در تهران و اهواز و مشهد و کرمان پیش آمد، بدون توجه به ترفندهای تبلیغاتی جمهوری اسلامی و بدون توجه به امکانات جمهوری اسلامی در انتقال نیروهای خود از شهرهای مختلف ایران به چنین مراسم هایی، به یک باره دچار بهت و حیرت می شوند و با زبان بی زبانی همان توده های کار و زحمتی را که طی چهل سال علیه جمهوری اسلامی مبارزه کرده اند، همان مردم سرکوب شده ای را که در مبارزه با جمهوری اسلامی طی چهار دهه هزاران نفرشان مفقود و سر به نیست شده اند، هزاران نفراعدام و ده ها هزار نفر دیگر زندانی و شکنجه شده اند را، آگاهانه یا ناآگاهانه تنها به بهانه اینکه مادری از مادران فرزند جانباخته عکس قاسم سلیمانی را در دست گرفته است، به باد استهزا گرفته و در کمال ناباوری به توده های مردم ایران می تازند و می نویسند: “ما همان مردمی هستیم که در کودتای ۲۸ مرداد، صبح درود بر مصدق گفتیم و شب مرگ بر مصدق سردادیم”.

گیریم مادری از مادران فرزند جانباخته در مبارزات خیابانی با تحت تاثیر قرار گرفتن در فضای تبلیغاتی و کر کننده جمهوری اسلامی عکس قاسم سلیمانی را در دست گرفته باشد، آیا سر زدن چنین اشتباه و خطایی از مادری فرزند از دست داده، می تواند مجوزی برای نیروهای به اصطلاح آگاه و اپوزیسیون جمهوری اسلامی در نوشتن و یا باز نشر جملاتی همانند “خلایق هرچه لایق” در شبکه های اجتماعی باشد. گیریم روشنفکران و بازیگرانی از جنس محمود دولت آبادی، مسعود بهنود، مرضیه برومند، پرویز پرستویی و ده ها نفر دیگر از این دست روشنفکرانی که طی چهل سال چشمان خود را بر جنایات بیشمار جمهوری اسلامی بسته اند و حتا کشتار ۱۵۰۰ نفر از جوانان سلحشور و توده های معترض مردم ایران در آبان ماه ۹۸ که به دست سرکوبگرانی همانند همین قاسم سلیمانی جنایتکار جان باختند نیز، نتوانسته باشد درمسیرحمایت آنان از رژیم خللی ایجاد کند، آیا این امر می تواند توجیهی برای آن بخش از نیروهای اپوزیسیون مدعی مخالف رژیم و نظم حاکم باشد که مبارزات چهل ساله توده های ستمدیده مردم ایران را به تمسخر بگیرند. و مهمتر اینکه، گیریم هنوز بخشی از لایه های میانی مرفه جامعه یعنی همان هایی که پیش از این در صف نیروهای معروف به “اصلاح طلبان” حکومتی بودند و بعد از خیزش انقلابی دی ماه ۹۶ بخشاً ازاین جناح دست شستند و اکنون نیز بخشی از آنان در مراسم تشییع قاسم سلیمانی شرکت کرده باشند، اگر همه آنان را جمع کنیم مگر چه درصدی از آن جمعیت یک تا یک و نیم میلیون نفری نیروهای وابسته به رژیم جمهوری اسلامی در مراسم تهران را تشکیل داده اند، که حضور آنان مستمسکی برای خاک پاشیدن در چشم مبارزات خونین و چهل ساله توده های مردم ایران باشد.

در تهران و مناطق حاشیه ای آن اکنون بیش از ۱۲ میلیون نفر زندگی می کنند. برای رژیمی همانند جمهوری اسلامی که بر نیروهای وسیع ارتشی، سپاهی و میلیون ها تن از عناصر بسیجی و حزب اللهی خود در درون جامعه اتوریته سیاسی و ایئولوژک دارد، کشاندن یک تا یک و نیم میلیون نفر به خیابان های تهران آنهم با اعلام سه روز تعطیلی و بستن تمام مدارس و دانشگاها و ادارات دولتی آیا کار دشواری است؟ در شهر بزرگ و بی در و پیکری همانند تهران، ثبت اینکه طی سه روز چه میزان خودرو، اتوبوس و دیگر وسایل نقلیه از مبادی ورودی این شهر جهت حضور در مراسم قاسم سلیمانی وارد تهران شده اند، شاید کمی دشوار باشد. اما بررسی این موضوع در شهر نه چندان بزرگی همچون کرمان با توجه به آماری که مسئولان مربوطه داده اند، چندان دشوار نیست.

خبرگزاری مهر در تاریخ ۱۸ دی، به نقل از سید علی حاج سید علیخانی، مدیر کل راهداری و حمل و نقل جاده ای استان کرمان اعلام کرد: “حدود ۱۰۰ هزار خودرو برای شرکت در آئین تشییع جنازه سردارسلیمانی از ۳۱ استان کشور وارد کرمان شده اند”. از این میزان، بیشترین آمار مربوط به استان های هرمزگان، تهران و آذربایجان شرقی بوده اند. مراسمی که دقیقا به دلیل ناآشنایی جمعیت حاضر در مراسم از محیط و بافت خیابان های شهر به کشته شدن ۶۰ نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر از آنان انجامید. حال با توجه به سازماندهی و کشاندن حدود ۱۰۰ هزار خودرو از ۳۱ استان کشور به کرمان، آیا آنانی که از حضور چنین جمعیتی متحیر شدند، اکنون نیز تردید دارند، جمعیتی که در مراسم تشییع قاسم سلیمانی در کرمان حضور یافتند، چه کسانی بوده اند؟

آمار تعداد کشته شدگان این مراسم نیز، جملگی بر کشته شدن افراد غیر کرمانی دلالت دارد. طبق گزارش خبرگزاری مهر، مصطفی موسوی، معاون هماهنگی امور استاندار کرمان تا روز ۱۷ دی، از “انتقال پیکر ۲۵ نفر از کشته شدگان به شهرهای محل سکونتشان” خبر داده و گفته است: “مابقی هم به زودی منتقل می شوند”.

اکنون باید بر همگان روشن شده باشد آنچه در آن چند روز اتفاق افتاد، تلاش همه جانبه هیات حاکمه ایران در بهره برداری از جنازه قاسم سلیمانی برای تحت الشعاع قرار دادن تاثیرات شگرف قیام توده های مردم ایران در آبان ۹۸ و پیامد آن سرپوش گذاشتن بر دریای خونی است که جمهوری اسلامی با کشتار وسیع جوانان سلحشور و توده های زحمتکش مردم ایران در آبان ماه ایجاد کرده است. کشتاری وحشتناک که با گذشت دو ماه هنوز هم جنایتکاران جمهوری اسلامی از دادن هرگونه آماری از تعداد کشته ها و دستگیرشدگان خودداری می کنند. با این همه و به رغم تبلیغات وسیع جمهوری اسلامی، به دلیل شرایطی انقلابی موجود در جامعه و بحران های ژرف و ناعلاجی که بر گلوی رژیم چنگ انداخته اند، سیر حوادث به گونه ای پیش رفت که عملا راه هرگونه بهره برداری تبلیغاتی حتا کوتاه مدت را از رژیم گرفت.

اتفاقی که تنها چند ساعت بعد از مراسم تدفین قاسم سلیمانی رخ داد، همه تبلیغات کارناوالی جمهوری اسلامی را در یک چشم بهم زدنی دود کرد و به هوا فرستاد. سقوط هواپیمای مسافربری اوکراینی با ۱۷۶ سرنشین که با شلیک مستقیم موشک سپاه پاسداران جمهوری اسلامی در اطراف فرودگاه بین المللی تهران به آتش کشیده شد، همان رخدادی بود که بر تمام تبلیغات شبانه روزی رژیم بعد از کشته شدن قاسم سلیمانی خط بطلان کشید. به عبارت دیگر، آنچه را که جمهوری اسلامی طی چهار روز با بسیج حداکثری نیروهای وابسته به خود سعی کرد تا قاسم سلیمانی، این عنصر آدمکش و جنایتکار رژیم را به عنوان یک “سردار ملی” به خورد جامعه بدهد، در یک چشم بهم زدنی همزمان و همراه با خود او در خاک دفن شد.

شلیک موشکی سپاه پاسداران به هواپیمای مسافربری اوکراینی در نخستین ساعات بامداد روز چهارشنبه ۱۸ دی و کشته شدن همه ۱۷۶ خدمه و مسافران آن، یک بار دیگر خشم و انزجاری فراگیر نسبت به جمهوری اسلامی را در کل جامعه ایجاد کرده است. خشمی توفنده که تنها سه روز بعد از پایان راه اندازی کارناوال های تبلیغاتی جمهوری اسلامی در مورد کشته شدن قاسم سلیمانی اکنون به صورت فزاینده ای تمام جامعه و دانشگاه های کشور را فرا گرفته است. خشمی انقلابی و توفانزا که از روز شنبه با سردادن شعارهایی نظیر”جمهوری اسلامی نابود باید گردد”، “مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه، چه رهبر”، “این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت”، “خامنه ای حیا کن، مملکتو رها کن”، “به من نگو فتنه گر، فتنه تویی ستمگر”،”سپاه جنایت می کند، رهبر حمایت می کند” و “کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتل را ستایش کنیم” فضای تهران و دانشگاه های کشور را به لرزه در آورده است. شعارهایی این چنین تند و رادیکال که یکسره رهبری نظام و تمام ارکان اصلی آن را مورد هدف داده است، تا کنون در هیچ دوره ای از حاکمیت چهل ساله جمهوری اسلامی سابقه نداشته است.

اتفاقات چند روز اخیر، تجارب گرانبهایی هستند که در شرایط انقلابی موجود باید از آن درس گرفت. تجربه روزهای گذشته نشان داد که جامعه ما به لحاظ سیر پر شتاب تغییر و تحولات سیاسی و انقلابی اکنون در شرایطی قرار دارد که تحولات انقلابی ای یک روز آن، چه بسا در یک سال و بعضا حتا در چند سال دوران های شرایط عادی نمی گنجد. در چنین وضعیتی تاریخی که مبارزات توده های مردم ایران پیوسته اعتلا می‌یابد، تمام آحاد و نیروهای درون جامعه به لحاظ سیاسی و عملکردشان به صورتی کاملا شفاف در مقابل هم ایستاده اند. در چنین وضعیتی هر واکنش و موضع گیری روشنفکران، نویسندگان، هنرمندان و تک تک آحاد جامعه آئینه وار پیش روی توده های مردم ایران است.

پوشیده نیست با دریای خونی که جمهوری اسلامی در آبان ماه ۹۸ به راه انداخت، اکنون تنها دو صف در درون جامعه و در مقابل هم صف آرایی کرده اند. در یک طرف، صف طبقه حاکم و نظام سیاسی پاسدار آن به همراه تمام کسانی که هنوز از آبشخور این نظام تغذیه می کنند، قرار داردند، در سوی دیگر، صف توده های کارگر و مردم زحمتکش جامعه به همراه تمامی نیروهای انقلابی چپ و کمونیست، روشنفکران متعهد، نویسندگان و هنرمندان مبارزی که برای سرنگونی انقلابی رژیم ارتجاعی، فاسد و سرکوبگر جمهوری اسلامی خیز برداشته اند. در وضعیت موجود حجت بر تمامی آحاد و اقشار جامعه، خصوصا بر قشر نویسندگان و روشنفکران و هنرمندان شناخته شده و ناشناخته جامعه تمام شده است. در دوران تحولات شتابان و انقلابی کنونی که جامعه را فرا گرفته است، درست به دلیل اینکه همه نیروها و آحاد جامعه به لحاظ سیاسی کاملا شفاف و علنی در مقابل هم ایستاده اند، قضاوت توده های مردم ایران نیز روی هر حرکت و موضع گیری تک تک عناصر و آحاد جامعه بر این معیار قرار دارد، که آن فرد نویسنده، روشنفکر و حتا آن مادر فرزند جان باخته و آن دخترانی که در شکل و شمایل بدون حجاب در مراسم تشییع قاسم سلیمانی شرکت کردند، در کدام سوی مبارزات جاری کشور ایستاده اند. و فراتر اینکه همان بخش هایی از نیروهای متزلزل اپوزیسیون که به بهانه حضور لایه هایی از اقشار متوسط جامعه در مراسم قاسم سلیمانی، با تاثیر پذیری از تبلیغات جمهوری اسلامی با پست گذاشتن “خلایق هرچه لایق” در شبکه های اجتماعی عملا خاک بر چشم مبارزات چهل ساله توده های مردم ایران ریختند، اکنون چه پاسخی برای عملکرد ناسنجیده خود دارند. آنان در این دوران تاریخی در کدام یک از صف بندی های موجود درون جامعه ایستاده اند. در صف مبارزات سرنوشت ساز توده های مردم ایران یا خاک پاشیدن بر چشم توده‌های مردم ونفی مبارزات خونین و چهل ساله آنان؟

فراموش نکنیم، در شرایط انقلابی موجود همان گونه که تمام تلاش های تبلیغاتی و هیاهوی راه اندازی کارناوال های نمایشی جمهوری اسلامی در بهره برداری از کشته شدن قاسم سلیمانی با یک رخ داد دیگر یک شبه دود شد و به هوا رفت، موضع گیری تمام روشنفکران، نویسندگان، هنرمندان و تک تک آحاد جامعه نیز در وضعیت موجود به روشن ترین وضع ممکن در معرض قضاوت تاریخ و توده های مردم ایران است. آنانی که هنوز در زیر خیمه جهالت و سرکوب و استبداد چهل ساله جمهوری اسلامی جا خوش کرده اند، باید بدانند که قضاوت توده های مردم ایران، اکنون آنچنان صریح،  روشن و بی رحمانه است، که راه هرگونه وصله و پینه کردن رفتارها و عملکردهای سیاسی نادرست را از همگان گرفته است.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۵۴ در فرمت پی دی اف