بیماری ناشی از ویروس کرونا به سرعت درحال گسترش است. خطرجدی و بزرگی جان میلیون ها کارگر را تهدید می‏کند. چرخ کارخانه ها می چرخد، چرخ زندگی کارگران اما بی‏صدا درحال بازایستادن است. کسی به فکر کارگران نیست.

” هم اکنون جان کارگران درخطر است” ! این جمله‏ی هشدارگونه که درفراخوان کارگران راه آهن به اعتصاب سراسری آمده است، فقط حرف کارگران راه آهن نیست، حرف دل همه کارگران است.

کارگران راه آهن در شهرها و استان های اراک، اسلام‏شهر، اندیمشک، تهران، خراسان، رباط کریم، زاگرس، سمنان، شاهرود، دامغان، لرستان، قم، کرج و هرمزگان در فراخوان خود ضمن اشاره به “گسترش ویروس کرونا و عدم تدابیرپزشکی توسط مسئولین راه آهن درکارخانجات و تمامی مناطق راه آهن” قید کرده اند که دراعتراض به عدم رسیدگی و بی توجهی دولت به جان کارگران، ازجمله عدم تهیه ماسک و مواد ضدعفونی کننده و سایرتجهیزات لازم برای کارگران، از روز ۱۶ اسفند ۹۸ دست به اعتصاب سراسری می زنند .

ویروس کرونا که از اوایل دی ماه ۹۸ در ووهان چین شیوع پیدا کرد، به سرعت به سایر کشورها و ازهمه جا بیشتر و زودتر، دراثربی‏تدبیری جمهوری اسلامی به ایران نیز انتقال یافت. این ویروس به فاصله کوتاهی چندین هزار قربانی گرفت. اوائل بهمن ماه ۹۸ سازمان بهداشت جهانی(WHO) به خاطر شیوع گسترده این بیماری وضعیت اضطراری اعلام کرد. اما مردم ایران شاهد بودند که جمهوری اسلامی هیچگونه اقدامی برای جلو گیری از انتقال ویروس کرونا انجام نداد . تا مدت‎‏ها به پنهان کاری و انکار شیوع بیماری کرونا پرداخت، پی درپی دروغ تحویل مردم داد و حتی حاضر نشد پروازهای هوا پیمائی چین را قطع یا متوقف کند. بعد از مدت ها(بیش از دوماه) تأخیر و زمانی که دیگر نمی توانست مرگ و میر ناشی از ابتلاء به این بیماری را پنهان و انکار کند ،لاجرم شیوع بیماری کرونا را رسماً اعلام کرد.اما همان شیوه برخورد قبلی با این موضوع و با مردم درشکل دیگری ادامه یافت. انتشار آمار جعلی و قلابی، کم خطر جلوه دادن بیماری، سرسری گرفتن ویروس کرونا و قرنطینه نکردن شهر ها به‏ویژه شهر قم که کرونا از آن جا به سایر شهر ها منتقل شده، ناتوانی و ناکارآمدی رژیم درکنترل این بیماری و مقابله باآن، سبب آن شده که هم اکنون هزاران تن از مردم ایران به این بیماری مبتلا شده و صد ها تن دیگر نیز جان خودرا ازدست داده اند. آما ردقیق مبتلایان به کرونا و فوت شدگان،اعلام نمی شود اما لحظه به لحظه درحال افزایش است. وضعیت در چند شهر قرمز اعلام شده و فاجعه بزرگی درحال رخ دادن است. جمهوری اسلام بطور واقعی جز قشری خاص و محدود، کل مردم جامعه را برای فرورفتن درکام بحران کرونا رها کرده است. جمهوری اسلامی اگرچه با تأخیر بسیار زیاد، اما بالاخره متوجه شد که نمی تواند دست روی دست بگذارد یا با جادو و جنبل و خواندن”زیارت عاشورا” به مقابله با کرونابرخیزد. اگرپیش از آن هرگونه تدبیر و اقدامی برای جلوگیری از شیوع بیماری را زائد می شمرد، واقعیت ها و فشار توده های مردم اما اکنون رژیم را وادار ساخته است به اقداماتی هرچند محدود و ناقص دست بزند . درهمین رابطه مقدم بر هرجا وهرکس به یاری مجلس شورای اسلامی و نمایندگان آن شتافت. مجلس تعطیل اعلام شد. تست کرونا واهداء ماسک و مواد ضد عفونی کننده و غیره و غیره، برای مجلسیان و شورای نگهبان واعضای کابینه، آخوند های دم کلفت، رؤسا و مدیران ارشد نظام به فوریت عملی شد. اندکی پس از آن، اگرچه باز هم با تأخیر و تعلل، دانشگاه ها و مدارس تعطیل شد که گاه البته دانشجویان و دانش آموزان یا والدین آن ها، خود پیشقدم شدند و تعطیل کردند. یک مقام رسمی حکومتی از آزادی چند ده هزار زندانی سخن گفت. گفته شد ساعات کار کارمندان کاهش یافته است. مقامات و رسانه های دولتی درمورد گروه های مختلف اجتماعی و خطر ابتلاء آن ها به بیماری کرونا به کرّات اظهار نظر نمودند و برای پیش گیری ازگسترش بیشتر کرونا، علاوه بر مدارس و دانشگاه ها، نماز جمعه را نیز تعطیل کردند. اما هیچ‏کس درمورد جمعیت ۱۲ میلیونی کارگران سخن نگفت. تو گوئی دراین مملکت اسلامی پدیده ای به نام کارگر وجود خارجی ندارد! هیچ نهاد اداری و دولتی و غیر دولتی حتی حرفی از ضرورت فوری مراقبت از کارگران و تهیه ماسک و مواد ضد عفونی کننده و فراهم ساختن سایر تجهیزات بهداشتی و کنترل و نظارت بر کارخانه ها و محیط های کار یا تعطیل مقطعی آن برزبان نیاورد. هیچ مقام و مسئول دولتی به ویروس کرونا در کارگاه های ۵ نفره، ۱۰ نفره، ۱۰۰ نفره و بیشتر که زیر یک سقف کار می کنند و ابتلاء یک کارگر به کرونا کافی‏ست تا همه کارگران به آن مبتلا شوند و این‏که خطر جدی مرگ، بیش از هرجا کارخانه ها و کارگاه ها را تهدید می کند صحبتی نکرد و راه کاری برای جلوگیری ازاین خطر یا کاهش آن ارائه نداد!

تمام کارگران کارخانه ها، کارگاه ها و بخش های تولیدی و خدماتی در معرض خطر جدی ابتلاء به ویروس و بیماری کرونا قرار دارند. ابتلاء کارگر یک کارخانه فقط به معنای ابتلاء کل کارگران ان کارخانه نیست، بلکه به معنای ابتلاء تمام خانواده های این کارگران نیز هست. بدین ترتیب حد اقل  قریب به ۴۰ میلیون کارگر و اعضای خانواده آن ها در یک قدمی ابتلاء به کرونای مرگ‏بار هستند. با این وجود نه طبقه حاکم و نه دولت این طبقه حتی دراندازه سایر کشورهای سرمایه داری کاری برای کارگران انجام نمی دهند و آن ها را به حال خود رها ساخته اند.

کارگری ازاستان قزوین می‏پرسد، چرا ساعت کاری کارخانجات مانند ادارات کاهش نمی‏یابد که احتمال ابتلاء کارگران به بیماری کرونا کاهش پیداکند؟ واقعیت این است که درهمین استان قزوین نه تنها ساعات کار کارگران کاهش داده نشده بلکه دربرخی واحد های تولیدی و خدماتی، کارگران به اجبار روزی تا ۱۶ ساعت کار می کنند. دراستان خوزستان، استاندار، فرمان کاهش ساعات کار ادارات را صادر نمود، اما درمورد کاهش ساعات کار ده ها هزار کارگراین استان ازجمله کارگران هفت تپه یک کلمه نگفت. در هفت تپه حتی از تهیه ماسک و مواد ضد عفونی کننده برای کارگران و مراقبت های اولیه بهداشتی نیز دریغ شده است. وضعیت ده ها هزار کار گر خودروسازی ها ازجمله سایپا و ایران خودرو نیز برهمین منوال است. دربرخی از خودرو سازی ها البته بطور بسیار محدودی اقدام به توزیع ماسک کرده اند که با توجه به وضعیت کارگاه ها و تراکم کارگران و فقدان هرگونه تست و معاینه یا دستور العمل و ارائه راه کارهای بهداشتی، حفاظتی و مراقبتی، این اقدام مطلقاً کارساز نبوده است. مجتبی حاجی زاده رئیس به‏اصطلاح اتحادیه کارگران صنعت خودروسازی، درگفتگو با ایلنا ازنگرانی کارگران خوروسازی ها و قطعه سازی ها خبر داد. وی در رابطه با یک کارگر زن قطعه ساز می گوید” خانمی که در یکی از شرکت‌های قطعه‌‌سازی کار می‌کند با من تماس گرفت و گریه‌کنان گفت که خانواده‌ام به من گفتند به خاطر سلامتی ما در محل کار حاضر نشو؛ درحالی‌که این خانم اگر با سرپرست کارگاه چنین موضوعی را مطرح کند، به او می‌گویند: “اگر نمی‌خواهی بیایی، تسویه کن و برو.”

وی همچنین درمورد وضعیت بهداشتی درخودرو سازی ها که بسیار وخیم است می گوید، مطابق استانداردها، شرکت ها باید به ازایِ هر ۱۵ تا ۲۰ نفر، یک سرویس بهداشتی داشته باشند اما در خودروسازی ایران به ازای هر ۶۰ کارگر و بیشتر یک سرویس بهداشتی وجود دارد.

تردیدی دراین مسئله وجود ندارد که کارگران و سایر اقشار زحمت‏کش و تهیدست و آسیب پذیرجامعه در معرض مخاطرات بیشتری قرار دارند و بیش‏تر از اقشار مرفه جامعه درمعرض ابتلاء به بیماری کرونا هستند. برای مثال کود کان کار و خیابان که درمیان آشغال ها درجستجوی لقمه ای نان زباله گردی می کنند و مستقیماً با پسماند زباله های پزشکی و آلوده درتماس هستند، یا زنان بی‏پناه و بی خانمانی که شب را در گرم‏خانه ها و خوابگاه های عمومی سر میکنند، مستقیماً درمعرض ابتلاء به کرونا قرار دارند. در یکی ازهمین مراکز تا کنون حد اقل پنج مورد به کرونا مبتلا شده اند که به علت نبود امکانات، این مراکز را ترک نموده و راهی کوچه و خیابان شده اند. درتهران ظاهراً دادستانی درنامه ای به فرماندهان نظامی تهران بزرگ خواسته است که با همکاری شهرداری، جلو زباله گردی درسطح شهر رابگیرند ولی نگفته است این زباله گردان و کودکان فقیر و گرسنه که از راه زباله گردی ارتزاق می کنند، چگونه باید معاش خود را تأمین کنند. نمونه دیگر این گروه بزرگ آسیب پذیر، کارگران شهرداری هستند که دربخش جمع آوری زباله کار می کنند و درزمره‏ی زحمت‏کش ترین و بی حقوق ترین کارگران ایران هستند. از سال ها قبل، خدمات شهرداری ها به شرکت های پیمان‏کاری واگذارشده است. این پیمانکاران نیز نه فقط کم‏ترین توجهی به وضعیت دستمزد کارگران و پرداخت بموقع آن ندارند، بلکه هیچ علاقه و یا توجهی نسبت به سلامتی و وضعیت بهداشتی کارگران نداشته اند و هیچ‏گونه تدبیری برای محافظت آن ها دربرابر ویروس کرونا نیاندیشیده و اقدامی انجام نداده اند. دولت نیز هیچ‏گونه نظارتی ندارد و دست پیمان کاران  را باز گذاشته است.  یکی از کارگران شهرداری تهران دراین مورد می گوید” دراین روزهای پرخطر، نه کارفرما بهداشت و و سایل ایمنی تهیه می کند و نه دولت برآن نظارت دارد” او می گوید “در این روزهای پرخطر ناشی از کرونا که همه به رعایت بهداشت فردی تاکید می‌کنند، متاسفانه کارگران جمع‌آوری زباله و فضای سبز بدون ماسک، دستکش و هرگونه محافظ دیگری در نقاط مختلف شهر مشغول کارند.”

باید اضافه کرد که افزون بر کارگران شهرداری ها و زباله گردها، بسیاری ازکارگران دراماکنی بسیار ناایمن و کاملاً غیر بهداشتی کار می کنند که حتی درشرایط عادی و زمانی که هنوز پای کرونا به ایران بازنشده بود، با خطر ابتلاء به انواع بیماری های خطرناک روبوده اند.”مجتمع پردازش پسماندآراد کوه” واقع در نزدیکی تهران یکی ازاین اماکن است که تا هفته گذشته دست کم دوتن از کارگران آن بطور قطعی به بیماری کرونا مبتلا شده اند و از هفته گذشته تا کنون قطعاً شمار کارگران مبتلا به بیماری کرونا افزایش یا فته است. روشن است که درچنین مراکز و مجتمع هائی، حتی قبل از ابتلاء دوکارگر به بیماری کرونا، به علت آلودگی فوق العاده بالای محیط، بایستی شرایط اضطراری اعلام و تعطیل می شد. باورش سخت است اما حتی بعد از ابتلاء دوکارگر و اعلام رسمی آن، این مجتمع کماکان به فعالیت خود ادامه می دهد. موضوع شیوع کرونا و خطر ابتلاء کارگران، به این مجتمع و آن کارخانه و به این یا آن رشته محدود و خلاصه نمی شود. روی هر جائی و هر بخشی دست بگذارید، اوضاع همین است. درپالایشگاه بید بلند بهبهان چندین مورد ابتلاء به کرونا دیده شده است. کارگران عسلویه و کارگران حفاری ” شرکت ملی حفاری ایران” مانند بسیاری از کارگران دیگر نسبت به عدم انجام اقدامات پیشگیرانه و بی توجهی کارفرما دست به اعتراض زده اند. شایان ذکراست که کارگرانی که دراین مراکز کار می کنند عموماً ازشهرهای مختلف برای اشتغال به این مراکز رفته اند و با مسافرت و رفت و برگشت آن ها، بدیهی‏ست که امکان شیوع گسترده تر ویروس و بیماری کرونا بیشتر می شود. افزون بر این بسیاری از این کارگران در کمپ هایی زندگی می کنند که حتی اصول اولیه بهداشتی درآن ها رعایت نشده است. قریب به ۲۰ میلیون حاشیه نشین شهرها نیز که دراماکنی غیر بهداشتی کار و زندگی می کنند، بی استثنا همه‏شان در معرض ابتلاء سریع به کرونا قراردارند. این ها و ده ها هزار کارگر دیگر دربخش خدمات ازجمله راه آهن و نیز کارگران پتروشیمی ها، معادن و سایر صنایع، همه و همه مستقیم و بی‏واسطه درمعرض ابتلاء به کرونا هستند. کارگران تمام شهرک های صنعتی درجای جای کشور، به امان خدا رها گشته و هزاران کارگر بیکار و سرگردان شده اند. کارگران که عمومآ از سرویس های رفت و برگشت واحدی استفاده می کنند، زیر یک سقف کنار هم کار می کنند و درغذا خوری واحدی عذا صرف می کنند، کافی‏ست درهرسالن و هرکارگاه فقط یک کارگر گرفتار کرونا شده باشد تا همه به آن مبتلا شوند. به‏رغم این موضوع اما نه دولت و نه کارفرمایان اقدامات بهداشتی و حفاظتی پیشگیرانه برای کارگران انجام نداده و انجام نمی دهند و نه فقط ماسک و مواد ضد عفونی کننده و سایر لوازم بهداشتی و حفاظتی دراختیار کارگران قرار نداده، بلکه درمواردی مانند سامانه چهار شرکت واحد، ازتوزیع رایگان ماسک و مواد ضد عفونی کننده ممانعت به‏عمل آورده اند. خطر مرگ جان کارگران و عموم تهیدستان را تهدید می کند. این درست است که ویروس کرونا میان فقیر و غنی تمایزی قائل نمی شود اما درست‏تر از آن این است که، این کارگران و فقیر ترین ها هستند که بنا به موقعیت خود، بیش از دیگران از بهداشت و درمان محروم‏اند و مستقیم‏تر از بقیه درمعرض ابتلاء به این بیماری قراردارند.

ازنظر طبقه سرمایه دار حاکم و دولت این طبقه، چرخ اقتصاد و چرخه سودآوری باید بچرخد ولو آن که دراین میان، چرخ زندگی کارگر ازحرکت بازایستد. کارگری که بخواهد درخانه بماند، مزد نمی گیرد. گزینه دیگری دربرابر کارگر گذاشته نشده، یا کار و پذیرش خطر جدی ابتلاء به ویروس مرگ‏بار کرونا و کنار آمدن با آن، یا قطع دستمزد و اخراج و بیکاری. اگر استثنائاً درجائی کارفرما به نیامدن مقطعی کارگر به سرکار رضایت داده است ، آن جا البته مرخصی بدون حقوق به کارگر داده شده و روزی که کارگر درخانه بماند، مزدی نمی گیرد برخلاف نمایندگان مجلس که تعطیل اعلام شده و درخانه مانده اند ولی حقوق کامل خود را دریافت می کنند. درحال حاضر عموم کارگران ایران علاوه بر استرس های همیشگی، دراسترس دائمی ابتلاء به بیماری کرونا کار می کنند و ازاسترس مضاعف رنج می برند.

حرص و آز و سودورزی طبقه سرمایه دارحاکم و پاسداری رژیم از منافع این طبقه، مانع اصلی هرگونه اقدام پیشگیرانه ابتلاء کارگران به کرونا یا کاهش تلفات انسانی آن است، وگرنه به راحتی می توان راه کار هائی برای جلو گیری از تلفات انسانی کرونا یا لا اقل کاهش آن ارائه داد و بحران را مدیریت کرد. می توان به فرض دربرخی رشته ها کار را بطور موقت و مقطعی تعطیل کرد، می توان ساعات کار را کاهش داد، می توان با شیفت بندی و اقدامات دیگری نظیر آن، جلو شیوع بیماری و گسترش آن را گرفت. این وظیفه دولت جمهوری اسلامی و کارفرمایان است که ماسک و مواد ضد عفونی کننده کافی و دیگر تجهیزات لازم برای پیشگیری یا مقابله با ویروس کرونا را تهیه و بطور رایگان دراختیار کارگران قرار دهند. این وظیفه دولت و کار فرمایان است که محیط کار را بطور کامل ضد عفونی کنند، ازکارگران فوراً تست کرونا بگیرند، درجه حرارت بدن کارگر را هر روزه چک و اندازه گیری کنند و از ابتلاء کارگران به بیماری کرونا جلو گیری به‏عمل آورند. درجمهوری اسلامی اما چنانکه بارها ثابت شده است، جان کارگر ارزشی ندارد. طبقه حاکم و دولت این طبقه حتی اقدامات جزئی و محدودی را که درمورد برخی اقشار جامعه انجام داده اند، از طبقه کار گر دریغ نموده اند. ارتجاع حاکم شاید گمان می کند کارگران به کرونا مبتلا نمی شوند و ضد کرونا هستند!اما کارگران هم انسانند، به کرونا هم مبتلا شده اند و می شوند و ضد کرونا نیستند، قطعاً اما ضد دولت و طبقه ای هستند که طبقه کار گر را دست بسته تحویل کرونا داده اند.

رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی در طول ۴۱ سال حاکمیت خود جنایات متعدد و هولناکی مرتکب شده است. فقر و فلاکت و بدبختی مدام افزایش یافته و زندگی میلیون ها تن را به تباهی کشانده است. یک روز با راه اندازی جنگ ارتجاعی، صدها هزار تن را به کام مرگ فرستاده ، یک روز هزاران زندانی سیاسی را قتل عام نموده و ده ها هزار تن را به بند کشیده وزیرشکنجه برده است، یک روز ترکمن صحرا و کردستان را به خون کشیده است، روز دیگر هزاران تن از جوانان، دانشجویان، زنان، کارگران و عموم زحمت‏کشان و تهیدستان را درخیابان به رگ‏بار بسته و قیام توده های مردم زحمتکش معترض و ناراضی را  غرق خون ساخته است. ارتجاع حاکم طبقه کارگر را به  فقری کشنده و اسارت و بنده‏گی کشانده و درهمه جا دشمنی خود را با مردم نشان داده است. افزون براین، بی لیاقتی و ناکارآمدی رژیم، دشمنی و بیگانگی آن با مردم سبب شده تا هرجا یک حادثه طبیعی رخ‏داد، هرجا زلزله آمد یا برف و باران سنگین بارید وسیل جاری شد، هزاران تن ازمردم قربانی شوند. رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی امروز نیز میلیون ها کارگر را در یک قدمی ابتلاء به بیماری کرونا و در معرض خطرجدی مرگ قرارداده است.

جمهوری اسلامی یک رژیم جنایتکار تمام عیار است و تا کنون جنایات هولناکی را مرتکب شده است . نباید به ان اجازه و مهلت داد جنایات هولناک‏تری را مرتکب شود. جمهوری اسلامی و تمام نظم موجود را باید سرنگون کرد و ازریشه برانداخت. هرچه فوری تر، بهتر!

متن کامل نشریه کار شماره ۸۶۰ در فرمت پی دی اف

کشتار جوانان، نوجوانان، زنان و انبوه توده های مردم ایران در قیام آبان ماه ۱۳۹۸، آنچنان وسیع، سنگین و بی رحمانه بود که با گذشت چهار ماه، هنوز بسیاری از ابعاد آن فاجعه خونبار در هاله ای از سکوت و بی خبری مانده است. گستردگی ابعاد این کشتار، بکارگیری انواع سلاح های مرگبار، حضور خشونت بار تمامی ارگان های سرکوب در مواجهه با توده های مردم و بازداشت بیش از ۱۰ هزار نفر از معترضین آن روزهای خونین، از جمله دلایلی هستند که مقامات جمهوری اسلامی جملگی مهر سکوت بر لب زده و از دادن هرگونه آماری در مورد تعداد دستگیر شدگان، زخمی ها و میزان کشته شدگان پرهیز می کنند. با این همه و به رغم سکوت سنگینی که مسئولان جمهوری اسلامی پیشه کرده اند، آمارهایی که از طرف خانواده های جانباختگان، گروه های مختلف اجتماعی، خبرگزاری های مختلف نظیر رویترز و نهادهای جهانی حقوق بشری همانند عفو بین الملل تاکنون انتشار داده اند، تنها گوشه هایی از عمق کشتار و جنایات رژیم را در آن روزهای خونین آبان بازتاب داده اند.

یکی از زوایای پنهان سرکوب آبان، کشتار کودکان و نوجوانانی است که اخیرا بخشی از آن توسط عفو بین الملل بر ملا شده است. سازمان عفو بین الملل در تازه ترین گزارش خود که روز چهارشنبه ۱۴ اسفند(۴ مارس) منتشر شد، اعلام کرده است که در تحقیقات خود به شواهدی دست یافته که نشان می دهد نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی دست کم ۲۳ کودک را در جریان اعتراضات سراسری آبان ۱۳۹۸ کشته اند.

عفو بین الملل در گزارش جدیدی تحت عنوان”به بچه هایمان شلیک کردند” اعلام کرده است، بنابه یافته های این تحقیقات، دست کم ۲۲ نفر از این افراد بر اثر استفاده … نیروهای امنیتی از مهمات مرگبار علیه معترضان غیر مسلح و رهگذران جان باخته اند. بر اساس گزارش فوق، کودکان جانباخته شامل ۲۲ پسر ۱۲ تا ۱۷ ساله و نیز دختر بچه ای بین ۸ تا ۱۲ ساله بوده اند.

گزارش عفو بین الملل می گوید: “این ۲۳ کودک در ۱۳ شهر از ۶ استان در نقاط مختلف کشور (اصفهان، فارس، کرمانشاه، خوزستان، کردستان و تهران) کشته شده اند و این نشان دهنده دامنه ی گسترده آن سرکوب خونین است”.

پیش از این نیز عفو بین الملل از کشته شدن دست کم ۳۰۴ نفر و دستگیری بیش از ۷ هزار نفر در جریان قیام آبان ماه خبر داده بود. در کنار عفو بین الملل، خبرگزاری رویترز نیز با استناد به آماری از درون نظام جمهوری اسلامی از کشته شدن دست کم ۱۵۰۰ نفر خبر داده بود. با این همه و به رغم همه آمارهایی که تاکنون منتشر شده اند، مقامات جمهوری اسلامی اما همچنان مهر سکوت بر لب زده و هیچکدام از نهادهای مربوطه حاضر به قبول مسئولیت در این باره نیستند.

حسن روحانی، گاهی انتشار آمار جانباختگان را وظیفه قوه قضائیه خوانده است و گاهی هم سازمان پزشکی قانونی ایران را مسئول دادن آمار اعلام کرده است. دستگاه قضایی و پزشکی قانونی نیز با رد چنین ادعاهایی، دولت روحانی را مسئول اعلام تعداد کشته شدگان خوانده اند. با این همه و به رغم دعوای درونی دستگاه های حکومتی، آنچه غیر قابل کتمان است میزان بالای تعداد کشته شدگان، زخمی ها و گستردگی دستگیرشدگان است. موضوعی که مقامات جمهوری اسلامی را بر آن داشته تا هرکدام از دریای خونی که به راه انداختند، شانه خالی کرده و هر یک به نوعی مسئولیت کشتار وسیع توده های مردم ایران را به گردن دیگری بیاندازند.

ابعاد این سرکوب و کشتار آنچنان وسیع، خشن و بی رحمانه بوده است که فلیپ لوتر، از مدیران سازمان عفو بین الملل با توجه به انتشار گزارش جدید عفو بین الملل و کشته شدن دست کم ۲۳ کودک گفته است: “در ماه های اخیر[به رغم اینکه] ابعاد هولناک استفاده … نیروهای امنیتی از سلاح های مرگبار منتشر شده است … با این حال، باز هم تکان دهنده است که ببینیم این همه کودک قربانی این قساوت شده اند”. فلیب لوتر، در مورد محاکمه آمران و عاملان این جنایت با تاکید بر تحقیقات مستقل گفته است: “تحقیقات مستقل و بی طرفانه باید در مورد این کشتارها انجام شود و آمران و عاملان آن باید در دادگاه های عادلانه مورد محاکمه قرار گیرند”.

پوشیده نیست جنایات جمهوری اسلامی در آزار و اذیت و سرکوب و زندان و شکنجه و کشتار وسیع توده های مردم ایران، هرگز مختص به ماه های اخیر نبوده و نخواهد هم بود. کارنامه ۴۱ ساله هیئت حاکمه ایران و مجموعه دستگاه های امنیتی و قضایی این رژیم فاسد و تبهکار مملو از کشتار و جنایت است. آنچه در آبان ماه رخ داد و این چنین سازمان عفو بین الملل و دیگر نهادهای جهانی حقوق بشر را به تکاپو وا داشته است، تنها و تنها نوک کوه بلند کشتار و جنایاتی که این روزها در عرصه داخلی و جهانی نمایان شده است. نوک کوه بلندی از سرکوب و کشتار که طی ۴ دهه بی محابا صورت گرفته است. کشتاری که با یورش بی رحمانه جمهوری اسلامی به مردم ترکمن صحرا و کردستان شروع شد، به سرعت در زندان های رژیم با شدت گرفتن شکنجه و سرکوب نیروهای مبارز و کمونیست انعکاس یافت، با گذشت اندک زمانی، در سال های نخستین دهه ۶۰ به اوج رسید، در تابستان خونین ۶۷ با کشتار جمعی هزاران زندانی سیاسی فاجعه آفرید، در سال ۸۸ با سرکوب اعتراضات خیابانی و کشته شدن تعدادی از دستگیرشدگان، به شکل دردناکی در بازداشتگاه کهریزک تجلی یافت، در دی ماه ۹۶ به زندان و شکنجه و کشتار وحشیانه جوانان بی کار و توده های تهیدست جامعه منجر شد. و اکنون نیز با شقاوت و کشتاری کم نظیری در آبان ماه ۹۸ تجلی یافته است. سرکوب و کشتاری وسیع و بی رحمانه که به لحاظ گستردگی، کوتاهی روزهای کشتار و به کارگیری انواع سلاح های مرگبار بر تارک تمامی جنایات جمهوری اسلامی نشست. سرکوب و کشتاری فجیع که به بیرحمانه ترین شکل ممکن از نخستین روزهای حاکمیت جمهوری اسلامی شروع شد و اکنون به یمن ابزارهای وسیع اطلاع رسانی بخش هایی از این کوه بلند سرکوب و کشتار ۴۱ ساله در معرض دید همگان قرار گرفته است.

کشتار آبان، اگرچه نخستین کشتار جمهوری اسلامی نبود، اما ابعاد و گستردگی این سرکوب و کشتار، پنهان کاری جمهوری اسلامی در ارائه آمار کشته شدگان و بازداشتی ها و بی خبری محض از وضعیت وخامت بار هزاران دستگیرشده آن روزهای اعتراضی آنچنان تکان دهنده بود، که حتا سازمان عفو بین الملل را نیز به فکر محاکمه آمران و عاملان این کشتار بر انگیخته است. اینکه عفو بین الملل پس از ۴۱ سال سرکوب و کشتار و جنایات بی وقفه جمهوری اسلامی اکنون به فکر مجازات آمران و عاملان کشتار دست کم ۲۳ کودک در اعتراضات آبان ماه افتاده است، فی نفسه گامی به جلو است و صد البته باید از آن استقبال کرد. اما فراموش نکنیم که همین رژیم در سال های نخست دهه ۶۰ در گستره ای بسیار وسیعتر از کشتار آبان ماه، کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال را دستگیر و در کوتاه زمانی بدون محاکمه آنان به جوخه های اعدام سپرد. از یاد نبریم که کودکان اعدام شده آن سال ها نیز، “بچه هایمان” بودند، اما برای آن کودکان گم نامِ اعدام شده در سال ۶۰، کمترین صدای اعتراضی از هیچ کدام از این نهادهای بین المللی از جمله سازمان عفو بین الملل بر نخاست. به راستی آن سال های پر رنج، برای جامعه، کودکان و خانواده هایشان چقدر غریب و دردناک و غم انگیز بود.

آن سال ها با جنایاتی بس هولناک، تماما در سکوت و بی خبری سازمان ها و نهادهای بین المللی مدافع حقوق بشر گذشت و چه تلخ هم گذشت. در سال های اخیر اما، آنچه سازمان های جهانی حقوق بشر و عفو بین الملل را به تکاپو برای محاکمه آمران و عاملان کشتارهای جمهوری اسلامی کشانده است، نه فقط واقعیت عینی تشدید سرکوب و کشتار در جامعه، بلکه وضعیت بحرانی رژیم و پیامد آن تغییر موضع قدرتهای جهانی و نهادهای بین المللی در مقابل جمهوری اسلامی است. به رغم اینکه سرکوب و کشتار در حاکمیت جمهوری اسلامی همواره به طور فاجعه بار طی دهه های متمادی استمرار داشته است، اما کشتار آبان ماه، به دلیل ابعاد و ویژگی های هولناکی که داشت، همراه با اطلاع رسانی سریع و همه جانبه شبکه های اجتماعی عملا توجه دولت ها و سازمان های جهانی حقوق بشری را به سمت ایران و علیه جمهوری اسلامی کشانید.

ابعاد این کشتار سرتا سری، در تعدادی از شهرهای ایران از جمله شیراز و کرج و شهریار و ماهشهر آنچنان گسترده و فاجعه بار بود که افکار عمومی جهان را تکان داد. کشتار جوانان و توده های زحمتکش مردم ماهشهر، که نیروهای سرکوبگر رژیم با تانک و خمپاره و هلی کوپتر و نفربر زرهی به این شهر لشکرکشی کردند و از زمین و هوا جوانان و توده های معترض و غیر معترض را به رگبار گلوله بستند، آنچنان وسیع، وحشیانه و بیرحمانه بود که در همان زمان نهادهای بین المللی در محکومیت کشتار واکنش نشان دادند. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل از جمله کسانی بود که در همان روزهای اولیه کشتار، از جان باختن دست کم ۱۰۰ نفر در ماهشهر خوزستان خبر داد.

در واقع آنچه اکنون در گزارش جدید سازمان عفو بین الملل تحت عنوان “به بچه هایمان شلیک کردند”، آمده است، تنها گوشه کوچکی از آن فاجعه هولناک سرتاسری است که سرکوبگران جمهوری اسلامی طی ۵ روز در شهرهای مختلف ایران رقم زدند.

کشتار بی محابای صدها نفر از توده های معترض آبان ماه و موضوع آزار و اذیت هزاران نفر از دستگیر شدگان آن روزها در وضعیت کنونی جامعه بکلی از یادها رفته است. در شرایط بحرانی کنونی که صدها نفر از مردم ایران با ابتلا به ویروس کرونا جان باخته اند و چندین میلیون نفر دیگر نیز هر لحظه در هراس از ابتلا به ویروس کرونا و جان سپردن روزگار می گذرانند، سبب شده تا دستگیرشدگان آبان ماه و آن تعدادی که هر لحظه با خطر اعدام مواجه اند، عملا در هاله ای از سکوت و فراموشی و بی خبری گرفتار شوند. در این میان، موقعیت طبقاتی دستگیرشدگان که عموما از لایه های تهیدست جامعه هستند نیز عملا بر این سکوت و بی خبری مطلق دامن زده است. همه این دستگیر شدگان که جمهوری اسلامی آگاهانه در موردشان سکوت پیشه کرده است، در وضعیت کنونی علاوه بر شرایط سخت زندان، علاوه بر شکنجه و خطر اعدام، عملا با تهدید روز افزون ابتلا به ویروس کرونا و خطر مرگ نیز مواجه اند. بازداشت شدگانی که به نظر می آید در لیست سیاه دستگاه قضایی رژیم سفاک جمهوری اسلامی قرار گرفته اند و عملا هیچ نشانی از آزادی موقت آنان نیز در دستور کار نیست. تا دست کم برای رهایی از ابتلا به ویروس کرونا اندکی در امان باشند.

پوشیده نیست دریای خونی که جمهوری اسلامی در آبان ماه به راه انداخت، از جمله کشتار ۲۳ کودک که عفو بین الملل در گزارش جدید خود بدان اشاره کرده است، ادامه همان سیاست های سرکوبگرانه جمهوری اسلامی از آغاز تا به امروز است. هیئت حاکمه ایران طی چهار دهه به کرات نشان داده است که سیاست سرکوب و کشتار یکی از ملزومات اولیه و اصلی بقاء و استمرار این رژیم سفاک و آدمکش است. سیاستی که در هیچ شرایطی از آن کوتاه نیامده و در آینده نیز کوتاه نخواهد آمد. کشتار هولناک آبان ماه ۱۳۹۸، خود دلیل محکمی بر ادامه همان سیاست سرکوبگرانه جمهوری اسلامی در مواجهه با توده های مردم ایران است. این امر نشان داده است که طبقه کارگر و توده های زحمتکش مردم ایران نیز جهت سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی به سلاحی بیش از اعتصابات پراکنده و اعتراضات وسیع خیابانی نیاز دارند. اعتصاب عمومی سیاسی و قیام مسلحانه توده ای، بالاترین و کاملترین سلاحی است که  طبقه کارگر و توده های مردم ایران با سازماندهی و به کارگیری آن می توانند جمهوری اسلامی را از پای درآورده و بر ویرانه های آن حکومت شورای کارگران و زحمتکشان را بر پا نمایند. تا زان پس سرکوب و کشتار برای همیشه از جامعه ما رخت بربندد و دیگر هرگز کسی “به بچه هایمان شلیک نکند”.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۶۰ در فرمت پی دی اف