جنبش بازنشستگان که از سال ۹۶ به شکل جنبشی مستقل و سازمان‌یافته شکل گرفت و نقش اصلی را  بازنشستگان فرهنگی و تأمین اجتماعی در ایجاد،  ادامه و استمرار آن بر عهده داشته‌اند، در طول ۵ سال گذشته با راهپیمائی‌ها و تجمعات بی‌شمار و شعارهای رادیکال، همواره یکی از جنبش‌های رزمنده علیه نظم حاکم بر ایران بوده است. در طول دو سال اخیر، کمتر هفته‌ای بدون یک یا چند تجمع و اعتراض بازنشستگان در شهرهای مختلف سپری‌شده است. این جنبش که اکنون نیروی اصلی آن را بازنشستگان تأمین اجتماعی تشکیل می‌دهند، از ۱۶ خرداد ابعاد گسترده‌ای به خود گرفت، شعارهای آن  رادیکال‌تر شد و پای به مرحله نوینی نهاد.

بازنشستگان که در شرایط امروز ایران با فقری کمرشکن زندگی را سپری می‌کنند، طیفی از بازنشستگان تأمین اجتماعی، کشوری و لشکری را تشکیل می‌دهند که گرچه تفاوت‌هایی میان آن‌ها به لحاظ سطح زندگی  و درآمد وجود دارد، اما به‌استثنای بازنشستگان رده‌های بالای دستگاه بوروکراتیک و نظامی ، در این نقطه مشترک‌اند که عموماً در شرایط معیشتی وخیمی به سر می‌برند و حقوق ایام بازنشستگی آن‌ها در وضعیتی که تورم، افسارگسیخته و سال‌به‌سال و ماه‌به‌ماه رشد حیرت‌آوری به خود گرفته است، به‌هیچ‌وجه کفاف تأمین نیازهای خانواده آن‌ها را نمی‌دهد . در این میان بیشترین فشار مادی و معیشتی به‌ویژه بر دوش بازنشستگان تأمین اجتماعی و فرهنگی است که در چندین سال اخیر به‌طور مداوم و مستمر برای بهبود وضعیت معیشتی خود در حال مبارزه و حضور در تجمعات اعتراضی و راهپیمایی‌های خیابانی بوده‌اند. به‌رغم این مبارزات، اما مطالبات آن‌ها یا به‌کلی پاسخ نگرفته یا به شکلی ناقص و سرودم‌بریده اجراشده است.

هنوز خواست همسان‌سازی حقوق گروه‌هایی از بازنشستگان تحقق‌نیافته است. هنوز معضل بیمه‌کامل درمانی بازنشستگان حل‌نشده و هزینه‌های درمانی که مدام افزایش‌یافته بار سنگینی بر دوش آنها است. سطح نازل حقوق، یک معضل عمومی و جدی  بازنشستگان و مستمری‌بگیران است. در چندین سال گذشته افزایش ناچیز حقوق سالانه بازنشستگان حتی جبران‌کننده نیمی از نرخ رشد تورم نبوده است. درحالی‌که هم‌اکنون خط فقر از ۱۸ میلیون تومانی که یک سال پیش از سوی کارگران اعلام گردید، فراتر رفته است، حقوق اکثریت بسیار بزرگ بازنشستگان و مستمری‌بگیران حتی به ۱۰ میلیون تومان نیز نمی‌رسد. امسال اما  وضعیت معیشتی بازنشستگان  فاجعه‌بارتر از سال‌های گذشته است. درحالی‌که هم‌اکنون نرخ رشد تورم به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد رسیده،  حقوق‌ بازنشستگان تنها ۱۰ درصد افزایش‌یافته است. تاجایی که به بازنشستگان تأمین اجتماعی مربوط می‌شود، شورای عالی کار که متشکل از نمایندگان دولت، سرمایه‌داران و نمایندگانی از تشکل‌های دولت ساخته کارگری است، به‌رغم این‌که هزینه‌های زندگی و کالاهای موردنیاز روزمره کارگران در برخی موارد چند برابر شد،  ظاهراً تصویب کرد که حداقل دستمزد ۴ / ۵۷ درصد  و سایر سطوح،  ۳۸ درصد افزایش یابد و بر همین منوال میزان مستمری بازنشستگان و مستمری‌بگیران  تأمین اجتماعی افزایش یابد. اما کابینه رئیسی و وزیر کارش زیر همین مصوبه نیز زدند و اعلام کردند که دستمزد و حقوق سایر سطوح تنها ده درصد افزایش خواهد یافت. علاوه بر این، مبلغ حق مسکن مصوب از ۶۵۰هزار تومان به ۵۵۰ هزار تومان  کاهش یافت.

این تصمیم دولت که روز ۱۵ خرداد اعلام شد، خشم و اعتراض بازنشستگان تأمین اجتماعی را برانگیخت. از روز ۱۶ خرداد هزاران تن از بازنشستگان تأمین اجتماعی با شعار مرگ بر رئیسی، رئیسی حیا کن مملکت را رها کن و شعار علیه دیگر مقامات دولتی به خیابان‌ها آمدند و با راهپیمایی و تجمع‌ نفرت و انزجار خود از  مقامات دولتی ابراز داشتند. نارضایتی چنان گسترده بود که تشکل دولتی خانه کارگر  نیز خود را مخالف اقدام دولت اعلام کرد و تلاش نمود ابتکار عمل را در دست گیرد و مانع از تداوم راهپیمائی‌ها و تجمعات خیابانی و شعارهای رادیکال بازنشستگان علیه رژیم گردد. اما نتوانست این رشد و رادیکالیسم جنبش بازنشستگان را مهار کند. اعتراضات با شعارهای ضد رژیم ادامه یافت. بازنشستگان خواستار لغو فوری مصوبه کابینه رئیسی و  اجرای بی‌درنگ مصوبه شورای عالی کار در مورد افزایش حقوق به میزان ۳۸درصد، پرداخت کامل حق مسکن، اجرای کامل همسان‌سازی حقوق‌ها و اجرای ۲۵درصد باقیمانده همسان‌سازی حقوق سال ۱۴۰۰ شدند.

در هفته‌ای که گذشت اعتراضات گسترده‌تر و شعارها، رادیکال‌تر از هفته قبل بود. مهم‌ترین این اعتراضات راهپیمایی هزاران  بازنشسته اهواز در روز سه‌شنبه ۲۴ خرداد با شعار ” حسین حسین شعارتون، دروغ و دزدی کارتون ” بود که تمام دستگاه فریب، دزدی  و سرکوب را در خیابان‌ها به محاکمه کشیدند.

روز چهارشنبه ۲۵ خرداد نیز برای چندمین روز متوالی بازنشستگان تأمین اجتماعی در استان‌های گیلان، زنجان، خوزستان و کرمانشاه به خیابان‌ها آمدند و خواستار اصلاح مصوبه افزایش مستمری‌ها شدند.

در شهرستان دورود، بازنشستگان خطاب به ابراهیم رئیسی شعار “شش کلاس بی‌سواد، گند زدی به اقتصاد” سر دادند.

تجمع اعتراضی و راهپیمایی بزرگ بازنشستگان تأمین اجتماعی مقابل استانداری  شهرهای دو رود (استان لرستان) شوش، شوشتر، در ۲۵خردادماه  نمونه‌های دیگری از اعتراضات پردامنه  این روز بود. در شوشتر بازنشستگان فریاد زدند “وعده وعید کافیه سفره ما خالیه”.

در همین روز مجدداً متجاوز از دو هزار بازنشسته در اهواز با شعار “می‌جنگیم، می‌میریم، حقمونو پس می‌گیریم” “گرانی، تورم، بلای جان مردم” “نه مجلس، نه دولت، نیستن به فکر ملت!” راهپیمایی کردند و در برابر استانداری و فرمانداری دست به تجمع زدند. آن‌ها خواستار افزایش ۳۸ درصدی مصوب شورای عالی کار نه‌فقط برای بازنشستگان تأمین اجتماعی بلکه  برای تمام بازنشستگان کشور شدند.

هم‌زمان بازنشستگان صندوق بازنشستگی بانک‌ها نیز به این جنبش پیوستند. این بازنشستگان در تهران در برابر صندوق بازنشستگی بانک‌ها در منطقه ونک تجمع کردند و خطاب به مقامات شعار “بی‌شرف، بی‌شرف” سر دادند.

مبارزات بازنشستگان تأمین اجتماعی در هفته جاری نیز همچنان ادامه دارد. روز شنبه ۲۸ خرداد هزاران بازنشسته ازجمله در

کرمان ، تهران،رشت،  شوش،اهواز، بندرعباس، زنجان، آبادان، شوشتر با شعارهای “هم مجلس هم دولت دروغ میگن به ملت” ” وعده وعید  کافیه ، سفره ما خالیه” ” دولت مردم فریب حق ما را پس بده” به تجمع و تظاهرات روی آوردند.”  در شوشتر بازنشستگان در راهپیمایی خود شعار ” تاکی سرافکندگی یا مرگ یا  زندگی” سر دادند.

این تجمع‌ها و راهپیمائی‌ها روز یک‌شنبه ۲۹ خرداد  نیز در کرمانشاه، رشت ، شوشتر ، اراک، ساری،زنجان،  دورود ، شوش، اهواز و برخی شهرهای دیگر برپا گردید.

رژیم جمهوری اسلامی که با بحران ژرف اقتصادی و مالی روبه‌روست و می‌کوشد از طریق فشارهای متعدد به توده‌های مردم ازجمله گران کردن روزافزون کالاها تحت عنوان حذف یارانه، حتی فقیرترین مردم زحمتکش را از نان خشک‌وخالی محروم کند تا از این طریق هزینه‌های کلان ارگان‌های نظامی و بوروکراتیک سرکوب  دستگاه انگل دولتی را تأمین کند، تاکنون از پذیرش مطالبات بازنشستگان سرباز زده است. بازنشستگان نیز نشان داده‌اند که بر سر فوری‌ترین مطالبات خود کوتاه نخواهند آمد و همان‌گونه که تاکنون شعار داده‌اند “تنها کف خیابان به دست میاد حقمون”، به تظاهرات و تجمع‌های خیابانی خود ادامه خواهند داد. اما این تجمع‌ها و تظاهرات خیابانی همان‌گونه که در دو هفته اخیر نشان داده است دیگر محدود به مطالبات اقتصادی نیست. شعارهای بازنشستگان که به برخی از آن‌ها اشاره شد، نشان می‌دهد که جنبش بازنشستگان به یک جنبش سیاسی علیه رژیم جمهوری اسلامی تبدیل‌شده است. بازنشستگان همچون عموم توده‌های زحمتکش مردم ایران دریافته‌اند که بدون برانداختن نظم حاکم بر ایران نه‌تنها بهبودی در این وضعیت اسف‌بار رخ نخواهد داد، بلکه روزبه‌روز شرایط زندگی آن‌ها وخیم‌تر و دشوارتر خواهد شد. اما آنچه به‌ویژه در شرایط سیاسی کنونی ایران اهمیت اتحاد عموم بازنشستگان در یک جنبش واحد سراسری  و اتحاد این جنبش  با جنبش کارگری و جنبش معلمان است که راه را بر سرنگونی رژیم ستمگر جمهوری اسلامی و تحقق شعار کار،نان، آزادی- حکومت شورایی که تبلور تحقق تمام مطالبات توده‌های زحمتکش و ستمدیده مردم ایران است، هموار خواهد ساخت.  بازنشستگان در عمل نشان داده‌اند که مصممانه در این جهت گام برمی‌دارند.

متن کامل نشریه کار شماره ۹۷۵  در فرمت پی دی اف:

ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی از جمله کشورهایی است که وقوع حوادث مرگبار در آن، از حد وقوع رخدادهای معمول گذشته و به امری فاجعه بار تبدیل شده است. فجایعی که مدام در جای جای کشور تکرار می شوند و هر بار ده ها کارگر و کودک و زن و مرد قربانی بی کفایتی جمهوری اسلامی و سودبری بی حد و حصر طبقه سرمایه دار حاکم بر ایران می شوند.

آتش سوزی مهیب در کارخانه کربنات سدیم فیروزآباد فارس در روز دوشنبه ۲۳ خرداد ماه ۱۴۰۱، همراه با خارج شدن قطار طبس به یزد در ۱۸ خرداد و فرو ریختن برج تجاری متروپل آبادان در دوم خرداد ماه جاری، از جمله جدیدترین حوادث فاجعه باری هستند که تنها در همین یک ماه گذشته اتفاق افتاده اند.

در فاجعه انفجار کارخانه کربنات سدیم فیروزآباد فارس که هفته پیش رخ داد ، در همان لحظه های اولیه وقوع حادثه دست کم ۴ نفر بر اثر برودت گاز آمونیاک یخ زدند. همان روز منابع رسمی اعلام کردند که بیش از ۱۰۰ نفر هم مصدوم شده اند. این حادثه به دلیل نشتی گاز در یکی از چهار مخزن آمونیاک نصب شده در کارخانه اتفاق افتاد. شدت انفجار و گسترش آتش سوزی در این کارخانه تولید مواد شیمیایی به حدی بود که جمهوری اسلامی پس از وقوع حادثه و انتشار گازهای سمی، محور ارتباطی فیروزآباد – جم را تا اطلاع ثانوی بسته اعلام کرد. با وقوع این حادثه، فضای منطقه به شدت امنیتی شد، سانسور خبری در مورد این اتفاق بر کشور حاکم شد و رسانه ها از هرگونه اطلاع رسانی و درج خبر در مورد جزئیات حادثه و میزان تلفات آن منع شدند. به تدریج تعداد مصدومین بالا رفت و بر اساس آخرین خبر رسمی دست کم ۱۴۹ تن مصدوم شده اند. در فضای امنیتی ایجاد شده، به رغم اینکه منابع رسمی اعلام کردند کسی در این حادثه کشته نشده است، اما گزارش های مردمی از جان باختن برخی مجروحان انفجار در مجتمع کربنات سدیم فیروزآباد خبر دادند.

کارخانه کربنات سدیم فیروزآباد با داشتن ۴ مخزن آمونیاک، در مرداد ماه ۱۳۹۹ افتتاح شد و با به کارگیری ۳۰۰۰ کارگر در دو شیفت کاری، آغاز به کار کرد. طبق گفته مدیرکل مدیریت بحران استانداری فارس به هنگام وقوع انفجار ۱۵۰۰ کارگر در این مجتمع بزرگ شیمیایی مشغول به کار بودند. شدت انفجار به حدی بوده که یک مخزن بزرگ آمونیاک به کلی از بین رفته است. به دلیل شدت انفجار، میزان گستردگی نشر گاز سمی آمونیاک و تعداد بالای کارگرانی که در لحظه وقوع حادثه در کارخانه مشغول به کار بودند، مطمئنا تعداد مصدومین این حادثه از آمارهای  رسمی بیشتر بوده و به طور قطع تعدادی هم جان خود را از دست داده اند. از آنجا که کارخانه کربنات سدیم فیروزآباد همانند برج متروپل در آبادان، مجتمعی تازه تاسیس بود، بنابر این نشت گاز و انفجار و آتش سوزی مهیب در این کارخانه را باید به حساب غیر استاندارد بودن ساز و کار آن گذاشت.  ساز و کاری معیوب که در پی سودبری بی حد و حصر صاحب این مجتمع، رانت خواری و تبانی او با مسئولان دولتی، فاجعه ای این چنین هولناک را بر سر کارگران این مجتمع تولید شیمیایی آوار کرد.

در فاجعه فرو ریختن برج متروپل آبادان، طبق آمارهای رسمی، دست کم جنازه ۴۳ نفر از زیر آوار بیرون کشیده شد و ده ها نفر دیگر هم “مفقود” اعلام شدند. ساختمانی که بخش هایی از آن یک سال پیش افتتاح و بخش های دیگری هنوز تکمیل نشده بود و لذا  تعدادی از کسانی که در این فاجعه جان باختند، کارگرانی بودند که به هنگام فرو ریختن ساختمان، در آن مشغول به کار بودند. نظر به اینکه از افتتاح این برج تجاری بیش از یک سال نگذشته بود و پیش از افتتاح این ساختمان هم کسانی نسبت به فرو ریختن آن هشدار داده بودند، لذا فرو ریختن برج متروپل در آبادان نه تنها یک حادثه نبود، بلکه یک فاجعه بود. فاجعه ای مرگبار که این چنین هولناک بر سر مردم آبادان آوار شد. جنایتی عامدانه که صاحب برج در همدستی و رانت خواری با مسئولان دولتی بدون رعایت حداقل های استاندارد ساختن چنین برجی، دست کم ۱۰۰ نفر از مردم آبادان را به کام مرگ فرستاد.

در حادثه خروج قطار مسافربری طبس به یزد که روز چهارشنبه ۱۸ خرداد ماه جاری بر اثر تصادم قطار با یک بیل مکانیکی متوقف شده روی ریل اتفاق افتاد، شدت حادثه به حدی بالا بود که ۵ واگن از ریل خارج شد. بر اساس گزارش خبرگزاری دولتی ایسنا، در این حادثه دست کم ۱۸ نفر کشته و ۸۶ نفر هم مصدوم شدند.

انفجار در پالایشگاه نفت تهران در پنجم آبان ۱۳۹۶، آتش سوزی در ساختمان پلاسکو و فرو ریختن کامل این مجتمع تجاری در ۳۰ دیماه ۱۳۹۵، آتش سوزی در دبستان دخترانه شین آباد پیرانشهر در سال ۱۳۹۱، انفجار در پادگان امام علی خرم آباد در۲۰ مهرماه ۱۳۸۹، خارج شدن قطار نیشابور از ریل در بهمن ماه ۱۳۸۲ و تصادف اتوبوس دانش آموزان المپیادی در ۲۶ اسفند ماه ۱۳۷۶، تنها چند نمونه برجسته از ده ها و صدها حادثه فاجعه باری هستند که طی سال های گذشته در گوشه و کنار کشور رخ داده اند. حوادث مرگباری که در هر مورد صدها نفر مصدوم شده و ده ها نفر دیگر هم جان باخته اند.

نمونه دیگر، حادثه انفجار پالایشگاه نفت تهران است که در پنجم آبان ۱۳۹۶ رخ داد. در این فاجعه هم ۶ نفر در جا کشته شدند و دو نفر دیگر هم که سوختگی بالای ۹۰ درصد داشتند، در روزهای بعد جان باختند. منابع رسمی در نهایت آمار این حادثه را “بیش از ۱۰ نفر کشته و زخمی” اعلام کردند.

فروریختن کامل ساختمان پلاسکوی تهران در ۳۰ دیماه ۱۳۹۵، نمونه دیگری از بی توجهی جمهوری اسلامی نسبت به جان مردم است. این مجتمع تجاری همانند برج متروپل آبادان در مقابل چشمان حیرت زده مردم آتش گرفت و فرو ریخت. در فاجعه آوار شدن پلاسکو دست کم  ۲۳۵ نفر مصدوم شدند و ۱۶ نفر از جمله ۶ آتش نشان هم جان خود را از دست دادند.

وقوع آتش سوزی در مدارس مناطق فقیر نشین کشور، از جمله حوادث مرگبار دیگری هستند که هر از چندگاه در گوشه و کنار کشور اتفاق می افتد. از میان ده ها مورد آتش سوزی که در مدارس  سیستان و بلوچستان، کردستان، آذربایجان غربی و دیگر مناطق کشور رخ داده، آتش سوزی مدرسه دخترانه روستای شین آباد برجسته ترین نمونه آن است. در این حادثه که در آذرماه سال ۱۳۹۱ در روستایی در پیرانشهر آذربایجان غربی اتفاق افتاد، به دلیل آتش گرفتن بخاری نفتی، بیش از ۲۹ دانش آموز دختر دچار سوختگی شدید از ناحیه سر و صورت و دست شدند. در این واقعه، دو نفر به دلیل شدت جراحات وارده جان خود را از دست دادند. ۱۲ نفر دیگر با عوارض جسمی و روحی ماندگار همچون قطع انگشتان دست، سوختگی عمیق چهره و رنج های حاصل از آن تا به امروز به زندگی دشوار خود ادامه می دهند.

حوادث مربوط به قطارهای مسافربری، نمونه های دیگری از فجایع رخ داده در کشور است که هر بار جان ده ها نفر و در مواردی جان صدها نفر را گرفته است. یکی از هولناکترین و فاجعه بارترین حوادث مسافربری در حاکمیت جمهوری اسلامی، حادثه خارج شدن قطار نیشابور از ریل در بهمن ماه ۱۳۸۲ است. با اعلام وقوع این حادثه، نیروهای آتش نشانی به محل اعزام شدند، اما ساعاتی بعد، انفجار مهیبی در محل رخ داد که دست کم ۳۰۰ نفر از جمله بیش از ۲۰ آتش نشان کشته شدند. در این حادثه نیز همانند همه اتفاقات دیگر به دلیل کندی کار و فقدان تجیهزات ایمنی و نجات، فاجعه بر سر مسافران و نیروهای آتش نشانی آوار شد.

تصادف اتوبوس دانش آموزان المپیادی، یکی دیگر از حوادث غم انگیز رخ داده طی سال های گذشته است. حادثه ای مرگبار که جمعی از دانشجویان برنده مدال طلای المپیادهای ملی و بین المللی ریاضی از سرنشینان این ارابه مرگ بودند. این اتوبوس ۲۶ اسفند ماه ۱۳۷۶ در مسیر بازگشت از مسابقات ریاضی کشوری در اهواز دچار سانحه شد و ۷ دانشجو، ۲ عضو هیات علمی و ۲ راننده ی آن جان باختند.

نمونه های یاد شده تنها مشتی از خروار هستند که طی سال های گذشته در جمهوری اسلامی اتفاق افتاده اند. حال اگر به این مجموعه از فجایع مرگبار، میزان تلفات هر ساله حوادث ناشی از کار نیز اضافه گردد، آنگاه به خوبی روشن می شود که جمهوری اسلامی و طبقه سرمایه دار حاکم بر ایران تا چه میزان کارگران و توده های زحمتکش کشور را در مسلخ بی کفایتی و مطامع سود پرستی های آزمندانه خود قربانی کرده اند.

حوادث ناشی از کار، از جمله فجایعی هستند که به صورت روزانه در کارگاه و کارخانه، معادن و محیط کار اتفاق می افتد و هر ساله هزاران کارگر در پی آن مصدوم و نقص عضو می شوند و صدها کارگر دیگر هم جان خود را از دست می دهند. برای مثال، خبرگزاری ایسنا در ۲۶ آبان ۱۴۰۰ به نقل از معاون وزیر کار جمهوری اسلامی نوشت: “سالانه ۱۳ هزار حادثه ناشی از کار در ایران رخ می دهد که ۷۰۰ تا ۸۰۰ مورد آن به فوت منجر می شود. پژوهش های صورت گرفته نشان می دهد که همه ساله در جهان، بیش از یک میلیون نفر بر اثر حوادث ناشی از کار جان خود را از دست می دهند و عده بسیاری هم  دچار آسیب های جدی می شوند.

سوانح ناشی از کار و دیگر حوادثی که به صورت روزانه شاهد وقوع آن در ایران هستیم، از جمله رخدادهای مرگباری هستند که به صورت مستمر جان کارگران و توده های مردم ایران را تهدید می کنند. اگرچه وقوع حوادث ناشی از کار، کم و بیش در اغلب کشورهای جهان رخ می دهد، اما وقوع آن در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی سال هاست که به امری روتین تبدیل شده است. آنچه مسلم است، سوانح ناشی از کار، فروریختن مجتمع های تجاری، خروج قطارهای مسافربری از ریل و حوادثی از این دست نتیجه مستقیم آز و طمع بیش از حد طبقه سرمایه دار و دولت حامی آن ها در کسب سود و استثمار بیشتر از کارگران است. ماهیت وجودی نظام های سرمایه داری و به طور اخص نظام دینی و سرمایه داری حاکم بر ایران، در بی توجهی به جان مردم و بر استثمار شدید کارگران جهت کسب سود بیشتر استوار است. سود پرستی طبقه سرمایه دار و دولت حافظ منافع این طبقه، آنان را بر آن داشته تا به هر طریق ممکن، بر شدت استثمار کارگران بیافزایند. افزایش ساعات و سرعت کار، ساخت و ساز برج های غیر استاندارد، رانت خواری و دزدی و اختلاس، عدم فراهم کردن وسایل ایمنی لازم در محیط کار، استفاده از ماشین آلات قدیمی، به کارگیری مصالح تولیدی نامرغوب و عدم فراهم ساختن ابزار کار تولیدی مدرن، از جمله شیوه های متعارف سرمایه داران در تشدید استثمار روز افزون کارگران برای افزون سازی سود و سرمایه‌اند.

پدیده ای که در آن، جان کارگران و توده های مردم ایران در معادله کار و سرمایه، به سهولت قربانی سودبری بیشتر کارفرمایان و دولت حامی آنان گردیده است. حوادثی که الزاما فقط در محیط کار و کارخانه رخ نمی دهد و سال هاست که وقوع فاجعه بار اینگونه حوادث در جای جای کشور اتفاق می افتد. حوادثی که مدام تکرار می شوند و هر بار تعداد زیادی مصدوم و تعداد دیگری هم جان خود را از دست می دهند. با وقوع هر فاجعه، سر و صدایی بلند می شود، اعتراضاتی صورت می گیرد، وعده هایی از طرف مسئولان بی کفایت داده می شود و پس از آن سکوت است و دیگر هیچ. تا وقوع حادثه ای دیگر و از بین رفتن جان هایی که همچنان قربانی نظم پوسیده سرمایه داری حاکم بر ایران می شوند. پوشیده نیست با بودن جمهوری اسلامی و نظام سرمایه داری حاکم بر ایران، نه تنها نقطه پایانی بر وقوع اینگونه فجایع مرگبار نیست، بلکه بروز اینگونه حوادث مدام تکرار خواهد شد و هر بار نیز قربانیان بیشتری به کام مرگ فرو خواهند رفت.

متن کامل نشریه کار شماره ۹۷۵  در فرمت پی دی اف:

امروز برای بسیاری عیان شده است که جمهوری اسلامی در لبه پرتگاه قرار دارد. از سلطنت‌طلبان و جمهوری‌خواهان تا حتا بخشی از به‌اصطلاح اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان داخل و خارج کشور به این باور رسیده‌اند که جمهوری اسلامی راهی برای برون رفت از بحران‌های عمیق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ندارد و توده‌ها نیز حاضر به تحمل این شرایط و چنین رژیمی نیستند. از همین رو جریانات متعدد بورژوایی که خود را اپوزیسیون جمهوری اسلامی به‌شمار می‌آورند، اما در دشمنی با انقلاب و طبقه کارگر با یکدیگر (و با جمهوری اسلامی) همفکر و همسو هستند، هر کدام به سهم و روش خود به‌فکر تکیه زدن به قدرت و یا حداقل سهم داشتن در آن، بعد از سرنگونی جمهوری اسلامی و در نتیجه نجات نظم پوسیده‌ی سرمایه‌داری در ایران هستند.

یکی از این جریانات و یا افراد، رضا پهلوی است که مدت‌ها تلاش دارد تا خود را به‌عنوان رهبر و منجی مردم ایران معرفی کند و به تازگی یک کنفرانس خبری در روز جمعه ۱۳ خرداد برگزار کرد.

چندین روز بعد از آن کنفرانس خبری، برخی از رسانه‌های فارسی زبان خارج از کشور که اتفاقا به دلیل امکانات گسترده‌ی مالی و تبلیغاتی خود بینندگان فراوانی نیز در ایران دارند، بررسی این کنفرانس مطبوعاتی و البته تعریف و تمجید از رضا پهلوی را در دستور کار خود قرار دادند. اگرچه به‌رغم همه‌ی این تبلیغات، ادعای رضا پهلوی برای رهبری، حتا به مذاق برخی از آن‌ها که پرچم “همه با هم” را در خارج از کشور بدست گرفته‌اند خوش نیامد و از این جهت کنفرانس خبری و هیاهوی بسیار در اطراف آن، به ضد تبلیغ به جای تبلیغ برای رضا پهلوی تبدیل گردید.

اما جدا از این موضوع، رضا پهلوی که بوی سرنگونی جمهوری اسلامی به مشام‌اش رسیده و در این “کنفرانس خبری” می‌گوید: “رژیم رفتنی‌ست”، چه می‌گوید؟ چه راه حلی دارد؟ از منافع چه طبقه‌ای دفاع می‌کند؟ و به دنبال چه نوع حکومتی در ایران است؟ با نگاهی به کنفرانس مطبوعاتی وی به تمامی این سوالات می‌توان پاسخ گفت.

او در ابتدای سخن‌اش گفت: “شجاعت، همبستگی و تداومی که شما هم‌میهنان به ویژه در یک ماه گذشته، با وجود سرکوب شدید و قطع اینترنت در شهرها و استان‌های مختلف از خود نشان داده‌اید، برای شخص من، یادآور ایستادگی و مقاومتی است که ملت ایران در مقابل نیروهای صدام در جنگ هشت ساله از خود نشان داد”. او در همین ابتدای سخنان‌اش به دو موضوع اشاره می‌کند که ریشه در جایگاه طبقاتی‌ و موقعیت سیاسی‌اش دارد و نوع نگاه و تفکرش را عیان می‌سازد.

امروز کیست که نداند جنگ هشت‌ساله‌ی ایران و عراق جنگی علیه مردم دو کشور، علیه کارگران و زحمتکشان دو کشور بود که دو نیروی ارتجاعی یعنی دولت‌های سرمایه‌داری ایران و عراق به‌راه انداخته بودند. این جمله خمینی که گفته بود “جنگ نعمتی الهی است” از حافظه تاریخی مردم ایران پاک نخواهد شد. جنگ بود که تحت عنوان “دفاع از میهن (اسلامی)” به حکومت این فرصت را داد تا با شکست انقلاب حاکمیت ضد انقلاب را تثبیت کند. نفع کارگران و زحمتکشان ایران و عراق نه در جنگ با یکدیگر بلکه سرنگونی حکومت‌های خودی بود. تنها سیاست درست این بود و نه دامن زدن به جنگ تحت عنوان عوام‌فریبانه “دفاع از میهن”. اتفاقا جمهوری اسلامی هم با همین عنوان عوام فریبانه هشت سال جنگ را به مردم ایران تحمیل کرد.

دوم آن‌که مبارزات قهرمانانه امروز مردم ایران، هر انسانی را که تنها کمی صداقت داشته باشد، نه به یاد جنگ ویرانگر هشت ساله، بلکه به یاد مبارزات قهرمانانه مردم ایران در جریان سرنگونی نظام سلطنتی می‌اندازد. حتا شعارهای آن زمان را امروز مردم ایران از جمله بازنشستگان سر می‌دهند که یکی از شعارهای‌شان در روزهای اخیر “زیر بار ستم نمی‌کنیم زندگی، جان فدا می‌کنیم در ره آزادگی” بود، شعاری که مردم در سال ۵۷ می‌دادند. پیش از این نیز بارها کارگران و دیگر گروه‌های اجتماعی در اعتراضات‌شان شعارهایی وام گرفته از دوران انقلاب ۵۷ سرداده بودند. پس رضا پهلوی سخنان‌اش را با دو تحریف بسیار بزرگ آغاز کرد، دو دروغ بزرگ.

او هم‌چنین به‌گونه‌ای سخن می‌گوید که گویا شناخت و درکی از جامعه ایران ندارد. وی فکر می‌کند که جامعه ایران در دوران فئودالی باقی مانده و هنوز جامعه‌ای ایلاتی است. او می‌گوید: “از سران و بزرگان ایلات و عشایر و طوایِف ایران، از لُر و بختیاری و ُکرد و بلوچ تا عرب و قشقایی و ُترک و ُترکمن می‌خواهم تا در پشتیبانی از مردمی که شجاعانه به خیابان‌ها می‌آیند، پیمان اتحاد و همبستگی ببندید”. در ایران امروز این طبقات هستند که در برابر هم صف‌آرایی کرده‌اند نه ایلات و عشایر و طوایف در برابر جمهوری اسلامی که امروز هیچ معنایی ندارد. گویی او در دوران انقلاب مشروطه که بیش از ۱۱۰ سال پیش اتفاق افتاد درجا زده است. در ایران امروز در سویی کارگران با متحدان‌شان هم‌چون معلمان، بازنشستگان و بیکاران قرار دارند و در سوی دیگر سرمایه‌داران و دولت جمهوری اسلامی به‌عنوان پاسدار مناسبات سرمایه‌داری حاکم.

اما او که می‌گوید: “رژیم رفتنی‌ست” این رفتن را چگونه ممکن می‌داند؟! یکی از راه‌حل‌های‌اش هما‌ن‌طور که در بالا آمد اتحاد رهبران ایلات و عشایر و طوایف است که فاقد بستر مادی و عینی در جامعه سرمایه‌داری امروز ایران است. پس از این بگذریم. دیگر پیشنهاد او پیوستن نیروهای نظامی به “مردم” و در واقع برکنارکردن جمهوری اسلامی با “کودتا” است.

او ضمن این‌که پیامی برای نیروهای کشوری و لشکری می‌فرستد – حتا برای کسانی که در سرکوب اعتراضات مردم نقشی فعال دارند – خطاب به ارتش جمهوری اسلامی می‌گوید: “سخنی کوتاه با ارتشیان ایران که همیشه فدایی ملت بوده‌اند، همان‌طور که در مقابل دشمِن خارجی از کشور و ملت دفاع کردید، وظیفه دارید که حافظ جان ملت در مقابل دشمن داخلی باشید. من به وطن‌پرستی شما باور دارم”. اما ارتش چگونه می‌تواند حافظ جان ملت باشد و از ملت در برابر دشمن داخلی یعنی جمهوری اسلامی دفاع کند؟! طبعا تنها یک راه وجود دارد و آن این‌که ارتش تفنگ‌اش را بردارد و دست به کودتا بزند، همان‌طور که برای نمونه در ۲۸ مرداد سال ۳۲ این کار را کرد.

مخاطب پیام‌ او سربازان نیستند، ارتش است،ارتشی که فرماندهان منصوب خامنه‌ای در راس آن قرار دارند. به عبارت روشن‌تر وی از فرماندهان ارتش می‌خواهد که با کودتا جمهوری اسلامی را سرنگون کرده و قدرت را به او بسپارند!! البته باز رضا پهلوی به‌گونه‌ای حرف می‌زند که گویی هیچ شناختی از ایران امروز ندارد. اما اگر رضا پهلوی نمی‌داند، مردم ایران به‌خوبی می‌دانند که امروز در راس نیروهای نظامی ایران و در واقع پُر قدرت‌ترین‌شان سپاه پاسداران است که بودجه سالانه آن چند برابر ارتش است. حتا در بودجه سال ۱۴۰۱، بودجه نیروی انتظامی از بودجه ارتش پیشی گرفته است. بنابراین رضا پهلوی با این تحلیل و درک از جامعه ایران، نه فقط باید به سراغ فرماندهان ارتش، بلکه فرماندهان سپاه و نیروی انتظامی نیز برود!!

بنابراین تا این‌جای کار او راه حلی هم برای چگونگی “رفتن رژیم” ارائه نمی‌دهد. اما چرا؟! دلیل آن روشن است. طبقه سرمایه‌دار ایران و نمایندگان سیاسی آن، خواه در درون حاکمیت و یا در خارج از آن، در یک چیز مشترک اند و آن تلاش برای حفظ نظم موجود و مخالفت با انقلاب است. جالب آن‌که این افراد عموما به جای کلمه انقلاب، از کلمه “خشونت” استفاده می‌کنند و “تحلیل‌گران‌شان” نیز مانند آخوندها، روضه خوانان درباره‌ی “مقاومت مدنی” در برابر رژیم داستان‌سرایی می‌کنند!! آن هم رژیم فاشیستی حاکم بر ایران.

او در حالی که به طور واقعی هیچ راه حلی برای چگونگی سرنگونی جمهوری اسلامی ندارد، مدعی می‌شود “در حال حاضر مهم‌ترین موضوع، پر کردن خلاء پس از فروپاشی جمهوری اسلامی است”. هنوز جمهوری اسلامی بر سر قدرت است، او هم منتظر کودتای ارتش است، آن‌وقت مهم‌ترین موضوع از نظر او “پر کردن خلاء پس از فروپاشی جمهوری اسلامی است”!! به عبارت دیگر او هم می‌داند که نه با کودتا بلکه تنها با انقلاب جمهوری اسلامی سرنگون خواهد شد، ولی از به کار بردن کلمه انقلاب وحشت دارد. برای همین دل‌مشغولی اصلی او نه چگونگی سرنگونی جمهوری اسلامی، بلکه کسب “قدرت” پس از سرنگونی جمهوری اسلامی است. در یک کلام هدف از راه‌انداختن شوی “کنفرانس مطبوعاتی” اعلام رضا پهلوی به‌عنوان “آلترناتیو جمهوری اسلامی” بود. اگر از این زاویه به کنفرانس مطبوعاتی وی نگاه کنیم، آن‌گاه روشن خواهد شد که چرا چند رسانه فارسی زبان که با پول‌های هنگفت دولت‌هایی در پشت پرده تامین مالی می‌شوند، این همه سنگ رضا پهلوی را به سینه می‌زنند.

واقعیت این است که تبلیغ و طرح رضا پهلوی را به‌عنوان “آلترناتیو” جمهوری اسلامی، باید در چارچوب مسائل بین‌المللی و یک اهرم فشار بر حکومت تحلیل و ارزیابی کرد. همان‌طور که تشدید تنش بین اسرائیل و جمهوری اسلامی و تهدیدات اسرائیل، سیاست‌های دولت‌های عربی منطقه از جمله نزدیکی به اسرائیل اهرم فشار هستند و بالاخره همان‌طور که قطعنامه جدید شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی چنین است. سیاست دولت‌های امپریالیستی آمریکا و اروپا تحت فشار قرار دادن جمهوری اسلامی – و نه سرنگونی آن – برای تن دادن به خواست‌های این دولت‌هاست.

وضعیت ایران را نمی‌توان با دیگر کشورهای منطقه هم‌چون افغانستان مقایسه کرد. در ایران سلطنت باز نخواهد گشت. دیگر دوران آن بسر آمده که مردم دنبال دیدن تصویر خمینی در ماه باشند. نه تنها سطح آگاهی امروز مردم ایران با ۴۳ سال پیش قابل مقایسه نیست، بلکه طبقات جامعه نیز از نظر کمی و کیفی با ۴۳ سال پیش فرق کرده‌اند. امروز طبقه کارگر ایران نه فقط از نظر کمی بلکه از نظر کیفی و سطح آگاهی نیز بسیار رشد کرده است. میزان سواد و تحصیلات در میان طبقه کارگر ایران با آن دوران غیرقابل مقایسه است و مضمون و اشکال مبارزاتی طبقه کارگر به‌خوبی این را نشان می‌دهد. مبارزات کارگران هفت‌تپه، فولاد اهواز، هپکو، نفت و غیره گواه این مدعاست. نه فقط طبقه کارگر بلکه معلمان، بازنشستگان، دانشجویان، زنان و دیگر گروه‌های اجتماعی نیز امروز با خواست‌ها و برنامه‌های مشخص پا به عرصه مبارزه گذاشته‌اند. برای همین نام این جنبش که در پرتو مبارزات قهرمانانه توده‌های ستم‌دیده ایران به این مرحله از رشد خود رسیده، جنبش کار، نان و آزادی‌ است.

هم اکنون یک موقعیت انقلابی بر جامعه حاکم است. این موقعیت انقلابی در صورتی که به انقلاب و قیام مسلحانه توده‌ای منجر شود که تنها راه واقعی سرنگونی جمهوری اسلامی است، برای تحقق خواست‌ها و شعارهایی که توده‌های ستم‌دیده ایران در مبارزات خود طرح می‌کنند، یعنی تحقق کار، نان و آزادی، لزوما بایستی به حکومت شورایی منجر گردد و لاغیر.

در سال ۵۷ از آن رو که طبقه کارگر هنوز آمادگی بدست گرفتن قدرت را نداشت، ضد انقلاب حاکم توانست با سرکوب انقلاب قدرت خود را تثبیت کرده و انقلاب را به شکست بکشاند. رژیم اسلامی با هجوم به شوراها، تشکل‌های صنفی کارگری و احزاب و سازمان‌های مدافع منافع طبقه کارگر و کشتار و به بندکشیدن کمونیست‌ها و آزادیخواهان  توانست رکودی طولانی مدت در مبارزات کارگران و دیگر زحمتکشان جامعه حاکم کند. اما رفته رفته جامعه از حالت رکود درآمد. پاسخ حاکمیت و کلا طبقه حاکم استفاده از دوگانه “اصولگرا و اصلاح‌طلب” برای مهار اعتراضات بود. تاریخ مصرف این دوگانه نیز از دی ماه ۹۶ و با ورود جامعه به یک دوران انقلابی به پایان رسید. همان‌طور که تاریخ مصرف “اصلاح‌طلبان” به سر آمد، نظام سلطنتی نیز سال‌هاست که به گورستان تاریخ سپرده شده و جایی در آینده‌ی مردم آزادی‌خواه و ستم‌دیده‌ی ایران ندارد.

متن کامل نشریه کار شماره ۹۷۴  در فرمت پی دی اف: