در روزهای پایانی تیرماه بیش از ۱۰۰ کارگر شرکت توسن پیمانکار فعال در مجتمع ذوب آهن اصفهان از کار اخراج شدند. اخراج در ذوب آهن اصفهان، به شرکت توسن خلاصه نمی‌شود. شرکت‌های پیمانکاری فعال در بخش‌های

هنوز جوهر تفاهم‌نامه اسلام آباد کاملاً خشک نشده بود که جنگ‌طلبان دوباره جنگ دیگری را شعله‌ور ساختند. جنگ، چنانکه جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه نشان داد، جز تخریب و کشتار، جز فقر و فلاکت و بیکاری، جز گرسنگی و

در طی یک دهه اخیر بخش مهمی از نیروی کار که  به عنوان نیروهای شرکتی شناخته می‌شوند، ده ها تجمع اعتراضی برپا نموده و خواهان تبدیل وضعیت شغلی خود شده اند. هرساله در چند نوبت، جمعیتی از چند صد نفر

اعتصابات کارگری، مبارزات و تجمعات اعتراضی بازنشستگان و دیگر اقشار و لایه های زحمتکش اجتماعی در حال افزایش است. این مبارزات که آرام آرام از زیر گرد وغبار جنگ، سر برمیآورند، روندی سرعت یابنده را طی

جنگ ارتجاعی و ویرانگر دولت امپریالیستی آمریکا و دولت صهیونیستی اسراییل با دولت ارتجاعی جمهوری اسلامی و پیامد‌های دهشتناک آن، تأثیرات مخربِ همه‌جانبه‌ای بر وضعیت کار و زندگی و مبارزه طبقه کارگر

اول ماه مه ۲۰۲۶ با موجی گسترده از تجمع‌ و راهپیمایی‌ در سراسر جهان، دیگر نه صرفاً یک مناسبت، بلکه بازگشت آشکار تضادهای طبقاتی به خیابان‌ها بود. بررسی دقیق‌تر این تحرکات چند روند مشترک را آشکار

ترکش‌های اصلی بحران‌های سرمایه‌داری قبل از هرکس بر پیکر طبقه کارگر می‌نشیند. قربانیان اصلی این بحران‌ها در همه‌حال کارگران‌اند.آن‌ها که تا قبل از انفجار بحران، جسم و جانشان در انقیاد طبقه

 سال  ۱۴۰۴، کارگران ایران و جنبش طبقه کارگر با چند رویداد بزرگ در مقیاس تمام کشور روبرو شدند. این رویدادهای بزرگ که مستقل از اراده کارگران بروز یافته و تا مدتی صحنه جامعه را دچار دگرگونی ساختند،

اول ماه مه را می‌توان در تقویم مبارزات طبقه‌ی کارگر، نه‌ تنها آغاز یک سال کارگری نوین، بلکه تجلی تداوم جدال طبقاتی اردوی کار در برابر اردوی سرمایه دانست. در اول ماه مه ۲۰۲۵، کارگران جهان، مانند

یکی از عواقب مهم جنگ ۴۰ روزه دولت‌های ایران ،آمریکا و اسرائیل، تاثیرات اقتصادی‌ست که  بر زندگی و معیشت کارگران و زحمتکشان گذاشته و یکی از آن‌ها تشدید معضل بیکاری‌ست. معضلی که پیش از این نیز ده‌ها