اعلامیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
تفاهمنامه آمریکا و رژیم اسلامی؛ محصول بنبست جنگ ارتجاعی
تفاهمنامه چهارده مادهای میان جمهوری اسلامی و آمریکا بر متن جنگ، ویرانی، تحریم، ناامنی و رنج میلیونها انسان در ایران و سراسر منطقه شکلگرفته است. این توافق نه سند پیروزی جمهوری اسلامیست و نه بیانگر تحقق اهداف آمریکا و اسرائیل. هیچیک از طرفین نتوانستند اراده خود را بهطور کامل بر دیگری تحمیل کنند. جمهوری اسلامی نتوانست پروژه هستهای و منطقهای خود را به دستاوردی تعیینکننده تبدیل کند؛ آمریکا و اسرائیل نیز نتوانستند رژیم را بهزانو درآورند یا پروژه “رژیمچنج” از بالا را به سرانجام رسانند. این تفاهم دوطرفه بیش از هر چیز محصول بنبست سیاست جنگ، میلیتاریسم، تناقضات سرمایهداری و تروریسم دولتی در منطقه است.
ما کمونیستها از همان نخستین روزهای این جنگ اعلام کردیم این جنگ، جنگ مردم ایران نیست، بلکه جنگ بلوکها و دولتهای ارتجاعی است که مردم منطقه را به گروگان اهداف سیاسی، نظامی و اقتصادی خود گرفتهاند. ما تأکید کردیم، مستقل از اینکه کدام طرف دست بالا را پیدا کند، تداوم این جنگ تنها به تشدید فضای امنیتی، ضربه به اعتصابها و تشکلیابی مستقل، تضعیف مبارزات کارگران، زنان، جنبشهای اجتماعی و همچنین به عقب راندن تلاش برای شکل دادن به یک آلترناتیو آزادیخواهانه و سوسیالیستی منجر خواهد شد. تحولات ماههای گذشته بار دیگر نشان داد که این ارزیابی، ارزیابیای واقعبینانه و منطبق بر منافع کارگران و زحمتکشان و مردم آزادیخواه بوده است.
ما از همان آغاز خواهان توقف فوری این جنگ ارتجاعی و پایان دادن به تحریمهای اقتصادی بودیم. ما همواره تأکید کردهایم که تحریم اقتصادی ابزار آزادی مردم نیست، بلکه سلاحی علیه زندگی و معیشت جامعه است؛ فقر را گسترش میدهد، دارو و نان را گرانتر میکند، دستمزدها را بیارزشتر میسازد و همزمان به حکومتهای استبدادی امکان میدهد مسئولیت فاجعههای اقتصادی را به گردن “دشمن خارجی” بیندازند و دستگاه سرکوب خود را تقویت کنند.
ازآنجاییکه قطع جنگ و پایان دادن به سیاست جنگ افروزانهٔ جمهوری اسلامی و امریکا و اسرائیل، خواست کارگران و زحمتکشان و بخش وسیعی از جامعه ایران بود؛ از جمله فاکتورهایی که رژیم جمهوری اسلامی را وادار کرد که مسیر سازش با آمریکا را پیش گیرد، هراس از خطر انفجار خشم تودهها و اعتراض اجتماعی بود. کارگران و مردم آزادیخواه ایران بدون آنکه هیچ توهمی به سیاستها و تفاهمنامه بین دولتهای امریکا و جمهوری اسلامی داشته باشند، پایان این جنگ امپریالیستی و ارتجاعی، و پایان کشتار، ویرانی، آوارگی و تحریمهای اقتصادی را فرصتی برای بازسازی زندگی و همبستگی اجتماعی، امکانی برای درس گرفتن از تجربه این جنگ و مداخله قدرتهای خارجی و فرصتی برای گسترش جنبشهای اجتماعی، اعتراضی و ارتقای سازمانیابی صفوف خود در مبارزه علیه جمهوری اسلامی میدانند.
البته ما درعینحال معتقدیم که امضای قطعی این تفاهمنامه و تبدیل آن به یک توافق پایدار بین طرفین جنگ، منوط به پیشرفت مذاکرات شصتروزه و لگام زدن به طرفداران جنگ در هر سه طرف – یعنی دولت اسرائیل، بخشی از جناحهای رژیم ایران و نیز محافل صهیونیست و پرو جنگ در امریکا- است. البته این احتمال هم وجود دارد که بروز بنبستها و اختلافات جدی میان طرفین تفاهم، بار دیگر موجب ادامه تنش، جنگ، محاصره و تحریم اقتصادی شود.
این تفاهمنامه درعینحال، شکست آشکار نیروهایی نیز هست که سرنگونی جمهوری اسلامی را به مداخله نظامی و جنگ آمریکا و اسرائیل گرهزده بودند. سلطنتطلبان فاشیست و ناسیونالیستهای کرد (“ائتلاف شش جریان”)، تمام استراتژی خود را بر این فرض گذاشته بودند که جنگ، بمباران و فشار خارجی، جمهوری اسلامی را فرو خواهد پاشید و آنان را بر ویرانههای جامعه به قدرت خواهد رساند. پایان جنگ و آغاز این دوره از توافقات نشان داد که این پروژه نیز به بنبست رسیده است. آنان نهتنها نقشی در تعیین سرنوشت تحولات نداشتند، بلکه حتی بهعنوان طرفی در معادلات سیاسی نیز به رسمیت شناخته نشدند. استراتژی کسب قدرت بر دوش بمبافکنهای خارجی، استراتژیای ضد مردمی و ورشکسته است و ما بارها بر آن تأکید کرده بودیم.
تجربه دو جنگ ارتجاعی ۱۲ روزه و ۴۰ روز یکبار دیگر نشان داد که نه سیاست صف بستن پشت جمهوری اسلامی به نام مقابله با آمریکا و اسرائیل راهی بهسوی آزادی میگشاید؛ و نه سیاست امید بستن به بمبافکنها و پروژه “رژیمچنج” از بالا. سیاست نیروهای چپ و کمونیست که از همان ابتدا، جنگ را ارتجاعی و ضد مردمی ارزیابی کردند، خواهان توقف فوری آن شدند، علیه تحریمهای اقتصادی ایستادند و بر اتکای جامعه به تلاش برای خود سازمانیابی جنبشهای اجتماعی و در مرکز آن جنبش طبقاتی کارگران تأکید کردند، امروز بیش از گذشته اعتبار و حقانیت خود را نشان داده است.
جنگ و فضای امنیتی به مبارزات اجتماعی، اعتصابهای کارگری، جنبش زنان و تلاش برای سازماندهی یک آلترناتیو انقلابی ضربه زد. اما این بههیچوجه به معنای شکست جامعه نیست. تضادهای بنیادی جامعه ایران همچنان پابرجاست. کارگری که زیرخط فقر زندگی میکند، با امضای این تفاهمنامه از فقر رها نخواهد شد. زنانی که علیه تبعیض مبارزه میکنند، با این توافق به برابری دست نخواهند یافت. جوانانی که آیندهای برای خود نمیبینند، با توافق میان دولتهای جنگافروز، صاحب آینده نخواهند شد. جمهوری اسلامی از پروژه تغییر رژیم از بالا گریخته است، اما از سرنگونی از پایین و انقلاب اجتماعی نگریخته است.
جنگ متوقفشده است، اما مبارزه اصلی تازه وارد مرحله جدیدی میشود. اکنون زمان آن است که طبقه کارگر، زنان، جوانان، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان، پرستاران و همه انسانهای آزادیخواه و برابریطلب، نیروی خود را بازسازی کنند، تشکلهای مستقل خود را گسترش دهند، اعتصابات و اعتراضات اجتماعی را از سر بگیرند و بار دیگر پرچم سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی را به مرکز سیاست در جامعه تبدیل کنند.
نباید اجازه داد نیروهایی که دیروز مردم را به ماندن زیر چکمه جمهوری اسلامی به نام “دفاع از میهن” فرامیخواندند و یا آنان که سرنگونی رژیم را به موشکها و بمبافکنهای آمریکا و اسرائیل گرهزده بودند، بار دیگر خود را بهعنوان آلترناتیو جامعه جا بزنند. باید هر دو قطب جنگطلب، چه مدافعان جمهوری اسلامی و “محور مقاومت” و چه سلطنتطلبان و ناسیونالیستهای کرد “ائتلاف شش جریان” دخیل در پروژه تغییر رژیم از بالا، به حاشیه رانده شوند.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست همه نیروهای آزادیخواه، برابریطلب، کارگری و سوسیالیست را فرامیخواند که برای سازماندهی دور تازهای از مبارزه علیه جمهوری اسلامی و نظام سرمایهداری حاکم، برای گسترش شوراها و تشکلهای تودهای، برای سازماندهی اعتصابات سراسری و اعتراضات اجتماعی و مهمتر از همه برای به سرانجام رساندن انقلاب اجتماعی مردم ایران دستبهکار شوند.
سرنوشت آتی جامعه ایران، هرگز در اتاقهای مذاکره قدرتهای جهانی، در پادگانهای سپاه و در دفتر مدعیان سلطنت و ناسیونالیسم تعیین نخواهد شد. این آینده را تنها مبارزه متشکل میلیونها انسان کارگر و آزادیخواه، با پرچم آزادی، برابری، رفاه، سوسیالیسم و پایان جمهوری اسلامی رقم خواهد زد.
نابود باد نظام سرمایهداری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی- زنده باد سوسیالیسم
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
۲۱ ژوئن ۲۰۲۶
امضاها: اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری – حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت
نظرات شما