جهان سرمایه و ثروت چهرهی کریه و وحشی خود را در سرزمین فلسطین در ابعادی هولناک به نمایش درآورده است. گویی هیتلر بار دیگر ظهور کرده است، اینبار اما نه در آلمان که از اسرائیل، نتانیاهوی قرن بیست و یکم به جای هیتلر قرن بیستم. سرزمین سوخته، هولوکاستی جدید در برابر چشمان دنیایی که خود را متمدن و نظم ظالمانه سرمایهداری را دمکراتیک مینامد. غزه جایی در این جهان ویران و ظالمانه است، جهان خفتهای که چشم بر جهان کوچکِ سراسر درد و رنج مردم غزه بسته است.
جهانی که رهبران دولتهای بزرگ امپریالیستی فقط وراجی میکنند، هیتلر جدید را تهدید به تحریم میکنند، اما همچنان برای او اسلحه میفرستند تا آنها را بر سر مردم غزه آوار سازد. کار به جایی رسیده است که ۴۰ تن از نمایندگان پارلمان اروپا که خواهان اقدامی عملی برای پایان دادن به گرسنگی در غزه شدهاند، اعترافگونه در بیانیه خود نوشتند: “باید به بزدلی اخلاقی پایان داد”.
این چهرهی واقعی نظم غیرانسانی سرمایهداری است. نظمی که دو جنگ جهانی را به مردم جهان تحمیل کرد، نظمی که همچنان بمب میسازد، سلاح میسازد و بر شیپور جنگ و کشتار میدمد. از جنگ دست برنمیدارد، چرا که بخشی جداییناپذیر از نظمیست که بوی گندیدگیاش فضا را آلوده و غیرقابل تحمل کرده است. نظم پوسیدهای که هر چه بیشتر پوسیده و ارتجاعی میشود، بیشتر به جنگ و خونریزی روی میآورد.
جهان سرمایه و ثروت، جهان کشتار و غارت، جهان گرسنگی و مرگ، جهان دردهای بیپایان، جهان شیونهای دردناک مادران غزه، مادران فرزند از دست داده، جهان مرگ کودکان غزه، جهان لعنتی سرمایه. امروز غزه دادنامهی ستمدیدگان جهان علیه جهانیست که برپایهی استثمار بنا شده و حاصل آن برای اکثریت بزرگ مردمان کرهی زمین فقر، گرسنگی و بالاخره جنگ بوده است و بس.
براساس قوانین بینالمللی که همین دولتهای سرمایهداری آن را پذیرفتهاند، دولت صهیونیستی اسرائیل در غزه مرتکب جنایت جنگی و نسلکشی شده است. این واقعیت مثل روز روشن است و بسیاری از اسرائیلیها نیز آن را با صدای بلند اعلام کردهاند. دوشنبه گذشته دو سازمان غیردولتی شناخته شده و مهم اسرائیلی به نامهای “بتسیلیم” (B’Tselem) و “پزشکان برای حقوق بشر” که در سطح بینالمللی به عنوان منابعی مستقل و معتبر شناخته میشوند، با انتشار گزارشی اعلام کردند که دولت اسرائیل در غزه از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی استفاده کرده و در غزه مرتکب نسلکشی شده است. این دو در گزارش خود به کشتار گسترده غیرنظامیان، تخریب سیستم بهداشتی و ممانعت از دسترسی به غذا و دارو اشاره کرده و بر کشته شدن حداقل۶۰ هزار فلسطینی از جمله ۱۸ هزار کودک توسط ارتش اسرائیل انگشت گذاشتند.
همچنین ۳۱ فیلمساز، هنرمند، استاد دانشگاه و سیاستمدار پیشین اسرائیل از جمله آویراهام بورگ رئیس سابق کنست (پارلمان اسرائیل)، بووال آبرهام برنده اسکار و بنیائیر دادستان کل پیشین اسرائیل، روز چهارشنبه با انتشار بیانیهای نوشتند: “کشور ما مردم غزه را از گرسنگی به مرگ میکشاند و به انتقال اجباری میلیونها فلسطینی از نوار غزه فکر میکند. ما، اسرائیلیهایی که به آیندهای صلحآمیز برای کشورمان و همسایگان فلسطینیمان پایبندیم، این نامه را با شرمی عمیق، خشمی جانکاه و اندوهی سنگین مینویسیم”. آنها در بیانیه خود خواستار اعمال تحریمهای فلجکننده علیه اسرائیل شدند.
دیوید گراسمن نویسنده اسرائیلی نیز که برنده جوایز متعدد ادبی از جمله بوکر شده است، در گفتوگو با روزنامه ایتالیایی “لا رپوبلیکا” اقدامات دولت اسرائیل را نسلکشی نامید و گفت: “از خودم میپرسم: چطور به اینجا رسیدیم؟ چطور به جایی رسیدیم که متهم به نسلکشی شدهایم؟ تنها به زبان آوردن واژه نسلکشی در ارتباط با اسرائیل، با ملت یهود، همین یک نکته، همین که چنین پیوندی اصلا ممکن شده، باید برای ما کافی باشد تا بفهمیم اتفاقی بسیار نگرانکننده میافتد. دیگر نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم. اشغال ما را فاسد کرده است. من کاملا متقاعد شدهام که نفرین اسرائیل از زمان اشغال سرزمینهای فلسطینی در سال ۱۹۶۷ آغاز شد. شاید مردم از شنیدن آن خسته شده باشند، اما این حقیقت است. ما از نظر نظامی قدرتمند شدهایم و در دام وسوسهای افتادهایم که از قدرت مطلقه ما و اینکه فکر کنیم میتوانیم هر کاری بکنیم، ناشی میشود”.
براساس اعلام سازمان ملل و نهادهای وابسته به آن غزه در آستانهی قحطی است و جمعیت ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار نفری آن در گرسنگی بسر میبرند. نهادهای وابسته به سازمان ملل همچنین از مرگ حداقل ۱۳۰ نفر در اثر گرسنگی که ۸۸ نفر از آنها کودک و نوزاد بودند، خبر دادهاند. براساس حقوق بینالملل، بهویژه کنوانسیون چهارم ژنو (۱۹۴۹) گرسنگی دادن عمدی به غیرنظامیان، قطع کمکهای انسانی و کشتار غیرنظامیان جنایت جنگی محسوب میشود. ماده ۸ “معاهده رم” دیوان کیفری بینالمللی نیز کشتار عمدی غیرنظامیان، محرومسازی آنها از غذا و کمکهای حیاتی و حمله به زیرساختهای غیرنظامی مانند بیمارستانها را جنایت جنگی تعریف میکند. مواردی که امروز ما در غزه و حتا کرانه باختری شاهد هستیم.
کشتار مردم غزه هنگامی که برای بدست آوردن غذا به مراکز موسوم به “بنیاد بشردوستانه غزه” مراجعه میکنند یک نمونه کامل از جنایت جنگی، نسلکشی، توحش و جنایاتیست که تنها میتوان با جنایات نازیها در اردوگاههایی همچون “آشویتس” مقایسه کرد. تاکنون بیش از هزار فلسطینی در این مراکز توسط صهیونیستها به قتل رسیدهاند. در این مراکز، نظامیان اسرائیلی برای تفریح و خنده با اسلحه مردم بیدفاع را نشانه گرفته و به قتل میرسانند. آنتونی آگیلار افسر بازنشسته نیروهای ویژه آمریکا که همکاریاش را با این مرکز قطع کرده میگوید: “در تمام عمر حرفهای خود، هرگز این سطح از بیرحمی، زور بیرویه و غیرلازم علیه جمعیت غیرنظامی و گرسنه را شاهد نبودهام. من شاهد جنایات جنگی در غزه بودم”.
جاناتان ویتال، رئیس دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل در فلسطین میگوید: “آنچه میبینیم کشتار است. گرسنگی تبدیل به یک ابزار شده. وضعیت انسانی در غزه هیچوقت بدتر از این نبوده است”.
در برابر ظلم و جنایتی که ریشه در نظم سرمایهداری حاکم دارد، هماره انسانهای آزادیخواهی نیز هستند که با وجدانهای بیدار خود به مبارزه و مقاومت در برابر این جنایات برمیخیزند و امروز این صدا از اسرائیل و فلسطین تا دیگر نقاط این کره خاکی بلند شده است. حتا براساس آخرین نظرسنجیها در آمریکا نیز امروز افکار عمومی (۶۸ درصد) علیه جنگ غزه و اقدامات دولت اسرائیل است. در اروپا این رقم بسیار چشمگیرتر است و شاهد اعتراضات بیسابقهای در برخی از این کشورها همچون انگلیس و هلند بودیم، معترضان در شعارهای خود خواستار آزادی فلسطین و پایان جنگ غزه شدند.
همین اعتراضات و فشار افکار عمومی است که سران دولتهای امپریالیستی از انگلیس تا فرانسه، کانادا و استرالیا را مجبور به واکنش کرده است. برخی از این دولتها در طول جنگ دو ساله علیه مردم فلسطین بیقیدوشرط از اسرائیل حمایت کرده بودند، اما اکنون تحت فشار افکار عمومی و فجایعی که در برابر چشمان مردم جهان رخ میدهد، مجبور به واکنش شدهاند. حتا ترامپ نیز مجبور شد تا برخلاف نتانیاهو به “گرسنگی دادن به مردم غزه” اعتراف کند.
بحران بزرگ انسانی در غزه به کدام سو می رود؟
هم اکنون بهطور واقعی دو دسته از دولتهای جهان در رابطه با غزه و مساله اسرائیل و فلسطین در برابر هم صفآرایی کردهاند. در یک طرف دولتهای آمریکا و اسرائیل قرار دارند. دولت اسرائیل بهخاطر جنایت جنگی و نسلکشی در غزه روز به روز منزویتر میشود، تا جایی که حتا دولت آمریکا نیز گاه مجبور به اتخاذ موضع در برابر دولت اسرائیل شده است، بهویژه آنکه دولت آمریکا منافع اقتصادی زیادی در کشورهای عربی خاورمیانه دارد که در دسته دیگر قرار دارند. منافعی که بهویژه در شرایط کنونی برای دولت آمریکا بسیار حیاتی هستند. وزیر خارجه آلمان نیز روز شنبه در بازگشت از اسرائیل گفت: “اسرائیل بهطور فزایندهای در سطح بینالمللی در حال منزوی شدن است”.
در آن سو دولتهای عربی، اتحادیه اروپا، انگلیس، کانادا، استرالیا و نیوزیلند قرار دارند که نمایش سیاسی اخیر آنها اجلاس سه روزه در مقر سازمان ملل متحد بود که به ریاست مشترک عربستان سعودی و فرانسه برگزار گردید. عوامل گوناگونی این گروه از کشورها را در کنار هم قرار داده است که یکی از آنها فشار افکار عمومی در کشورهای پیشرفته سرمایهداری بر دولتهاست.
در جریان این کنفرانس سه روزه برخی از کشورها که تاکنون دولت فلسطین را به رسمیت نشناخته بودند، اعلام کردند بزودی دولت فلسطین را به رسمیت شناخته و بر راه حل دو کشوری تاکید دارند. از آن سو دولتهای عربی و غربی با انتشار بیانیهای مشترک، خواستار خلعسلاح حماس و واگذاری سلاحها به تشکیلات خودگردان فلسطینی شدند. آنها ضمن محکومیت حمله حماس در ۷ اکتبر خواستار آزادی گروگانها و حضور نیروهای سازمان ملل در غزه برای حفظ امنیت در مرحلهی بازسازی آن شدند.
فشار افکار عمومی و سختتر شدن مواضع دولتهای غربی در برابر دولت اسرائیل، عاملی بود که دولت اسرائیل را مجبور کرد طرح “وقفه تاکتیکی” ۱۰ ساعته در عملیات نظامی (در سه منطقه پرجمعیت المواصی، دیرالبلح و شهر غزه) را اعلام کند تا امکان ورود کامیونهای حامل کمکهای انسانی سازمان ملل به این مناطق فراهم گردد. براساس گزارشات در روزهای گذشته حدود ۲۰۰ کامیون وارد این مناطق شدهاند، در حالی که بهگفتهی نهاد وابسته به سازمان ملل متحد نیاز روزانه غزه ورود دست کم ۵۰۰ کامیون کمکهای انسانی است. عقبنشینی تاکتیکی، محدود و موقت دولت اسرائیل بیانگر این نکته نیز هست که موازنه در سطح جهان چه در افکار عمومی و چه در بین دولتها به ضرر دولت اسرائیل که امروز منفورترین دولت جهان است، در حال تغییر بیشتری میباشد. در این شرایط، بهرغم تلاش صهیونیستهای سوپر افراطی، به نظر نمیآید نقشههایی که الحاق غزه را هدف قرار داده بودند، چه طرح ترامپ و چه طرحهای دیگر راه به جایی ببرند.
چه باید کرد؟
ارتش اسرائیل بهرغم اعلام “آتشبس” ۱۰ ساعته روزانه (از ۱۰ صبح تا ۸ غروب) در سه منطقه پرجمعیت، در خلال همان ساعات به حملات خود ادامه میدهد از جمله در یک حمله هوایی مادری به نام وفا و چهار فرزندش به قتل رسیدند. دولت اسرائیل همچنین بیشتر مردم غزه را مجبور کرده است تا در یک منطقه کوچک در ساحل جنوبی که حدود ۱۷ درصد از مساحت غزه است ساکن شوند و بیشتر آنها در چادرهایی با تراکم بالا زندگی میکنند. هر روز اخباری از کشته شدن فلسطینیان در صف غذا و یا در پی حملات ارتش اسرائیل منتشر میشود. تنها در روز سه شنبه هفتم مرداد ۷۰ فلسطینی جان خود را از دست دادند. به عقبنشینی دولت اسرائیل در رابطه با ارسال کمکها نیز نباید اعتماد کرد، همانطور که پرتاب کمکهای غذایی از آسمان که دولت اسرائیل اخیراً آن را به اجرا گذاشته و به برخی از کشورها اجازهی این کار را داده است، چیزی جز یک نمایش مضحک نیست. از سوی دیگر همانطور که در گذشته با بزرگکردن حماس تلاش کرد با ایجاد تفرقه در میان فلسطینیان مانعی در راه تشکیل دولت فلسطینی ایجاد کند، این بار نیز در حال تقویت گروه کوچکی مزدور به نام “نیروهای مردمی” از درون جوانان فلسطینی است که البته به جایی نخواهد رسید. این گروه متهم است که بخش مهمی از کمکهای انسانی وارد شده به غزه را در جلوی چشمان ارتش اسرائیل و در واقع تایید ضمنی آنها، تصاحب و در بازار آزاد به فروش میرساند. گروهی که قادر نیست حتا از میان جوانان گرسنه فلسطینی نیرو جذب کند و رهبر آن به خاطر همکاری با ارتش اسرائیل از سوی خانواده و قبیلهی خود (ترابین) طرد شده است.
برای بحران خاورمیانه و حل مساله فلسطین، بحرانی که بعد از جنگ جهانی دوم سر باز کرد و تاکنون ادامه دارد، در شرایط کنونی تنها یک راه بهطور واقعی وجود دارد و آن گسترش حمایتهای جهانی از مردم فلسطین و به رسمیت شناختن حق این مردم برای تعیین سرنوشت خویش توسط گروه باز هم بیشتری از کشورهاست، این حمایتهای عملی که یکی از اشکال آن تظاهرات است، تنها در صورتی موفقیتآمیز خواهند بود که با مقاومت و مبارزه مردم فلسطین گره بخورد.
آتشبس، آزادی زندانیان فلسطینی و گروگانهای اسرائیلی، بازسازی غزه، برگزاری انتخابات آزاد و بالاخره ایجاد دولت مستقل فلسطینی در سرزمینهای فلسطینی تنها راه واقعی برای پایان دادن به بحران خاورمیانه است، راهحلی که امروز حتا بسیاری از دولتهای جهان به آن حداقل در حرف باور دارند. راه حلی که گریزناپذیر مینماید.
نظرات شما