معلمان؛ از مبارزه با شعار “نه به فیش حقوقی” تا سازماندهی اعتصاب

“نه به فیش حقوقی” شعاری است که معلمان آن را به پرچم اعتراضات اخیر خود تبدیل نموده وزارت آموزش و پرورش و کل دستگاه حکومتی را به چالش کشیده اند. معلمان طی چندین روز متوالی، چه در شکل گروهی، چه به‎صورت انفرادی در بسیاری از شهرها با سوزاندن و پاره کردن فیش‎ها و احکام حقوقی و ریختن آن به سطل زباله، نسبت به ناچیز بودن حقوق‎ها و بی‎پاسخ گذاشتن مطالبات خویش، دست به اعتراض زدند. از همان آغاز شکلی‎گیری این شکل اعتراض، هر فرد یا گروه اعتراض‎کننده با این اقدام سمبلیک، سایر معلمان و فرهنگیان را به پیوستن به این حرکت اعتراضی دعوت می‎کردند. چنین بود که در تکرار و توالی اقدام معلمان، این حرکت اعتراضی و سمبلیک، به یک اعتراض جمعی و تقریبا سرتاسری تبدیل شد.

برخلاف سال‎های گذشته و روال معمول همیشگی که احکام حقوقی در فروردین ماه به معلمان ابلاغ می‎شد، امسال سه ماه به تعویق افتاد. بعد از سه ماه تاخیر وقتی که این احکام که میزان حقوق و مزایای هر معلم در آن مشخص می‎شود ابلاغ شد، موجی از نارضایتی و اعتراض شدید معلمان را در پی داشت.

سال‎هاست که معلمان زحمتکش و سخت‎کوش برای همسان‎سازی حقوق‎های دریافتی با سایر کارکنان دولت تلاش و مبارزه می‎کنند و خواهان افزایش حقوق به بالای خط فقر هستند. اما دولت جمهوری اسلامی نه در دوره حسن روحانی و نه در دوره‎های پیشین هیچ‎گاه به خواست‎های معلمان توجهی نکرده واین خواست محوری معلمان را برآورده نساخته است. اکثر معلمان به شغل‎های دوم و سوم روی آورده‎اند تا معیشت خود را تامین کنند. اما وضعیت اقتصادی و معیشتی اکثریت قریب به اتفاق فرهنگیان سال به سال بدتر شده است، به‎نحوی که در حال حاضر متوسط دریافتی ماهانه معلمان چیزی حدود یک و نیم میلیون تومان، یعنی کم‎تر از یک سوم خط فقر است. حسن روحانی که در وعده‎های توخالی گوی سبقت را از پیشینیان خود ربوده است، وعده داده بود حقوق معلمان در سال ۹۷ بیست درصد اضافه شود، اما تنها چیزی بین ۶ تا ۱۰ درصد اضافه شد. نیازی به توضیح نیست که این افزایش ناچیز حقوق معلمان، در برابر افزایش سرسام‎آور قیمت‎ها و کاهش شدید ارزش ریال، قطره آبی بیش نبود که در گرمای شدید تورم جز بخاری از آن باقی نماند و به سرعت دود شد و به هوا رفت. نه در سال گذشته و نه اساسا در تمام دوران ریاست‎جمهوری حسن روحانی، هیچ‎یک از خواست‎های معلمان پاسخ مثبت نگرفت. سال ۹۷ نیز همین روال ادامه داشته و نه تنها هیچ گام ولو کوچکی در راستای بهبود وضعیت معیشتی و حقوقی معلمان و عموم فرهنگیان برداشته نشده، بلکه با یورش به سفره بی‎رونق معلمان نیز همراه شده است. در احکام جدیدی که به معلمان ابلاغ شده و آن‎ها در اقدام اعتراضی خود این احکام را به آتش کشیده و به سطل آشغال سپردند، بند مربوط به “حق عائله‎مندی زنان مجرد” و بند مربوط به “فوق‎العاده سختی کار” از احکام حذف شده‎اند. احکام جدید گروه‎های مختلف معلمان با تغییراتی همراه است که همگی دال بر حذف یا کاهش مزایایی‎ست که تاکنون شامل حال فرهنگیان می‎شده است. به عبارت دیگر دولت و وزارت آموزش و پرورش آن، از اول سال ۹۷، رسما بخشی از حقوق و مزایای معلمان و عموم فرهنگیان را زده و دریافتی آن‎ها را کاهش داده‎اند. حذف امتیاز “فوق‎العاده سختی کار” در حالی صورت گرفته است که نه فقط هیچ بهبودی در شرایط کاری معلمان بوجود نیامده، بلکه شرایط کار از هر نظر بدتر و سخت‎تر شده، منجمله تراکم شاگردان در هر کلاس افزایش یافته است. تعداد شاگردانی که به فرض باید در سه کلاس درس تقسیم شوند و سه معلم وظیفه تدریس آن‎ها را انجام دهند، در یک کلاس جا داده شده و وظیفه تدریس آن‎ها بر عهده یک معلم گذاشته شده است. افزون بر این، نیروهای اجرایی مدارس نیز تحت فشار قرار گرفته‎اند. براساس دستورالعمل وزارت آموزش و پرورش، مدیران، معاونان، سرپرستان بخش و سایر نیروهای اجرایی می‎بایستی در هفته ۸ تا ۱۲ ساعت تدریس داشته باشند.

بنابراین روشن است که نه فقط گشایشی درکارفرهنگیان ویا بهبودی درشرایط کاری آن ها بوجودنیامده، بلکه کار درآموزش و پرورش پیوسته سخت‏ترشده است.با این‏همه نه وزارت آموزش و پرورش و نه کل کابینه روحانی و دستگاه حکومتی، نه تنها رغبتی برای رسیدگی به خواست ها و حل مشکلات صنفی و سیاسی و بهبود وضعیت حقوقی و معیشتی معلمان ندارند و تلاش مثمرثمری را انجام نداده‎اند، بلکه مستقیم و غیرمستقیم مجموعه فشارهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی علیه معلمان و عموم فرهنگیان را تشدید نیز کرده‎اند.

در تجمع اعتراضی اردیبهشت سال جاری که با فراخوان “شورای هماهنگی تشکل‎های صنفی معلمان” در تهران برگزار شد، معلمان زحمتکش و مبارز برای صدمین بار به طرح مطالبات خود پرداختند. اما دستگاه حکومتی، چنان‎که پیش از آن نیز نشان داده بود، باز هم از پذیرش خواست‎های معلمان سر باز زد و نه فقط قدمی برای تحقق مطالبات آن‎ها برنداشت، بلکه تجمع مسالمت‎آمیز معلمان را وحشیانه مورد یورش قرار داد. شمار زیادی از معلمان را مورد ضرب و شتم قرار داد و تعداد دیگری را نیز بازداشت و روانه زندان کرد. علاوه بر رسول بداقی، محمد حبیبی از دیگر فعالان صنفی معلمان نیز که هم اکنون بیش از ۷۰ روز در زندان بسر می‎برد، از جمله معلمانی هستند که در همین یورش وحشیانه دستگیر شدند. فعالان صنفی و فعالان جنبش اعتراضی معلمان، دست کم در یک دهه اخیر، جزو زندانیان سیاسی ثابت زندان‎های رژیم بوده‎اند و به تناوب، این یا آن معلم مبارز بازداشت و زندانی شده و بعضا به حبس‎های طولانی مدت محکوم شده‎اند. در حال حاضر نیز محمود بهشتی و اسماعیل عبدی دراعتراض به بازداشت خود، نقض حقوق زندانی و برای آزادی از زندان برای چندمین بار دست به اعتصاب غذا زده‎اند.

بی‎اعتنایی رژیم ارتجاعی و ضد اعتلاء و ترقی فرهنگ نسبت به معلمان و فرهنگیان و خواست‎های بر حق آن‎ها، نشان دهنده این واقعیت است که معلمان و عموم فرهنگیان برای وادار ساختن رژیم به پذیرش مطالبات‎شان، بایستی متحد و یکپارچه، به‎صورت متشکل و سازمان‎یابی شده و در اشکال مبارزاتی موثرتری وارد میدان مبارزه شوند تا بتوانند خواست‎های خود را با زور، بر رژیم تحمیل کنند. مبارزه متشکل اما در گرو تشکیلات و برخورداری معلمان از تشکل‎های مستقل و مبارز است. تشکل‎های صنفی موجود معلمان نیاز به بازسازی دارند. باید زمینه‎های مناسبی بوجود آورد که توده معلمان بتوانند نمایندگان واقعی خود را در جایگاه رهبری این تشکل‎ها قرار دهند. چند ده تشکل صنفی معلمان حدود ۱۰ سال است نتوانسته‎اند نشست‎های عمومی خود را برگزار نمایند. رژیم تاریک‎اندیش و سرکوب‎گر حاکم مانع شده است که این تشکل‎ها مجمع عمومی خود را برگزار و اعضاء رهبری یا هیات مدیره آن را انتخاب کنند.

نیازی به توضیح نیست که رهبری این تشکل‎ها با ترکیب و کیفیت تاکنونی نتوانسته‎اند و نمی‎توانند و بخشاً حتا نمی‎خواهند در راستای تحقق مطالبات معلمان مبارزات متشکل و مؤثری را سازمان دهند. به‎گفته محمد حبیبی معلم در بند و عضو کانون صنفی معلمان، در بعضی از این تشکل‎ها تقریبا ۹۰ درصد و حتا بیش از ۹۰ درصد افراد تصمیم‎گیرنده، نیروهای بازنشسته هستند که به علت کهولت فاقد انرژی و کارآیی لازم برای پیشبرد مطالبات معلمان هستند! باید افزد که بعضی از آن‎ها نیز اسیر و تحت نفوذ اندیشه‎های “اصلاح‎طلبی” و “اعتدال‎گرایی” و لاجرم دنباله‎رو جناح‎های حکومتی بوده‎اند. از این رو این تشکل‎ها نیازمند یک خانه تکانی جدی و اساسی هستند. طی دو سال اخیر برخی از این تشکل‎ها توانسته‎اند مجمع عمومی خود را برگزار نمایند. معلمان زحمتکش و سخت‎کوش، از هر گونه موقعیتی که در این زمینه بوجود آید، باید به حداکثر بهره جویند. نیروهای جوان آگاه، مورد اعتماد و پیگیر مطالبات خود را به رهبری و هیات مدیره این تشکل‎ها بفرستند. دولت زیر پوشش “نظارت”، سعی می‎کند عناصر حلقه به گوش خود را به این تشکل‎ها و رهبری آن بفرستد. عوامل حکومتی با تمام توان خود به شیوه‎های گوناگون می‎کوشند در میان معلمان و در میان تشکل‎های صنفی آن‎ها، نفاق و چند دستگی ایجاد کنند و تشکل‎های صنفی معلمان را فلج کنند. معلمان آگاه و مبارز باید هوشیار باشند و این تلاش‎های مذبوحانه را افشاء و خرابکاری آن‎ها را خنثی سازند و از هرگونه مداخله دولت در تشکل‎های مستقل خود و سازوکار آن ممانعت به‎عمل آورند.

تردیدی در این مساله وجود ندارد که اعتراضات معلمان در هر شکل و شیوه‎ای، بهتر از سکوت و خاموشی‎ست و اثرات نسبی خود را خواهد گذاشت. اعتراض در شکل پاره کردن فیش‎های حقوقی نیز یکی از این شیوه‎هاست. اما به تجربه ثابت شده است که جمهوری اسلامی رژیمی نیست که با این شیوه‎های مبارزه و اعتراض، تن به عقب‎نشینی بدهد. برای وادار ساختن آن به عقب‎نشینی به شیوه‎های مبارزاتی موثرتری نیاز هست. یکی از موثرترین اشکال مبارزه و اعتراض، اعتصاب و تعطیلی کلاس‎های درس است. اعتصاب سراسری و تعطیلی کلاس‎های درس نه فقط اداره آموزش و پرورش در کل شهرها را به تعطیلی ودولت را درمقیاس سراسری به چالش می‎کشاند، بلکه در ادامه خود، دانش‎آموزان و والدین و سایر بستگان آن‎ها را نیز به میدان مبارزه و اعتراض جمعی و آشکار می‎کشاند.

ازسوزاندن فیش های حقوقی تا تعطیل کلاس درس و سازماندهی اعتصاب سراسری،راه درازی نیست،گرچه پر ازمانع و سنگلاخ است اما باید آن را پیمود. با این شیوه اعتراض و مبارزه و استمرار آن، اگر که معلمان گام‎هایی را که پیش از این به سوی اتحاد وهمکاری با کارگران برداشته‎اند نیز تکمیل کنند، میزان اثرگذاری مبارزات خود را دوچندان خواهند کرد.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۸۲ در فرمت پی دی اف

 

دیدگاه خود را بنویسید

لطفاً دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفاً نام خود را وارد کنید

تماس با ما

پست الکترونیک: info@fadaian-minority.org

کمک مالی

پیکار

خیزش دی

«رؤیاها»

نظرات شما