همکاری سازمان اکثریت با جریان اصلاح‎طلب برای نجات رژیم از بن‎بست و بحران

در تاریخ ۲۶ خرداد، متن نامه یا بیانیه‎ای که به امضاء بیش از صد نفر رسیده است در برخی رسانه‎ها انتشار یافت. در این بیانیه که نام و امضای  تعدادی ازاعضا و رهبران اکثریت و عضو شورای مرکزی حزب جدید دست پخت اکثریت، “حزب چپ”، در کنار اسامی گروهی از اصلاح‎طلبان درون و بیرون حکومت آمده، ضمن اشاره به دیدار رهبران آمریکا و کره‎شمالی، از حکومت و دولت جمهوری اسلامی خواسته شده بدون هیچ قید و شرطی وارد مذاکره مستقیم با دولت آمریکا شود. در بیانیه چنین آمده است: “ما افرادی از طیف‎های مختلف فکری و سیاسی بر این نظریم که اینک وقت آن رسیده است که بر اختلاف دیرینه ایران و آمریکا نیز نقطه پایانی گذاشته شود. از این رو خواهان مذاکره مستقیم و بدون هیچ قید و شرطی از سوی طرفین هستیم”.

صرف نظر از این‎که این بیانه، واکنش‎های به نسبت تند جناح اصول‎گرای حکومت را در پی داشت و برخی آن را “تسلیم‎نامه”، “احمقانه”، “توصیه تسلیم‎پذیری” و مایه “حقارت و ذلت” خواندند و تا جایی پیش رفتند که گفتند، بعضی‎ها درداخل کشور در همدستی با خارج، در راستای منافع دشمن حرکت می‎کنند و برای آن خوراک تهیه می‎کنند، هم‎چنین صرف‎نظر از این‎که در شرایط کنونی مذاکره مستقیم و رسمی ایران با آمریکا آن هم بعد از تجربه برجام و “عهدشکنی” آمریکا چقدر ناممکن به‎نظر آید یا تحت شرایط اعمال تحریم‎ها و تشدید فشارها چقدر ممکن گردد و این‎که اساسا این مذاکرات چه نتایج و عواقبی را در پی داشته باشد که در این نوشته مورد بحث ما نیست، اما این بیانیه، ماهیت حزب چپ اکثریت و صحت تحلیل سازمان ما در کار شماره ۷۷۵ در مورد این حزب “جدید” دست پخت اکثریت و این‎که سیاستی جز همراهی با حکومت و جناح اصلاح‎طلب آن ندارد، را نشان داد. امضا بیانیه توسط بهروز خلیق وشماردیگری ازاعضا و رهبران حزب چپ اکثریت و همراهی آن با کسانی چون جلال جلالی‎زاده نماینده مجلس ششم و رئیس ستاد انتخاباتی روحانی، احمد منتظری، جمیله کدیور نماینده مجلس ششم و همسر عطاءالله مهاجرانی، عیسی سحرخیز، محمد صادق جوادی حصار عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی، حسین کروبی، غلامحسین کرباسچی دبیر کل حزب سازندگی و چند دوجین دیگر از اصلاح‎طلبانی که رسوای خاص و عام‎اند، اگرچه یک نمونه جزئی‎ست، اما همین نمونه جزئی، محور اصلی سیاست‎ها و جهت‎گیری‎های حزب چپ اکثریت را بر ملا می‎سازد. اگرچه آ‎ن‎ها پنهان نکرده بودند که در میان رهبران و گردانندگان اصلی این “حزب” کسانی هستند که نه بطور پنهان و پوشیده بلکه خیلی صریح و بی‎پرده خود را “اصلاح‎طلب” می‎دانند و هدف اصلی آن‎ها نیز تقویت جریان “اصلاح‎طلب” در جمهوری اسلامی‎ست، اما با این موضع‎گیری رسمی و همراهی حزب چپ اکثریت با اصلاح‎طلبان، ابهام و تردیدی اگر به فرض در مورد ماهیت اکثریت و حزب چپ آن وجود می‎داشت نیز برطرف شد. ما گفته بودیم که این حزب به اصطلاح چپ، همان سازمان اکثریت است با این تفاوت که چند نفری به آن پیوسته‎اند و موضع ما در مورد این جریان، همان موضع قبلی سازمان در مورد اکثریت است. ما گفته بودیم که سازمان اکثریت که بخاطر اتحاد با ارتجاع و حمایت از رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی در سرکوب و کشتار مردم نقش داشته و یک سازمان مطرود در میان سازمان‎های سیاسی چپ، دموکرات، انقلابی و کمونیست است، برای آن‎که خود را از مخمصه بدنامی و انفراد نجات دهد، با تغییر نام می‎خواهد وانمود کند که گویا یک سازمان جدید پدید آمده که به عملکرد ننگین اکثریت ارتباطی ندارد و گفتیم که این جز یک پندار و خیال نیست که با این ترفند بتوان ننگ سیاست‎ها و عملکرد خود را پاک کرد. هنوز حتا دو هفته هم از آن‎چه گفته شد نگذشته بود که در بزنگاه نرد عشق این حزب با اصلاح‎طلبان، مشخص شد که این حزب به اصطلاح چپ، همان اکثریت است با ادامه همان سیاست‎ها. اکثریتی که تمام دوران حیات ننگین آن مشحون از بده بستان با جناح‎های حکومتی و همدستی با ارتجاع بوده است.

کرباسچی شهردار سابق تهران و یکی از امضاکنندگان این نامه در مصاحبه با “اعتماد” در ارتباط با این نامه می‎گوید: “این نامه برای مقابله با “افراطیون”ی است که با بیانیه‎ها و یا حضور در رسانه‎ها سعی در تشدید بن‎بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند” وی در ادامه می‎گوید: “اگر بابی باز شود که سیاسیون دل‎سوز چه در داخل و چه در خارج از کشور به این نتیجه برسند که برای حفظ کیان جمهوری اسلامی، حفظ کشور، عدم ایجاد مشکلات برای نظام و انقلاب، یک موضع‎گیری سیاسی مثبت انجام شود، اتفاق خوبی است” (تاکید از ماست).

حفظ کیان جمهوری اسلامی و نظم موجود، هدف نخست و محوری این تلاش‎هاست و سازمان اکثریت البته همواره خواهان حفظ نظم موجود بوده است. هر کس بحث‎ها و سیاست‎های اکثریت را دنبال کرده باشد یقینا به این نکته نیز پی برده است که خط‎مشی این جریان در ارتباط با تغییر و تحولات جامعه، همواره متکی به طبقه حاکم و جناح‎های حکومتی بوده است و در درجه اول در جستجوی متحدینی در درون حاکمیت، و بعد در میان سایر گروه‎بندی‎های سیاسی بورژوایی در حول و حوش حاکمیت بوده است. اکثریت بود که از ارتجاع اسلامی یک رژیم “ضد امپریالیست”، “انقلابی” و “پیش برنده خواست مردم” ساخت! در همان شرایطی که اقلیت ماهیت رژیم تاریک‎اندیش حاکم را برملا می‎ساخت و خواهان براندازی آن بود در برابر عوام‎فریبی‎های “ضد امپریالیستی” مرتجعین حاکم و پادوان اکثریتی آن‎ها به دفاع از آزادی و دموکراسی برخاست و بارها اعلام کرد هیچ مبارزه‎ای علیه امپریالیسم نمی‎تواند از مبارزه برای آزادی و دموکراسی جدا باشد، سازمان اکثریت از ارتجاع‎ هار حاکم به عنوان یک رژیم “ضد امپریالیست” یاد نموده و با تمام توان خود نه فقط به دفاع و حمایت از رژیم برخاست، بلکه درست زمانی که ارتجاع سرگرم سرکوب کمونیست‎ها بود دست در دست ارتجاع نهاد و در شناسایی و لو دادن انقلابیون و کمونیست‎ها، از جمله رفیقان ارزشمند ما سیامک اسدیان و سعید سلطانپور، خدمات شایانی به ارتجاع و ضد انقلاب حاکم نمود.

سیاست همدستی با ارتجاع و دفاع از آن اگر زمانی تحت عنوان دفاع از “خط امام” اجرا می‎شد، بعدها تحت توجیهات و پوشش‎های دیگری مانند “شکوفاسازی جمهوری اسلامی” و بعدتر دفاع از حزب‎اللهی‎ها و به اصطلاح‎ اصلاح‎طلبانی که دست‎های‎شان تا آرنج به خون کمونیست‎ها و مبارزین آغشته است، به اجرا درآمد. سازمان اکثریت در ادامه تلاش‎های خود برای حفظ نظام، حفظ “کیان جمهوری اسلامی” و جلوگیری از بحرانی‎تر شدن وضعیت رژیم، آذرماه ۷۳ به خامنه‎ای نامه نوشت و در آن چنین استدلال کرد که تعیین خامنه‎ای به رهبری حکومت اسلامی “مبتنی بر سنت شیعه” و “اعلمیت” که مورد “تصدیق اولیای شریعت و جامعه روحانیت” باشد، نبوده است. آن‎گاه خیرخواهانه به وی نصیحت می‎کرد که جای خود را به “رهبر” دیگری که انتخاب وی بر “سنت مذهب شیعه” استوار باشد و “اعلمیت” داشته باشد، واگذار نماید!

سال ۷۴ نیز “پایان دادن به استبداد فقاهتی” از طریق انتخابات آزاد را پیش کشید. اکثریت که تمام هنر سیاسی‎اش به زندگی در میان جنا‎ح‎های حکومتی و تلاش برای اتحاد با آن‎ها خلاصه می‎شود، سال ۷۵ اتحاد با “قاطبه روحانیت” را جایگزین اتحاد با “خط امام” کرد. اکثریت که دهه شصت از استبداد مذهبی و دیکتاتوری عریان بورژوازی با جان و دل دفاع می‎کرد و همه گونه همکاری با رژیم و دفاع از ارتجاع حاکم و همراهی در سرکوب کمونیست‎ها و مبارزین را تحت عنوان دفاع از یک “رژیم مترقی و ضد امپریالیست” توجیه می‎کرد، بعدها مدافع سینه چاک دیکتاتوری پوشیده بورژوازی و دموکراسی پارلمانی شد. البته نه این‎که رژیم حاکم سرنگون شود و دموکراسی پارلمانی جای آن بنشیند، بلکه می‎خواست به رژیم جمهوری اسلامی به نحوی کاملا مسالمت‎آمیز و به شیوه‎ای “متمدنانه”، “پایان داده شود”! شعاری که هنوز هم در راس شعارها و سیاست‎های سازمان اکثریت و حزب چپ آن است.

اکثریت نه فقط همواره مخالف براندازی و سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی بوده است، بلکه از اساس حتا با طرح شعار سرنگونی رژیم  وهمه کسانی که دراین راه تلاش می کنند نیز مخالف  بوده و مخالف است. اکثریت در واقع وظیفه دفاع از نظم موجود و دفاع از جمهوری اسلامی را، اکنون با ابراز نفرت از اعمال قهر توده‎ای برای سرنگونی رژیم و ایستادن در مقابل انقلاب انجام می‎دهد. اکثریت (و حزب چپ آن) می‎خواهد جمهوری اسلامی و نظم حاکم پا بر جا بماند اما بجای خامنه‎ای، ولی‎فقیه دیگری در راس آن باشد و در بهترین حالت، ولی فقیه و استبداد فقاهتی نباشد. این ولایت فقیه و استبداد آن، همان ریسمان سیاهی‎ست که همه راست‎ها از قماش اکثریت و حزب توده و دیگر راست‎های میانه و خجول، خود را به آن آویزان کرده‎اند و تمام سیاست‎های ارتجاعی و راست‎روی‎های خود طی چهار دهه اخیر را در پوشش مبارزه با ولایت فقیه و استبداد فقاهتی توجیه کرده‎اند. این حزب “جدید” به اصطلاح چپ که حزبی‎ست بورژوا- رفرمیست در رده گروه‎ها و احزاب “اصلاح‎طلب”، حزبی‎ست که از لحاظ تفکری شبیه حزب توده ودرست‎تر گفته باشم حزبی‎ست دست‎ساز سازمان اکثریت نیز به همین سیاست ادامه خواهد داد.

نامه‎نویسی به دیکتاتورها و مسئولین جمهوری اسلامی امر تازه‎ای در حیات این جریان نیست. نامه به بوش و بازرگان و امثال آن نیز در پرونده اکثریت بایگانی‎ست. این سیاست‎ها اتفاقی و از روی تصادف نیست، بلکه ریشه در منافع این جریان دارد که با حفظ منافع بورژوازی و نظم موجود گره خورده است. ارتداد و خیانت اکثریت نیز از روی تصادف نبوده است.

سازمان اکثریت بیهوده تلاش کرد با حذف واژه اکثریت از حزب خودساخته، سیاست‎های ننگین و جنایت‎بار خود را لاپوشانی کند. سازمان اکثریت گیریم که جامه سر تا پا ننگ‎آلود آغشته به چرک خون “اکثریت” را آویزه میخ کرده باشد، اما با میخ خیانتی که تا اعماق جامعه فرو رفته است نمی‎تواند کاری انجام دهد. سازمان اکثریت تصور می‎کرد که با حزب‎سازی جدید و حذف واژه “اکثریت”، قادر است عملکرد ننگین خود را از اذهان جامعه بزداید غافل از آن که سیاست‎ها و عملکرد ننگین اکثریت را با آب هزار رودخانه نمی‎توان شست و پاک کرد چه رسد به حذف یک واژه یا تغییر نام! مردم ایران نقشی را که سازمان اکثریت در همکاری با جمهوری اسلامی در کشتار و سرکوب و اسارت مردم داشته است هرگز فراموش نخواهند کرد. سازمان اکثریت در حالی‎که سیاست‎های گذشته در رابطه با اتحاد با جناح‎های حکومتی و حفظ نظم موجود را دنبال می‎کند، در همان حال تلاش کرد، رنگ عوض کند. ننگ اما با رنگ پاک نمی‎شود. تنها عمق خاک است که مشام جامعه را از آزار تعفن این جسم بویناک پاک می‎کند.

در تلاش‎های وسیع و گسترده‎ی جناح‎های مختلف بورژوازی و حامیان بین‎المللی آن‎ها بویژه طیف اصلاح‎طلبان حکومتی برای بیرون کشاندن رژیم جمهوری اسلامی و تمام نظم موجود از غرق آبی که در آن گرفتار آمده است، سازمان اکثریت نیز به فراخور توان و ظرفیت خود، این بار تحت عنوان “حزب چپ” دارد سهم خود را ادا می‎کند. از بداقبالی حزب چپ اکثریت اما باید گفت، راهی برای حل بحران وبرون رفت از بن‎بست و نجات رژیم از این غرق‎آب هلاکت‎بار وجود ندارد. رژیم جمهوری اسلامی به آخر خط رسیده است و کارگران و زحمتکشان ایران به کم‎تر از سرنگونی رژیم، به زیر کشیدن تمام نظم موجود و کوتاه کردن دست تمام جناح‎های بورژوازی و نوکران آن‎ها رضایت نخواهند داد.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۷۸ در فرمت پی دی اف

 

دیدگاه خود را بنویسید

لطفاً دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفاً نام خود را وارد کنید

تماس با ما

پست الکترونیک: info@fadaian-minority.org

کمک مالی

پیکار

خیزش دی

«رؤیاها»

نظرات شما