ستون مباحثات- کنگره ۱۱حزب کمونیست ایران- کومله، گرایش مسلط بر فضای کنگره، وبحث های پی آمد اعضاء،هواداران ودوستداران این جریان درجلسات انتقادی که بدنبال جلسات کنگره صورت گرفت،همه نمایشی از قدرت گرفتن سیاست خرده بورژوازی بر حزب کمونیست ایران وسازمان کومله بود.سیاستی که نه تنها از طرف رهبری این حزب پیشنهاد وبا استقبال نسبی در روند کنگره روبرو بود،بلکه به پیروی از رهبری، بخش زیادی از اعضاء وهوا داران این جریان ،به تأئید آن پرداختند.موردی  که در احزاب وسازمان های مدعی سیاست سانترا لیسم دمکراتیک کمتر اتفاق می افتد، وهواداران بفوریت تن به طرح های پیشنهادی غیرضروری وبی مورد  نمی دهند.!این اتفاق زمانی اهمیت بیشتر پیدا می کند که حزب کمونیست ایران بمثابه یک جریان لنینیست بلحاظ تشکیلاتی کماکان خودرا درردیف احزاب وسازمان های انقلابی می داند ومرزبندی با این جریانات حداقل درقالب رسمی وبرنامه ای تاکنون از طرف این حزب صورت نگرفته.!

من اخیراً و از طریق تلویزیون کومله، درجریان پخش جلسات کنگره ۱۱حزب کمونیست ایران وموضوع بحث های آن قرار گرفتم. بدیهیست با یک باروبطور ناقص ونامرتب  گوش سپردن ودیدن بحث های کنگره ازطریق تلویزیون،نمی توان آگاهی های لازم راازجریان روند کنگره کسب کرد.! تفاوت بسیاری با خواندن متن  پیشنهادی ویامصوبات کنگره،ویا درتماس زنده بودن با کنگره دارد.

یکی از موضوعاتی که درکنگره وبدنبال آن در جلسات بعدی، که بیشترین حاشیه را داشت،موضوع رفرم یا انقلاب ویا آن طور که در کنگره و پیرامون آن، در میان اعضاء وهواداران حزب مورد بحث تائیدی یا انتقادی قرار گرفت،رفرم وانقلاب بود.!البته کمتر نظرات انتقادی مطرح شد وبیشترنظرات ارائه شده درتأ ئید موضوع بود.!

بحث را رفیق ابراهیم علیزاده مطرح نمود وطی نطق خود بعنوان سخنران سیاست گذار حزب به حاضرین در جلسات کنگره عنوان نمود،که چگونه وتا کنون طی سال های طولانی، دو حرف وکلمه کوچک وناچیز “یا” و”واو” وتشخیص وکاربرد این دو حرف در مبحث کلان «رفرم یاانقلاب» ویا«رفرم وانقلاب» مارا از بکارگرفتن درست موضوع درکاربست عملی مبارزه باز داشته.!

البته طرح این موضوع توسط رفیق علیزاده،کمتر جانبدارانه بود و ایشان مدعی کشف این موضوع نبود.اما در جلسات پی آمد وبعدی کنگره از طرف بعضی از اعضاء و دوستداران حزب،عنوان شد که اولین بار درتاریخ جنبش کمونیستی ایران است، که حزب ما به اهمیت این موضوع پی برده است.!!

بی شک عنوان کردن  عدم تمیزتاکنونی بین «واو» و«یاء»از طرف رفیق ابراهیم علی زاده،و گفتن کشف این موضوع برای اولین بار توسط اعضاء و  دوستداران حزب کمونیست ایران – کومله درجریان روند کنگره ۱۱،بیشترین شگفتی وکنجکاوی را ازطرف سایر احزاب ،سازمان ها ، و کمونیست های منفرد ایرانی را بر خواهد انگیخت.!!وحداقل اینکه کمونیست های کارگری وحکمتیست در این میانه مدعی حزب خواهند بود.!ویقینا ادعا های خود را باذوق زدگی در مقابل حزب کمونیست  عنوان خواهند کرد.!

رقبای اولیه جنبش کمونیستی در دوره پا گیری این جنبش، بنوعی رفرمیست ها بودند،واساسا اندیشمندان اجتماعی وراه وکارهای اجتماعی و ساختارهای بالنده اجتماعی همه دراین دوره در خدمت رفرم اجتماعی بوده،جنبش اصلاحی  تا دوره جنبش پراکنده ی  آنارشیسم ، ومجموعه سوسیالیست های تخیلی وسرانجام تا آستانه جنبش مارکسیسم جنبش غالب بوده، که توسط افراد پیشگام درمسائل اجتماعی هدایت می شد ،  واتحادیه ها ،انجمن های خیریه ای  ،تعاونی  ها وانجمن های همیاری وکلنی های مذهبی که در میان بخش هائی از جوامع دراین دوره وجود داشته، همه نمونه ای  ازکارکرد  رفرم واصلاح ومحصول تاریخ اجتماعی این دوره هستند .

هرگاه بخواهیم درحوزه تئوریک واندیشه های اجتماعی دراین مرحله از تاریخ اجتماعی،درمورد انقلاب یا رفرم قضاوت کنیم وبه نتیجه برسیم،بمثابه پیروان وفادار مارکس،به جمله حک شده برمزارمارکس باید رجوع کنیم “فيلسوفان تنها جهان را به شيوه‌های گوناگون تعبير کرده‌اند. مسأله اما بر سر دگرگون کردن جهان است” دراین مرحله از تاریخ مبارزه اجتماعی وجنبش کمونیستی،این جمله به بهترین نحوی مرز میان اصلاح طلبی وتحول طلبی یا انقلاب رامشخص می کند،وراه را بر اندیشه های رفرمیست ،اصلاحی ،خیر خواهانه وناکارآمدی که ناخواسته وبیشتر درکار توجیه سیاست های غالب ودر خدمت حکومت ها ی مسلط بودند می بست.

مارکس وانگلس بمثابه آموزگاران پرولتاریای جهانی، بدنبال رشته انقلابات و جنبش های مبارزاتی که در کشور های اروپائی درسال‌های میانی قرن نوزده وبه دنبال آن درکمون پاریس پیش آمد باتحلیل وجمعبندی ازاین مبارزات،آموزه های بیشتری از موضوع رفرم وانقلاب به ما می دهند.طبقه کارگر ،اقشار تهیدست،وکشاورز، هسته کانونی نیروهای اجتماعی هستند که مارکس به دفاع از آنان می پردازد، ومارکسیسم بمثابه علم رهائی طبقه کارگردر خدمت ودر پشبرد اهداف واستراتژی طبقاتی این نیروها وارد عرصه مبارزات اجتماعی می شود. مبارزات توده ای دراین مرحله ازتاریخ درعرصه ی وسیعی میان اقشار وگرایشات متفاوت ازفئودالی تا بورژوازی محافظه کاروبورژوازی دمکرات ولیبرال وارتجاع سلطنت طلب در جریان بود. در هرمرحله ودر هرنقطه ای از اروپا که دو گرایش غیر کارگری مثلالیبرالی ودمکرات در مقابل گرایش ارتجاع فئودالی یاسلطنت طلب درکشاکش مبارزه ویا رویاروی هم قرار می گرفتند ،مارکس در عین اینکه سیاست واستراتژی مبارزاتی اش درراه رهائی طبقه کارگر وانقلاب اجتماعی بوده ،بنفع جریان مترقی ورادیکال موضع گیری ودفاع می کرد،گرایشی که در مسیر تحول تاریخ مثبت تر بود ودر همسوئی بیشتری با طبقه کارگر ونیروهای آزادیخواه قرار داشت .

 دربسترتاریخی مبارزه طبقاتی، احزاب وجریانات  جنبش بین الملل کمونیستی ورهبری این احزاب بخصوص لنین وروزا ودیگر رهبران بین المللی جنبش کمونیستی به پیروی از شیوه مارکس،درمبارزه بادشمن طبقاتی کارگران ،نظام سرمایه داری و نیروهای دروغین ،ناپیگیر ورفرمیست درون جنبش، به مبارزه ا ی منظم وپیگیرانقلابی پرداختند.بحث وجدال های تئوریک روی موضوعات از جمله مقوله مورد نظر ما درشرایطی که جنبش کمونیستی به شکل وسیعی در حال گسترش بود ،جریان داشت. اوج این مبارزه درمرحله وقوع جنگ جهانی اول ،فروپاشی بین الملل دوم ووقوع انقلاب اکتبر میان انقلابیون کمونیست ورفرمیست ها بود.

موضوع « رفرم یا انقلاب» و«رفرم وانقلاب» آن طور که رفقای حزب کمونیست درکنگره ۱۱ خود به آن پرداختند، اساسا بحث جدیدی نیست،یکی از بحث های دیر پای جنبش بین المللی کمونیست از ابتدای شکل گیری این جنبش تا کنون بوده،بخش اعظمی ازنیرو وانرژی جریانات کمونیست درسطح جنبش بین الملل ودر جنبش کمونیستی ما تا آنجا که به نیروهای موجود درون همین جنبش مربوط می شود،روی مقوله اصلاح یا انقلاب هزینه شده و این بحث همچنان میان نیروها وجریانات کمونیستی ونیروهای منتسب به کمونیسم یا رفرمیست ها  ادامه دارد. کمونیست های انقلابی هیچگونه ابهامی روی تعریف وکارکرد اصلاح وانقلاب یا رفرم یا انقلاب نداشته اند،وبا تمام جیک وپوک این مقوله درمسیر مبارزه ی انقلابی طی صدسالی که از عمرانقلابی جنبش کمونیستی ایران می گذرد،آشنا هستند. دردوره شکل گیری حزب رفرمیست منحط توده ، و درپی سال های کودتای سی ودو وبعد ودردوره رفرم ارضی وانقلاب سفید شاهانه و همچنین درسه چهار دهه اخیر، بحث رفرم وانقلاب در بیرون از جنبش کمونیستی ودر درون نیروهای کمونیست دراشکال متفاوتی ادامه داشت.

بحث روی این موضوع درمسیر مبارزه طبقاتی طی دو سه دهه اخیرکه  برخی از نیروهای درون جنبش کمونیستی با تعریف متفاوتی که از مقوله رفرم وانقلاب ارائه دادند ،نیزادامه داشته .ازجمله بحث روی تعریفی که اخیرا رفقای حزب کمونیست ایران در کنگره ۱۱ازمقوله اصلاح یاانقلاب یا اصلاح وانقلاب داشتند .برخلاف نظر  رفقای حزب کمونیست ایران که خودراازاولین طرح کنندگان این مقوله در شکل جدید آن می دانند، بیشترازدو دهه ازطرح این موضوع توسط حزب کمونیست کارگری وحکمتیست می گذرد.! وجدال هائی ازطرف دیگرنیروهای جنبش درمقابل طرح این موضوع توسط حزب کمونیست کارگری، برای این حزب درپی داشت. رفقای حزب کمونیست ایران درکنگره  ۱۱ خود بعدازگذشت بیشترازدودهه می خواهند دردنباله روی از حزب کمونیست کارگری پای خودراجای پای این حزب بگذارند، ودر تناقضی پایداروفرسایشی نشستن میان دوصندلی را آزمون وتمرین کنند.!وبه تقلید ازیک دنیای بهترکه تجلی آن «جمهوری انسانی» و«دنیای مدرن ومرفه و…» است، به مصوبات جدیددرکنگره ۱۱خودبپردازند.!طرح موضوع «رفرم یا انقلاب »ویا « رفرم وانقلاب» فرقی نمی کند،ادامه همان رفرمیسم و یک چرخش به راست ،وچیزی جز کم بها دادن به دستاوردهای تئوریک جنبش کمونیستی بین الملی،حاصل تلاش بلشویک ها به رهبری رفیق لنین ،واسپارتاکیست ها به رهبری رفیق روزا،وجنبش  کمونیستی انقلابی بین الملل وایران  نمی تواند باشد. حزب کمونیست ایران با انتخاب این سیاست، مشی درست تاکنونی خود راکه در پیشبرد مبارزه عمومی ودر راستای استراتژی طبقه کارگر بوده ، زیر سئوال می برد.!حزب هدف خودرا از طرح این موضوع بها دادن به خواست های فوری طبقه کارگر می داند.! درحالی که بخش اعظمی ازبرنامه مبارزاتی کلیه احزاب وسازمان های انقلابی مارکسیست درمبارزات جاری، به پیشبرد مبارزات مرحله ای وحداقلی ومبارزات موضعی روی ایجاد امکانات  رفاهی وآموزشی ،درمانی وبهداشت کارگران ومحیط کار،ایجاد تشکل های کارگری،افزایش حقوق کارگران،بیمه های اجتماعی ،بهبود شرایط وایمنی کارگران اختصاص دارد،مبارزه علیه اختناق،سانسور،علیه زندان واعدام ومبارزه دمکراتیک درراه دمکراسی و آزادی های سیاسی واجتماعی بخشی از خواست‌های فوری طبقه کارگر وسازمان‌ها واحزاب کمونیست متعلق به این طبقه بوده،که هم امروز هم با تمام توان درجهت اهداف استراتژی وانقلابی خود درتلاش برای تحقق این خواست ها فعالیت می کند.فعالیت هائی که ظاهراچون دریک قالبی با نام مشخص “رفرم” دربرنامه احزاب وسازمان ها  گنجانده نشده اند،حزب کمونیست ایران آنها را نا دیده می گیرد،ودرردیف اشتباه و غفلت های احزاب وسازمان های کمونیست  می گذارد .!

 رفیق ابراهیم علی زاده  سخنران مسائل استراتژی حزب درکنگره درتوجیه تز«اصلاح وانقلاب»دریکی از جلسات ،درتأئید ودرستی تصمیم حزب وقانع کردن اعضاء،یا احتمالااینکه وانمود کند دراین انتخاب هیچگونه امتیازی به رقبای بانی نداده!!به موردی اشاره کرد که قضیه بیش از پیش شکل گلَ  گشُادی به خود گرفت،وخودش هم بااعتراف به همین موضوع گفت ،طرح این موضوع حاشیه بسیار دارد واصولا حاشیه اش ازمتن طولانی تراست.!این باربرای توجیه انتخاب تز رفرم مسئله را ازدیدگاه رفرمسیم مطلق وبااستنادکردن به قول خودش ازاستاد شناخته شده دانشگاه که کتاب هایش درمیان دانشگاهیان وافراد روشنفکر شناخته شده است پرداخت.! وبا نقل قول از کتاب ترجمه آریانپوردرتعریف اصلاح وانقلاب گفت،تنها تفاوت دو موضوع انقلاب ورفرم، در دو کلمه کند وتند است.!بلحاظ مضمون هیچ تفاوتی باهم ندارند.!اصلاح وانقلاب یک ماهیت دارند.!فقط اجرای انقلاب تند انجام می گیرد، واصلاح کند.!  رفیق علی زاده درادامه روشنگری خود،دست مردان پیر ،مجرب وتوانا، وزنان ومردان جوان ورزیده ای که یک عمردرداخل حزب ودر درون جنبش برعلیه رفرمیسم مبارزه کرده بودند را گرفت تا شبیه کودکان به راه ببرد.!وگفت منظوراز اصلاح  ورفرم مبارزه درون جنبش کمونیستی  باگرایشاتی مثل راه کارگر وبخش هائی از فدائی؟ ونیروهای درون اتحاد است.؟!ودراین زمینه به توضیح وتعریف برای حاضرین پرداخت.

درمجموع تعریفی راکه رفیق علی زاده به کنگره حزب کمونیست ایران از اصلاح ورفرم ارائه داد،اینگونه بود ، که مثلا جریانات فوق رفرمیست هستند اما درمیدان بورژوازی به بازی مشغولند وما می خواهیم در میدان جنبش کمونیستی به بازی رفرمیسم بپردازیم.!!این دیگرتباهی ورفرمیسم مطلق،ازنوع رفرمیسم دیر پا وشناخته شده آن رفرمیسم توده ایسم است، وده ها بار از رفرمیسم لیبرالی شق اول خطرناک تر است.!

رفقای حزب کمونیست ایران با انتخاب سیاست  هم “رفرم” وهم “انقلاب” در کارزارمبارزه  شاهد هیچگونه موفقیتی نخواهند بود،بلکه در عمل شریک برای خود وطبقه کارگر می جویند، ودر برنامه پیشاپیش یک امتیاز به عامل خرده بورژوازی ورفرمیست خواهند داد،.نیمی از صندلی های حزب واگذاربه رفرمیستها ونیمی برای هواخواهان انقلاب! دادن امتیاز اول امتیازهای بعدی را در پی خواهد داشت!ودرآینده به تقلیل برنامه ی مبارزاتی حزب وکسر کردن وخرد کردن برنامه انقلابی حزب کمونیست ایران خواهد انجامید.! وبه استراتژی انقلابی حزب درراه رهائی طبقه کارگروایجاد یک جامعه سوسیالیستی  آسیب های جدی وارد خواهد کرد.حزب کمونیست ایران –کومله به حزب اجتماعی بی طبقه، ماجراجو،پرهیاهو ،خودبزرگ بین ودرعالی ترین شکل ،دمکرات لیبرالی تبدیل خواهد شد که غوطه وردردنباله روی از جنبش وحرکت های  خودانگیخته اجتماعی برای “همه چیزمبارزه می کند،اما درعمل برای هیچ چیزمبارزه نمی کند”!

 رفقای حزب کمونیست ایران! کارگران و فعالین جنبش کمونیستی درتلاش ومبارزه طبقاتی، ودرپیگیری فعالیت احزاب وسازمان های جنبش کمونیستی ،بارها شاهد نفوذ خزنده رفرمیسم دردورن احزاب وسازمان های انقلابی بودند،که در مقاطع حساس،شکل علنی بخود گرفته،وجنبش کمونیستی را دچار سستی وضعف نموده ودر بعضی  مواقع با وارد کردن ضربه کاری، هستی یک سازمان وحزب یا یک جنبش وانقلاب را بر باد داده است.انتخاب تز هم «اصلاح» وهم«انقلاب» درکنگره ۱۱ حزب کمونیست ایران ،بعنوان یکی از اجزای انقلابی جنبش کمونیستی نگرانی هائی در پی دارد.

درست است که دیکتاتوری راه مبارزه درست و انقلابی رابرنیروهای جنبش بسته وسد کرده،ومبارزه به سختی پیش می رود،اما سرانجام ونه در فرصت های دور، مبارزه راه خود را در جامعه باز خواهد کرد ،مهم پایداری  احزاب وسازمان هادر مبارزه اصولی وحفظ اصول انقلابی است ، اصولی که تشکیلات وحزب را درراستای تحول تاریخی رهنمون خواهد بود، واز افتادن آن در مسیر بیراهه ها وکوره راه ها جلو گیری خواهد کرد. من بیننده ی یکی از برنامه های تلویزیونی کومله بودم،(فکرمی کنم توسط رادیو پیام اجراءشد) رفیق هلمت با یکی از اعضای حزب کمونیست کارگری ،حول وحوش  مسئله اتحاد نیروهای  چپ و کمونیست بحث ومناظره داشت! ادبیات شما درارتباط با امر اتحاد نیروهای چپ وکمونیست،نمونه ای از ادبیات انقلابی ،مشی درست وپرنسیب تشکیلاتی والای یک حزب انقلابی بود،وطرف مقابل شما  درست در نقطه مقابل شما بود.امروز هیچ دلیلی نمی تواند در میان باشد تا شما درارتباط با تعریف دو موضوع مهم که در نتیجه ی  جمعبندی تئوریک حاصل از کارزارانقلابی جنبش بین المللی کمونیستی فرموله شده، تجدید نظر کنید. وباتغییردر مبانی، تغییردر روش بدهید.برخورد حزب شما در تمام حوزه ها نتیجه مشی انقلابی تا کنونی حزب است. جنبش کمونیستی واحزاب وسازمان های این جنبش احتیاج به برنامه ی منظم انقلابی و مبارزاتی دارند. حزب ،اعضاء و هواداران  نباید درشرایط حساس کنونی از روی زود باوری  به ورطه رفرمیسم بغلتند.!

با آرزوی موفقیت برای کمونیست های ایران .

جنوب-کارگرپروژه ای- ۲۵تیرماه نودودو

متن کامل نشریه کار شماره ۶۵۱ در فرمت پی دی اف

کلید بزرگ نقره

در آبگیر سرد

                  شکسته ست.

دروازه تاریک

بسته ست.

“مسافر تنها!

   با آتش حقیرت

                    در سایه سار بید

چشم انتظار کدام

سپیده دمی؟”

               احمد شاملو

تابستان امسال، بیست و پنجمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی است. بیست و پنج سال پیش در تابستان ٦٧، با حکم مستقیم خمینی هزاران زندانی دربند به جوخه های مرگ سپرده شدند. در این سال ها، مرداد از پس مرداد گذشته است، شهریور بر فراز شهریور آمده است، اما، روایت این کشتار همچنان حنجره ها را خراش می دهد و از زخم های طناب دار بر گلوگاه یاران قتل عام شده مان، باریکه های خون سر ریز می شوند.

از آن تابستان تفتان، از آن کشتار فجیع و بی رحمانه هزاران زندانی سیاسی، بیست و پنج سال سپری شده است، بیست و پنج مرداد گران، بیست و پنج شهریور نفس گیر بر ما گذشته است. و ما، سال از پس سال با شانه های زخمی و بغض های مانده در گلو، همچنان روایت خونبار کشتگان آن سال را تکرار می کنیم. تکرار نه، فریاد می زنیم.

فریاد می زنیم بدان امید، که فریاد دادخواهی زندانیانی که قتل عام شده اند، همانند تندری طوفانزا این نظام  سراپا جنایت را بر سر سازندگان و حامیان آن آوار سازد.

روایت کشتار تابستان ٦٧، اگرچه همواره با درد و اندوه فقدان یارانمان همراه ست، اگرچه روایت تلخ بوسه های دار و طناب به گلوگاه انسان است، اما روایت امسال بی شک روایتی تلخ تر از آن روزهای آتش و خون است. روایتی که از سر آن، زخم های به جای مانده از آن تابستان تفتان تاول دوباره می بندند. نه بدان سبب که بیست و پنجمین سالگرد کشتار است. نه بدان سبب، که امسال زوایای پنهان تری از آن جنایت هولناک بر ملا شده باشد. بلکه، بدان سبب که سنگینی درد آن روزهای مرگ و جنون، امسال بیش از سال های گذشته بر گرده زخمی خانواده های جان باخته کشتار ٦٧ آوار شده است. بدان سبب، که با گذشت ٢٥ سال از آن کشتار فجیع، اینبار با “کلید” حسن روحانی رئیس جمهوری که با شعار “تدبیر و امید” به میدان آمده است، کشتگان تابستان ٦٧ یک بار دیگر بر دار شدند و زخم ناسور نشسته بر جسم و جان خانواده های جان فشانان آن سال، بار دیگر با شدتی بیش از گذشته سر باز کرده است.

حسن روحانی در روز ١٣ مرداد ٩٢ همزمان با مراسم تحلیف ریاست جمهوری اش در مجلس، وزرای پیشنهادی کابینه خود را نیز به مجلسیان معرفی کرد. در میان مجموعه وزرای منتخب او نام جنایتکاری منفور به چشم می خورد. این نام کسی جز مصطفی پور محمدی نیست. او از جمله کسانی است که برای تصدی وزارت دادگستری برگزیده شده است.

پور محمدی، برای خانواده های جانباخته و همه آنهایی که سال های زندان و به طور اخص کشتار ٦٧ را در جمهوری اسلامی پشت سر گذاشته اند، نامی آشنا و شناخته شده است. علاوه بر زندانیان و خانواده ها، حتا آنهایی  که پرونده قتل عام زندانیان سیاسی را تا کنون دنبال کرده اند، با نام پور محمدی به عنوان قاتل زندانیان سیاسی در اوین و گوهردشت آشنایی دارند.

وزیر برگزیده حسن روحانی، در تابستان ٦٧ نماینده خمینی در هیئت مرگ بود. هیئت مرگی متشکل از نیری، اشراقی و پور محمدی که تنها در دو زندان اوین و گوهر دشت هزاران زندانی را به کام مرگ فرستادند.

بیست و پنج سال پیش در مرداد ماه ٦٧، پور محمدی با دست خط روح الله خمینی جهت قتل عام زندانیان سیاسی در اوین و گوهر دشت برگزیده شد. کسی که از سن ٢٠ سالگی در مقام دادستانی چندین شهر صدور صدها حکم اعدام کمونیست ها و مخالفین جمهوری اسلامی را در  پیشینه آدم کشی های خود داشته و در مقام آدم کشی امتحان خود را نزد خمینی پس داده بود. او با داشتن چنین پیشینه ای از جنایت، در کمیسیون مرگ منتخب خمینی برای اعدام زندانیان دربند برگزیده شد. و بدین سان با گزینش و رای مستقیم مصطفی پورمحمدی، هزاران زند انی محکوم در اوین و گوهردشت به دار آویخته شدند.

 بیست و پنج سال پیش، در چنین روزهایی، پیکر بی جان هزاران زندانی بدار آویخته شده به وسیله کانتینرهای یخچال دار از اوین و گوهر دشت به خاوران و دیگر گورهای دسته جمعی حمل شدند. و حالا، بیست و پنج سال بعد، درست در همان روزهایی که داس مرگ پورمحمدی و دو عضو دیگر هیئت مرگ، خرمن جان زندانیان اوین و گوهردشت را بی محابا درو می کرد، درست در روزهایی که اندوه و درد مادران خاوران، در‌غم بیست و پنجمین سالگرد عزیزانشان از هر سو فواره می کشید، مصطفی پورمحمدی، قاتل زندانیان، قاتل فرزندان مادران خاوران، قاتل رفقا و یاران سربلندمان، با رای دولت “تدبیر و امید” و با “کلید” مشکل گشای حسن روحانی بر صندلی وزارت دادگستری نشست.

انتخاب پور محمدی به عنوان وزیر دادگستری و گزینش دیگر وزرای امنیتی و اطلاعاتی کابینه شیخ حسن روحانی، یک بار دیگر نشان داد که این حاکمیت، مستثنا از اینکه چه کسی بر صندلی ریاست جمهوری بنشیند، مستثنا از اینکه کدام جناح سیاسی، دولت و دستگاه اجرایی جمهوری اسلامی را در دست بگیرد، سیاست های کلی نظام بر همان پاشنه می چرخد که طی سی و چهار سال گذشته چرخیده است. در اینجا، بحث بر سر انتخاب جنایت کاران و گزینش وزرای امنیتی توسط دولت حسن روحانی نیست. بحث بر سر سیاست های کلی نظام است. بحث بر سر حکومتی است که ماهیت وجودی آن از آغاز تا به امروز بر مبنای سرکوب، زندان، شکنجه، کشتار، سلب همه آزادی های دمکراتیک و حقوق مدنی مردم ایران بوده است.  و طبیعتا بر کسی پوشیده نیست که برای پیشبرد چنین سیاستی، انجام فعالیت اطلاعاتی و امنیتی مشخصه همه عناصر فعال جمهوری اسلامی در دهه ٦٠ بوده است. در این رابطه هیچ استثنایی هم متصور نیست. تفاوت، فقط در نوع و اندازه فعالیت های امنیتی و بعضا میزان قد و قواره حضور آنان در کشتار مستقیم و یا غیر مستقیم نیروهای سیاسی و توده های وسیع مردم ایران است.

یکی همچون مصطفی پورمحمدی در مقام دادستانی، حاکم شرع و عضویت در هیئت مرگ جمهوری اسلامی مستقیما در قتل و کشتار مردم دست داشته است، یکی نیز همانند حسن روحانی، در پست رئیس شورای عالی امنیت ملی در دولت محمد خاتمی، در پشت صحنه، ریاست تمام تصمیم گیری های امنیتی و سرکوبگری های کلان جمهوری اسلامی را به عهده داشته است.

یکی همانند لاجوردی دادستان برگزیده خمینی، چهره ای مخوف و آشنا در کشتار و سرکوب است و دیگری همانند حجاریان، مغز متفکر “اصلاح طلبان”، بنیان گذار وزارت اطلاعات و در همان حال یکی از چهره های امنیتی پشت پرده رژیم در سرکوب های دهه ٦٠ است.

یکی همانند فلاحیان، با عنوان وزیر اطلاعات دولت هاشمی رفسنجانی چهره ی شناخته شده سرکوب و ترور در جامعه است. یکی نیز همانند سعید امامی معاون امنیتی فلاحیان، تحت عنوان “سرباز گمنام امام زمان” در خفا و دور از چشم مردم، چهره مخوف و صحنه گردان اصلی ترور شاعران و نویسندگان منتقد رژیم در داخل و بیرون کشور است.

در واقع از انتخاب پور محمدی به عنوان یکی از شاخص ترین چهره های شناخته شده جنایت و کشتار که بگذریم، با گذشت زمان و با برملا شدن چهره های امنیتی و اطلاعاتی رژیم در جامعه، سیاست گماردن چهره های امنیتی پشت صحنه که عمدتا مخوف ترین چهره های جمهوری اسلامی نیز هستند، بخشی از سیاست دولت هایی از جنس “اعتدال” و “اصلاح طلب” است. دولت هایی که بنا به ضرورت و نیازمندی نظام جمهوری اسلامی، صرفا بر سیاست چماق تکیه نمی کنند، بلکه توامان با سیاست هویج و چماق به صحنه می آیند.

یکی همانند دولت هاشمی با عنوان “دولت سازندگی” ترورهای زنجیره ای را اعمال می کند. ودیگری همانند خاتمی با گفتمان “لبخند” قیام دانشجویی تیر ماه ٧٨ را به خاک و خون می کشد. یکی همانند احمدی نژاد، با مشت آهنین علنا چهره می نماید و دیگری همانند شیخ حسن روحانی با چماق پنهان در زیر عبای خود، “کلید” مشکل گشای خود را در حضور مردم به نمایش می گذارد. در شرایطی که همه این ماجرا ها در سطح جامعه اتفاق می افتد، در پس پرده و پشت ماجرا که اتفاقا امروزه دیگر علنی شده اند، شخص ولی فقیه به عنوان رهبر و دیکتاتور مطلق العنان جمهوری اسلامی نشسته است. کسی که تمام عوامل و ارگان های جمهوری اسلامی می بایست بر اساس منویات این ولی فقیه مستبد حرکت کنند. و این همان تراژدی غم انگیزی است که توده های مردم ایران بیش از سه دهه است که بدان گرفتارند. پورمحمدی در مورد نحوه انتخاب خود گفته است، انتخاب او در جلسه سران سه قوه و با پیشنهاد رئیس قوه قضائیه صورت گرفته است. در واقع، انتخاب پورمحمدی توسط حسن روحانی برای پست وزارت دادگستری نه یک اتفاق، که برگرفته از عمومی ترین سیاست نظام است. نظامی که همچنان بر سرکوب و کشتار در جامعه تاکید دارد. نظامی که از فرمان خمینی برای قتل عام زندانیان سیاسی همچنان به عنوان “فتوای نجات بخش” یاد می کند.

همزمانی بیست و پنجمین سالگرد روزهای کشتار ٦٧، با انتخاب پور محمدی در دولت ” تدبیر و امید ” تراژدی غم انگیز مردمی است که همچنان در یک دور باطل، به معجزه انتخابات ریاست جمهوری دل بسته اند. تراژدی دردناک مردمی است که در زیر سرنیزه های سرکوب و کشتار جمهوری اسلامی همراه با چاشنی توهمات مذهبی شان به جستجوی روزنه ای از امید به قاتلان خود و قاتلان هزاران زندانی سیاسی امید می بندند. و در این میان، نقش نیروهای رفرمیست و مدافع نظم موجود، که بر توهم جوانان و بخشی از توده های مردم ایران دامن می زنند، بسیار رقت انگیزتر است.

در بیست و پنجمین سالگرد قتل عام هزاران زندانی سیاسی که تلخی روایت اش، همچنان حنجره را می سوزاند، باید به آنانی که بر “کلید” دولت روحانی دل بسته اند، گفت: این کلید در آبگیر سرد شکسته است. دروازه تاریک بسته است. باید به این مسافران خسته که همچنان بر قاتلان مردم امید می بندند، نهیب زد: هان ای “مسافر تنها، با آتش حقیرت در سایه سار بید، چشم انتظار کدام سپیده دمی”؟ دست از گمان بدار، در جستجوی سپیده دم خورشید انقلاب باش.

متن کامل نشریه کار شماره ۶۵۱ در فرمت پی دی اف

موقعیت سیاسی،اقتصادی،فرهنگی و اجتماعی کوبای امروزی

در کوبا بیسوادی ریشه کن شده است ،هر کوبائی میتواند بنویسد و بخواند،مهدکودک،دبستان،دبیرستان و دانشگاه بدون تبعیض برای همگان آزاد و رایگان است و هزینهَ غذا،لباس و حمل و نقل یک کوک در ماه میباشد.البته دانشجویان هزینهَ تحصیلی هم میگیرند.دورهَ مدرسه ۱۳ سال و دانشگاه ۶ سال میباشد.مدارس ویژه و رایگان برای ناشنوایان، نابینایان و یا افراد لال وجود دارد.دکتر،بیمارستان و اکثر داروها برای بیماران مجانی است،بخشی از هزینهَ بعضی از داروها که گران و کمیاب هستند،باید بیمار پرداخت کند.کوبا بالای ۷۰ هزار پزشک دارد و هر سال هم بالای ۴۵۰۰ پزشک فارغ التحصیل میشوند.کوبا در ۱۸ کشور پزشک دارد.ده درصد شاغلین کوبائی در آموزش و پرورش و بهداشت مشغول کارند.حقوق پزشکان،مهندسین و معلمان و کارگران متخصص و پلیس از ۴۵ کوک تا ۶۰ کوک میباشد.حقوق کارگران غیر ماهر، فروشندگان مغازه ها،کارمندان هتل و رستوران ها و تاکسیرانان،رانندگان اتوبوس از ۳۵ تا ۵۰ کوک میباشد.البته حقوق پایه ۱۰ کوک میباشد ولی ۱۵ کوک برای رفت و آمد به کار و ۱۵ کوک هم بابت غذا داده میشود.بغیر از نظامیان شاغلین دو روز کار میکنند و دو روز تعطیلی دارند، ساعات کارشان ۱۰ ساعت  در روز است.کارگران کارخانه ها سرویس حمل و نقل و غذا در کارخانه را دارند.کوبائی ها چون درآمدشان پائین است و کفاف زندگیشان را نمیدهد،بعضیها اوقات فراغتشان را هم بشکل آزاد از جمله رانندگی و فروشندگی و یا فروش آثار هنری،صرف میکنند.و بعضی معلمها تدریس خصوصی هم میدهند.البته کوبائی هائی که در مراکز توریستی کار میکنند از درآمد خوبی برخوردارند و سطح زندگیشان در مقایسه با ساکنین شهرها و مکانهای غیر توریستی خیلی بالا است.خانه های سالمندان برای سالمندان مجانی است.مراکز فرهنگی هنری،مثل کتابخانه ها،سالنهای رقص و موزیک،تئاتر و غیره،آموزشی و تفریحی،مثل ورزشگاهها،و غیره برای عموم آزاد و رایگان است.وسائل نقلیه عمومی ۲ سنت میباشد.تاکسیهای خصوصی ۲۵ سنت تا ۵۰ سنت.تاکسیهای دولتی گران و بستگی به مسافت دارد.اتوبوسهای دولتی بین شهری گران است.قطارهای بین شهری قدیمی ۵ سنت و جدید گران است.بهترین و تازه ترین میوه ها کیلوئی ۳۰ تا ۴۰ سنت میباشد.مستاجرین باید ده درصد حقوقشان را کرایه خانه(مستثنی از بزرگی و کوچکی)بدهند.قیمت برق و آب برای دو نفر در مجموع ۵ کوک در ماه میباشد.بعضی وقتها برای صرفه جویی برق قطع میشود.در کوبا همه از داشتن مسکن بهره مند هستند هر چند بعضی از خانه ها در نتیجه پائین بودن دستمزدها و تحریمها و بحرانهای اقتصادی از کیفیت خیلی بدی برخوردار ند،ولی هیچ کسی اجازه ندارد بیرون بخوابد.کار کودک ممنوع و استفاده جنسی از کودک مجازات شدیدی دارد و برای کودکان بی سرپرست،پرورشگاه وجود دارد.ریشهَ اعتیاد کنده شده است و فروش مواد مخدر اکیدا”ممنوع است و مجازات شدیدی دارد.نژادپرستی مجازات سنگینی دارد.برابری زن ومرد در تمامی عرصه های زندگی تاَمین است و ۵۵ درصد از نیروی متخصصین را زنان تشکیل میدهند.در کوبا زنان اتحادیه دارند و زنان استقلال مادی دارند و حق سقط جنین،طلاق و سرپرستی از کودکان برای زنان شناخته شده است.تبعیض بر پایه جنسیت،ملیت،نژاد از بین رفته است.کوبا با وجود تحریمهای ۵۴ ساله،به هیچ نهاد بین المللی مالی مثل بانک جهانی یا صندوق جهانی پول  یا سازمان تجارت جهانی و یا هیچ کشوری بدهی ندارد.انحصار تجارت خارجی در دست دولت است و قراردادهای اقتصادی با کشورهای دیگر توسط دولت انجام میشود.در کوبا دو نوع بانک وجود دارد که یکی بانک مسکن است . دیگری در رابطه با شماره حسابهای جاری و تعویض ارز و حواله ارزی و غیره شهروندان میباشد.و کیوسکهایی فقط برای مردم بومی جهت تعویض پزو به کوک یا برعکس وجود دارد.کوبائی ها با ۲۵ سال سابقهَ کار اعم از زن یا مرد بازنشسته میشوند.کوبا در سال ۸ میلیون تن نیشکر تولید میکند،بخشی از نیروی برق را از تفالهَ نیشکر تامین میکنند.تمام کارخانه های شکر با تفالهَ نیشکر کار میکنند،در ضمن از تفالهَ نیشکر چوب و کاغذ هم درست میکنند.از ملاس نیشکر برای تولید مشروب رام و الکل صنعتی و طبی استفاده میکنند.در کوبا بازار بورس و کازینو وجود ندارد.در کوبا فقط دو روزنامه گرانما،ارگان حزب کمونیست و روزنامه شورش، ارگان سازمان جوانان حزب و چند نشریهَ محلی منتشر میشود.کلیهَ هتل ها چه کوچک و چه بزرگ چه در مراکز توریستی و چه در شهرها،کارخانه های تولیدی از قبیل نیشکر،مشروبات الکلی یا غیرالکلی،سیگار،رستورانهای بزرگ،و فروشگاههای لباس و مواد غذایی،کافه ها،شرکتهای اتوبوس،قطار،هواپیمایی،فرودگاهها،کشتیرانی،ماشین های کرایه ای،بیمارستانها،کلینیک ها،داروخانه ها،مدارس،مهدکودکها،خانهَ سالمندان،دانشگاهها،مراکز ورزشی،آموزشی،هنری،تفریحگاهها،پارکها،بانکها همه دولتی هستند.در کوبا شرکت بیمه درمانی وجود ندارد و شهروندان کوبائی فقط با نشان دادن کارت شناسائی به دکتر یا بیمارستان مراجعه میکنند.هر خارجی که وارد کوبا میشود باید حتما”بیمهَ درمانی داشته باشد،در غیر اینصورت اجازه ورود به کوبا را ندارد.کار اجباری در کوبا وجود ندارد و بیکاران ۶ ماه از حقوق بیکاری برخوردارند.دولت برای همه کار میدهد ولی بعضی ها بخاطر درآمد پائین ترجیح میدهند که کار آزاد یا سیاه انجام دهند.اکثر این افراد از حکومت ناراضی هستند،و اروپا و آمریکا برایشان بهشت برین و خیلی از اینها ترجیح میدهند که آمریکا اربابشان باشد.اینها با وجودیکه ضد حکومت هستند، ولی از تمامی مزایای پزشکی و آموزشی هم برخوردارند،بدون اینکه باری از دوش جامعه بردارند.تحت تاثیر تحریمهای ۵۴ ساله،بحرانها و سیاستهای انحرافی و ارتجاعی حکومت، فحشا، گسترش بیسابقه ای دارد.جیره بندی مواد غذائی و پوشاک و لوازم خانگی و وسائل مورد نیاز اولیه که از مارس سال ۱۹۶۲ شروع شد تا حالا هم ادامه دارد.طبق قوانین جیره بندی بچه های زیر ۷ سال،سالمندان،بیماران،زنان باردار هر روز ۱ لیتر شیر میتوانند دریافت کنند.برنج در ماه ۳ کیلو برای هر نفر،کیلوئی ۳۰ سنت،شکر کیلوئی ۱۵ سنت،شیر ۱۹ سنت،تخم مرغ ۱۲ تایی ۱۴ سنت،سیب زمینی و موز ۳۰ سنت،آرد کیلوئی ۲۵ سنت،ولی اکثر مواقع بعضی از وسائل جیره بندی شده دچار کمبود هست و همین مسئله باعث طولانی تر شدن صف ها میشود.دولت کوبا مازاد تولید محصولات را در فروشگاههای آزاد با ۲۰ برابر قیمت میفروشد.در عین حال جیره بندی مواد غذائی و پوشاک و وسائل خانگی باعث ایجاد بازار سیاه در جامعه است.کوبا چون بغیر از چند مورد صنعت پیشرفته ای ندارد مجبور است بعضی از ماشین آلات صنعتی را به قیمت گران وارد کند و از طرف دیگر زیر فشار دولت آمریکا کشورهای صادر کنندهَ کالا به کوبا با محدودیت صادراتی مواجه هستند مثلا” کوبا در سال فقط ۴ عدد تراکتور میتواند وارد کند و پنج تا تراکتوررا دولت آمریکا اجازه نمیدهد.و همین تحریمها، هم باعث تولید کم محصولات وهم گران شدن کالا ها میشود که مردم کوبا باید تاوانش را  بدهند.در انتخابات محلی،انتخاب شدگان،شورای شهر را تشکیل میدهند،سپس این نمایندگان به مجالس محلی معرفی میشوند و بعد اینها همراه با سازمانهای حزبی و سازمانهای توده ای،نمایندگانی را برای عضویت در شورای ایالتی و مجلس ملی قدرت توده ای انتخاب میکنند.نمایندگان در مجلس ملی قدرت توده ای ۳۶ عضو شورای وزیران و رئیس دولت را انتخاب میکنند.برنامه ریزی ها در کوبا از طرف شورای وزیران و مجلس قدرت مردمی که اعضای آن برای ۵ سال انتخاب میشوند مورد تصویب قرار میگیرد.ولی با وجودیکه مردم کاندیداهای خود را معرفی و انتخاب میکنند  چون حزب از امکانات وسیعی برخوردار است بالای ۵۰ درصد نمایندگان عضو حزب کمونیست هستند.در زمینهَ سیاست خارجی،کوبا بیشتر با کشورهای آمریکای لاتین و کم و بیش با کانادا،چین،فرانسه و آلمان و روسیه و ایران روابط اقتصادی و سیاسی دارد.مردم کوبا بخصوص زنان کوبائی بر عکس دولت کوبا،از جمهوری اسلامی بعنوان یک رژیم عصر حجری یاد میکنند و موضعگیری های خیلی محکم و قاطع علیه رژیم ج.اسلامی دارند.البته خیلی از سیاستمداران کوبائی هستند که میگویند که روی ایران نباید حساب کرد ولی  باید از تضاد بین آمریکا و ایران برای تضعیف آمریکا استفاده نمود.سیستم حکومتی کوبا تک حزبی است و حزب جای طبقه را گرفته است.با وجودیکه انقلاب کوبا تا امروز دست آوردهای عظیمی برای مردم داشته است و دارد، ولی از سال ۱۹۷۶ تا امروز حزب کمونیست کوبا سعی کرد که طی پروسه ای تمام ابزارهای اقتصادی،سیاسی،اجتماعی را در دست خودش بگیرد.هر چند جناحی از حزب مخالف این سیاست ارتجاعی و انحرافی است و در مقابلش مقاومت میکند ولی جناح طرفداران شوروی سابق در حزب دست برتر را  دارند.آزادی سیاسی و رسانه ای وجود ندارد،اینترنت گران و سرعتش پائین و تحت کنترل شدید قرار دارد.فقط مطبوعات حزبی اجازهَ انتشار دارند.و هر جریان سیاسی دیگر بخواهد نشریه انتشار دهد،یا توان مالیش را ندارد ویا اجازه ندارد.

خصوصیات جامعهَ سوسیالیستی

۱-رهبری کارگری به شکل دموکراسی شورائی،یعنی نمایندگان در شوراها و کمیته ها در تمام سطوح به شکل دموکراتیک انتخاب میشوند.همهَ پستها و مقامها و مشاغل انتخابی هستند و هر لحظه قابل عزل و هیچ کس امتیاز ویژه ای ندارد.

۲- مالکیت اجتماعی بر وسائل تولید،یعنی در این جامعه وسائل تولید به مالکیت عمومی در آمده است و ارگانهای اداری دموکراتیک طبقهَ کارگر را به عنوان جایگزین دستگاههای بورژوازی دولتی ایجاد میکند.

۳- برنامه ریزی دموکراتیک اقتصادی و اجتماعی

۴-   مدیریت کارگری بر تولید و توزیع

۵- از هر کس به اندازهَ توانش،به هر کس به اندازهَ کارش(مزد برابر در ازای ساعات کار برابر)

۶- برقراری آزادیهای سیاسی در گسترده ترین شکلش

۷- ملی کردن تجارت خارجی

۸- محدود کردن انباشت شخصی پول از طریق مالیاتهای تصاعدی

۹- پول هنوز موجود است ،اما نمی تواند به سرمایه خصوصی تبدیل گردد و موجب استثمار شود.

۱۰- ملی شدن بانکها و ادغامشان در یک بانک و تحت کنترل و مدیریت کارگری

۱۱- قانون ارزش کالا و تولید کالا نقش مخربشان را از دست داده و تولید به شکلی آگاهانه برای افزودن به ثروت جامعه به کار برده میشود.

۱۲- دگرگون شدن همهَ زوایای زندگی انسانها در زمینهَ سیاسی،اقتصادی و فرهنگی

۱۳  – در جامعهَ سوسیالیستی،دولت بر خلاف دولت بورژوازی،که هر روز گسترش داده میشود،نقش خود را بمرور از دست میدهد تا اینکه محو بشود.سوسیالیسم یک پروسه و فاز اول جامعه کمونیستی است و برای رسیدن به جامعه کمونیستی(یعنی از هر کس به اندازه توانش،به هر کس به اندازهَ نیازش و از بین بردن تضاد کار یدی و فکری،از بین بردن تضاد شهر و روستا)باید خصوصیات ذکر شده در بالا تحقق پیدا کند تا جامعه به مرحله کمونیسم برسد،در غیر اینصورت رسیدن به جامعه کمونیستی عملی نیست.

۱۴-لغو کار مزدی

واقعیت این است که در کوبا مثل شوروی سابق بر خلاف کشورهای بلوک شرق، انقلاب اجتماعی رخ داد و طبقهَ کارگر و زحمتکشان جامعه، سرمایه داری را به زیر کشیدند، دارائی زمین داران و سرمایه داران بزرگ مصادره شد و ماشین دولتی سرمایه داری را هم منهدم ساختند و کارگران قدرت را به شکل دموکراسی شورائی در دست گرفتند و شروع به اقدامات سوسیالیستی در جامعه نمودند.و بسیاری از خصوصیات جامعه سوسیالیستی را که قبلا” به آن اشاره شد،انجام دادند و خیلی از همان دستاوردهای انقلاب هنوز هم در کوبا عمل میکند.در کوبا مالکیت دولتی و اقتصاد، برنامه ریزی شده است،مسلما” همین درجه از پیشرفت تحت مناسبات سرمایه داری غیر ممکن است.

درست است که مالکیت اجتماعی بر ابزار تولید یک شرط لازم است ولی برای سوسیالیسم کافی نیست.مادام که اقتصادی ناتوان بویژه تحت تاَثیرات تحریمهای ۵۴ ساله که در کوبا حاکم است و نخبگان بوروکرات بر سر قدرت هستند و شاغلین از نظر سیاسی بی حقوق اند،نمیتوان از پیشرفت به سوی سوسیالیسم سخن گفت.از ۱۹۷۶ طبقهَ کارگر از نظر سیاسی به مرور هر گونه حقوقی را از دست داد و بوروکراسی همچون سدی جلو پیشرفت اقتصادی و اجتماعی را گرفت.اشتباه در برنامه ریزی،دنباله روی از سیاست ها و برنامه های اقتصادی انحرافی شوروی،پارتی بازی و سانسور، نمونه های بارز این بوروکراسی است.در شوروی و کشورهای بلوک شرق،اقتصاد با برنامه نبود که با شکست مواجه شد،بلکه بوروکراسی دولتی شکست خورد.مشکل در واقع کمبود بازار نبود،بلکه نبود دموکراسی شورائی بود.بوروکراسی لباس زیبندهَ سرمایه داری است،نه اقتصاد با برنامه،بوروکراسی دشمن سوسیالسم است و سم برای هر اجتماعی.سوسیالیسم بدون مشارکت فعال توده ها تحقق نمی یابد ولی بدون بوروکراسی چرا.بوروکراسی یک طبقهَ مالک هم نیست،بلکه مثل روحانیت انگل اجتماع است و بعبارت دیگر قشر و گروهی که حاکم هستند و از ثروت اجتماعی استفاده می برند.این بوروکراسی قشر بالایی از کارمندان و کارگزاران دولت در اقتصاد،رهبران احزاب و اتحادیه ها هستند.و همانطوریکه اشاره شد در کوبا تمام اتحادیه های کارگری،سازمانهای محلات،سازمانهای زنان و جوانان وابسته و یا زیر نظر حزب کمونیست هستند.هر چند مشارکت مردم در این ارگانها هم کم نیست ولی سیاست غالب بر این ارگانها،سیاست حزب است.با وجودیکه از دست آوردهای انقلاب مثلا” مالکیت دولتی بر ابزار تولید،انحصار تجارت خارجی و اقتصاد با برنامه و غیره در کوبا باقی مانده است ولی چون طبقهَ کارگر از قدرت سیاسی کنار گذاشته شد،تداوم انقلاب برای تحقق سوسیالیسم موقتا” با شکست مواجه شده است.و در نتیجه با آوردن دلایل بالا کشور کوبا،سوسیالیستی نیست.و تنها چیزی که تا حالا کوبا را زیر فشار تحریمها سر پا نگه داشته اقتصاد با برنامه است.اینکه در آینده چه تغییر و تحولاتی در داخل کوبا و چه تاکتیکها و اقداماتی کشورهای امپریالیستی علیه کوبا انجام دهند،باید فعلا” منتظر بود.ولی یک مسئله کاملا” روشن است که شرایط کوبا در این شکل باقی نخواهد ماند یا باید حیات خلوت امپریالیستها بخصوص آمریکا بشود و یا اینکه دوباره انقلاب خود را بازیابد.در آخر جا دارد با افراد و احزاب و سایر جریاناتی که موقعیت اقتصادی و سیاسی و اجتماعی کوبا را با کشورهای امپریالیستی مقایسه میکنند و به نفی سوسیالیسم میرسند گفته شود که چرا شما کوبا را با امپریالیستهایی که دنیا را غارت میکنند مقایسه میکنید چرا از خودتان سوال نمی کنید که ۵۰۰ کنسرن چند ملیتی ، ۹۰  درصد بازار جهانی را تحت کنترل دارند؟چرا از خودتان سوال نمی کنید که همین دولتهای امپریالیستی، بزرگترین بدهکاران به سرمایه داران خصوصی هستند؟چرا کوبا را با برزیل و ترکیه مقایسه نمی کنید، که هر کدام ۳۰۰ میلیارد دلار به بانک جهانی بدهکارند و هر ساله ۴۰ میلیارد دلار بهره باید بابت بدهیهایشان به بانک جهانی بپردازند؟چرا کوبا را با کشورهای آمریکای لاتین که با ۴۰۰ میلیون نفر جمعیت در سال باید ۷۰ میلیارد دلار بهره بدهیهایشان را به نهادهای سرمایه داری بین المللی بپردازند مقایسه نمی کنید؟چرا کوبا را با ایران  که ۵ میلیون معتاد دارد و هزاران کودک کار و کارتون خواب ها و مردم محروم از آزادیهای اجتماعی و سیاسی و غیره مقایسه نمی کنید؟چرا کوبا را با یونان،اسپانیا،ایتالیا،پرتغال،ایسلند،ایرلند که همگی در قلب اروپا هستند و ورشکسته، مقایسه نمی کنید؟چرا کوبا را با قارهَ افریقا مقایسه نمی کنید که تعداد معلمان و پزشکانش بیشتر از این قاره است؟اگر می گوئید که کوبا صنعت پیشرفته ندارد و فقر و فحشا زیاد است و درست هم هست، ولی چرا نمی پرسید که ۱۲ کشور از دنیا برای ۱۹۶ کشور ماشین تولید میکنند؟چرا نمی پرسید ۷ کشور برای تمام کشورهای دنیا کشتی و هواپیما میسازند و بقیه کشورها از این صنایع محروم هستند؟در ثانی مگر کشورهایی هم که مثل ایتالیا و اسپانیا این صنایع مادر را دارند،مگر ورشکسته نیستند؟پس صرف داشتن صنعت هم دلیل بر پیشرفته بودن کشور نیست و یا نبود فحشا و فقر.آیا واقعا” از خودتان پرسیده اید که اگر همین کشورهای امپریالیستی مثل آلمان و فرانسه و آمریکا نه ۵۴ سال مثل کوبا،بلکه ۶ ماه تحریم اقتصادی بشوند،چه اتفاقی میافتد؟آیا از خودتان پرسیده اید که همین کشورهای صنعتی پیشرفته که دنیا را غارت میکنند و ویلاها و ماشینها و کشتیها و هواپیماهای لوکس میسازند،چقدر از مردمانش زیر پلها و کنار خیابانها می خوابند؟و چند درصد مردم از این امکانات استفاده میکنند؟ چقدر معتاد و الکلی دارند؟ و یا چقدر بیسواد و محروم از حداقل زندگی؟هر چند صنعتی بودن یک کشور برای نیل به سوسیالیسم یکی از شرائط ضروری میباشد و بدون آن ساختن جامعه سوسیالیستی ممکن نیست ولی  تا زمانیکه مالکیت خصوصی بر وسایل تولید لغو نشود و  توزیع عادلانهَ ثروت در جامعه نباشد،صنعت برای بردگی انسانهاست نه برای رهائیشان از قید ستم و استثمار.

ما معتقدیم که انقلاب سوسیالیستی میتواند در کشوری حتی از ضعیف ترین حلقه های سرمایه داری شروع بشود،ولی پیروزی نهایی سوسیالیسم در یک کشور به تنهائی در شرایط فعلی ممکن نیست.بخاطر اینکه همیشه تحت محاصره و توطئه سرمایه داری جهانی قرار دارد.حتی خود لنین کبیر هم با وجودیکه انقلاب اکتبر را رهبری میکرد منتظر انقلاب در کشورهای اروپای غربی بخصوص انقلاب در آلمان بود.ولی این مسئله باعث نمی شود که چون سوسیالیسم در یک کشور تنها تحقق پیدا نمیکند،از تلاش باز ایستیم و مثل بعضی ها در خانه منتظر انقلاب جهانی شویم و از پشت پنجره به بیرون نگاه کنیم که اگر انقلاب جهانی صورت گرفت،سریع خودمان را بندازیم خیابان و خودمان را رهبران جنبش کارگری جا بزنیم.طبقهَ کارگر و کمونیستها تحت هر شرایطی بایستی برای کمونیسم مبارزه کنند حتی اگر شکست هم بخورند.آنهایی که از شکست انقلاب اکتبر و یا ویتنام و غیره به این نتیجه میرسند که سوسیالیسم خیالی است و شدنی نیست،درس مبارزه،و انقلاب و سوسیالیسم علمی را یاد نگرفته اند.فکر میکنند که انقلاب مثل خرید کت و شلوار از بوتیک است.انقلاب قانونمندیهای خاص خود را خارج از ذهنیتهای ما دارد.شرایط برای تحقق سوسیالیسم از یک خط مستقیم عبور نمیکند،بلکه پیچیده گی ها،افت و خیزها،شکستها و پیروزیها،توازن قوا و موقعیت بین المللی و رهبری،برنامه ریزی و سازماندهی و مدیریت خاص خود را دارد و اگر تلاش انسانها برای تحقق آن با شکست هم مواجه شود که نمونه اش شوروی و غیره است،باید از شکستها آموخت و دوباره نیروی خود را برای حمله به سیستم وحشی سرمایه داری آماده کرد و حتی اگر بارها هم شکست بخورد،مثل کودکی که صدها بار برای بلند شدن،می افتد، باز هم باید برای تحقق سوسیالیسم و برقراری یک جامعه کمونیستی تلاش کرد.

ماه مه ۲۰۱۳

متن کامل نشریه کار شماره ۶۵۱ در فرمت پی دی اف