درسپیده دم نوزده بهمن چهل ونه  ودرتداوم جنبش مارکسیسم- لنینیسم انقلابی بود که سازمان مابابرافراشتن پرچم انقلاب ودر مبارزه ای رزمجویانه اعلام موجودیت نمود. در زمانیکه پنجاه سال از عمر جنبش کمونیستی وازتشکیل اولین حزب انقلابی کمونیست ایران می گذشت.سازمان ما بمثابه یک جریان مارکسیسم انقلابی وبدنبال شکست زبونانه وبی عملی خفت بار حزب رفرمیسم توده ، از میان گروه ها، جریانات وافراد انقلابی شکل گرفت، که در دهه چهل برای برون رفت از وضعیت رکود وکسادی مبارزه در تلاشی انقلابی بودند.جوانان پرانرژی و مارکسیست انقلابی که در هسته های فعال سیاسی  پراکنده در جامعه فعالیت می کردند.

دهه اول فعالیت تشکیلاتی سازمان ما ، دهه پنجاه ، یکی از فراز های پرافتخار جنبش مارکسیسم – لنینیسم انقلابی ایران است.فعالیت زنان ومردان جوان پرشوری که در سلول های مخفی دلیرانه وبی مهابا در کار وپیکار قهری بودند وتوانستند تاثیرات گسترده ای بر جنبش مبارزاتی مردم وتوده ها وبرنیروهای مترقی و پیشرو جامعه بگذارند ودرسازماندهی کارگران،دهقانان،سربازان وروشنفکران نقش مهمی بازی کنند.

درمقطع ۵۷ ودر قیام توده ای سازمان ما در پیشاپیش توده های بپا خاسته نقش موثری در جنبش دمکراتیک انقلابی مردم داشت.بعداز قیام ۵۷ وبعد از انشعاب ودر دوره رونق جنبش کمونیستی ومبارزه دمکراتیک – سوسیالیستی علیه رژیم ارتجاعی به قدرت رسیده جمهوری اسلامی،سازمان ماپیشگام در مبارزه و مقابله جوئی انقلابی با رژیم، دریک همسوئی بادیگرجریانات ،گروه ها وسازمانهای انقلابی مارکسیست به دفاع از جنبش دمکراتیک انقلابی  واهداف سوسیالیستی طبقه کارگر پرداخت.درهمین زمان بود که سازمان ما برنامه عمل انقلابی خودرا در سطح جنبش کمونیستی ارائه داد وبه پیروی از بنیانگذران سازمان در شرایط واوضاعی متفاوت ودر سطحی وسیع تر وعمیق تربرای یک انقلاب اجتماعی سوسیالیستی کوششی پیگیر وانقلابی نمود.دراین دوره بسیاری ازرهبران، کادرها ،اعضاءوهوداران سازمان در درگیری های مسلحانه با رژیم از پای افتادند،یاتیرباران ویاگرفتار زندان های رژیم شدند.سازمان ما علیرغم دوران سختی که در ادامه  این سال ها پشت سر گذاشت ، فعالیتش در داخل کشور محدود شد،اما هیچگاه  ازفعالیت و مبارزه انقلابی باز نایستاد.

سازمان ما ، بعدازچند دهه فراز وفرودو اختناق وسرکوب ، بر برخی از کاستی ها  فائق آمده، اما مسائل اساسی زیادی وجود دارد که احتیاج به پیگیری وپاسخ دارند وباید با برنامه وراه کار عملی برای تحقق  آنها تلاش کند. سازمان  به عنوان یکی از اجزای جنبش کمونیستی ایران که سابقه مبارزاتی در پراتیک انقلابی دارد،همزمان با چهل وسومین  سالگرد حماسه سیاهکل وفعالیت انقلابی در دوره شکل گیری اش، می تواند نمونه ای ازکاروفعالیت انقلابی را در جهت تحقق بخشیدن به اهداف ماهیتأ کیفی کنونی جنبش کمونیستی ایران وانقلاب وسیع اجتماعی سوسیالیستی سازمان بدهد.

یکی از فعالیت های سازمان ما درآغازشکل گیری،جذب گروه های کوچک وپراکنده ای  بود که بطور نامؤثری در مبارزه بودند، سازمان توانست بامبارزات جدی وپیگیر خود، اعتماد بخش اعظم آنان راجلب و جذب خود کند. امروزیکی از نقاط ضعف جنبش کمونیستی وکارگری پراکندگی آن است.سازمان با تشدید فعالیت خود دردو زمینه، کار تشکیلاتی ،وکار در عرصه تئوریک سیاسی می تواند به انسجام واتحاد طبقاتی جنبش کارگری کمونیستی یاری رساند.

بخشی از پراکندگی جنبش کارگری کمونیستی درگرو مبارزه سازمانیافته وهدفمند برای ایجاد حزب کمونیست است.مبارزه طبقاتی در شرایط امروز جامعه ما وجنبش کمونیستی، بطور اجتناب ناپذیری با کار وفعالیت سیاسی تشکیلاتی برای ایجاد حزب کمونیست و برای غلبه برپراکندگی جنبش کارگری- کمونیستی گره خورده است.تجربه مبارزاتی سازمان ما ،این جرأت وجسارت رابه ما می دهد که باانتخاب مشی درست وانقلابی در مسیر استراتژی سازمان بشکل وسیعی درجهت های گوناگون تلاش نمائیم.تجربه مبارزاتی که سازمان در دوره آغازین مبارزات خود، فارغ ازپرحرفی های معدود منتقدین ساحل نشین کم مایه ، آن را درجملات کوتاه”مارکسیسم لنینیسم خلاق”، و”ابتکارعمل انقلابی”!خودخلاصه می کرد.مورد جسارت آمیزی که امروز کمتر جریان مارکسیستی پیدا می شود،بدون ترس از انگ دیگران،متهورانه از انکشاف تازه ای در جهت پیشرفت جنبش مارکسیستی  دفاع کند . سازمان ما  گذشته ای روشن وپرافتخار رادر تاریخ پشت سر خود دارد وامروز که در مسیر یک انقلاب وسیع اجتماعی گام بر می دارد،  نباید فعالیت انقلابی خودرا مقید به چارچوب های کلیشه ای وتئوری های فرموله شده از قبل بکند ویادامنه تلاش وفعالیت سازمانی خودرا محدود به مرز هائی نماید که برخی ازجریانات تشکیلات گریزواما پر حرف تعیین می کنند.یا شبیه جریانات فرقه ای وخود برگزیده ای رفتارکند که سعی دارند بی عملی وناتوانی خود را درباصطلاح پاکیزگی مسائل تئوریک خود ساخته توجیه نمایند.جنبش کمونیستی امروز ایران بیش از هر زمانی کار وفعالیت انقلابی ازسازمان ما می طلبد.بعد ازسرکوب دهه شصت و قطع ارتباط فعالیت سازمان های خارج کشور،فرصت کار تشکیلاتی گسترده در داخل کشور و جذب نیروهای جوان  از گروه ها وسازمان ها واز جمله سازمان ما گرفته شد.امروز به وسعت تمام عرصه های اجتماعی زمینه های نسبی برای کار وفعالیت انقلابی درجامعه ودر میان کارگران وسایر اقشار اجتماعی بوجود آمده است.راه های مبارزه انقلابی وفعالیت سیاسی – تشکیلاتی، در مسیر مبارزه به درجاتی مهیا شده، ویا در حال گشایش است. این رابحران حاد اقتصادی-اجتماعی و سیاسی که جامعه ورژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی را دربر گرفته، به ما می گوید! تلاش گسترده اما پراکنده وغیر منظم وغیر تشکیلاتی هرروزه طبقه کارگردر مبارزات تدافعی ودر بعضی مواقع مطالبه جویانه خود ،این موضوع را مرتب به ما گوشزد می کند! رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی درادامه تلاش مذبوحانه وسرکوبگرانه خود برای حکومت کردن، ناتوان ،ضعیف وافشاء شده است.توده ها ی مردم واقشاراجتماعی وسیعی بطور عموم بر این ضعف وناتوانی رژیم پی برده اند. روحیه اعتراضی ومبارزه جوئی بالا گرفته.رژیم در تقابل و رویاروئی با توده ها ئی که حقوق آنان را در طی سال های گذشته به شکل گسترده ای پایمال کرده ،با وحشت و واهمه عمل می کند .جناح هائی ازرژیم  که تاکنون مطرود  بوده اند، نگران از سرنوشت رژیم وآینده آن، که  شبیه همه رژیم های تاریخ مصرف تمام شده ودر سراشیب افتاده، آفتابش درحال غروب است، برای نجات رژیم و مقابله با اوضاع بحرانی به کمک جناح در قدرت آمده اند و  بیهوده  در سعی وتلاشی فریبکارانه اند، تا بار دیگروبه شکلی دیگرهرچند مضحک، رژیم وارفته واز شکل افتاده جمهوری اسلامی را  دوباره دراذهان عمومی احیاء کنند.

اما،در چنین اوضاعی وبخصوص بعداز تحمل تحقیر وسرکوب، کشتار وزندان وسختی ها وتجربه های  تلخی که توده ها ازعملکرد رژیم درطول سال های طولانی دارند، این کار غیر ممکن است. در آستانه ی نوزده بهمن وروز های قیام ۲۱ و۲۲ بهمن ماه،روز ها وماه هائی که یکسره  با حرکت وسنت مبارزاتی، وشور وهیجان انقلابی در پیوند است قرار داریم. روزهائی که حرکت های اعتراضی عمومی را  برعلیه رژیم  شاه در اذهان عمومی زنده می کند.  طبقه کارگر و توده های به جان آمده ومعترض از وضع موجود، یک باردیگر، واین بارباید با جنبش عمومی و اعتراضی خود صدای مارش انقلاب را در گوش های سردمداران رژیم سرمایه داری ارتجاعی جمهوری اسلامی  زمزمه  کنند.ماه بهمن ،ماه انقلاب وقیام، ماه حماسه مسلحانه است.ماه بهمن، ماه زایش وتولد، ماه گل وخون است.ما فعالان داخل کشور- سازمان فدائیان اقلیت، نوزده بهمن سالروزتولد سازمان را به کارگران وزحمتکشان، به سازمان  وبه هوداران سازمان وهمه مردان وزنان ونیروهای انقلابی کمونیستی که درراستای سرنگونی رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی وبرای برپائی یک  انقلاب اجتماعی سوسیالیستی وحاکمیت شورائی کارگران وزحمتکشان می کوشند، تبریک می گوئیم.

زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم

مرگ بر رژیم جمهوری اسلامی

زنده با حاکمیت شورائی کارگران وزحمتکشان

جاودان باد خاطره اختران تابناک آسمان جنبش کمونیستی ایران

گرامی وجاودانه باد یاد جانباختگان حماسه سیاهکل.

 فعالین سازمان فدائیان اقلیت – داخل کشور۱۱بهمن ماه نود ودو

متن کامل نشریه کار شماره ۶۶۳ در فرمت پی دی اف

یادداشت سیاسی- حسن روحانی روز سه شنبه ۱۵ بهمن، در اجلاس روسای دانشگاه ها و مدیران پارک های علم و فناوری با یک موضع تند نسبت به اصولگرایان منتقد توافق نامه ژنو واکش نشان داد. او در سخنرانی خود با اشاره به برخی انتقادات عناصر و گروه های درون رژیم از مفاد توافقنامه ژنو گفت: چرا فقط یک عده معدود کم سواد که از جای خاص تغذیه می شوند باید از توافق ژنو حرف بزنند، اما اساتید دانشگاه های ما خاموش اند و درباره این اتفاق بزرگ بین المللی حرف نمی‌زنند؟ روحانی صرفا به این جملات بسنده نکرد و در بخش دیگری از سخنان خود، از این هم فراتر رفت و با لحن و ادبیاتی همانند احمدی نژاد، خطاب به جریان های سیاسی منتقد دولت در درون نظام جمهوری اسلامی گفت:  یک عده متولی مردم شدند؛ شما چه کاره اید که متولی مردم شده اید؟

اگر چه حسن روحانی در جمع اساتید دانشگاه های کشور نسبت به دیگر موضوعات و معضلات جامعه از جمله فعالیت سیاسی دانشجویان و اساتید در دانشگاه نیز واکنشی تند و سرکوبگرانه از خود بروز داد، اما با توجه به همین دو نمونه از موضع رئیس دولت “تدبیر و امید” در برخورد به منتقدین اصولگرای دولت، این سئوال پیش می آید که طی همین مدت کوتاه روی کار آمدن روحانی، چه اتفاقی رخ داده یا در شُرف رخ دادن است که این چنین، لبخند بر دهان روحانی پژمرد و کلید از دستان “دولت تدبیر و امید” بر زمین فرو افتاد؟ دولتی که با وعده های فریبنده انتخاباتی جهت حل انبوه معضلات معیشتی مردم و کاهش موج فزاینده بحران های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی جمهوری اسلامی بر صندلی ریاست قوه اجرایی نظام نشست، اما فقط به فاصله چند ماه در زیر آوار خرابی ها و ویرانی های ۳۵ ساله این نظام، به ناتوانی و استیصال رسیده است. ویرانی هایی که روحانی به عنوان یکی از پایه گذاران این نظام و مسئول بالاترین ارگان امنیتی جمهوری اسلامی، خود نیز از جمله کسانی­ست که در شکل گیری و استمرار ۳۵ سال سرکوب، کشتار، اختناق و ویرانی های حاکم بر جامعه، نقش موثر و کلیدی داشته است. حال در مقام رئیس دستگاه اجرایی کشور و در مواجه با انبوه مشکلات مردم و بحران های درونی رژیم به بن‏بست رسیده و از اساتید دانشگاه ها به عنوان سیاهی لشکر می خواهد تا در مقابله با یک “عده معدود کم سواد که از جای خاص تغذیه می شوند”، با شکستن سکوت به یاری دولت بشتابند. همان اساتیدی که ضمن استمداد طلبیدن از آنان جهت مقابله با اصول گرایان منتقد و”کم سواد” توافقات هسته ای ژنو، همزمان به آنان نیز نهیب می زند که دانشگاه محل فعالیت سیاسی و حزب گرایی نیست. اگر می خواهید “با پول خودتان بروید ساختمان بگیرید و کار سیاسی کنید نه با پول ملت”.

در بیان تند و تیز و توام با عصبانیت مواضع اخیر روحانی، بی هیچ تردیدی واقعیتی نهفته است. واقعیتِ بن‏بست وناتوانی دولت روحانی در مواجهه با انبوه معضلات بیکاری، فقر و وضعیت نابسامان معیشتی مردم و نیز نگرانی از وضعیت شکننده توافقات ژنو و تشدید مناقشات درونی رژیم که با پیشروی هر گام عملی و اجرای “اقدام مشترک”، دولت روحانی را به چالش گرفته است. در واقع با گذشت زمان و لاینحل ماندن حجم وسیع معضلات بیکاری، تورم، رکود و ناتوانی دولت در پاسخگویی به انبوه مطالبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی کارگران، زنان و توده مردم ایران، موقعیت دولت روحانی نیز متزلزل تر از پیش می شود. در چنین وضعتی و به ناچار، مواضع دولت “تدبیر و امید” نیز با عصبیت ناشی از ناتوانی و استیصال و سمت گیری به دروغ بافی های بیشتر و گرایش به سیاست پوپولیستی احمدی نژاد، توامان خواهد شد. سفر روحانی به خوزستان و نیز سخنرانی اخیر او در اجلاس روسای دانشگاه ها و مدیران پارک های علم و فناوری، دو نمونه آشکار از بروز پوپولیسم و استیصال در مواضع شیخ حسن روحانی است. این تازه آغاز راه “دولت تدبیر و امید” است. راهی که با بیان موضع اخیر روحانی مبنی بر اینکه “منتقدین اصولگرای توافقات ژنو “یک عده معدود کم سواد هستند”، محتملا در آینده ای نه چندان دور به شکافی عمیق تر میان روحانی و دیگر جناح های اصول گرای منتقد دولت منجر می گردد.

موضع اخیر روحانی ، بروز استیصال دولت و دامن زدن به مناقشات درونی رژیم، از آن جهت حائز اهمیت است که فقط در محدوده “یک عده معدود کم سواد” باقی نخواهد ماند. حسین شریعتمداری نماینده خامنه ای در کیهان با یک واکنش سریع از روحانی  و آنهایی که توافقنامه ژنو را “بزرگترین توافق قرن”! و “نتیجه تسلیم قدرت‌های بزرگ”! می دانند، در خواست کرد تا زمینه های یک نشست مشترک میان نمایندگان دولت و منتقدین توافق نامه ژنو را فراهم سازد. حمید رسایی و قاسم جعفری دو تن از نمایندگان مجلس ارتجاع نیز با اعلام اینکه “برخی از علما، نخبگان دانشگاهی و نمایندگان مجلس از این توافق نامه انتقاد می کنند” و “نقشه راه توافق نامه ژنو، راه درستی ندارد”، نسبت به موضع گیری روحانی واکنش نشان دادند.

خامنه ای تا کنون واکنش صریح و روشنی نسبت به این موضع روحانی بروز نداده است. خامنه ای در روز ۱۹ بهمن در دیدار با فرماندهان نیروی هوایی ارتش ضمن تردید در باره مذاکرات هسته ای، از منتقدان دولت هم خواست که با “شرح صدر” نسبت به دولت رفتار کنند. به رغم این واکنش خامنه ای، آنچه مسلم است دامنه ترکش های موضع اخیر روحانی در اجلاس اساتید دانشگاه فراتر از جمع “یک عده معدود کم سواد” رفته و از این پس، دامن خامنه ای را هم خواهد گرفت. روحانی با این موضع گیری خود، عملا خامنه ای را در یک دو راهی دشوار قرار داده است. اولا سکوت و عدم اظهار نظر ولی فقیه به معنای تایید نظر حسن روحانی مبنی بر “کم سواد بودن” منتقدین توافق نامه ژنو است و در ثانی، اگر خامنه ای بخواهد در شرایط کنونی و یا در آینده به انتقاد از نقشه راه توافق ژنو بپردازد، او نیز در جایگاه و جمع “یک عده معدود کم سواد” توافق نامه ژنو قرار خواهد گرفت و این همان چالش برانگیزترین موضع اخیر روحانی در درون نظام است. چالشی که با پیشروی عملیات اجرایی توافق ژنو مشکلات بیشتری را برای دولت روحانی به همراه خواهد داشت.

آنچه دولت روحانی را به این موضع کشانده است، وعده های انتخاباتی و ناتوانی کنونی دولت “اعتدال” در پاسخ به حداقل های شعارهای انتخاباتی اوست. در واقع، مواجه شدن دولت روحانی با واقعیت های عینی جامعه از قبیل خالی بودن خزانه، کسری بودجه، رشد تورم، بحران بیکاری، فقر، معضلات درمان و ناتوانی دولت در پاسخگویی به مطالبات کارگران و سایر اقشار زحمتکش مردم ایران و نیز تداوم  بحران های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی رژیم، دولت “تدبیر و امید” روحانی را طی کمتر از شش ماه به استیصال رسانده است. استیصالی که برای برون رفت از آن در یک واکنش عصبی شمشیر از رو بست. شمشیری دو دم، که ممکن است علاوه بر زخمی کردن منتقدین “کم سواد توافق نامه ژنو”، خود نیز از تیزی آن در امان نباشد.

متن کامل نشریه کار شماره ۶۶۳ در فرمت پی دی اف

یادداشت سیاسی- از روز یکشنبه ۱۳ بهمن، دولت روحانی اقدام به توزیع یک بسته سبد کالای مصرفی رایگان در میان اقشار کم درآمد جامعه کرد. توزیع این سبد کالا که شامل ۱۰ کیلوگرم برنج هندی، ۴ کیلوگرم مرغ، ۲ بطری روغن مایع، ۲ بسته پنیر بسته بندی شده و ۲۴ عدد تخم مرغ برای هر خانوار است که در میان اقشاری از جامعه با درآمد ماهیانه کمتر از ۵۰۰ هزار تومان توزیع می شود. البته بستهِ به ظاهر اهدایی دولت “تدبیر و امید” که به ارزش ۸۰ هزار تومان است ، به همه خانوارهای ایرانی تعلق نمی گیرد. در مجموع ۹ تا ۱۰ میلیون نفر از  میان خانواده­های تحت پوشش کمیته امداد، سازمان بهزیستی، کارکنان و بازنشستگان دولتی، طلاب، خبرنگاران (بنا به تشخیص وزارت ارشاد) و دانشجویان متاهل (بنا به تشخیص وزارت علوم، وزارت بهداشت و دانشگاه آزاد اسلامی) از جمله واجدان شرایط دریافت این سبد کالای مصرفی هستند. در میان کارگران اما، تنها آن دسته از کارگران و مستمری بگیران تامین اجتماعی که درآمد ماهانه­ای کمتر از ۵۰۰ هزار تومان دارند، می توانند از دریافت این بسته کالای مصرفی برخوردار گردند. با توجه به حداقل دستمزد ۴۸۷ هزار تومانی کارگران مشمول قانون کار در سال ۹۲ و با احتساب حق مزایای کارگری، عملا این بخش از کارگران و مستمری بگیران تامین اجتماعی از شمول دریافت سبد کالای مصرفی دولت “تدبیر و امید” خارج می شوند.

آنچه در روز ۱۳ بهمن، با عنوان طرح توزیع سبد کالای مصرفی در جامعه رخ داد و قرار است پس از این نیز، اجناس مشابهی در اختیار شهروندان قرار گیرد، به عینی ترین شکل ممکن چهره کریه جمهوری اسلامی و گستره اسفبار فقر در جامعه بحران زده ایران را به نمایش گذاشت.براساس گزارشات برخی از خبرگزاری‏ها و سایت ها ازجمله مشرق نیوز و کردپا، یک خودکشی در شهر ایلام به دلیل ممانعت همسر فرد مزبور جهت فروختن این سبد کالا، یک سکته منجر به مرگ در ازدحام صفوف دریافت کنندگان بسته کالای رایگان در کرمانشاه،مرگ یک شهروندساکن تهران درمنطقه تهران‏سردرشلوغیِ صفوف توزیع کالا و نیز سکته جوان ۲۵ ساله دیگری در شهر هشترود به دلیل فشار عصبی حاصل از دریافت “پیامک عدم تعلق سبد کالایی به وی” از جمله پیامدهای نخستین روز توزیع این بسته اهدایی دولت “تدبیر و امید” در جامعه فقر زده ایران بوده اند. جامعه ای که در سایه حاکمیت دینی و سرمایه داری جمهوری اسلامی با چنین وضعیت اسفباری دست و پنجه نرم می کند. جامعه ای که به رغم درآمد سرشار حاصل از نفت و گاز، با چنین وسعتی به فلاکت و نداری گرفتار شده است. جامعه­ای که درآن حاکمیت یک رژیم ارتجاعی و ضد مردمی و پیش‏برندهِ سیاست اقتصادی نئولیبرال بانک جهانی و صندوق بین­المللی پول، کل توده های میلیونی مردم ایران را به یک چنین روزگار سیاهی نشانده است. نظامی که انواع معضلات اقتصادی و مصائب اجتماعی چون گرانی، تورم فزاینده، بیماری، بی مسکنی،فقر، بیکاری، اعتیاد و فحشاء و ده ها معضل اجتماعی دیگر را برسر توده های مردم آوارساخته است.جامعه ای که دریک قطب آن گروهی اندک، ازقِبل استثمار کارگران از تمام نعمات زندگی برخوردارند و باغارت واختلاس و دزدی در نعمت و مکنت زندگی می‏کنند و در قطب مقابل آن کارگران و اکثریت عظیم زحمتکشان قرار دارند که درفقر، نداری، گرسنگی و بدبختی به سر می برند. در چنین جامعه ای و در چنین وضعیتی که توده­های مردم ایران بدان گرفتار شده­اند، اجرای طرح توزیع سبد کالای مصرفی دولت، آنچنان چهره زشت اما واقعی جمهوری اسلامی را به نمایش گذاشت، که حتا صدای اعتراض نمایندگان مجلس ارتجاع و عناصر چپاولگر جناح های مختلف رژیم نیز بلند شد. همان نمایندگانی که خود در دولت احمدی نژاد بر ۸ سال ویرانی، غارتگری و فقر تحمیل شده بر مردم ایران چشم پوشیدند، همان افرادی که خود جزء رانت خواران و چپاولگران ۳۵ ساله سرمایه های کشور و غارتگران حاصل رنج کارگران و توده های زحمتکش بوده اند، اکنون باتشدید وضعیت بحرانی جمهوری اسلامی و در فضای مناقشه­های درونی این نظام، “مدافع ” کارگران و توده های چپاول زده شده­اند و از اینکه کارگران ایران از شمول توزیع سبد کالای دولت روحانی خارج شده­اند، اشک تمساح می ریزند. نمایندگانی از جنس کوچک زاده، علیپور و باهنر، پیش از اینکه نگران فقر کارگران و وضعیت معیشتی توده مردم ایران باشند، نگران ضایع شدن “عزت” و آبروی نداشته جمهوری اسلامی در عرصه جهانی هستند.

از واکنش نمایندگان مجلس و تنش­های میان آنان با دولت روحانی و موضوع احتمالی طرح استیضاح  وزیر صنعت، معدن و تجارت به عنوان متولی توزیع سبد کالای دولتی که بگذریم، عمق فاجعه را باید در واکنش توده­های فقر زده و صف­های طویل دریافت کنندگان این سبد کالایی دید. مردمی که برای دریافت بسته­ای به ارزش ۸۰ هزار تومان، زیر دست و پا جان باختند. توده­های فقر زده­ای که در پی بی ثباتی، عدم امنیت معاش و نگرانی از عدم دریافت کالاهای مورد نظر، از سر و کول هم بالا رفتند، همدیگر را پس زدند و بعضا به جدال با یکدیگر برخاستند. گزارش­ها، تصاویر و فیلم­های پخش شده از لحظه­های توزیع سبد کالای مصرفی و ازدحام صفوف مردم دل نگران، مملو از حوادث و صحنه­های اسفبار این چنینی­ست. صحنه­هایی که هر کدام، نمایش گوشه­ای از نکبت جمهوری اسلامی و عمق فقرو تباهی و ویرانی زندگی توده های مردم ایران است.  تباهی و فقری ریشه­دار که در سایه حاکمیت استبدادی این رژیم دینی و سرمایه­داری به مردم ایران تحمیل شده است. حال که کارگران و توده­های مردم ایران در حاکمیت این رژیم فاسد و متعفن به چنین وضعیت فلاکت باری گرفتار شده اند، دولت “تدبیر و امید” برای جلب حضور همین گرسنگان در راهپیمایی­ ۲۲ بهمن و برای منحرف کردن اذهان عمومی کارگران و مزدبگیرانی که اینروزها در جدال بر سر افزایش دستمزد پیکار می­کنند، این چنین “تدبیر” کرده و کاسه گدایی به دست توده های مردم ایران داده است. غافل از اینکه با اجرای چنین شیوه­هایی، گرچه ممکن است به‏طورلحظه ای مرحمی کوچک بر زخمی عمیق گذاشته شود، اما  حتا یک ابسیلون ازفقر حاکم بر جامعه کاسته نخواهد شد.

فقر و نداری و اوضاع وخیم معیشتی کارگران و توده مردم ایران، زاییده نظام سرمایه­داری‏ست که در تحت حاکمیت رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی به غایت تشدید شده است . راه حل قطعی  ازمیان برداشتن فقر و بیکاری،سرنگونی جمهوری اسلامی ، نابودی نظام سرمایه داری و اسقرار یک نظام انسانی و سوسیالیستی‏ست.تنها درچنین نظامی‏ست که فقر و بیکاری ریشه کن می گردد و هرگز نیازی برای اجرای چنین طرح های تحقیرآمیزی وجود نخواهد داشت. سازمان ما که برای نابودی نظام سرمایه داری و اسقراریک نظام سوسیالیستی مبارزه می کند، هدف فوری خودرا سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و برقرای حکومت شورائی کارگران و زحمتکشان قرار داده است. حکومت شورائی به فوریت یک رشته اقدامات اجتماعی و رفاهی را به نفع توده زحمتکش مردم ایران به مرحله اجرا درمی آورد. در صدر چنین اقداماتی، برقراری یک سیستم تامین اجتماعی به نفع کارگران و زحمتکشان قرار دارد، به نحوی که هرکس از گهواره تا گور از مزایای سیستم تامین اجتماعی برخوردار باشد. برای تحقق چنین امری، حکومت شورائی موظف است، برای تمام افراد جامعه، از جمله میلیون‌ها تن که هم اکنون بیکارند کار ایجاد کند. مادام که این خواست به طور کامل تحقق نیافته است، دولت باید به بیکاران حق بیکاری معادل مخارج یک  خانواده ۵ نفره کارگری در هر ماه پرداخت نماید. تمام زحمتکشان باید از امکانات بهداشتی، پزشکی، درمانی و داروئی رایگان برخودار باشند. تامین امکانات یک زندگی مناسب برای سالمندان و کودکان بی سرپرست و ایجاد مراکز ویژه برای نگهداری از آنان به هزینه دولت و نیز ایجاد و گسترش شیرخوارگاه‌ها و مهدکودک‌ها به منظور مراقبت از کودکان و پرورش آن‌ها به هزینه دولت از جمله دیگر اقدامات فوری حکومت شورایی است، تا دیگر کسی نگران فردای خود و فرزندانش نباشد. تا چهره کریه فقر برای همیشه از جامعه رخت بر بندد.

متن کامل نشریه کار شماره ۶۶۳ در فرمت پی دی اف