اعلامیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست: تائید حکم سه زندانی آبانماه احکام اعدام سه زندانی سیاسی باید لغو شود

اعلامیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست  

تائید حکم سه زندانی آبانماه

احکام اعدام سه زندانی سیاسی باید لغو شود!

جمهوری اسلامی با اشکال مختلف و با پنهانکاری تلاش دارد اسیران ‌آبانماه نود و هشت را سر به نیست کند. اخیراً دیوان عالی کشور رژیم اسلامی، حکم سه زندانی سیاسی امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی را تائید کرد. این سه جوان از بازداشت ‌شدگان آبانماه بودند که در اسفند سال ٩٨ توسط قاضی صلواتی به اعدام محکوم شدند و بدنبال اعتراض به این احکام، هم اکنون دیوان عالی کشور مجدداً این احکام را تائید کرده است. این سه جوان تحت فشار و شکنجه بجرم “شرکت در درگیری مسلحانه، مشارکت در تخریب اموال عمومی و خروج غیر قانونی از کشور” متهم و محکوم به اعدام شدند. دو نفر از این زندانیان موفق شده بودند به ترکیه بگریزند اما دولت جنایتکار ترکیه در همدستی با جمهوری اسلامی آنها را دیپورت و تحویل رژیم داد. جمهوری اسلامی در جریان اعتراضات آبانماه بیش از ١۵٠٠ معترض را با گلوله جنگی به قتل رساند و هزاران نفر را دستگیر و زندانی کرد. هنوز از سرنوشت این زندانیان و مکان آنها خبری در دست نیست.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست صدور و تائید این احکام اعدام را ناشی از نفرت و ترس جمهوری اسلامی از مردم بپاخاسته، کارگران و گرسنگانی میداند که در کمین وی نشسته اند و هر روز سران بالای حکومت از “شورش قریب الوقع” آنان سخن میگویند. حکومت اسلامی مردم رامی کشد و احکام شلاق و زندان و بیگاری صادر میکند تا سرپا بماند، تا بترساند و چتر اختناق را گسترش دهد. ما این احکام شنیع را محکوم میکنیم و خواهان مبارزه سراسری برای لغو آنها و آزادی کلیه بازدادشت شدگان آبانماه و زندانیان سیاسی هستیم. ما دولت جنایتکار ترکیه را شریک جرم و همدست جمهوری اسلامی میدانیم که دو نفر از این جوانان را در معامله ای کثیف تحویل جمهوری اسلامی داد و هم اکنون در انتظار اعدام بسر میبرند. ما از نیروهای اردوی آزادیخواه و سازمانهای مختلف در داخل و خارج کشور میخواهیم علیه این احکام و برای متوقف کردن آن فعالانه و با در نظر گرفتن شرایط بهداشتی، هر کاری که میتوانند صورت بدهند. اعدام قتل عمد دولتی است و باید متوقف شود!

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی!

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم!

۴ تیرماه ١٣٩٩ – ٢۴ ژوئن ٢٠٢٠

امضا: اتحاد فدائیان کمونیست، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری – حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت.

اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست: پیروز باد مبارزه متحد و متشکل کارگران نیشکر هفت تپه

پیروز باد مبارزه متحد و متشکل کارگران نیشکر هفت تپه

اعتصاب یکپارچه کارگران مبارز هفت تپه، دهمین روز خود را پشت سر گذاشت. این اعتصاب، که از روز دوشنبه ۲۶ خرداد ۱۳۹۹، با شرکت جمع بزرگی از کارگران کارخانه نیشکر هفت تپه، شامل بخش های تجهیزات مکانیکی، زیربنایی، امور اداری، خوراک دام و کارگران بخش کشاورزی آغاز شد، در روزهای بعد گسترش بیشتری یافت. با گذشت روزهای اولیه، صفوف کارگران اعتصابی به تدریج فشرده تر و منسجم تر شد و عملا تمام بخش های شرکت را فرا گرفت.

اعتصاب متحدانه کارگران هفت تپه، یک بار دیگر نشان داد که مبارزات شکوهمند آنان، که از پاییز ۹۷ با تبیین شعار “نان، کار، آزادی، اداره شورایی”، فصل نوینی را در جنبش مبارزاتی طبقه کارگر ایران رقم زد، تعطیل بردار نیست و کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت تپه به رغم شرایط کرونایی، همچنان زنده و پویا در صحنه مبارزه حضور دارند. علاوه بر این، اعتصاب کارگران هفت تپه، نشان داد که سرکوب، اخراج، بازجویی، زندان، و اعمال شیوه های ارعاب و شکنجه، سد کننده راه مبارزاتی آنان نیست و هفت تپه تا تحقق کامل خواست های بر حق خود، به مبارزه ادامه خواهد داد.

کارگران هفت تپه که صدای اعتراض و اعتصاب شان، هم اینک در جای جای جامعه طنین انداز است، در اعتراض به عدم رسیدگی کارفرما به خواست هایشان شکل گرفته است. در شرایطی که گرانی بیداد می کند، در شرایطی که معیشت روزانه کارگران با همین حداقل دستمزد ماهیانه می گذرد، و در شرایطی که یک هفته از تیرماه گذشته است، کارگران هفت تپه هنوز حقوق معوقه ماه های فروردین و اردیبهشت و خرداد را نگرفته اند.

وضعیت کنونی کارگران هفت تپه، یک نمونه از وضعیت اسفبار کل طبقه کارگر ایران است. طبقه کارگری که قربانی نظام وحشی سرمایه داری حاکم بر ایران است. کارگرانی که از بام تا شام کار می کنند، استثمار می شوند، برای کارفرمایان، انباشت سرمایه تولید می کنند، اما خود از داشتن ابتدایی ترین امکانات یک زندگی انسانی محرومند، و سفره شان، روز به روز کوچک و کوچکتر می شود. کارگرانی که از دریافت به موقع همان حداقل دستمزدهای بخور و نمیر ماهانه بی بهره اند و در این وضعیت اسفبار ویروس کرونا، دفترچه های بیمه درمانی شان نیز چند ماه است که تمدید نشده است.

تحمیل این بی حقوقی و شرایط طاقت فرسا، بخش های مختلف کارگران هفته تپه را بر آن داشت تا بار دیگر به اعتراض و اعتصابی همگانی برای تحقق مطالبات خود اقدام کنند. کارگرانی که متحدانه دست از کار کشیده، خواستار پرداخت کامل دستمزد، لغو خصوصی سازی هفت تپه، بازگشت به کارِ اسماعیل بخشی، محمد خنیفر و دیگر کارگران اخراجی و تمدید دفترچه های بیمه درمانی خود هستند. کارگران اعتصابی هفت تپه، علاوه بر مطالبات فوق، خواستار محاکمه امید اسد بیگی کارفرمای فاسد شرکت مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت تپه نیز هستند. کارفرمای فاسدی که با همدستی دولت سرمایه داری حاکم بر ایران، کارگران را سرکوب و با پرونده سازی های امنیتی، فعالان کارگری و نمایندگان شورای کارگری هفت تپه راهی زندان و بند و شکنجه گاه های جمهوری اسلامی کرد. کارفرمایی که اکنون فساد و دزدی های کلان او برای همگان روشن شده است.

پوشیده نیست، شرایط فلاکت بار حاکم بر کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت تپه، برشی از وضعیت کلی طبقه کارگر ایران است. طبیعتا، تا زمانی که نظام سرمایه داری بر ایران حاکم است و جمهوری اسلامی بر سریر قدرت، این وضعیت فلاکت بار، برای کارگران هفت تپه و کل طبقه کارگر ایران وخیم و وخیمتر خواهد شد. لذا، کارگران و سایر زحمتکشان ایران همانگونه که با تشکل و اتحاد و سازماندهی برای تحقق حقوق معوقه و مطالبات فوری شان مبارزه می کنند، لازم است مبارزات خود را در ابعادی گسترده و همگانی تا سرنگونی رژیم سرمایه داری حاکم بر ایران و برقراری حکومت شورایی ادامه دهند.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست، ضمن حمایت و پشتیبانی کامل از اعتصاب کارگران هفت تپه، تمامی کارگران ایران را به وحدت عمل و تشدید مبارزه برای رسیدن به خواست های بر حق خود و حمایت و پشتیبانی از مطالبات کارگران اعتصابی مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت تپه فرا می خواند.

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم

۴ تیر ۱۳۹۹ ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰

امضا: اتحاد فدائیان کمونیست، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری – حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت.

صدور احکام ظالمانه علیه کارگران آذرآب را محکوم می‌کنیم

۴۲ کارگر مبارز کارخانه آذرآب اراک توسط دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به یک سال زندان، ۷۴ ضربه شلاق و یک ماه بیگاری (سه ساعت در روز) در راه‌آهن شهرستان اراک محکوم شدند.

این حکم ضد انسانی و ضد کارگری که توسط شعبه ۱۰۶ “دادگاه” کیفری اراک صادر شد، به دلیل اعتراضات برحق کارگران آذرآب در مهرماه سال گذشته است.

کارگران کارخانه آذرآب که در طول سالیان اخیر برای تحقق خواست‌های برحق خود بارها دست به اعتراض زده بودند، از ۱۴ مهرماه سال گذشته با خواست لغو خصوصی‌سازی، حل مشکل مالکیت شرکت، و در اعتراض به عدم پرداخت ۳ ماه دستمزد دست به اعتصاب و اعتراض زده بودند. کارگران که بعد از دو هفته هیچ پاسخی از سوی مقامات دولتی و کارفرمایی نگرفته بودند، در ادامه اعتراضات خود در روز ۲۸ مهر، ریل راه‌آهن شمال – جنوب را مسدود کرده و مانع رفت و آمد قطارها شدند.

پس از این اقدام برحق کارگران، نیروهای وحشی پلیس جمهوری اسلامی به صفوف کارگران یورش برده و ضمن ضرب و شتم آن‌ها، تا محوطه کارخانه به تعقیب کارگران ادامه داده و دست به تخریب خودروهای پرسنل شرکت و ساختمان شرکت زده و شیشه‌های ساختمان شرکت را نیز شکستند که تصاویر این هجوم وحشیانه در شبکه‌های اجتماعی در سطح وسیعی منتشر گردید که محکومیت قداره‌کشان جمهوری اسلامی را در نزد افکار عمومی به همراه آورد.

در این روز تعدادی از کارگران کارخانه آذرآب توسط پلیس وحشی جمهوری اسلامی دستگیر شدند. پلیس برای دستگیری کارگران حتا به بیمارستان یورش برد تا کارگران زخمی را دستگیر کند که کارگران بستری در حالی که زخم بر تن داشتند، مجبور به ترک بیمارستان شدند.

احکام ظالمانه علیه کارگران مبارز آذرآب، احکام طبقه سرمایه‌دار و دولت متعلق به آن‌ها علیه کارگران و برای تنبیه آن‌هاست، آن‌ها می‌خواهند این‌گونه کارگران را بترسانند و تحقیر کنند.

اما دشمنان طبقه کارگر باید بدانند که کارگران مبارز ایران برای رسیدن به خواست‌های برحق خود و برای دستیابی به یک زندگی انسانی برای طبقه کارگر با این گونه احکام ظالمانه نه تنها عقب نخواهند نشست، بلکه همین احکام به دلیلی برای اتحاد و گسترش مبارزه آن‌ها تبدیل خواهد شد.

این احکام ظالمانه نشان داد که پلیس و دستگاه قضایی و دیگر ارگان‌های سرکوب و بوروکراسی حاکم همگی در حفظ مناسبات ظالمانه حاکم هم دست بوده و تنها راه برای کارگران اتحاد طبقاتی و نیز اتحاد با دیگر زحمتکشان جامعه است.

کارگر متحد همه چیز، کارگر متفرق هیچ چیز.

سازمان فدائیان (اقلیت) صدور حکم زندان، شلاق و بیگاری علیه کارگران کارخانه آذرآب را شدیدا محکوم کرده و خواستار لغو فوری این احکام ظالمانه است.

سازمان فدائیان (اقلیت)، همه کارگران و نیروهای مترقی و آزادیخواه را به اعتراض نسبت به این احکام ظالمانه فرا خوانده و معتقد است تنها با وحدت و یکپارچگی طبقاتی و گسترش مبارزه می توان جمهوری اسلامی و طبقه سرمایه‌دار را به عقب‌نشینی وادار ساخت.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورایی

نابود باد نظام سرمایه داری

زنده باد آزادی- زنده باد سوسیالیسم

سازمان فدائیان (اقلیت)

۴ تیرماه ۱۳۹۹

کار، نان، آزادی – حکومت شورایی

متن کامل در فرمت پی دی اف

چرایی و نتایج قطعنامه اخیر شورای حکام

شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی روز جمعه ۳۰ خرداد برابر با ۱۹ ژوئن، قطعنامه پیشنهادی سه کشور اروپایی حاضر در برجام را درباره فعالیت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی با ۲۵ رای موافق، ۷ رای ممتنع و ۲ رای مخالف (روسیه و چین) به تصویب رساند.

یک روز قبل نماینده چین با رای‌گیری از طریق ویدئو کنفرانس (مجازی) مخالفت کرده بود و از همین رو مدیران آژانس برای اولین بار پس از شیوع ویروس کرونا، مجبور به برگزاری جلسه حضوری برای بررسی فعالیت‌های هسته‌ای ایران شدند. این موضوع بیان‌گر اهمیت لزوم واکنش شورای حکام درباره فعالیت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی از نظر مدیران آژانس بود.

رافائل ماریانو گروسی مدیر کل آرژانتینی آژانس انرژی اتمی در گزارش خود به شورای حکام (هم‌چون گزارش قبلی) به عدم همکاری جمهوری اسلامی در صدور مجوز دسترسی بازرسان آژانس به دو مکان مورد درخواست آژانس و پاسخ ندادن به سوال‌های آژانس اشاره کرد. وی در آغاز نشست چهار روزه شورای حکام بر این دو موضوع تاکید کرد و گفت ایران بیش از چهار ماه است که اجازه بازرسی از دو مرکز مشکوک به فعالیت‌های اتمی را نمی‌دهد. براساس اخبار منتشره این دو مرکز در شهر آباده و تورقوزآباد (واقع در کهریزک از توابع شهرستان ری) قرار دارند.

شورای حکام در این قطعنامه از جمهوری اسلامی خواسته است تا به جلوگیری از بازدید بازرسان آژانس از دو سایت هسته‌ای پایان داده و به طور کامل با آژانس همکاری کند. این نخستین قطعنامه آژانس علیه جمهوری اسلامی از زمان توافق و تصویب “برجام” می‌باشد. از دیگر نکات گزارش مدیرکل آژانس به شورای حکام، میزان موجودی اورانیوم غنی‌شده، درصد اورانیوم غنی‌شده و میزان آب سنگین است که همگی بیش‌تر از میزان توافق “برجام” هستند. نماینده چین در مخالفت با تصویب قطعنامه پیشنهادی فرانسه، آلمان و انگلیس گفته بود که تصویب قطعنامه می‌تواند به اقدام شورای امنیت سازمان ملل و پایان “برجام” منجر شود. اما تمام این استدلال‌ها نتوانست به آرای مخالفان قطعنامه بیافزاید و سرانجام چین و روسیه تنها مخالفان صدور قطعنامه باقی ماندند.

در پی تصویب قطعنامه وزرای خارجه آلمان، فرانسه و انگلیس در برلین درباره سیاست‌ مشترک‌شان در رابطه با “برجام” در سازمان ملل و برنامه‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی مذاکره کرده و بیانیه‌ای صادر نمودند. وزارت خارجه انگلیس هدف از این مذاکرات را اهمیت پیدا کردن راه حلی سیاسی برای کاهش تنش‌ها با ایران، نقش ایران در قبال اقدامات بی‌ثبات‌کننده در منطقه و ارائه راه حلی که ایران بتواند در راه‌های صلح‌آمیز گام بردارد اعلام کرد.

در بیانیه پایانی نشست وزرای خارجه سه کشور اروپایی در رابطه با پایان یافتن تحریم تسلیحاتی جمهوری اسلامی در ماه نوامبر آمده است: “ما معتقدیم رفع تحریم تسلیحاتی ایران بر اساس قطعنامه ۲۲۳۱ در ماه اکتبر، می‌تواند تاثیرات بزرگی بر امنیت و ثبات منطقه‌ای داشته باشد… ما بر این باوریم باید به نگرانی‌های مشترک در خصوص برنامه موشک‌های بالستیک و همچنین فعالیت‌های بی‌ثبات کننده منطقه‌ای ایران پرداخته شود. اما در عین حال معتقدیم راهبرد فشار حداکثری نمی‌تواند به این هدف کمک کند. ما ترجیح می‌دهیم با پیگیری دیپلماسی و مذاکره، ایران را مورد بازخواست قرار دهیم و موضوعات مورد نگرانی را مورد پیگیری قرار دهیم… ما خواستار آن هستیم که تحریم‌های اتحادیه اروپا در حوزه صادرات تسلیحات متعارف و تکنولوژی موشکی به ایران، تا سال ۲۰۲۳، سر جای خود باقی بماند”. سه کشور اروپایی هم‌چنین بدنبال ارائه طرحی در شورای امنیت سازمان ملل هستند که تحریم‌های تسلیحاتی را که از ۲۷ مهر پایان می‌یابد، به مدت یک سال تمدید کرده و بازرسی از محموله‌های مشکوک به حمل سلاح به و از ایران را افزایش دهد.

پیش از برگزاری نشست شورای حکام، اتحادیه اروپا نیز با صدور بیانیه‌ای در روز سه شنبه با تاکید بر گزارش مدیرکل آژانس، از جمهوری اسلامی خواسته بود تا بدون تاخیر توافق هسته‌ای “برجام” را به طور کامل اجرا کند. بیانیه هم‌چنین تاکید کرده بود که میزان ذخیره اورانیوم غنی شده، خروج هشدارآمیز از حد و حدود مجاز در “برجام” است.

جمهوری اسلامی نیز که از ترکیب شورای حکام و گزارش دبیرکل آژانس اطلاع کامل داشت، از همان ابتدا با تهدید تلاش کرد تا مانع تصویب قطعنامه شود. سخنگوی وزارت خارجه و نماینده جمهوری اسلامی در آژانس از همان ابتدا آژانس را تهدید به اقدامات تلافی‌جویانه در صورت تصویب قطعنامه کرده بودند. پس از تصویب قطعنامه نیز بر لحن تند مقامات جمهوری اسلامی افزوده شد. ظریف وزیر خارجه که پیش از تصویب قطعنامه در توئیتی نوشته بود “صدور قطعنامه امکان یافتن راه حل را نابود می‌کند”، پس از تصویب آن شدیدا به سه کشور اروپایی حمله کرد و آن‌ها را آلت دست دولت‌های آمریکا و اسرائیل نامید. او در توئیتی نوشت: “این سه کشور در پشت پرده آلت دست نتانیاهو و ترامپ هستند و به هیچ وجه در جایگاه پند و اندرز دادن به ایران قرار ندارند”.

بهروز کمالوندی سخنگوی سازمان انرژی اتمی ایران نیز در یادداشتی که در خبرگزاری دولتی “ایرنا” انتشار داد نوشت قطعنامه شورای حکام هیچ تعهدی برای حکومت ایران ایجاد نمی‌کند. کاظم غریب‌آبادی نماینده ایران در آژانس نیز قطعنامه شورای حکام را “زیاده‌طلبی و فزون‌خواهی” نامید و گفت جمهوری اسلامی “اقدام مقتضی و مناسب را در واکنش به قطعنامه اتخاذ خواهد کرد”. وی با سیاسی خواندن قطعنامه آژانس گفت “قطعنامه نه موجب ترغیب جمهوری اسلامی به قبول خواست‌های آژانس می‌شود و نه موجب اعمال فشار به آن”.

اسحاق جهانگیری معاون اول روحانی نیز در نشست خود با مدیران وزارت نیرو به موضع‌گیری درباره قطعنامه آژانس پرداخت و با اشاره به شدت تحریم‌ها گفت: “این قطعنامه‌ها تأثیر جدی بر شرایط کشور نخواهد داشت”. اما در این میان موضع روزنامه کیهان متفاوت‌تر از سایرین بود. شریعتمداری مدیر مسئول کیهان و نماینده خامنه‌ای در این روزنامه در یادداشتی با عنوان “بُرد – بُرد این است نه آن” خواستار خروج جمهوری اسلامی از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای شد. وی نوشت: “نیاز کنونی و حیاتی امروز کشور خروج از NPT است. اقدامی که اگرچه خیلی دیر شده ولی از آنجا که برجام فاجعه و خسارت محض است، جلوی این ضرر بزرگ از هرجا که گرفته شود به نفع کشور است… بازی «برد – برد» این است نه آنچه دولت محترم شعارش را می‌داد و خروج ما از NPT بازی دو سر برد آمریکا و اروپا را به دو سر باخت تبدیل خواهد کرد”.

حال باید دید این کشمکش جدید در سیاست خارجی جمهوری اسلامی به کجا خواهد انجامید؟! شکی نیست که جمهوری اسلامی به قطعنامه شورای حکام تن نخواهد داد. عدم تمکین جمهوری اسلامی نیز می‌تواند به تشدید تنش در روابط جمهوری اسلامی با شورای حکام و احتمالا ارسال پرونده به شورای امنیت سازمان ملل منجر شود. اما آیا جمهوری اسلامی تنها به این اقدام بسنده خواهد کرد و یا موضع روزنامه کیهان موضع رسمی جمهوری اسلامی خواهد شد؟!

اگرچه مجلس اسلامی امروز در دستان جریان “اصولگرا”ی حکومت (همقطاران شریعتمداری کیهان) قرار دارد و می‌تواند با تصویب لایحه‌ای از کابینه بخواهد تا مثلا از NPT خارج شود، اما واقعیت این است که سیاست حاکم بر جمهوری اسلامی هنوز این نیست. در واقع آن‌چه که اسحاق جهانگیری گفت، سیاست جمهوری اسلامی حداقل تا پایان ماه اکتبر خواهد بود. جمهوری اسلامی در این شرایط ترجیح می‌دهد با بی‌اهمیت انگاشتن قطعنامه و عدم تمکین به آن، منتظر پایان تحریم‌های تسلیحاتی بماند اما در صورتی که تحریم‌های تسلیحاتی برداشته نشود، آن‌گاه جمهوری اسلامی مجبور خواهد شد واکنش‌های بیشتری از خود نشان دهد که شدت و چگونگی آن بستگی به شرایط داخلی و خارجی و تحولات ماه‌های آینده خواهد داشت.

مساله اصلی این است که سیاست‌ خارجی جمهوری اسلامی (بویژه در منطقه خاورمیانه) در تضاد با سیاست‌های دولت‌های امپریالیستی آمریکا، اروپا و نیز عموم کشورهای منطقه قرار دارد، تضادی که در ماه‌های اخیر به ضرر جمهوری اسلامی پیش رفته است. موقعیت و نقشی که جمهوری اسلامی در کشورهای لبنان، عراق و سوریه داشته در ماه‌های اخیر رو به افول گذاشته و این مورد خوشایند جمهوری اسلامی نیست، روندی که مدام در حال شتاب گرفتن نیز هست و ممکن است در ماه‌های آینده به یمن نیز سرایت کند. همین که جمهوری اسلامی نتوانست کشتن قاسم سلیمانی یکی از مهم‌ترین چهره‌های جمهوری اسلامی توسط دولت آمریکا را پاسخ دهد، یک شکست و سرافکندگی بزرگ برای آن بود.

از سوی دیگر این یک واقعیت است که جمهوری اسلامی نمی‌تواند به نقشی که می‌خواهد در منطقه ایفا کند برسد. هدف اصلی سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی، تبدیل شدن به قدرت و یا حداقل یکی از دو قدرت بزرگ منطقه‌ای بوده و هست، سیاستی که به دلیل مخالفت دولت‌های امپریالیستی آمریکا و اروپا تحقق آن امکان‌پذیر نیست و به همین دلیل تا زمانی که جمهوری اسلامی این سیاست را دنبال می‌کند، تنش و تضاد بین جمهوری اسلامی و دولت‌های امپریالیستی و در راس آن‌ها دولت آمریکا و نیز کشورهای منطقه‌ای هم‌چون اسرائیل و عربستان ادامه خواهد یافت.

شکست “برجام” نیز از همین روست، چرا که تنها با گسترش دامنه “برجام” به سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی، “برجام” می‌توانست ادامه حیات دهد. اما دیدیم که پس از توافق “برجام” و تمایل دولت آمریکا برای گفتگو بر سر مسائل مورد مناقشه در منطقه و “برجام‌های دو و سه”، جمهوری اسلامی فعالیت‌های نظامی و سیاسی خود را در منطقه افزایش داد.

مساله این است که سیاست‌های جاه‌طلبانه و هژمونی‌طلبانه منطقه‌ای جمهوری اسلامی با موجودیت آن گره خورده است، از همین روست که از زمان موجودیت جمهوری اسلامی ما شاهد این تضاد بوده‌ایم، ابتدا در جنگ هشت ساله با دولت عراق و سپس با تشدید آن پس از حمله ارتش آمریکا به عراق و سرنگونی صدام حسین که راه را برای گسترش نفوذ جمهوری اسلامی در منطقه باز کرد. بنابراین تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر کار است، این کشاکش‌ها و تضادها ادامه خواهد یافت، کشاکش‌هایی که با افول اقبال جمهوری اسلامی به ضرر جمهوری اسلامی در حال پیش رفتن است.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۵ در فرمت پی دی اف

کابینه روحانی و مقامات وزارت بهداشت متهم به کشتار مردم ایران‌اند کشتار مردم را متوقف کنید! یک ماه سراسر کشور را قرنطینه کنید!

با گذشت بیش از چهار ماه از شیوع کرونا در ایران و مرگ هزاران تن از مردم ایران، بار دیگر تلفات کرونا به نقطه اوج اسفند ماه سال گذشته باز گشته است. از دوهفته پیش، آمار تعداد مبتلایان و مرگ ناشی از کرونا، باردیگر سیر صعودی به خود گرفته است. روز جمعه ۳۰ خرداد ماه، سخنگوی وزارت بهداشت، آمار دولتی تعداد جانباختگان کرونا را در ۲۴ ساعت گذشته ۱۲۰ نفر اعلام نمود. چه تعداد از مردم ایران تا روز جمعه کشتار شده‌اند؟ آمار رسمی دولتی رقم ۹۵۰۰ را اعلام کرده است. اما مردم ایران و کادر درمانی بیمارستان‌ها به خوبی می‌دانند که این آمار را باید دو تا سه برابر کرد تا به رقم نزدیک به حقیقت، دست یافت.

این اوج گیری مجدد بیماری و افزایش تعداد مردمی که روزمره جان خود را از دست می‌دهند، بار دیگر شکست سیاست ضدانسانی رژیم، موسوم به مصونیت جمعی از طریق شیوع کرونا را آشکارا برملا کرد. این کشتار وحشتناک مردم ایران، نه جبر ناشی از عملکرد یک ویروس ولو خطرناک، بلکه نتیجه سیاستی است که کابینه روحانی و مقامات وزارت بهداشت در قبال این بیماری اتخاذ نموده‌اند و به حق باید گفت: کابینه روحانی و مقامات وزارت بهداشت که این سیاست را تجویز کرده و توجیه‌گر سیاست‌های ارتجاعی رژیم بوده‌اند، متهم به کشتار مردم ایران هستند.

اما چرا و بر چه اساسی باید بر سر یک بیماری که سراسر جهان را فراگرفته است، جمهوری اسلامی، کابینه روحانی و مقامات وزارت بهداشت را به کشتار مردم ایران متهم کرد؟

به این علت که این یک جبر و تقدیر نبود که ویروس کرونا در سراسر ایران شیوع پیدا کند، بیماری ناشی از آن  تا به امروز ادامه یابد و همه روزه مردم را کشتار کند، بلکه نتیجه عملکرد سیاست معینی است که فرمانروایان حاکم بر ایران اعمال کرده و این فاجعه بزرگ را به بار آورده اند.

هرکس می‌داند که کوید ۱۹ برای نخستین بار در چین پدیدار گردید و کانون آن ووهانون بود، اما این بدان معنا نبود که این بیماری واگیردار بدون واکسن را نمی شود مهار کرد و جبراً باید به سراسر چین گسترش یابد و جمعیت یک میلیارد و چهارصد میلیونی این کشور را آلوده و مردم را کشتار کند. بنابراین، دولت این کشور با یک سیاست درست، آن را در همان ووهان متوقف ساخت. در همسایگی چین، ویتنام قرار دارد با یک جمعیت صد میلیونی‌، که دولت این کشور ماهرانه‌تر از چین عمل‌کرد. مرز مشترک کشور را با چین بست، کنترل شدیدی در مرزها به مرحله اجرا درآورد، اجازه ورود ویروس را به کشور نداد و نتیجه آن شد که تا به امروز حتی یک نفر کشته نداده است. در دیگر کشورهای اطراف چین نیز که سیاست قرنطینه جدی را به مرحله اجرا درآوردند، با کمترین تلفات، این ویروس مرگبار را مهار کردند. در سنگاپور ۲۶ نفر، تایوان ۷ نفر، تایلند ۵۸ نفر، نپال ۲۲ نفر، مالزی ۱۲۱ نفر، کره جنوبی ۲۸۰ نفر از مردم این کشورها جان خود را از دست دادند. حتی در کشورهائی که با تاًخیر عمل کردند، تعداد تلفات از جمله در ژاپن ۹۳۷ نفر، فیلیپین، ۱۱۰۳ نفر، اندونزی ۲۳۷۳ نفر، بنگلادش ۱۳۸۸نفرجان خود را از دست دادند. حالا این ارقام را با مرگ هزاران تن از مردم ایران مقایسه کنید.

چرا در این کشورها که جمعیت‌ برخی از آنها بیشتر از ایران است، تلفات محدود بود، اما در ایران تاکنون هزاران تن جان باخته و هر روز ده‌ها و صدها تن دیگر برتعداد مردمی که جان خود را از دست می‌دهند، افزوده می‌گردد؟

به این علت که راه حل این کشورها برای مقابله با این ویروس مرگبار مبتنی بر یک راه حل انسانی، اولویت دادن به جان انسان‌ها بر اقتصاد، قرنطینه شدید، بستن مرزها، شناسائی سریع مبتلایان و مهار و سرکوب ویروس بود. در ایران اما برعکس، نه مرزی بسته شد، نه کشور قرنطینه شد و نه جان انسان‌ها بر اقتصاد اولویت یافت و در یک کلام، سیاستی که در دستور کار قرار گرفت ، سیاست موسوم به مصونیت جمعی از طریق آلوده سازی تمام مردم به ویروس کرونا بود. این سیاست ضد انسانی، نافی راه حل فوری و قطعی مقابله با ویروس و بیماری ناشی از آن بود.

با مروری بر پرونده این رویداد مرگبار در ایران، نقش جمهوری اسلامی، کابینه روحانی و تمام مقامات وزارت بهداشت در این کشتار مردم ایران آشکار است.

این واقعیت دیگر بر کسی پوشیده نیست که ویروس کرونا در نتیجه روابط گسترده جمهوری اسلامی با چین در اوج شیوع کرونا در ووهان، تا بهمن ماه سال ۹۸ وارد ایران شده بود و تعدادی از مردم به این بیماری مبتلا شده بودند. اما رژیم تبهکار جمهوری اسلامی نه تنها از همان آغاز، هیچ اقدامی برای مهار آن انجام نداد، بلکه به خاطر اهداف سیاسی ارتجاعیش از جمله برگزاری مراسم نمایشی ۲۲ بهمن و انتخابات فرمایشی بر شیوع کرونا در ایران سرپوش گذاشت و آن را گسترش داد. هنگامی که این بیماری در قم به درجه‌ای گسترش یافت که دیگر نمی‌شد آن را پنهان ساخت، تازه آن وقت پذیرفتند که ویروس کرونا در ایران شیوع پیدا کرده است. با این وجود، کمترین اقدامی برای مهار آن صورت نگرفت. حداقل کاری که می شد انجام داد، قرنطینه قم بود که آن را هم اجرا نکردند. بنابراین، ویروس کوید ۱۹ نه فقط به سراسر ایران، بلکه به تصدیق سازمان جهانی بهداشت، از ایران به تمام کشورهای منطقه منتقل شد. جمهوری اسلامی نه فقط برای مقابله با این ویروس و اشاعه آن در داخل ایران و جلوگیری از انتقال آن به کشورهای همسایه، مرزهای کشور را نبست، بلکه حتی رفت و آمد مشکوک شرکت هواپیمائی ماهان به چین، تا اواسط اسفند ماه ادامه یافت. سرانجام نیز، این جمهوری اسلامی نبود که مرزهای کشور را بست، بلکه کشورهای همسایه از ترس شیوع این بیماری، مرزهای خود را با ایران بستند و هنوز هم برخی از آنها مرز خود را با ایران، بسته‌ نگهداشته‌اند.

در حالی که ویروس به سرعت گسترش می‌یافت و برتعداد جانباختگان افزوده می‌شد، مردم ایران، پزشکان و متخصصان بیماری‌های واگیردار، خواستار قرنطینه سراسری کشور شدند. این خواست برحق مردم با مخالفت خامنه‌ای و روحانی مواجه شد. خامنه‌ای آن را اتفاقی زودگذر نامید و حسن روحانی روز ۶ اسفند ۱۳۹۸ یاوه سرائی را به نهایت خود رساند. او قرنطینه را توطئه دشمنان نامید و گفت: “مردم نباید نگران باشند. کار و فعالیت در کشور باید به صورت آنچه که در ماه ها و هفته های گذشته بوده ادامه پیدا کند منتهی هرکجا جمعیت و اجتماعی است همه مراقبت های لازم پزشکی را باید انجام دهیم.  همه باید کار و فعالیت کنیم و این یکی از نقشه‌ها و توطئه‌های دشمنان ما است که با هراس‌افکنی زیاد در جامعه، کشور را به تعطیلی بکشانند. ” ” مردم به فضای مجازی و برخی رسانه‌های معاند در دنیا که حرف‌های عجیب‌غریب می زنند، توجه نکنند و مسئولینی که در زمینه فضای مجازی مسئولیت دارند، مسئولیتشان را انجام دهند و ان‌شاء الله با همکاری یکدیگر به سلامتی از این مرحله حساس عبور خواهیم کرد.” “بنابراین از روز شنبه همه روال‌ها با صورت عادی خواهد بود.” این سیاست معنای دیگری جز مبتلا ساختن آگاهانه عموم مردم و مرگ روزانه ده‌ها و صدها نفر در ایران نداشت. مرگ ناشی از بیماری در اسفند ماه روزانه از ۱۵۰ نفری که رسماً اعلام کردند، فراتر رفت. بنابراین، کرونا نبود که اشاعه می‌یافت و کشتار می‌کرد. سیاست جمهوری اسلامی بود که باعث این همه مرگ و میر بود.

نا گفته روشن است که این اظهار نظر حسن روحانی معنای دیگری جز کشتار آگاهانه مردم ایران نداشت. آنچه که روحانی گفت، صرفاً یک اظهار نظر نبود. پشت آن سیاستی قرار داشت که وزارت بهداشت جمهوری اسلامی برای رژیم حاکم تدارک دیده بود. قرنطینه بی قرنطینه، باید سیاست موسوم به مصونیت جمعی یا به عبارت دیگر کشتار “گله‌وار” را در پیش گرفت. نباید دولت متحمل هزینه‌ای شود. نباید قرنطینه‌ای رخ دهد. نباید کشور تعطیل شود. نباید برای مهار و سرکوب ویروس، تلاش کرد. باید گذاشت۶۰ تا ۷۰ درصد مردم مبتلا شوند. البته تعدادکثیری هم در این میان می‌میرند، اما این مرگ باید تدریجی رخ دهد، به سیستم درمانی فشار وارد نکند تا این که در یک روند طولانی، خود بخود مصونیت ایجاد شود. این به اصطلاح راه حل در شرایطی که واکسنی برای ویروس و حتی داروئی برای مداوای بیماری وجود ندارد، نمی‌توانست به نتیجه دیگری جز کشتارهای وحشتناک بیانجامد. از همین روست که با ادامه این سیاست، روز به روز بر تعداد کشته‌ها افزوده شد. این است آن سیاستی که رژیم از همان آغاز آن را به مرحله عمل درآورد و بر ادامه آن اصرار ورزید. برمبنای همین سیاست است که حسن روحانی، بار دیگر در ۲۵ اسفند اعلام کرد:

” باید فعالیت اقتصادی عادی باشد و نگذاریم در زمینه فعالیت اقتصادی مشکلی ایجاد شود.” ” دوم اینکه ما چیزی به نام قرنطینه نداریم اصلا اینکه شایع شده در تهران یا بعضی شهرها برخی فروشگاه‌ها و برخی مشاغل قرنطینه هستند،‌اصلا چنین چیزی وجود ندارد. نه امروز قرنطینه است، نه ایام نوروز، نه بعد و قبلش و همه در کسب و کار و فعالیت خود آزادند. ”

یک روز پس از آن نیز در ۲۶ اسفند برای آنکه خیال همه را راحت کند، اعلام کرد “از مرحله پیک بیماری کرونا عبور کرده‌ایم”

پس از این اظهار نظر جعلی روحانی در مورد گذر از پیک بیماری، در حالی که شیوع بیماری ادامه داشت، وزارت بهداشت گوش به فرمان سران حکومت که وظیفه‌اش توجیه‌گری سیاست‌های رژیم است، تقسیم بندی ساختگی استان‌های کشور به قرمز ، زرد و سفید را در کشوری مطرح کرد که مردم استان‌های آن در رابطه‌ای نزدیک و مداوم با یکدیگرند. این تقسیم‌بندی ساختگی باعث شیوع بیماری حتی در استان هائی گردید که از آنها به نام سفید نام برده شده بود و یا قبلاً این بیماری را از سرگذرانده بوند. سرانجام، کار به جائی رسید که در هفته گذشته حریرچی، معاون وزیر بهداشت اعلام کرد که :تنها شهر سبز کشور ابوموسی است. منظور وی البته شهر سفید بود. این یعنی اعتراف به شکست طرح ساختگی تقسیم بندی استان‌های کشور به قرمز، زرد و سفید که با کشتار گسترده مردم در تعدادی از استان‌ها و کاهش رده سنی مبتلایان به ۴۰ تا ۵۰ سال و حتی مرگ افراد رده سنی زیر ۲۰ سال از جمله کودکان پایان یافت.

شکست و رسوائی سیاست مصونیت جمعی از طریق ابتلای همه مردم به کرونا، اکنون چنان برملا شده است که معاون وزیر بهداشت در همین برنامه تلویزیونی از بیخ و بن در پی انکار آن برآمد و گفت: “سیاست دولت و وزارت بهداشت ایجاد ایمنی جمعی به دنبال ابتلای همه مردم به کرونا نیست بلکه به ایمنی جمعی با واکسن فکر می‌کنیم.” اما اعمال این سیاست از سوی جمهوری اسلامی چنان آشکار بوده و آن چنان فجایعی به بار آورده که دیگر کسی نمی‌تواند آن را انکار کند.

این جناب معاون وزیر بهداشت با این اظهار نظر حتی نتوانست سرو ته ادعای بی اساسش را هم بیاورد. وی ادعا کرد سیاست وزارت بهداشت ایمنی جمعی با واکسن است. اما این را هرکس می‌داند که تا به امروز واکسنی وجود نداشته، قرنطینه‌ای هم در کار نبوده است، آنچه که همه شاهد و ناظر آن بوده و هستند، ابتلای مردم به کرونا بوده است. به عبارت دیگر برهمگان روشن است که جمهوری اسلامی و وزارت بهداشت آن در پی ” ایمنی جمعی به دنبال ابتلای همه مردم به کرونا” بوده و هستند .

اکنون که دیگر شکست این سیاست رژیم کاملاً بر ملا شده است و به قول خودشان همه استان‌ها بار دیگر قرمز شده و هیچ جای سفیدی جز ابوموسی باقی نمانده است، طرح استانی کردن را در دستور کار قرار داده‌اند. در حالی که به تصدیق تمام متخصصین و سازمان جهانی بهداشت، موفقیت در مبارزه با ویروس کرونا نیازمند اقدام هماهنگ و همکاری حتی تمام کشورهای جهان است و طبیعتاً نباید بر کسی پوشیده باشد که به طریق اولی در یک کشور، مقابله با این ویروس حتی به شکل کنترل شده و شیوع تدریجی آن بر طبق سیاست جمهوری اسلامی، نیازمند یک سیاست واحد و سراسری است، جمهوری اسلامی اعلام کرده است هر استانی بنا به شرایط خود تصمیم خواهد گرفت. یعنی هرج و مرج تمام عیار و کشتار بیشتر مردم. اعلام شد: افزایش دوباره موارد مبتلایان و فوتی های این بیماری در روزهای گذشته، ستاد ملی کرونا را به این تصمیم رسانده است که با تفویض اختیار به مسئولان استانی، مدیریت این اپیدمی را به صورت استانی دنبال کند.

برطبق این طرح از آنجائی که سیاست سراسری دولت به شکست انجامیده، اعلام گردید که مدیریت یکسان در سراسر کشور امکانپذیر نیست، حالا ستاد ملی کرونا با ابلاغ اجرای فاصله گذاری پویا به مدیران استانی اختیار داده است تا با توجه به وضعیت منطقه خودشان برای اعمال محدودیت یا بازگشایی ها تصمیم بگیرند.

حسن روحانی، در اواخر خرداد در جلسه کمیته‌های تخصصی ستاد ملی مقابله با کرونا پا را از این نیز فراتر گذاشت و گفت: باید محدودیت‌ها به صورت نقطه‌ای و نه یکپارچه در استانها اجرا شود. این طرح تنها کاری که می تواند بکند ابدی کردن بیماری کرونا در ایران است.

این نیز نا گفته نماند که برطبق نظر سران و مقامات رژیم،علت شکست طرح سراسری هم نه سیاست دولت بلکه کوتاهی مردم بوده است. اگر کرونا در مناطق وسیعی شیوع پیدا کرده، اگر بر تعداد مبتلایان افزوده شده و اگر تعداد جانباختگان افزایش پیدا کرده، مقصر مردم‌اند که گویا فاصله‌گذاری را رعایت نکرده‌اند و نه سیاست دولت!!

در حالی که معاون وزیر بهداشت اعلام کرد که دیگر منطقه سفیدی در ایران وجود ندارد و آمار جانباختگان مدام در حال افزایش است، حسن روحانی روز ۲۴ خرداد آب پاکی روی دست همه ریخت و از ورود به مرحله جدیدی به نام «سازگاری با کرونا» سخن به میان آورد.

وی گفت: این مرحله در حالی شروع می‌شود که هم متخصصان داخلی و هم سازمان‌های بین‌المللی اعلام کرده‌اند فعلا هیچ پایانی را نمی‌توان برای کرونا مشخص کرد و باید با استفاده از تجربه فاصله‌گذاری هوشمند وارد مرحله تامین سلامت مردم با رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی در روال فعالیت‌های لازم اقتصادی-اجتماعی بشویم.

پس از آن همه بیمار و کشتار، تازه حسن روحانی می‌گوید: باید خیال مردم راحت باشد که این بیماری و مرگ روزانه ده ها و صدهاتن از مردم ایران همچنان ادامه خواهد یافت و راهی برای مقابله با آن نیست. کاری که مردم باید بکنند این است که ماسک بزنند و فاصله را در کشوری که مردم برای رفتن به سر کار نمی توانند در مترو ده سانت فاصله را حفظ کنند، رعایت نمایند تا آرام آرام و تدریجی بمیرند. از این واضح‌تر نمی‌شد گفت که سیاست جمهوری اسلامی در مقابل کرونا، کشتار مردم ایران است و در این کشتار، کابینه روحانی و وزارت بهداشت متهمان اصلی آن هستند.

ادعای روحانی کذب است و توجیهی است بر شکست سیاست مصونیت جمعی از طریق مبتلا ساختن همه مردم به کرونا. همانگونه که تجربه بسیاری از کشورهای جهان نشان داده است، می توان حتی بدون واکسن در هر کشورمجزائی، هم جلو شیوع ویروس را گرفت و هم کشتار مردم را متوقف ساخت و به آن پایان داد. در ایران نیز به رغم این که تا کنون  ویروس کرونا در نتیجه سیاست‌های جمهوری اسلامی صدمات جدی به مردم وارد آورده و باعث تلفات گسترده شده است، در همین لحظه نیز می‌توان با یک ماه قرنطینه سراسری به آن پایان داد. یک ماه قرنطینه کار دشواری نیست. کشورهای دیگر نیز چنین قرنطینه‌ای را به مرحله اجرا درآورده‌اند. در طول این یک ماه، مردمی که به بیماری مبتلا شده‌اند، مشخص و مداوا می شوند. جامعه از ویروس و انسان‌های مبتلا به آن پاک می گردد و با مراقبت های بعدی دیگر اجازه شیوع از آن گرفته می‌شود. این که برخی ادعا می کنند قرنطینه یک ماهه هزینه دارد و نمی توان هزینه ماندن یک ماه مردم را در خانه تامین کرد، این نیز ادعائی کذب و بی اساس است. کافی است از همان صندوقی که چندی پیش دو میلیارد یورو از ان برداشت شد و یک و نیم میلیارد از آن برای آدم کشی به سپاه پاسداران  پرداخت گردید، مبلغی در همان حدود برداشت شود و به خانواده‌های کارگر و زحمتکش رقمی معادل ۴ میلیون تومان برای یک ماه پرداخت گردد. این کار عملی و شدنی است. تنها با این قرنطینه است که مردم ایران می‌توانند از شر کرونا و عواقب آن نجات یابند. فقط باید دید آیا طبقه سرمایه‌دار حاکم بر ایران و نمایندگان سیاسی آن حاضرند یک ماه دزدی، چپاول، غارت و استثمار خود را متوقف سازند.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۵ در فرمت پی دی اف

هفت‌تپه‌ی سربلند، پرچم مبارزه را دوباره به اهتزاز درآورد

اعتصاب یکپارچه کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه که ۲۶ خرداد ۹۹ آغاز شد تا این لحظه ( یکشنبه اول تیر ۹۹) ادامه یافته است.  این اعتصاب یکدست و متحدانه، یک‌بار دیگر نشان داد که مبارزه کارگران هفت‌تپه که در سال ۹۷ وارد فاز جدیدی شده بود و مورد سرکوب خشونت‌بار رژیم سرمایه‌داری حاکم قرار گرفت، تا تحقق خواست‌های کارگران این شرکت ادامه دارد. روز دوشنبه کارگران کارخانه نیشکر دست از کار کشیدند و در مقابل کارخانه تجمع کردند. سپس با راه‌پیمایی به‌طرف تجهیزات مکانیکی و سایر بخش‌ها، یک تجمع اعتراضی در برابر دفتر مدیریت شرکت برپا نمودند. این اعتصاب که با شرکت گروه بزرگی از کارگران کارخانه، تجهیزات مکانیکی، زیربنایی، امور اداری، خوراک دام و کارگران بخش کشاورزی آغازشده بود، در روزهای بعد گسترش بیشتری یافت . صفوف کارگران اعتصابی فشرده‌تر شد و تمام بخش‌های شرکت را در برگرفت.

کارگران هفت‌تپه در اعتصاب بزرگ قبلی خود که از اول مهر سال۹۸ آغاز شد و طی دو مرحله بیش از ۷۰ روزبه درازا کشید و پس از وعده‌های مدیریت و کارفرما و حامیان دولتی آن‌ها، در ۱۲ آذر همان سال پایان گرفت، هشدار داده بودند که اگر وعده‌ها عملی و به خواست کارگران رسیدگی نشود، دوباره دست به اعتصاب خواهند زد. اعتصاب اخیر هفت‌تپه اگرچه از همان لحظه آغاز، یکپارچه و همبسته بود و ضعف نسبی اعتصاب قبلی را نداشت و کارگران بخش‌های مختلف در آن حضور فعال داشتند اما از همان روزهای نخست با تلاش مذبوحانه عوامل کارفرما و مدیریت و رسانه‌های دولتی حامی سرمایه‌داران برای ایجاد یأس و نفاق و دودستگی در میان کارگران و درهم شکستن اعتصاب روبرو گردید. خبرگزاری دولتی فارس برای پاشیدن تخم یأس و ناامیدی در میان کارگران اعتصابی، خبر دروغین و ادعای تعطیلی شرکت نیشکر هفت‌تپه را مطرح کرد بدان امید که این اعتصاب را از هم بپاشاند. اما سندیکای کارگران نی‌شکر هفت‌تپه که از لحظه آغاز اعتصاب فعالانه همراه کارگران و اعتصاب بوده است این خبر جعلی و اقدام مذبوحانه را افشا کرد. سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه در اطلاعیه مورخ ۲۹ خرداد ۹۹ ضمن اشاره به ماهیت “مدعیان ریاکار عدالت‌خواهی”و افشای نقشه همیشگی طمع ورزان برای به تعطیل کشاندن هفت‌تپه و غارت اموال و تقسیم زمین‌ها میان عناصر اصلی شبکه محلی مافیای حاکم برشوش و درعین‌حال مقاومت کارگران در برابر این‌گونه نقشه‌ها و تلاش‌ها نوشت ” بیش از یک دهه است که کارگران هفت‌تپه علیه این طرح که هرگز کنار گذاشته نشده و هر بار به شکلی مطرح‌شده درگیر بوده و هستند. کارگران مستأصل و ناامید نشدند بلکه با پیگیری بر حق‌خواهی، وجدان‌های بیدار هم‌طبقه‌ای‌های خود و همه آزادیخواهان و حامیان حقوق کارگری را به یاری و همبستگی فراخواندند. این کارگران امروز هم که حقانیتشان در مورد فاسد و نالایق بودن کارفرمای هفت‌تپه و زد و بندهای رانتی‌اش با دستگاه مدیریت آشکارشده، در مقابل نابودی نیشکر هفت‌تپه و غارت زمین‌های آن مقاومت می‌کنند. ”

به‌رغم آن‌که یک هفته از اعتصاب و تجمع کارگران می‌گذرد و به‌رغم آن‌که حقانیت مبارزه و خواست‌های کارگران بر همگان آشکارشده، اما نه اسد بیگی کارفرمای فاسد هفت‌تپه نه دولتی که شرکت کشت و صنعت هفت‌تپه را  با زدوبند و رشوه‌گیری‌های پشت پرده، به مفت به این سرمایه‌دار دزد فاقد”اهلیت” واگذار نمود، توجهی به تجمع‌ها و خواست‌های کارگران ننموده‌اند. بخش اعظم خواست‌های کارگران خواست‌هایی هستند که کارگران در اعتصاب بزرگ  سال ۹۸ نیز آن‌ها را عنوان کرده بودند.

درحال حاضر دستمزد کارگران سه ماه به تأخیر افتاده است. از زمانی که هفت‌تپه به بخش خصوصی واگذارشده، دستمزد کارگران همواره با چند ماه تأخیر پرداخت می‌شود. دستمزد چند ماه کارگران به‌طور دائم گروگان کارفرماست و کارگران هر بار تنها با اعتراض و اعتصاب توانسته‌اند مزد معوق خود را دریافت کنند. امید اسد بیگی ( و مهرداد رستمی) همواره از اعتراض و اعتصاب کارگران به نفع خویش سوءاستفاده نموده و با بهانه کردن آن، اقدام به دریافت تسهیلات و امتیازات گوناگون دیگری نموده و از کارگران به‌عنوان سپر انسانی استفاده نموده‌اند. درحال حاضر نیز دارند از وضعیت پیش‌آمده به سود خویش سوءاستفاده و بهره‌برداری می‌کنند. رسانه‌ها و محافل حامی سرمایه‌داران نیز دارند چنین وانمود می‌کنند که اگر برای اسد بیگی(و رستمی) مشکلی ایجاد شود، کشت و صنعت نی‌شکر هفت‌تپه نیز با مشکل روبرو می‌شود و دستمزدها و سایر خواست‌های کارگران نیز معلق می‌ماند. در همین رابطه است که حسین آ میلی نماینده تام‌الاختیار اسد بیگی می‌گوید ” قرار بود ۱۰ خرداد حقوق یک ماه کارگران پرداخت شود ولی با توجه به روند محاکمه و جلسات دادگاه آقایان اسد بیگی و رستمی، مشکلاتی پیش‌آمده و حساب‌های آن‌ها متوقف‌شده است.” روشن است که اشاعه این فکر و استفاده از این تاکتیک برای آن است که کل پرونده هفت‌تپه و متهم ردیف اول آن اسد بیگی را تحت‌الشعاع قرار دهند، عدم بازداشت و مجازات وی را توجیه کنند و زمینه‌های بیشتری را برای کنار آمدن دستگاه قضایی با وی فراهم کنند. این در حالی است که یکی دیگر از خواست‌های کارگران هفت‌تپه، بازداشت اسد بیگی متهم ردیف اول پرونده اختلاس میلیاردی و ابر قاچاقچی ارز است. کم‌ترین اقدام دستگاه قضایی در مورد اسد بیگی می‌توانست این باشد که از محل دارایی‌ها و نقدینگی این دزدان، دستمزد سه ماه و سایر مطالبات معوقه کارگران را به‌فوریت و یکجا به‌حساب کارگران واریز کند. اما ازآنجاکه بسیاری از مقامات دولتی و قضایی، خود در این دزدی‌ها و رشوه‌گیری‌ها و واگذاری‌ها سهیم بوده‌اند و اساساً حامی سرمایه‌داران هستند، علی‌رغم اتهامات و جرم‌های سنگینی که متوجه اسد بیگی است، به او اجازه داده‌شده آزادانه تردد و گرسنگی را بر کارگران این شرکت تحمیل کند. این موضوع خیلی روشن است که با توجه به گرانی‌ها و افزایش پیوسته قیمت کالاهای اساسی موردنیاز کارگران، حتی با پرداخت به‌موقع دستمزدهای فعلی نیز کارگران نمی‌توانند از پس هزینه‌های زندگی برآیند. اما در هفت‌تپه همین دستمزدهای ناچیز نیز توسط اسد بیگی دزد و قاچاقچی بالا کشیده شده است.بنابراین خواست پرداخت دستمزد‌های معوقه یکی از خواست‌های مهم کارگران هفت‌تپه است. تمام مطالبات معوقه کارگران، به‌ویژه دستمزدهای عقب‌افتاده بدون فوت وقت به‌فوریت باید به‌حساب کارگران واریز شود.

تمدید دفترچه‌های بیمه خدمات درمانی از مطالبات دیگر کارگران هفت‌تپه است. سازمان تأمین اجتماعی ظاهراً به دلیل بدهکاری کارفرمای این شرکت، از تمدید دفترچه بیمه کارگران خودداری می‌کند. حال آن‌که اگر کارفرما مرتکب خطا و تخلفی شده و سهم بیمه را به‌حساب سازمان تأمین اجتماعی واریز نکرده است، این ربطی به کارگران ندارد. سهم بیمه کارگران که ۱۰ سال و ۲۰ سال و کم‌تر و بیشتر در این شرکت کارکرده‌اند به‌طور مرتب از دستمزد آن‌ها کسر شده است. بنابراین طرف حساب سازمان تأمین اجتماعی باید کارفرما باشد نه کارگران. سازمان تأمین اجتماعی مجاز نیست کارگران را تحت‌فشار قرار دهد و از تمدید اعتبار دفترچه‌ها امتناع ورزد. دفترچه بیمه خدمات درمانی کارگران بدون فوت وقت باید تمدید اعتبار گردد.

یکی دیگر از خواست‌های مهم کارگران هفت‌تپه خلع ید از اسد بیگی و رستمی و لغو خصوصی‌سازی کشت و صنعت نی‌شکر هفت‌تپه است. این خواست از نخستین روزهای واگذاری این شرکت، یکی از خواست‌های مهم و دائمی در اعتصابات متعدد کارگران در پنج سال اخیر بوده است. کارگران هفت‌تپه در اعتصاب خود خواهان بازداشت اسد بیگی، مجازات وی و بازگرداندن ثروت‌های اختلاس شده هستند. کارگران هفت‌تپه به‌صراحت ابراز داشته‌اند که خواهان اداره هفت‌تپه به‌صورت تعاونی و شورایی و یا بازگشت مالکیت آن به دولت و  کنترل و نظارت شورایی کارگران بر اداره امور آن هستند.

اما یکی دیگر از خواست‌های بسیار مهم هزاران کارگر هفت‌تپه، بازگشت به کار اسماعیل بخشی و سایر کارگران اخراجی است. مطابق اطلاعیه مورخ ۳۰ خرداد ۹۹ سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه، علاوه بر کارگر مبارز اسماعیل بخشی، محمد خنیفر، ایمان اخضری و سالار بیژنی نیز از کار اخراج شده‌اند و باید به سرکارهای خود بازگردند. اکنون بیش از هر وقت دیگری حقانیت اسماعیل بخشی و سایر کارگران مبارزی که در جریان اعتصاب‌ها، تجمع‌ها و اعتراضات خیابانی در سال ۹۷ و ۹۸ بازداشت و بعضاً به زندان افتادند و مورد شکنجه‌های وحشیانه قرار گرفتند و اخراج شدند، بر همگان ثابت‌شده است. تمام پرونده‌های دستگاه قضایی و امنیتی در مورد کارگران آگاه و پیشرو و فعالان اعتصاب و حامیان کارگران هفت‌تپه رسماً بایستی مختومه اعلام شوند. سپیده قلیان از حامیان کارگران هفت‌تپه که با قید وثیقه آزاد شده بود به دادسرای اوین احضارو روز یکشنبه اول تیر دوباره بازداشت و در زندان اوین به بند کشیده شده است. بازداشت سپیده قلیان به شدت بایستی محکوم شود و این فعال سیاسی باید از زندان رها شود. اسماعیل بخشی و سایر کارگران اخراجی به خاطر دفاع از خواست‌های کارگران و به جرم افشاگری علیه اسد بیگی و رستمی و افشای جرم‌ها و تخلفات آن‌ها که اکنون در دادگاه جمهوری اسلامی نیز عنوان و محرز شده است، اخراج شده‌اند و بنابراین بی‌درنگ باید به سرکارهای خود بازگردند و دستمزد آن‌ها در تمام دوره زندان و اخراج بی‌کم‌وکاست بایستی به آن‌ها پرداخت شود. طرح خواست بازگشت به کار اسماعیل بخشی و سایر کارگران اخراجی از سوی هزاران کارگر اعتصاب‌کننده هفت‌تپه، بسیار مهم و حاکی از شناخت توده کارگران از نمایندگان واقعی خود و حمایت آگاهانه از آن‌هاست. طرح این خواست، به‌ویژه در شرایطی که برخی افراد و گرایش معینی در داخل کارگران تلاش دارند تمام خواست‌های کارگران هفت‌تپه را به پرداخت دستمزدهای معوقه خلاصه کنند و مطالبات اساسی‌تر کارگران را به حاشیه برانند از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. طرح این خواست و پشتیبانی آشکار از اسماعیل بخشی که از اعتصاب مهرماه ۹۸ با مطرح‌شدن “اسماعیل رو گرفتن- ما همه بخشی هستیم” بر پرچم مبارزات کارگران هفت‌تپه نقش بسته است، به‌ویژه در شرایطی که برخی افراد و محافل فاقد نفوذ در میان کارگران هفت‌تپه به سم‌پاشی و بدگویی علیه اسماعیل بخشی و سندیکای کارگران نی‌شکر هفت‌تپه می‌پردازند از اهمیت دوچندانی برخوردار می‌شود چراکه موضع کارگران هفت‌تپه در برابر این خراب‌کاران و هتاکان را نیز بیان می‌کند. طرح این خواست درواقع به معنای حمایت عمومی کارگران هفت‌تپه از اسماعیل بخشی و از سندیکای مبارز و مستقل کارگران نی‌شکر هفت‌تپه است که به‌رغم سرکوب‌ها، موانع، محدودیت‌ها و صدماتی که به آن واردشده اما همواره در کنار و همدوش کارگران این شرکت بوده و در اعتصاب اخیر نیز مانند گذشته با موضع‌گیری‌های صریح و به‌موقع، در امر مبارزه کارگران و هدایت آن نقش مؤثر و مفیدی ایفا نموده است. خواست بازگشت به کار کارگران اخراجی به‌ویژه اسماعیل بخشی نه‌فقط از زاویه دفاع و حمایت از شخص اسماعیل بخشی بلکه همچنین و به‌ویژه ازاین‌جهت که اسماعیل بخشی پرچم‌دار شوراها درکشت و صنعت هفت‌تپه و درکل جنبش کارگری است حائز اهمیت جدی است. و سرانجام خواست بازگشت به کار کارگران اخراجی به‌ویژه  اسماعیل بخشی از این بابت بسیار مهم است  که هفت‌تپه در پرتو کوشش‌های اسماعیل بخشی عضو هیئت‌مدیره  سندیکای کارگران نی‌شکر هفت‌تپه و عضو شورای مستقل کارگران هفت‌تپه همراه با دیگر کارگران آگاه و پیشرو این شرکت، جنبش طبقه کارگر را چندین گام به جلو سوق داد و هفت‌تپه تا مدتی به قلب سرخ و تپنده جنبش کارگری تبدیل شد. بنابراین با تمام توان باید از بازگشت به کار اسماعیل بخشی و سایر کارگران اخراجی دفاع و حمایت کرد.

درحال حاضر کوشش‌های موذیانه‌ و پیچیده‌ای برای ایجاد انحراف مبارزه و ایجاد شکاف و نفاق و دودستگی در میان کارگران در شرف انجام است. کارگران هفت‌تپه، سندیکای کارگران نی‌شکر هفت‌تپه و فعالان آن و تمام کارگران آگاه و پیشرو این شرکت، باید در قبال این تلاش‌ها هوشیاری خود را حفظ کنند و با حفظ اتحاد و یکپارچگی خود، این کوشش‌های موذیانه را خنثی سازند. تمام کسانی که درصدد ایجاد نفاق و دودستگی برآمده‌اند و سعی در تقلیل خواست‌های کارگران هفت‌تپه دارند و درراه ناکام گذاشتن اعتصاب گام می‌نهند بایستی بی‌رحمانه رسوا و طرد شوند. اسماعیل بخشی در آخرین روز خرداد ماه با ارسال پیامی به اعتصاب کنندگان، همه کارگران هفت‌تپه را به اتحاد دعوت کرد. خوشبختانه روز یکشنبه اول تیرماه ۹۹ کارگران هفت‌تپه در هفتمین روز اعتصاب خود در محوطه کارخانه تجمع کردند و سپس با حضور در”سنگر” به سخن‌رانی و تبادل‌نظر درباره چگونگی روند ادامه اعتصاب پرداختند. فعالان کارگری در همین روز در سخن‌رانی‌های خود بر ضرورت اتحاد کارگران، خرد جمعی و ادامه اعتصاب تا تحقق مطالبات کارگران تأکید کردند. کارگران هفت‌تپه با این اقدام آگاهانه و هوشیارانه و به‌موقع و تصمیم به سازمان‌دهی و پیشبرد شورایی اعتصاب، کوشش‌های مخرب و نفاق طلبانه برای منشعب کردن صفوف کارگران را خنثی و آن را مهار کردند.

اعتصاب یکپارچه هزاران کارگر هفت‌تپه نشان از این واقعیت است که جنبش طبقه کارگر مرعوب سرکوب خشن و بی‌رحمانه طبقه حاکم و رژیم سیاسی ارتجاعی  پاسدار منافع این طبقه نشده و ژست‌های عدالت‌جویانه دستگاه قضایی نیز نتوانسته است کارگران را فریب دهد. حمایت  سندیکای کارگران نی‌شکر هفت‌تپه از اعتصاب و مطالبات کارگران، حمایت سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه از کارگران هفت‌تپه ، حمایت جمعی از کارگران گروه ملی فولاد اهواز از اعتصاب و مطالبات کارگران هفت‌تپه وانتشار اعلامیه همبستگی کارگران فولاد با شعار”فولاد، هفت‌تپه، اتحاد اتحاد!”، در ادامه‌ی خود می‌تواند روزهای سرشار از اتحاد و همبستگی هفت‌تپه، فولاد، هپکو، آذر آب را بازتولید کند و فرازهای نوینی را در برابر جنبش طبقه کارگر بگشاید.

اعتصاب یکپارچه هزاران کارگر هفت‌تپه تا همین‌جا نشان داد که تمام تلاش‌های مذبوحانه رژیم، سرکوب و بگیروببند و زندان و شکنجه، برای متوقف ساختن مبارزه در هفت‌تپه و ایزوله کردن کارگران آگاه و پیشرو و فعالان سندیکای کارگران این شرکت، با شکست قطعی روبرو شده است. هفت‌تپه‌ی سربلند، پرچم مبارزه را دوباره به اهتزاز درآورده است. مبارزه در هفت‌تپه تا تحقق مطالبات و اهداف کارگران ادامه دارد.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۵ در فرمت پی دی اف

من “ناموس” کسی نیستم، بگذارید زنده بمانم

“راستی که در دوره تیره و تاری زندگی می کنم

گره بر ابرو نداشتن، از بی احساسی خبر می دهد

و آنکه می خندد هنوز خبر هولناک را نشنیده است

آی آیندگان

شما که از دل توفانی بیرون می جهید

که ما را بلعیده است

وقتی از ضعف های ما حرف می زنید

یادتان باشد، از زمانه سخت ما هم چیزی بگوئید

آنجا که ستم بود و اعتراض نبود” (برتولد برشت)

من رومینای اشرفی هستم. دختری از شهرستان تالش گیلان، شهری در دامنه رودها و جنگل و کوه های سرسبز شمال. تنها، ۱۳ بهار از عمرم گذشته بود، که در پنجم خرداد ۱۳۹۹، کشته شدم. مردی در قامت “پدر” زندگی از من گرفت. پدری که می خواست آئینه “مهربانی” باشد، اما در پناه قوانین اسلامی و غرقه در جهل و جهالت خود داس بر گردنم کشید. تنها “گناه” من، به اختیار برگزیدن، به اختیار دوست داشتن، و به اختیار به مردی عشق ورزیدن بود.

من ریحانه عامری هستم. دختری از کرمان، سرزمینی با نشانه های زیره و نخل و خرما. دختری از سرزمین آفتاب و کویر. سر زمینی که نام و آوازه اش چندی است با ویرانی زلزله “بم” در آمیخته است. من، روز ۲۸ خرداد، در گذار از بهار ۲۲ سالگی ام، به دست “پدر” در خون خود غوطه ور شدم. اولین بار، خواهرم مرا از مرگ رهانید، بار دوم، “پدر” در سکوت و خلوت خانه راه بر من بست. ضربه های تبر بر سرم فرود آمد. به خاک افتادم. “گناه” من دیر آمدن به خانه بود.

من فاطمه برحی هستم. دختری از آبادان، شهری از کهن دیار جنوب، با تابش خورشید و گرمای آفتاب و تصویر لرزان ماه در آب های جاری کارون. شهری با شور و شادی و عشق، که هلهله های شورانگیز شب های کارونش، نشانه های ماندگار شهر من است. من، روز ۲۶ خرداد ۱۳۹۹، در گذار از بهار ۱۹ سالگی ام، کشته شدم. سرنوشت من نیز، همانند رومینا و ریحانه در تراژدی قتل های “ناموسی” رقم خورد.

رومینا و ریحانه، با انگیزه حفظ “ناموس” و “ناموس پرستی”، توسط “پدران” خود کشته شدند، و من نیز با همان انگاره های عصر بربریت، با چاقوی غیرت و مردانگی “شوهرم” سر بریده شدم. رومینا، در تنهایی خانه بر آخرین لحظه های ۱۳ بهار زندگی اش بوسه زد. ریحانه، در سکوت شب های کویری کرمان سر بر خاک نهاد، و من نیز با سری بریده بر آخرین لحظه های بهار ۱۹ سالگی ام، به آفتاب و خورشید و شب های ماندگار ساحل کارون بوسه زدم. رومینا، جنازه اش در خانه پیدا شد. ریحانه، پیکرش توسط “پدر” در بیابان های اطراف روستای اختیار آباد کرمان رها شد و من نیز جنازه سلاخی شده ام در منطقه بهار ۵۶ در کنار رودخانه بهمنشیر پیدا شد.

من اما زنی بی نام هستم. زنی که رسانه های عمومی حتا از بردن نام من نیز خودداری کرده اند. زنی از آبادان، همان شهر شب های پر طراوت ساحل کارون. من نیزهمانند فاطمه برحی، در روز ۲۶ خرداد سلاخی شدم. قاتل من اما نه “پدر” بود و نه “شوهر”. اینبار، غیرتِ “مردانگی” و حفظ “ناموس”، از آستین مردی به نام “برادر” بیرون جهید. “برادری” نابرادر، که در خیابان شماره ۹ آبادان، با ضربات کارد سلاخی ام کرد. گناه من، آنچه “برادرم” در اعترافات پس از بازداشت عنوان کرد، داشتن “روابط خارج از ازدواج” بوده است.

من دختری به نام گلبهار هستم. دختری از کردستان، که در سال ۱۳۸۴ با انگیزه حفظ “ناموس” کشته شدم. برادرم به رویم بنزین ریخت و پسر عمویم مرا به آتش کشید. من شهین نصراللهی هستم. زنی ۲۳ ساله از دیار اورامانات کردستان. زنی که در تیر ماه ۱۳۸۳، با طرح اتهامی شوهرم مبنی بر “تماس” های تلفنی با مردی دیگر، توسط “برادرانم” به قتل رسیدم. من دختری از کرمان هستم که سال ۱۳۹۴ به دست برادر ناتنی ام کشته شدم. من عاطفه هستم. دختری هفده ساله از شهرستان کنگاور، که در خرداد ۱۳۹۳، با ضربات چاقوی مردی به نام “پدر” کشته شدم. “پدرم” در بازجویی های خود، انگیزه قتل مرا، “فشار روحی” و ترس از “بی آبرویی” خانواده عنوان کرد.

من دختری از شهرستان خوی هستم. دختری که در خرداد ۱۳۹۵ جلوی دانشکده پرستاری این شهر با اسلحه شکاری “پدرم” به قتل رسیدم. من و خواهرم، دخترانی۱۶ و ۲۷ ساله از آبادان هستیم. دو خواهری که در سال ۱۳۹۸ در روستای تنگه آبادان همزمان قربانی قتل های “ناموسی” شدیم. اینبار ناقوس “غیرت” و “مردانگی” در دستان “عمو” به صدا درآمد. عمویم، پدرو مادرمان را در اتاق زندانی کرد، مرا با دستمال خفه کرد و خواهرم را با ضربه های چاقو از پای در آورد.

من دختری از خراسانم. دختری که “برادرانم” مرا سلاخی کردند. من دختری از فارسم که “پدرم” مرا سر برید. من زنی یزدی ام، که “شوهرم” مرا خفه کرد. من زنی از تهرانم که سنگسار شدم. من دختری از اصفهانم، که به رویم اسید پاشیدند. من دختری از گیلانم، زنی از مازندران و لُرستان و آذربایجان، دختری از سیستان و بلوچستان و هرمزگان. من زنی از سرزمین ایران و جهانم، جهانی که در آن هر ساله ۵۰ هزار زن قربانی “قتل های ناموسی” می شوند. زنی که سال ها و قرن ها و هزاره هاست، سنگینی “سنگسار” و “قتل های ناموسی” و فرهنگ مرد سالار “زن کُشی” بر شانه های من آوار شده است. زنی که در هزاره های گذشته، دخترانم زنده بگور می شدند و اکنون خود زیر لوای سنت و شریعت اسلام “سنگسار” و سلاخی می شوم. در هزاره های گذشته، وقتی زنده به گوری دخترانم پایان یافت، شادی بر دلم نشست. شادی ام اما بسیار کوتاه بود. ساده انگارانه دل به آئین و شریعتی بستم، که گمان می کردم دخترانم دیگر زنده بگور نخواهند شد. دخترانم به ظاهر از مرگ رها شدند، اما خود، “سنگسار” شدم و زان پس سنگینی “سنگسار” و “زن کُشی” بر سرم آوار شد. از آن زمان تا کنون، نظام های حکومتی، یکی پس از دیگری با اجرای قوانین ضد زن و با تکیه بر تحجر و دین و شریعت، آزادی مرا به بند کشیدند، جامعه را تباه کردند و به مردانِ با “غیرت” فرصت دادند تا در قامت “پدر” بر گلوی من تیغ بکشند، در قامت “شوهر”، من را سر ببرند و در لباس “برادر”، من را سلاخی کنند. و زمانی که این همه کارگر نشد، فرهنگ مرد سالاری و بربریت جمهوری اسلامی، به عمو و عموزاده هایم فرصت داد تا مرا در کشتارگاه “زن کُشی” سلاخی کنند.

من یک زنم، زنی که سال هاست به شلاق و سنگسار و مرگ محکوم شده ام. زنی که جمهوری اسلامی با تصویب قوانین ضد زن و با تکیه بر تحجر و سنت های عقب افتاده، تمام اعتبار و ارزش انسانی مرا به تاراج برده است. زنی که سال هاست برای کسب حقوق از دست رفته ام مبارزه می کنم. زنی که بهار هویت من، در روزهای استقامت من گل داده اند. زنی که در ۱۷ اسفند ۵۷، در سکوت مردان کشورم علیه حجاب اجباری شوریدم. در سال های کشیدن تیغ بر تن و جانم، به اعتراض برخاستم، در هجوم گله وار مزدوران اسید پاش جمهوری اسلامی، اگرچه چهره و جان و تنم سوخت، اما مشت گره کرده ام به اشتیاق رهایی شکوفه داد.

من یک زنم، زنی که در مقابل ۴۱ سال نابرابری، بی عدالتی، تبعیض جنسیتی، زن کُشی و هجوم تبهکارانه حاکمان اسلامی ایستاده ام. زنی که با هر سنگسار، دوباره برخاستم، با هر “قتل ناموسی”، دوباره نفس کشیدم، با هر هجوم گله های حزب اللهی، دوباره جان گرفتم و گام هایم استوارتر شد. زنی که در ورای این همه تهدید و سرکوب و زندان و شکنجه و مرگ، مغرور و سربلند بر بلندای سکوی “خیابان انقلاب” حجاب از سر برکشیدم.

من یک زنم، زنی که با ایستادگی و پیکار و مبارزه ام، جمهوری اسلامی را به استیصال کشانده ام، جامعه مردسالار را به چالش گرفته ام و بر عقب ماندگی سیستم ارتجاعی حاکم بر جامعه شوریده ام. زنی که با خشمی فروخفته فریاد می زنم: من “ناموس” کسی نیستم و هرگز نیز نخواهم بود. زنی که در مبارزه با جهل و جهالت و تبعیض های جنسیتی، برای زمامداران جمهوری اسلامی دردسر شده ام. زنی که در جدال با قوانین اسلامی و فرهنگ مردسالارانه حاکم بر جامعه، هم اینک صدایش بلند و رساتر شده است.

آری من یک زنم، زنی قد بر کشیده در گستره جهان. زنی که تنها نیست و تنها نخواهد ماند. زنی که منصف است و به مبارزات مردان در همراهی با دادخواهی زنان ارج می نهد، به همدردی پدران در مقابل “ناموس کُشی” ناپدران قدردان است، به همدلی برادران در مقابل “خواهر کُشی” نابرادران به خود می بالد، از ایستادگی مردان در مقابل جهل و جنون “شوهرانِ” زن کُش، نیرو می گیرد و بر ارزش و اعتبار گروه های اجتماعی، سازمان های سیاسی و تمامی کسانی که با فرهنگ مردسالاری حاکم بر جامعه پیکار می کنند، واقف است. زنی که این ها را می داند و باز هم عصانگرانه بانگ بر می کشد این همه کافی نیست. دشمن مشترک را باید با رزم مشترک و در پیکاری عمومی به زانو درآورد.

من یک زنم، زنی که اینک به بانگ بلند فریاد می زنم، در وقوع قتل های ناموسی، در هجوم گشت ارشاد، در تهاجم پلیس و گله های حزب اللهی، آن کس که فریاد مرا می شنود و آرام به راه خود می رود، گناهکار است. وقتی در کوچه و خیابان و مترو با هجوم آمران امر به معروف و نهی از منکر مواجه می شوم، سکوت عابران رنجم می دهد، بی تفاوتی مردان که نظاره گر جدال من با پلیس، با مردان یقه بسته و زنان سیه پوش هستند، عذابم می دهد. سکوت و بی تفاوتی جامعه به هنگام تهاجم جمهوری اسلامی به زنان، من را در خود فرو می برد و گاه گاهی بر این بی کسی و تنهایی زنان می گریم. اما در چنین وضعیتی اندوهبار، دوباره ندایی از درون در من نهیب می کشد: نباید گذاشت اندوه خُردمان کند. نباید گذاشت ناامیدی در ما ریشه بگیرد. نباید گذاشت که دشمن احساس چیرگی کند. پس دوباره بر می خیزم، نیرو می گیرم، قد برمی کشم و پر توان تر از همیشه بر بلندای سکوی “خیابان انقلاب” می ایستم و با خشمی فرو خفته به جامعه مرد سالار و حاکمان اسلامی نهیب می زنم: من “ناموس” کسی نیستم، بگذارید زنده بمانم.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۵ در فرمت پی دی اف

نشریه کار سال ۱۳۸۲ – از شماره‌ ۴۰۲ تا ۴۲۵

کار شماره ۴۰۲ – نیمه اول فروردین ۱۳۸۲

  • کشتار بی‌رحمانه مردم عراق، اهداف و نتایج
  • این، یک جنگ امپریالیستی، توسعه طلبانه، تجاوزکارانه، راهزنانه و ارتجاعی است
  • جنگ امپریالیست‌ها در عراق
  • گسترش اعتراضات علیه جنگ و تشدید سرکوب این مبارزات
  • “چپ کارگری” و مسئله ۴ بهمن
  • چرا شوراها
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۴۰۳ – نیمه دوم فروردین ۱۳۸۲

  • درسی که مردم ایران از رویدادهای عراق آموختند و نتایج عملی که باید از آن بگیرند
  • دستمزدهای کارگری همچنان زیر خط فقر است
  • مصاحبه نشریه کار باScott Ritter ریتر: “جهان باید بیدار شود، جنگ به عراق ختم نمی‌شود”
  • ستون مباحثات: پدیداری رسانه آلترناتیو انقلابی فراگیر، اکنون یا هیچوقت!
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • ضمیمه نشریه کار: جهت‌گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ – گفتگوی نشریه کار با رفیق نصرت

کار شماره ۴۰۴ – نیمه اول اردیبهشت ۱۳۸۲

  • امپریالیسم آمریکا و جمهوری اسلامی
  • بیانیه سازمان فدائیان (اقلیت) به مناسبت اول ماه مه – نابود باد امپریالیسم، جنگ و اشغال‌گری
  • گفتگوی نشریه کار با رفیق اصلان جوادزاده، یکی از اعضاء تحریریه نشریه کار به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر
  • ۱۲ آوریل: ادامه مبارزه علیه جنگ
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۴۰۵ – نیمه دوم اردیبهشت ۱۳۸۲

  • مسابقه برای جلب حمایت امپریالیسم آمریکا
  • طبقه کارگر و برگزاری اول ماه در ایران
  • مراسم اول ماه مه، روز مبارزه با استثمار و جنگ طلبی – گزارش مراسم روز جهانی کارگر در جهان
  • بحرانی جدید در پیش است
  • سخنی کوتاه
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۴۰۶ – نیمه اول خرداد ۱۳۸۲

  • جام زهر، گزینه‌ای ناگزیر!؟
  • تشکل‌های مستقل کارگری و ادعاهای پوچ نماینده سازمان بین‌المللی کار
  • در تدارک اعتراض علیه “گروه ۸” در شهر اویان فرانسه
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زن (۲۸)
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۴۰۷ – نیمه دوم خرداد ۱۳۸۲

  • سرکوب زنان، ستم به تمام بشریت است
  • تشدید فشارهای بین‌المللی به جمهوری اسلامی
  • شانه سایی شالگونی با شاهزاده و جایگاه راه کارگر در تحولات آتی
  • بحران اقتصادی در آرژانتین و تاثیر آن بر وضعیت زنان – مصاحبه با رهبر اتحادیه (FATSA)
  • ضمیمه نشریه کار: جهت‌گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ – گفتگوی نشریه کار با رفیق ابراهیم (از حزب رنجبران ایران)
  • ستون مباحثات: “ارنست بوش (Ernst Bush) خواننده، هنرپیشه، کارگردان جنبش جهانی کارگران”
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۴۰۸ – نیمه اول تیر ۱۳۸۲

  • تظاهرات توده‌ای، پیش درآمدی بر یک طوفان بزرگ
  • بیانیه سازمان فدائیان (اقلیت) خطاب به مردم زحمتکش و مبارز ایران
  • فشرده اخبار و گزارش اعتراضات دانشجویی و تظاهرات خیابانی
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۹)
  • پاسخ به سئوالات
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۴۰۹ – نیمه دوم تیر ۱۳۸۲

  • تاثیرات دوگانه سیاست امپریالیسم بر جمهوری اسلامی
  • سازمان فدائیان (اقلیت) چه می‌گوید و چه می‌خواهد، سازمان‌های طرفدار نظام سرمایه‌داری چه می‌گویند و چه می‌خواهند؟
  • نگاه کوتاهی به جنبش دانشجویی ایران و راهکارهایی برای نیرومندتر شدنش
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۴۱۰ – نیمه اول مرداد ۱۳۸۲

  • امپریالیسم آمریکا و معضلات اشغال نظامی عراق
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۰)
  • آب رفته به جوی باز نمی‌گردد
  • آن روزها
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۴۱۱ – نیمه دوم مرداد ۱۳۸۲

  • مجلس هفتم و رؤیاهای جبهه دوم خرداد
  • مصاحبه نشریه کار با رفیق نادر مرتضوی یکی از اعضاء تحریریه نشریه کار
  • رد الحاق ایران به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان – نمایشی تکراری در یک پرده
  • پاسخ به سئوالات
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۴۱۲ – نیمه اول شهریور ۱۳۸۲

  • اتحادیه اروپا نگران منافع خود و جمهوری اسلامی‌ست
  • ۱۵ سال پس از کشتار دستجمعی زندانیان سیاسی
  • مصاحبه نشریه کار با رفیق جهان به مناسبت سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۱)
  • ضمیمه نشریه کار: مصاحبه نشریه کار با تعدادی از فعالین زن نشست مشترک (قسمت اول)
  • تشدید اعتراضات علیه حضور نظامی امپریالیست‌ها در افغانستان و عراق
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۴۱۳ – نیمه دوم شهریور ۱۳۸۲

  • نهایی شدن توافقات وزارت کار و آی ال اُ و چشم انداز تشکل‌های کارگری
  • مصاحبه نشریه کار با رفیق بابک به مناسبت سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷
  • ۳۰‌ سال از کودتای شیلی گذشت
  • ضمیمه نشریه کار: جهت‌گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ – گفتگوی نشریه کار با رفیق پروین نیک آئین از سازمان فدائیان (اقلیت)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۴۱۴ – نیمه اول مهر ۱۳۸۲

  • جناح‌های جمهوری اسلامی و مجلس هفتم
  • در آستانه اجلاس سوم نیروهای کمونیست و چپ
  • «به اشغال عراق پایان دهید، سربازان ارتش را به خانه برگردانید»
  • ضمیمه نشریه کار: مصاحبه نشریه کار با تعدادی از فعالین زن نشست مشترک (قسمت آخر)
  • پاسخ به سئوالات
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۴۱۵ – نیمه دوم مهر ۱۳۸۲

  • اوضاع سیاسی خاورمیانه و پرده دوم نمایش اصلاح طلبی در ایران
  • جنبش توده‌ای علیه چپاول امپریالیست‌ها در بولیوی
  • اطلاعیه پایانی نشست نیروها و فعالین کمونیست و چپ
  • برگزاری اجلاس سوم «نشست مشترک» و تولد «اتحاد انقلابی نیروهای کمونیست و چپ ایران»
  • صفحاتی از تاریخ مبارزات مردم ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی (قیام خونین صیادان انزلی)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۴۱۶ – نیمه اول آبان ۱۳۸۲

  • بحث پیش از موقع دستمزدها و نقش تشکل‌های رژیمی
  • شعار مردم آمریکا: به اشغال عراق پایان دهید، سربازان را برگردانید
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۲)
  • اعتصاب کارگران در آمریکا
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۴۱۷ – نیمه دوم آبان ۱۳۸۲

  • دیواری علیه مردم فلسطین
  • جرقه پتروشیمی آیا حریق نفت را شعله‌ور خواهد ساخت؟
  • فوروم اجتماعی اروپا و چشم‌اندازهای آن
  • مرثیه خوانی «جبهه مشارکت ایران اسلامی»
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۳)
  • اخباری از ایران
  • پیام همبستگی سازمان فدائیان (اقلیت) به کارگران اعتصابی فورد در بلژیک

کار شماره ۴۱۸ – نیمه اول آذر ۱۳۸۲

  • برنده و بازنده یک پرونده
  • میانجیگری جلال طالبانی و آینده نیروهای سازمان مجاهدین
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۴)
  • پاسخ به سئوالات
  • معرفی کتاب
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده

کار شماره ۴۱۹ – نیمه دوم آذر ۱۳۸۲

  • جنبش دانشجویی، یک گام به پیش
  • وزارتخانه جدیدی به نام «رفاه و تامین اجتماعی»
  • پیام سازمان فدائیان (اقلیت) به دانشجویان مبارز سراسر کشور به مناسبت ۱۶ آذر
  • امواج اعتراضات توده‌ای در آمریکای لاتین علیه نئولیبرالیسم
  • مرگ بی خانمانان – انسان‌ها، این صفرهای بی اهمیت در حکومت اسلامی و سرمایه‌داری
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۴۲۰ – نیمه اول دی ۱۳۸۲

  • مسئول این فاجعه مشخص است
  • نهمین کنفرانس سازمان فدائیان (اقلیت) برگزار شد
  • گزارش سیاسی کمیته اجرایی سازمان به کنفرانس نهم
  • قطعنامه درباره اتحاد انقلابی نیروهای کمونیست و چپ ایران
  • اسناد کنفرانس نهم سازمان (سال ۱۳۸۲)
  • پیام‌ها
  • پیام به طبقه کارگر ایران
  • پیام به تمام خانواده‌های جان باختگان راه آزادی و سوسیالیسم
  • پیام به جوانان و دانشجویان آگاه و مبارز
  • پیام به زنان مبارز و انقلابی
  • پیام‌های رسیده
  • اتحاد انقلابی نیروهای کمونیست و چپ ایران
  • حزب کمونیست ایران
  • حزب رنجبران ایران
  • سازمان فعالین جنبش نوین کمونیستی ایران
  • کمیته هماهنگی هسته اقلیت
  • حزب سوسیالیست هلند
  • حزب مارکسیست – لنینیست (انقلابی) – سوئد
  • فدراسیون ملی انجمن های بازسازی کمونیستی
  • پیام همدردی حزب کار بلژیک
  • ضمیمه نشریه کار: مسئله ملی در پرتو تحولات جهانی (توکل)

کار شماره ۴۲۱ – نیمه دوم دی ۱۳۸۲

  • تحریم فعال در برابر «انتخابات هفتم» و جدل‌های بی پایان درون حکومتی
  • تحریم انتخابات فرمایشی را با تعرض انقلابی برای سرنگونی رژیم توأم سازیم
  • تشدید استثمار و بیدادگری
  • سرنوشت ۲ میلیارد دلار کمک‌های نقدی باید روشن شود
  • پیام ابراز همدردی شرکت کنندگان در کنفرانس نهم سازمان فدائیان (اقلیت) به مردم زحمتکش و ستمدیده بم و سراسر ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۴۲۲ – نیمه اول بهمن ۱۳۸۲

  • این فاجعه را، طبقه کارگر هرگز از یاد نخواهد برد!
  • در سالروز قیام و سیاهکل مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی و برقراری حکومت شورائی را تشدید کنیم
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۵)
  • ورشکستگی را جار می‌زنند
  • بازداشت سیمون ترینیدا، انقلابی کلمبیایی در اکوادور!
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۴۲۳ – نیمه دوم بهمن ۱۳۸۲

  • درس بزرگ انقلاب و قیام ۲۲ بهمن
  • وعده‌ها را متوقف کنید، دستمزدها را افزایش دهید!
  • بزرگداشت سی و سومین سالگرد حماسه سیاهکل
  • معضلات معیشتی و سیاسی طبقه کارگر عراق
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۶)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • شعری از رفیق سعید سلطانپور

کار شماره ۴۲۴ – نیمه اول اسفند ۱۳۸۲

  • مقایسه نمایش انتخاباتی مجلس شورای اسلامی ششم و هفتم
  • خجسته باد ۸ مارس، روز جهانی زن
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳۷)
  • مصاحبه نشریه کار با تسلیمه نسرین
  • وحشی‌گری رژیم در برابر تحریم فعال
  • جنبش نان و گل سرخ، برگی از جنبش زنان کارگر آمریکا
  • اخباری از ایران

کار شماره ۴۲۵ – نیمه دوم اسفند ۱۳۸۲

  • جاودان باد یاد جانباختگان فدائی
  • سال نو را به مردم زحمتکش و مبارز ایران تبریک میگوییم
  • اعتراضات خیابانی مردم فریدونکنار ادامه دارد
  • اقدامات سرکوبگرانه رژیم علیه زحمتکشان کردستان را محکوم میکنیم!
  • در هائیتی چه می‌گذرد؟
  • برگزاری مراسم ۸ مارس در ایران و جهان
  • اخباری از ایران

نشریه کار سال ۱۳۸۱ – از شماره‌ ۳۷۸ تا ۴۰۱

کار شماره ۳۷۸ – نیمه اول فروردین ۱۳۸۱

  • شکست سیاست‌های شارون قطعی‌ست
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۰)
  • اعتراضات جهانی به کشتار فلسطینیان توسط دولت اسرائیل
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • ستون مباحثات: انشعاب در تحکیم وحدت
  • غرور مردانه، سراینده برات وارد، ترجمه احمد کریمی حکاک

کار شماره ۳۷۹ – نیمه دوم فروردین ۱۳۸۱

  • دستمزدها و چشم‌انداز اعتراضات کارگری
  • به مناسبت اول ماه مه زنده باد همبستگی بین‌المللی کارگران
  • ۴۸ ساعت تلاطمات سیاسی در ونزوئلا
  • قتل عام مردم فلسطین در اردوگاه جنین
  • تحولات ونزوئلا از نگاهی دیگر
  • نگاهی به اوضاع پناهندگی و وضعیت پناهندگان در هلند
  • تظاهرات ۳ میلیونی کارگران ایتالیا
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • پرسش‌های یک کارگر باسواد؛ برتولت برشت

کار شماره ۳۸۰ – نیمه اول اردیبهشت ۱۳۸۱

  • تظاهرات میلیون‌ها کارگر در اول ماه مه
  • یک سال نبرد طبقاتی کارگران ایران
  • سقوط آزاد سوسیال – دمکراسی و عروج فاشیسم در اروپای غربی با نگاهی به انتخابات ریاست جمهوری فرانسه
  • اطلاعیه پایانی دومین “نشست مشترک” نیروها و فعالین کمونیست و چپ
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • فرق مرگ و زندگی برایم از بین رفته است، به این جرم که فلسطینی هستم، خاطرات یک نو جوان ۱۳ ساله فلسطینی

کار شماره ۳۸۱ – نیمه دوم اردیبهشت ۱۳۸۱

  • سخنان اخیر خاتمی و دو نکته نه چندان تازه
  • سمینار بین‌المللی کمونیست بلژیک
  • “طرح منع شکنجه” و بلامانع بودن شکنجه
  • ستون مباحثات: “سخنی اجمالی با رفیق یدی:
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۸۲ – نیمه اول خرداد ۱۳۸۱

  • تحولات صحنه سیاسی اروپا
  • قطعنامه علیه قوانین “ضد تروریستی” اتحادیه اروپا
  • امکان یک بحران اقتصادی بزرگ (متن ارائه شده به سمینار بین‌المللی کمونیستی بلژیک)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • یادداشت‌های سیاسی: قتل‌های سیاسی، ناصر زرافشان و نامه سرگشاده نویسندگان، مرتجعین نگرانند و پی در پی هشدار می‌دهند

کار شماره ۳۸۳ – نیمه دوم خرداد ۱۳۸۱

  • یک اقدام بی‌شرمانه!
  • فجایعی که نظم سرمایه‌داری و حکومت اسلامی به بار آورده‌اند
  • خلاصه گزارش عفو بین‌المللی از شکنجه و اعدام در ایران
  • مبارزات مشترک زنان فلسطینی و اسرائیلی برای صلح و حمایت بین‌المللی از آن
  • نخستین سال دوره دوم ریاست جمهوری خاتمی تائیدی بر آنچه که درگذشت بود
  • قطعنامه‌ها (سمینار بین‌المللی کمونیستی بلژیک)
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • نیکی را چه سود؟، برتولت برشت

کار شماره ۳۸۴ – نیمه اول تیر ۱۳۸۱

  • اجلاس سران اتحادیه اروپا و مسئله مهاجرین و پناهندگان
  • “وفاق ملی”، واقعیت یا خواب و خیال؟
  • فاجعه‌ای که صدها کشته و هزاران مصدوم بر جای گذاشت
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۱)
  • قطعنامه‌ عمومی سمینار بین‌المللی کمونیستی
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۸۵ – نیمه دوم تیر ۱۳۸۱

  • ادامه جنایات جنگی امپریالیسم یانکی در افغانستان
  • بیانیه سازمان فدائیان (اقلیت) به مناسبت سومین سالگرد جنبش دانشجوئی تیرماه ۱۳۸۷
  • هیاهو بر سر یک سخنرانی
  • طرح آمریکایی – اسرائیلی علیه مردم فلسطین
  • قطعنامه‌ عمومی سمینار بین‌المللی کمونیستی (۲)
  • بحران شرکت وردکام و بیکار سازی ۱۷۰۰۰ کارگر
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۸۶ – نیمه اول مرداد ۱۳۸۱

  • بیانیه جرج دبلیو بوش، زمینه‌ها و تاثیرها
  • بحران عمیق‌تر از آن است که می‌پندارند
  • مقاومت کارگران قرقره زیبا در برابر سرمایه‌داران و دولت آن‌ها
  • اعتراف‌گیری اسلامی
  • بیانیه پایانی نشست مشورتی
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۸۷ – نیمه دوم مرداد ۱۳۸۱

  • سیاهه‌ای از جنایات حکومت الله
  • مسکوت گذاشتن تغییر قانون کار، به معنی توقف تعرض سرمایه‌داران نیست!
  • ناصر زرافشان، بی هیچ قید و شرطی باید آزاد شود
  • “به یادمان جان باختگان تابستان ۶۷”
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۲)
  • اخباری از ایران
  • سرود، برای گل‌های سرخ، سعید سلطانپور

کار شماره ۳۸۸ – نیمه اول شهریور ۱۳۸۱

  • “اجلاس زمین برای توسعه پایدار” و ناسازگاری سرمایه‌داری با حفاظت از محیط زیست
  • پیرامون سخنان اخیر خاتمی در نشست مطبوعاتی
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۳)
  • یادداشت‌های سیاسی: بحران‌هایی که ناشی از “آزاد بودن” مردم‌اند!، مخالفت بین‌المللی با جنگ‌افروزی جدید آمریکا، جمهوری اسلامی و خرید تجهیزات نظامی از اسرائیل
  • گزارش مراسم یادمان جان باختگان قتل عام ۹۷ – آمستردام
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۳۸۹ – نیمه دوم شهریور ۱۳۸۱

  • گسترش مبارزات توده‌ای و چشم‌انداز جنبش اعتراضی برای نفی نظم موجود
  • دوسوم کارگران ایران از شمول قانون کار خارج می‌شوند
  • یادداشت‌های سیاسی: دبیر کل ستاد مبارزه با مواد مخدر: تا ۲۰ سال دیگر ۱۹ میلیون معتاد، همین مانده بود که “دادگاه جرائم اینترنتی” تشکیل شود!
  • مسئولیت این فجایع به گردن کیست؟
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۴)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۳۹۰ – نیمه اول مهر ۱۳۸۱

  • هدف و نتایج لوایح جدید
  • در برابر تعرض سرمایه‌داران به حقوق کارگران باید ایستاد!
  • سرکوب و فشار علیه حزب کمونیست فیلیپین و رهبران آن را محکوم می‌کنیم!: تشدید فشار اتحادیه اروپا علیه احزاب و سازمان‌های سیاسی فیلیپین
  • وحشی‌گری جدید حکومت اسلامی
  • عواقب یک بدهی هشتاد میلیارد دلاری
  • تظاهرات مردم جهان علیه سیاست‌های جنگ‌طلبانه امپریالیسم آمریکا
  • گزارشی از غرفه تشکیلات خارج کشور سازمان در جشن اومانیته
  • گزارشی از انتخابات سوئد: پشت پرده انتخابات در سوئد و ریاکاری جریانات راست
  • تداوم اعتراضات علیه سیاست‌های اقتصادی امپریالیستی
  • مراسم چهاردهمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۹۱ – نیمه دوم مهر ۱۳۸۱

  • چرا کنگره شکست خوردگان (فعلا) برگزار نمی‌شود؟!
  • ILO، کارگران و تشکل‌های مستقل کارگری
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۵)
  • توافقات پشت پرده جمهوری اسلامی با آمریکا و انگلیس
  • صندوق بین‌المللی پول، رهنمودها و تشویق جمهوری اسلامی
  • آکسیون‌های فعالان نشست مشترک نیروهای چپ و کمونیست در اعتراض به تصویب قوانین ضد کارگری
  • در محکومیت جنایات اخیر جمهوری اسلامی
  • بیانیه مطبوعاتی (حزب سوسیالیست هلند از مبارزات کارگران ایران حمایت می‌کند)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۹۲ – نیمه اول آبان ۱۳۸۱

  • آیا راه حلی بر بحران‌های موجود هست؟
  • قانون بودجه، تداوم خصوصی سازی‌ها و تشدید استثمار کارگران
  • برزیل و کارگر سابقی که رئیس جمهور شد
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۹۳ – نیمه دوم آبان ۱۳۸۱

  • امپریالیسم آمریکا مترصد لحظه مناسب است
  • این نظام کهنه و ارتجاعی را، “شرایط فوق‌العاده” هم نجات نخواهد داد!
  • یاد صفر قهرمانیان گرامی باد!
  • دریای از پرچم‌های سرخ در فلورانس “فوروم اجتماعی” (ESF) علیه کاپیتالیسم
  • بازهم اعدام در کردستان
  • در نبردی آشکارا نگاهی به وضعیت روزنامه نگاری و روزنامه نگاران در جمهوری اسلامی
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۹۴ – نیمه اول آذر ۱۳۸۱

  • اعتلای جنبش دانشجویی در گرو استقلال آن از کلیت حکومت ست
  • افزایش نرخ تورم و تنزیل هولناک سطح معیشت کارگران
  • بگذار رژیم کور خود را حفر کند
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۶)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • ضمیمه نشریه کار: جهت گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ، گفتگوی نشریه کار با رفیق عباس سماکار

کار شماره ۳۹۵ – نیمه دوم آذر ۱۳۸۱

  • پیش به سوی اتحاد و اعتصاب سراسری
  • رفراندوم نه، انقلاب آری!
  • همه در پی یافتن راه دیگری هستند!
  • بنیاد گرایی مذهبی و جنگ
  • “چه باید کرد؟”
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۹۶ – نیمه اول دی ۱۳۸۱

  • امپریالیسم، بحران و جنگ
  • “جبهه همبستگی” مجاهدین بازتاب کدام وضعیت است؟
  • افغانستان، آئینه تمام نمای آینده عراق
  • پاسخ به سئوالات
  • اجلاس سران اروپا در دانمارک
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • رد پا را پاک کن، برتولت برشت
  • ضمیمه نشریه کار: جهت گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ، گفتگوی نشریه کار با رفیق جابر کلیبی

کار شماره ۳۹۷ – نیمه دوم دی ۱۳۸۱

  • مصوبه شورای عالی کار حکومت اسلامی، حقوق میلیون‌ها کارگر را از آنها سلب نمود
  • جمهوری اسلامی – شوراهای اسلامی
  • گزارش ILO و نامه نمایندگان کارگر نفت پیرامون تشکل‌های کارگری
  • تظاهرات ضد جنگ در سراسر جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • دو شعر از برتولت برشت: امید بستگان و بینش سیاسی
  • ضمیمه نشریه کار: جهت گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ، گفتگوی نشریه کار با رفیق م. ایوب

کار شماره ۳۹۸ – نیمه اول بهمن ۱۳۸۱

  • حمله نظامی آمریکا، مقدمه جنگ جهانی سوم!؟
  • سالروز قیام و سیاهکل را پاس داریم
  • بودجه‌ای با متجاوز از یک صد هزار میلیارد ریال کسری
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲۶)
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • برگزاری اولین اجلاس “فوروم اجتماعی” در آسیا
  • اجلاس “فوروم اجتماعی” در برزیل
  • به خاطر مرگ آن کس، که به خاطر صلح مبارزه می‌کرد، برتولت برشت
  • ضمیمه نشریه کار: جهت گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ، گفتگوی نشریه کار با رفیق اختای (از سازمان فعالین جنبش نوین کمونیستی)

کار شماره ۳۹۹ – نیمه دوم بهمن ۱۳۸۱

  • تظاهرات میلیون‌ها انسان در سراسر جهان علیه جنگ امپریالیستی
  • شق ثالثی وجود ندارد دمکراسی شورایی یا ارتجاع سیاسی
  • گزارش کوتاهی از برگزاری مراسم گرامیداشت حماسه سیاهکل
  • مصاحبه نشریه کار با هاری فان بومل نماینده حزب سوسیالیست هلند
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • ضمیمه نشریه کار: جهت گیری و چشم‌انداز نشست مشترک نیروهای کمونیست و چپ، گفتگوی نشریه کار با رفیق فاطی از فعالان نشست مشترک

کار شماره ۴۰۰ – نیمه اول اسفند ۱۳۸۱

  • ۲۵ سال انتشار بدون وقفه نشریه کار
  • پیام ۸ مارس، تسویه حساب رادیکال و ریشه‌ای با تبعیض و ستم جنسی
  • رفراندوم از نوع سوم و سیاست‌های ائتلافی راه کارگر
  • گفتگوی نشریه کار با دو تن از اعضاء تحریریه نشریه کار به مناسبت ۸ مارس، رفقا پروین نیک آئین و مژده فرهی، در این شماره گفتگو با رفیق مژده فرهی
  • اعدام انقلابیون کرد محکوم می‌کنیم
  • جنبش ضد جنگ، مبارزه ادامه دارد!
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • ضمیمه نشریه کار: یک بررسی و تحلیل از جنبش کارگری در سال ۸۰

کار شماره ۴۰۱ – نیمه دوم اسفند ۱۳۸۱

  • نوروز ۱۳۸۲ بر کارگران، زحمتکشان، زنان و جوانان مبارک باد
  • جاودان باد یاد جانباختگان فدائی
  • گفتگو با رفیق پروین نیک آئین یکی از اعضاء تحریریه نشریه کار به مناسب ۸ مارس روز جهانی زن
  • ۸ مارس ۲۰۰۳، اعتراض جهانی زنان علیه جنگ و فقر و نابرابری
  • آرژانتین، انقلاب تنها راه نجات!
  • نگاهی به علل اعتراضات و شورش‌های توده‌ای در بولیوی
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

نشریه کار سال ۱۳۸۰  – از شماره ۳۵۴ تا ۳۷۷

کار شماره ۳۵۴ – نیمه اول فروردین ۱۳۸۰

  • پیام نوروزی سازمان فدائیان (اقلیت)
  • حداقل دستمزدهای کارگری زیر خط فقر و مبارزه برای افزایش آن اجتناب ناپذیر است
  • یک وظیفه مبرم
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۶)
  • “جسم مجروح و روح اسیب دیده”
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • پیام های رسیده به سازمان به مناسبت بزرگداشت سیاهکل
  • آمریکای لاتین با مطالبات قرن بیستم به قرن جدید پا می‌گذارد

کار شماره ۳۵۵ – نیمه دوم فروردین ۱۳۸۰

  • تاریخ تکرار نمی‌شود!
  • تشدید اقدامات سرکوبگرانه رژیم
  • جنبش زنان، دمکراسی و سوسیالیسم (۳)
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۷)
  • اعتراضات گسترده مردم لامرد و ادعاهای پوچ جناح‌های حکومت
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • پیام های رسیده به سازمان به مناسبت بزرگداشت سیاهکل

کار شماره ۳۵۶ – نیمه اول اردیبهشت ۱۳۸۰

  • این تاکتیک هم با شکست روبرو خواه شد
  • کشتار زندانیان سیاسی چپ در ترکیه
  • نشست مشترک رهبری حزب کمونیست ایران و سازمان فدائیان (اقلیت)
  • طبقه کارگر و مسئله ملی
  • مرگ در لرستان اتفاق افتاد
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • پیام های رسیده به سازمان به مناسبت بزرگداشت سیاهکل

کار شماره ۳۵۷ – نیمه دوم اردیبهشت ۱۳۸۰

  • مسئله “انتخابات” به یک معضل رژیم تبدیل شده است
  • رژه صفوف کارگران و هراس سرمایه‌داران
  • نیاز مبرم جنبش ما
  • ملاحظاتی بر یک سیاست و یک “جمعبندی”
  • ستون مباحثات: چرا نمی‌توان در هیچیک از انتخابات رژیم جمهوری اسلامی شرکت کرد؟
  • گسترش اعتراضات زنجیره‌ای جهانی علیه سرمایه‌داری
  • “خطر دیپورت ما را به طور جدی تهدید می‌کند!”
  • ۲۱ آوریل خیابان‌های شهر مملو از پرچم‌های سرخ کارگران بود
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۵۸ – نیمه اول خرداد ۱۳۸۰

  • نقش و اهمیت مبارزات کارگری در مرحله کنونی
  • انقلاب یک ضرورت و قیام حق سلب ناشدنی مردم
  • شورای فرمایشی نه، شورای واقعی آری!
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۸)
  • مسئوال این فاجعه هم رژیم جمهوری اسلامی
  • ستون مباحثات: مذهب و مارکسیسم
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۵۹ – نیمه دوم خرداد ۱۳۸۰

  • انتخاب خاتمی، استیصال رژیم!
  • جنبش اعتراضی مردم زرند، طغیان دیگری علیه رژیم
  • یادداشت‌های سیاسی: حلقه‌های بهم پیوسته تاکتیک تشدید سرکوب و اختناق، بمب افکن‌های F16 اسرائیلی علیه مردم بی دفاع فلسطین
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • سرود، برای گل‌های سرخ، سعید سلطانپور
  • توده: شعر از یانسین ریستوس شاعر یونانی

کار شماره ۳۶۰ – نیمه اول تیر ۱۳۸۰

  • انتخابات هم چیزی عاید رژیم نکرد میلیون‌ها تن از مردم ایران در انتخابات شرکت نکردند
  • کنفرانس خبری خاتمی، دامنه دروغ و توانادی‌ها!
  • حالا دیگر نوبت معجزه “حرکت با نور پائین” است
  • این مناقشه به نفع جنبش چپ نیست
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۹)
  • آکسیون‌های اعتراضی علیه رژیم روز ۱۸ خرداد
  • ستون مباحثات: نگاهی مستقل به واکنش نیروها در برلین
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۳۶۱ – نیمه دوم تیر ۱۳۸۰

  • نتایج اقتصادی انتخاب مجدد خاتمی
  • اتحاد، همبستگی و استمرار مبارزاتی کارگران چپت ری، سرمایه‌داران را به عقب نشاند!
  • سیمای واقعی دمکراسی بورژوائی سوئد در روزهای ژوئن
  • امر فرمودند، مانعی ندارد، اصلاح شود!
  • اخبار کارگری جهان
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • “شورش نه، گام‌های سنجیده”

کار شماره ۳۶۲ – نیمه اول مرداد ۱۳۸۰

  • این در، بر همان پاشنه می‌چرخد
  • جنبش ۱۸ تیر، ستاره درخشانی در مبارزات دانشجوئی
  • منازعه بر سر سهم هر جناح از رشوه قراردادهای نفتی ست
  • اعتراضات و تظاهرات توده‌ای علیه کمبود و قطع آب
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۰)
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۶۳ – نیمه دوم مرداد ۱۳۸۰

  • از سیاتل تا جنوا
  • گسترش مبارزات و رشد همبستگی در صفوف کارگران
  • در جریان قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ در زندان رشت چه گذشت
  • متهم اصلی پرونده، جمهوری اسلامی است
  • راه گریزی از این بحران نیست
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۱)
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۶۴ – نیمه اول شهریور ۱۳۸۰

  • رسالت کابینه جدید خاتمی
  • بیانیه نشست مشترک
  • گزارش نشست مشترک
  • قیام مردم سبزوار
  • بگذار بورژواها از وحشت آگاهی و تشکل یابی کارگران بر خود بلرزند!
  • تلاش‌هایی که به ثمر می‌نشینند
  • کشمکش‌های درونی تشکل دانشجوئی وابسته به دولت
  • مردم، در برابر توحش ایستاده‌اند!
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۶۵ – نیمه دوم شهریور ۱۳۸۰

  • تروریسم بنیادگرایان اسلامی، علل و نتایج
  • شعار کارگران پروژه پارس جنوبی مزد مساوی در برابر کار مساوی
  • از میان نشریات: برافروختگی راه‌کارگر از چیست؟
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۲)
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۶۶ – نیمه اول مهر ۱۳۸۰

  • ائتلاف ضد تروریستی دولت‌های تروریست!!
  • خطر جنگ همچنان خاورمیانه را تهدید می‌کند
  • رقیب جنگی تمام عیار علیه خطری نامعلوم
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۳)
  • ستون مباحثات: نقد سوسیالیستی یا خشم فرقه‌ای؟!
  • گسترش مبارزات ضد جنگ در جهان
  • تحریکات فاشیست‌ها و مبارزات ضد فاشیست در بریتانیا
  • تشکیلات خارج کشور سازمان در جشن اومانیته
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۶۷ – نیمه دوم مهر ۱۳۸۰

  • با اعتراض یکپارچه کارگران نساجی، جنبش کارگری یک گام کیفی به جلو برداشته است
  • جنگ، کشتار و بربریت نظام سرمایه‌داری
  • تظاهرات جوانان در تهران و چند شهر دیگر
  • علیه جنگ و تروریسم بنیادگرایان مذهبی، علیه توسعه طلبی و بردگی (بیانیه شورای هماهنگی موقت نشست مشترک)
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۴)
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • پاسخ به سئوالات
  • ستون مباحثات: مدیست‌ها و جنبش مردم

کار شماره ۳۶۸ – نیمه اول آبان ۱۳۸۰

  • جنبش اعتراضی جوانان، انعکاسی از ژرف‌تر شدن بحران سیاسی
  • جنگ و اهداف واقعی امپریالیسم آمریکا و انگلیس
  • مباحثات پیش کنفرانس: زنده باد جمهوری شورائی!
  • گسترش اعتراضات جهانی علیه جنگ
  • ستون مباحثات: بیانیه مشترک یا بیانیه مصالحه مشترک نگاهی کوتاه به موضع سازمان فدائیان (اقلیت)
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۵)
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۶۹ – نیمه دوم آبان ۱۳۸۰

  • افغانستان پس از طالبان
  • قبل از داغان شدن مجلس به دست کارگران، بگذار مجلسیان به حال آن گریه کنند!
  • جمهوری اسلامی روند اجرای سیاست‌های انحصارات مالی را تسریع کرده است
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۶)
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • تظاهرات کارگری ۱۶ اکتبر در فرانسه
  • تظاهرات علیه جنگ در بریتانیا

کار شماره ۳۷۰ – نیمه دوم آذر ۱۳۸۰

  • فلسطین، افعانستان نیست!
  • بحران خاورمیانه و تشدید منازعات درونی هیئت حاکمه
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۷)
  • ابعاد وحشتناک مصائب اجتماعی
  • کنفرانس بن هم معضلی از معضلات مردم افغانستان را حل نکرد
  • کشف یک “گروه نامرئی”
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۷۱ – نیمه اول آذر ۱۳۸۰

  • شورش گرسنگان در آرژانتین
  • گزارش برگزاری کنفرانس هشتم سازمان فدائیان (اقلیت)
  • قطعنامه پیرامون اتحاد نیروهای چپ و کمونیست
  • پیام شرکت کنندگان در کنفرانس هشتم سازمان فدائیان (اقلیت) به کارگران ایران
  • پیام شرکت کنندگان در کنفرانس هشتم سازمان فدائیان (اقلیت) به مردم زحمتکش و تحت ستم
  • پیام به خانواده‌های جان باختگان فدائی، همه جان باختگان راه آزادی و سوسیالیسم و زندانیان سیاسی
  • گزارش از تظاهرات‌های ضد سرمایه‌داری و ضد گلوبالیزاسیون در بلژیک
  • تظاهرات در دفاع از زندانیان سیاسی ترکیه
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۷۲ – نیمه اول دی ۱۳۸۰

  • تشدید بحران سیاسی و استراتژی “مقاومت بازدارنده”
  • گزارش سیاسی کمیته اجرائی به کنفرانس هشتم سازمان
  • لایحه بودجه ۱۳۸۱ و ادعای پایان بحران اقتصادی
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۷۳ – نیمه دوم دی ۱۳۸۰

  • بحران قدرت
  • اعتصاب معلمین، نوید بخش اعتصاب عمومی سراسری
  • اعترافات رئیس سازمان زندان‌ها
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۸)
  • تهدیدات دولت آمریکا علیه جمهوری اسلامی
  • اوضاع آرژانتین از دیدگاه یک روزنامه نگار
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • منم زنی معدن زادم، از ترانه‌های محلی معدن کارگران بولیوی

کار شماره ۳۷۴ – نیمه اول بهمن ۱۳۸۰

  • اعتصاب معلمین و یک چشم‌انداز
  • بیانیه سازمان فدائیان (اقلیت) به مناسبت سالروز قیام و سیاهکل
  • این تاکتیک هم به ضد خود تبدیل شد
  • ریشه‌های بحران اقتصادی سیاسی سرمایه‌داری در آرژانتین
  • “قتل ناموسی”
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۱۹)
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • سرود کارگران ریسندگی لیون

کار شماره ۳۷۵ – نیمه دوم بهمن ۱۳۸۰

  • خطر جنگی جدید در خاورمیانه
  • کارگران و افزایش حداقل دستمزدها
  • ریشه‌های بحران اقتصادی و سیاسی سرمایه‌داری آرژانتین (۲)
  • نقش مارکسیست‌ها در ائتلاف‌ها، پس از فروپاشی بلوک شرق
  • بزرگداشت خاطره سیاهکل
  • مسئول فاجعه هوائی خرم آباد کیست؟
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۷۶ – نیمه اول اسفند ۱۳۸۰

  • سیاست‌های خارجی جمهوری اسلامی و “وضعیت فوق‌العاده”
  • لایحه بودجه تصویب شد هر دو جناح اما نگران عواقب و اجرای آن هستند
  • نابود باد ستم و تبعیض علیه زنان
  • سیاست‌های نئولیبرالیستی و راه حل معضلات اقتصادی
  • “یادها”
  • ریشه‌های بحران اقتصادی و سیاسی سرمایه‌داری آرژانتین (۳)
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان

کار شماره ۳۷۷ – نیمه دوم اسفند ۱۳۸۰

  • بر این استراتژی، تاریخ مهر شکست زده است!
  • سال نو را به مردم زحمتکش و مبارز ایران تبریک می‌گوئیم
  • تهدیدات اتمی امپریالیسم آمریکا
  • چه باید کرد؟ مسئله زند در ایران، ۲۳ سال پس از قیام
  • تظاهرات ۵۰۰ هزار نفره ضد سرمایه‌داری و ضد جنگ در بارسلون
  • گزارشی از کارخانه ایران نیدل
  • مراسم چهارشنبه سوری به عرصه درگیری مردم با رژیم تبدیل شد
  • اخباری از ایران
  • ستون مباحثات: “طرح یک دیدگاه”