نشریه کار سال ۱۳۷۹ – از شماره‌ ۳۳۶ تا ۳۵۳

کار شماره ۳۳۶ – فروردین ۱۳۷۹

  • مبارزه جناح‌ها اشکال خشن‌تری به خود می‌گیرد
  • اطلاعیه سازمان: مستحکم باد اتحاد کارگران سراسر جهان
  • ارتقاء اشکال مبارزه طبقه کارگر
  • سخنرانی رفیق توکل در مراسم سالروز قیام و سیاهکل
  • تلاش وحدت طلبانه چپ انقلابی
  • پیام‌های رسیده به سازمان به مناسبت سالروز سیاهکل
  • گرامیداشت ۸ مارس در تهران
  • ستون مباحثات: تکرار تناقضات پیشین
  • اعلام موجودیت “مبارزین خط انقلابی پ. کا. کا.”
  • تحولات درونی حزب کارگر برزیل (PT)
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان در یک ماه گذشته
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۳۷ – اردیبهشت ۱۳۷۹

  • بحران سیاسی عمیق‌تر و لحظه انقلاب نزدیک‌تر می‌شود
  • اردوی کار، اتحاد بین‌المللی خود را به نمایش گذاشت (گزارش مراسم روز جهانی کارگر)
  • تظاهرات اول ماه مه در تهران
  • واقعیت‌های سمینار برلین و مقابله دو گرایش
  • یادداشت‌های سیاسی: تصویب طرح “اصلاح قانون مطبوعات” علیه مطبوعات، مجمع تشخیص مصلحت و ممنوعیت تحقیق و تفحص در سازمان‌های تحت امر خامنه‌ای، منازعه وزارت اطلاعات و قوه قضائیه
  • گزارش نماینده کمیسیون حقوق بشر پیرامون اوضاع ایران
  • اعتراضات علیه اجلاس موسسات مالی سرمایه‌داری
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان در یک ماه گذشته
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • از میان نشریات: بیانیه کومه‌له، نمودی تسلیم طلبانه و آستانه چرخش به راست!، خط مشی اپورتونیستی با اپورتونیسم سازمانی توام است!

کار شماره ۳۳۸ – خرداد ۱۳۷۹

  • مجلس پرتنش و سترون
  • اصلاحات توهمی بیش نیست انقلاب در راه است
  • بعد از مطبوعات، قرعه ذبح به نام چه کسی خواهد افتاد؟
  • “جامعه اطلاعاتی، سرمایه جهانی” یاوه‌های امپریالیستی یا واقعیت
  • دنیای عجیبی است!
  • تاریخچه جنبش چپ در پاکستان
  • پوپولیسم راست چیست؟
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده

کار شماره ۳۳۹ – تیر ۱۳۷۹

  • جنبش دانشجوئی ۱۸ تیرماه و جایگاه آن
  • گسترش جنبش‌های اعتراضی زحمتکشان تهیدست
  • زورگوئی سرمایه‌داران و گسترش اعتراضات رادیکال کارگری
  • زورآزمائی مجلس و دستگاه قضائی
  • پاسخ به سئوالات
  • کارگران مهاجر در اروپا
  • وضعیت سیاسی و گروهبندی‌های چپ در مکزیک
  • ادغام‌های عظیم و خرید شرکت‌ها
  • ارزیابی از وضعیت زنان در جهان (۵ سال بعد از کنفرانس چین)
  • هشتاد و هشتمین اجلاس سالانه سازمان بین‌المللی کار
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان در یک ماه گذشته
  • خلاصه پیام روابط عمومی سازمان به کنگره سازمان فدائیان کمونیست
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • شعر: دنیای رویای من، لنگستن هیوز

کار شماره ۳۴۰ – مرداد ۱۳۷۹

  • وقتی که استراتژی دست نیافتنی است، ناکامی در تاکتیک قطعی است!
  • بحران، راه حلی رادیکال را می‌طلبد
  • حریق بزرگ از جرقه کدام اعتراض بر می‌خیزد؟
  • ارمغان نظام سرمایه‌داری و سیاست‌های ارتجاعی جمهوری اسلامی
  • سخنان یک اصلاح طلب دو آتشه پیرامون اصلاحات “سید اصولگرا”
  • جنبش دانشجوئی رادیکال می‌شود
  • تلاش آلمان برای نجات جمهوری اسلامی
  • قانونی که زن را نیمه انسان قلمداد می‌کند اصلاح نیست
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان در یک ماه گذشته
  • در این بن بست، احمد شاملو
  • قطعه‌ای از شعر بلند ضیافت حماسه سیاهکل، احمد شاملو
  • از مرگ…، احمد شاملو
  • میلاد آنکه عاشقانه بر خاک مرد، احمد شاملو

کار شماره ۳۴۱ – شهریور ۱۳۷۹

  • خاتمی کارنامه منفی خود را ارائه داد
  • قوانین نانوشته، نوشته‌های قانونی!
  • همه مرتجعین احساس نگرانی می‌کنند
  • این جنایت فراموش نخواهد شد
  • از میان نشریات: در بر همان پاشنه می‌چرخد
  • یک جنجال تبلیغاتی – سیاسی جدید
  • بشنوید که وزیر اطلاعات چه می‌گوید
  • جنبش مردم خرم آباد هر دو جناح رژیم را هرسان کرد
  • کشمکش جناح‌ها بر سر پرونده قتل‌های زنجیره ای
  • خاطرات زندان
  • امپریالیسم و “طرح کلمبیا”
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان در یک ماه گذشته
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۴۲ – نیمه اول مهر ۱۳۷۹

  • استراتژی مبارزه فعال توده‌ای رودرروی استراتژی ورشکسته “آرامش فعال”
  • وحشی گری رژیم اسرائیل علیه مردم فلسطین
  • ضرورت اتحاد چپ‌ها از حرف تا عمل
  • جناح‌های رژیم یکدیگر را افشاء و متهم می‌کنند
  • اخراج کارگران و پناهندگان افغانی را محکوم می‌کنیم!
  • اعتراض بین‌المللی ضد سرمایه‌داری در پراگ
  • چشم‌انداز جنبش دانشجوئی
  • پاسخ به سئوالات
  • ستون مباحثات: حکومت شورائی، محتوا و چشم‌انداز
  • تشکیلات خارج کشور سازمان در جشن اومانیته
  • دستگیری و اخراج کارگران مهاجر در کشورهای اروپائی
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • بر سنگفرش، احمد شاملو

کار شماره ۳۴۳ – نیمه دوم مهر ۱۳۷۹

  • خاتمی جنازه “اصلاحات” را با دست خویش دفن کرد!
  • بر طبق یک نظر سنجی، توهم به مجلس “اصلاحات” هم فرو ریخته است
  • موج اعتصابات کارگری در آرژانتین و سقوط کابینه این کشور
  • پدیده بسیج کشی در ایران
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان
  • “پلیس نوجوان” برای برقراری امنیت در مدارس
  • ستون مباحثات: حکومت شورائی، محتوا و چشم‌انداز
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • گرامی باد خاطره رفیق ناصر اسدی

کار شماره ۳۴۴ – نیمه اول آبان ۱۳۷۹

  • اجلاس سران حکومت اسلامی و ختم مسئله اصلاحات دولتی
  • احکام جزائی اسلام و مجازات گرسنگان
  • به کسی مربوط نیست
  • انقلاب سوسیالیستی اکتبر همچنان الهام بخش ما ست
  • استیصال و بن بست جبهه دوم خرداد
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • تظاهرات فعالین سازمان در استکهلم

کار شماره ۳۴۵ – نیمه دوم آبان ۱۳۷۹

  • تشدید اقدامات سرکوبگرانه دستگاه قضائی
  • نقش محوری شوراها و کنترل کارگری در پلاتفرم چپ
  • از میان نشریات: استیصال کنگره، کنگره استیصال!
  • “اصلاح طلبان” به دریوزگی افتاده‌اند
  • انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۲)
  • چه امکاناتی برای تغییرات وجود دارد
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان

کار شماره ۳۴۶ – نیمه دوم آذر ۱۳۷۹

  • بگذار رژیم در محکمه‌اش بازهم خود را مضحکه کند!
  • ضرورت فراروئی اعتراضات کارگری به یک مبارزه سراسری
  • یادداشت‌های سیاسی: توپ‌های خالی، خاتمی هم به شکست اذعان می‌کند
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۳)
  • از میان نشریات: استیصال کنگره، کنگره استیصال!
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۴۷ – نیمه اول آذر ۱۳۷۹

  • لایحه بودجه ۱۳۸۰ و کارنامه سردار سازندگی دوم
  • تظاهرات بزرگ کارگری در شهر نیس فرانسه
  • ۱۶ آذر امسال چگونه برگزار شد؟
  • یادداشت‌های سیاسی: خاتمی در ۱۶ آذر حرف آخر خود را زد، این اژدها، فرزند خود را هم می‌بلعد!، نگرانی رئیس قوه قضائیه حکومت اسلامی، وکیل خانواده‌های مختاری و پوینده هم بازداشت شد
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۴۸ – نیمه اول دی ۱۳۷۹

  • این نظام ظرفیت اصلاحات ندارد
  • کشتار زندانیان سیاسی در ترکیه
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۴)
  • یادداشت‌های سیاسی: سران جبهه دوم خرداد دست به دامان رفسنجانی شده‌اند
  • سرکوب، کشتار و قحطی در فلسطین
  • پیام به کنگره حزب دمکرات کردستان ایران
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • قتل‌های ناموسی ثمره مردسالاری

کار شماره ۳۴۹ – نیمه دوم دی ۱۳۷۹

  • جنبش بین‌المللی طبقه کارگر در نخستین سال قرن بیست و یکم
  • جمهوری اسلامی رسالتی جز تشدید مصائب اجتماعی ندارد
  • از میان نشریات: حرف‌های کهنه شده کائوتسکیستی
  • جناح مسلط هیئت حاکمه در تدارک تعرضی دیگر
  • دولت مذهبی، دستگاه‌های انگل دینی و ضرورت انحلال آن‌ها
  • ستون مباحثات
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۳۵۰ – نیمه اول بهمن ۱۳۷۹

  • پی‌آمدهای داخلی و بین‌المللی احکام دستگاه قضائی علیه شرکت کنندگان در کنفرانس برلین
  • چشم‌انداز اعتلاء نوین جنبش توده‌ای
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۵)
  • از میان نشریات: حرف‌های کهنه شده کائوتسکیستی
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • اخبار کارگری جهان
  • اخباری از ایران
  • رودخانه پویان

کار شماره ۳۵۱ – نیمه دوم بهمن ۱۳۷۹

  • ۳۰ سال بعد
  • درس‌هائی از گذشته برای آینده
  • چپ، این اقدام نسنجیده را محکوم می‌کند!
  • فراخوان
  • یادداشت‌های سیاسی: “این اتهام شماست”!، آخرین پرده یک نمایش مسخره
  • اخباری از ایران
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌های سازمان
  • پیام کارگران ایران “در تبعید” کاناندا – اتاوا

کار شماره ۳۵۲ – نیمه اول اسفند ۱۳۷۹

  • بیست و دو سال بعد
  • بحران تشدید می‌شود، بورژوازی اپوزیسیون در تلاش است ابتکار عمل را به دست بگیرد
  • مراسم بزرگداشت سیاهکل
  • پیام‌های رسیده به سازمان به مناسبت بزرگداشت سیاهکل
  • به بهانه ۸ مارس جنبش زنان، دمکراسی و سوسیالیسم
  • درس‌هائی از گذشته برای آینده (۲)
  • مبارزه طبقاتی و رهائی زنان (۶)
  • اخباری از ایران

کار شماره ۳۵۳ – نیمه دوم اسفند ۱۳۷۹

  • گسترش مبارزات و اعتلاء جنبش‌های توده‌ای
  • جاودان باد یاد جانباختگان فدائی
  • به بهانه ۸ مارس جنبش زنان، دمکراسی و سوسیالیسم (۲)
  • به مناسبت ۸ مارس، روز جهانی زن “جهانی شدن سرمایه” و وضعیت زنان
  • آغازی نو!
  • اعتصابات گسترده کارگران کره جنوبی
  • پیام‌های رسیده به سازمان
  • به مناسبات بزرگداشت سیاهکل
  • خلاصه‌ای از اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های سازمان
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

نشریه کار سال ۱۳۷۸ – از شماره‌ ۳۲۴ تا ۳۳۵

کار شماره ۳۲۴ – فروردین ۱۳۷۸

  • تجاوز نظامی ناتو به یوگسلاوی
  • می‌توان ه روز جنایت آفرید و به مطبوعات یورش برد، اما نمی‌توان جامعه را به عقب برگرداند
  • یگانه راه افزایش دستمزدها، تشدید مبارزات و اتحاد کارگری است
  • کانون نویسندگان و سرنوشت آتی آن
  • ستون مباحثات: تاکید بر “جمهوری” آیا مرزبندی با سلطنت است؟
  • “حزب اسلامی کار” حزبی‌ست رژیمی و ارتجاعی
  • “کنفرانس ملی کار” و بانک جهانی
  • کار زنان در انقلاب اقتصادی
  • اشغال کنسولگری ایتالیا در آمستردام
  • اعتراض علیه سفر محمد خاتمی به فرانسه
  • اخبار از ایران
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۳۷)
  • در گرامیداشت مادر یک رفیق

کار شماره ۳۲۵ – اردیبهشت ۱۳۷۸

  • جنگ قدرت بالا گرفته است
  • برگزاری مراسم اول ماه مه در جهان
  • فرمانی که تاریخ صادر کرده است
  • چگونه می‌توان از تعرض سرمایه‌داران به تعرض کارگران گذار نمود؟
  • تعرضی دیگر به حقوق کارگران
  • چرا پرونده قتل‌ها مسکوت مانده است؟
  • ابعاد فاجعه بار حوادث ناشی از کار
  • اطلاعیه‌های سازمان: زنده باد همبستگی بین‌المللی کارگران، تظاهرات ۲۴۰۰ کارگر نساجی طبرستان
  • گسترش اعتراضات جهانی علیه تجاوز نظامی ناتو به یوگسلاوی
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۳۸)
  • پیام و فراخوان مشترک به مناسبت روز جهانی کارگر، اتحاد چپ کارگری و کمیته دفاع مشترک از مبارزات کارگران ایران
  • اطلاعیه‌: خجسته باد اول ماه مه، روز جهانی کارگر!، کمیته دفاع مشترک از مبارزات کارگران ایران متشکل از: حزب کمونیست ایران- سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران- سازمان فدائیان (اقلیت)- سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان

کار شماره ۳۲۶ – خرداد ۱۳۷۸

  • بورژوازی خوب و بد و تلاش برای درهم ریختن مرز نیروهای انقلاب و ضد انقلاب!
  • جنبش کارگری در سال ۷۷
  • موج گرانی و راه مقابله با آن
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۳۹)
  • یادداشت‌های سیاسی: نظارت همچنان استصوابی باقی خواهد ماند، دیپلماسی معجزه نخواهد کرد
  • اطلاعیه‌های سازمان: سرمایه‌داران و دولت آن‌ها با جان کارگران بازی می‌کنند، اولتیماتوم وزارت اطلاعات به مخالفین
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • جنبه‌هائی از پیشینه جنگ اخیر در یوگسلاوی
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده

کار شماره ۳۲۷ – تیر ۱۳۷۸

  • سعید امامی، “اجنبی” “شهید” “یونس”‌ی طعمه “نهنگ”!؟
  • تلاش رژیم برای مهار مطبوعات
  • جنبش کارگری در سال ۷۷ (قسمت آخر)
  • سرمایه‌داران داخلی و بین‌المللی خواهان تجدید نظر در قانون کار شدند
  • ارتجاع در حین پیشروی، در برابر کارگران عقب نشست!
  • تروریسم فعال!
  • ناطق نوری: وقتی سیل بیاید همه را خواهد برد
  • آیا راه نجاتی برای کانون نویسندگان هست؟
  • اطلاعیه‌های سازمان: تصویب کلیات طرح اصلاح قانون مطبوعات گام دیگری در تشدید اختناق، توطئه دیگری برای مختومه اعلام کردن پرونده قتل‌ها
  • ستون مباحثات: جمهوری و حکایت مردگان!
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان

کار شماره ۳۲۸ – مرداد ۱۳۷۸

  • جنبش دانشجوئی، نتایج و تاثیرات آن
  • از ارتقا جنبش دانشجویی تا جنبش بنیان کن کارگران و زحمتکشان
  • آکسیون‌های اعتراضی در خارج کشور در حمایت از مبارزات دانشجویان در ایران
  • ستون مباحثات: جمهوری و حکایت مردگان!
  • پیرامون اتحاد عمل‌ها: گفتگو با رفیق الف- جوادزاده یکی از اعضا کمیته اجرائی سازمان
  • از میان نشریات: جناح چپ راه کارگر باید نوسان را کنار بگذارد
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۴۰)
  • اطلاعیه‌ تشکیلات خارج از کشور سازمان: جمهوری اسلامی مردم ایران را کشتار می‌کند دولت‌های غربی از حکومت اسلامی حمایت می‌کنند، نامه سرگشاده به آقای ئوبر ودرین، وزیر امورخارجه فرانسه، وقت برای نجات جان هزاران دستگیر شده در ایران تنگ است
  • اطلاعیه‌های سازمان: هزاران دانشجو علیه اقدامات سرکوبگرانه رژیم دست به اعتراضی زدند، همه مرتجعین برای سرکوب جنبش انقلابی مردم متحد شده‌اند، حکومت نظامی هم نجات بخش رژیم نخواهد بود، سرکوب و کشتار دانشجویان کوی دانشگاه توسط جمهوری اسلامی، پیروز باد مبارزه مردم ایران برای سرنگونی جمهوری اسلامی، زندانیان سیاسی باید آزاد شوند
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان

کار شماره ۳۲۹ – شهریور ۱۳۷۸

  • دو سال بعد
  • گزارش سیاسی کمیته اجرائی سازمان به کنفرانس هفتم
  • گزارشی از برگزاری کنفرانس هفتم سازمان
  • پیام شرکت کنندگان در هفتمین کنفرانس سازمان به: طبقه کارگر ایران، کمونیست‌ها، نیروهای چپ رادیکال و انقلابی، خانواده‌های شهدای سازمان و زندانیان سیاسی، دانشجویان انقلابی و مبارز
  • قطعنامه‌ها: قطعنامه شماره یک که از دستور کار کنفرانس خارج شد “در ضرورت حذف شعار جمهوری دمکراتیک خلق و جایگزینی آن با حکومت شورائی”، قطعنامه شماره دو که به تصویب کنفرانس رسید “قطعنامه در مورد شکست انقلاب سوسیالیستی شوروی”
  • پیام‌های رسیده به کنفرانس سازمان
  • اطلاعیه‌های سازمان: روزنامه نشاط هم تعطیل شد، کشتار زندانیان سیاسی هرگز فراموش نخواهد شد
  • اطلاعیه مشترک: یازده سال بعد از قتل عام زندانیان سیاسی
  • اتحاد فدائیان کمونیست- چریهای فدائی خلق ایران- حزب کمونیست ایران- سازمان فدائیان (اقلیت)- سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)- هسته اقلیت
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده

کار شماره ۳۳۰ – مهر ۱۳۷۸

  • پایان قطعی پلاتفرم خاتمی، آغازی بر دور جدید تهاجم طرفداران خامنه‌ای
  • ضرورت بلوک چپ انقلابی و آلترناتیو حکومت شورائی
  • گزارش “کمیته تحقیق” نقطه سازش دعاوی ناسخ و منسوخ جناح‌ها
  • برنامه خاتمی، ادامه برنامه رفسنجانی، برنامه تشدید فقر و استثمار
  • کارگران، شوراهای اسلامی کار و تشکل‌های مستقل کارگری
  • جنبش دانشجوئی را با سرکوب نمی‌توان مهار کرد
  • آکسیون‌های اعتراضی در خارج کشور در حمایت از مبارزات انقلابی دانشجویان در ایران
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۴۰)
  • کوچ اجباری در افغانستان و تشدید فشار بر زنان
  • اطلاعیه‌ سازمان: جمهوری اسلامی حکم اعدام ۴ دانشجو را تائید کرد
  • پیام همبستگی تشکیلات خارج از کشور سازمان با شرکت کنندگان در آکسیون اعتراض به موج جدید دستگیری و اعدام در ایران، پیام همبستگی تشکیلات خارج از کشور سازمان با شرکت کنندگان در مراسم سالگرد کشتار زندانیان سیاسی
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان

کار شماره ۳۳۱ – آبان ۱۳۷۸

  • مناسبات جمهوری اسلامی و دولت فرانسه
  • دست “شیطان بزرگ” را وارثان خمینی چگونه خواهند فشرد!؟
  • پیچیدگی پرونده قتل‌های زنجیره‌ای در کجا ست؟
  • نقش اعتصاب عمومی سیاسی در روند سرنگونی جمهوری اسلامی
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۴۱)
  • پاسخ به سئوالات
  • گفتگو با “دینا ساری” از رهبران اتحادیه‌های کارگری اندونزی
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • تشکیلات خارج از کشور سازمان: فراخوان شرکت در آکسیون اعتراضی به حضور رئیس جمهور رژیم ترور و وحشت در فرانسه اعتراض بکنیم!
  • اطلاعیه‌ سازمان: بورژوازی فرانسه به سود خود از بازار ایران می‌اندیشد
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • آکسیون‌های اعتراضی در خارج کشور علیه سفر خاتمی به فرانسه

کار شماره ۳۳۲ – آذر ۱۳۷۸

  • بازهم چیزی تغییر نخواهد کرد
  • برنامه سوم توسعه اقتصادی گرانی، بیکاری و تشدید استثمار کارگران
  • دولت در مورد نرخ تورم دروغ می‌گوید، کارگران خواهان افزایش دستمزد متناسب با نرخ واقعی تورم‌اند!
  • دمکراسی شورائی، کنترل و نظارت کارگری گام‌هائی به سوی سوسیالیسم
  • روحیه اعتراضی کارگران پروژه‌ای نفت خوزستان بالا می‌گیرد
  • انحصارات انگلیسی برای کسب سهم سود بیشتر از بازار ایران تلاش می‌کنند
  • مصاحبه با یکی از رهبران اتحادیه‌های کارگری آلمان و کاندیدای حزب PDS
  • مصاحبه با سخنگوی کمیسیون بین‌المللی جنبش رهائی بخش کلمبیا
  • اطلاعیه‌های سازمان: تجمع و راهپیمائی کارگران پیمانی نفت، جمهوری اسلامی حتی عبدالله نوری را هم تحمل نکرد
  • اطلاعیه تشکیلات خارج کشور سازمان: شبکه ترور جاسوسی رژیم همچنان فعال است!
  • پاسخ به سئوالات
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • زنان پس از طلاق

کار شماره ۳۳۳ – دی ۱۳۷۸

  • قرنی که گذشت و قرنی که در پیش است
  • اطلاعیه سازمان: چرا نباید در انتخابات شرکت کرد؟
  • اعتراضات سراسری کارگران و چند نکته پیرامون آن
  • بودجه دولت و هزینه‌های یک دستگاه انگل
  • از میان نشریات: “انتخابات مجلس و “چپ”‌هائی که از انقلاب روی بر می‌تابند!
  • یادداشت‌های سیاسی: کسی جوابگو نیست، آقای رئیس جمهور حرفی برای گفتن نداشت، دو دادگاه در یک زمان
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • اطلاعیه‌های سازمان: تظاهرات زحمتکشان چهاردانگه اسلام شهر، کارگران نساجی طبرستان یک بار دیگر راهپیمائی و تظاهرات متوسل شد
  • اطلاعیه مشترک: کارگران و زحمتکشان! احزاب، سازمان‌ها، نیروهای مترقی و تشکل‌های کارگری- کمیته دفاع مشترک از مبارزات کارگران ایران متشکل است از حزب کمونیست ایران- سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران- سازمان فدائیان (اقلیت)- سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)

کار شماره ۳۳۴ – بهمن ۱۳۷۸

  • سالروز قیام و سیاهکل گرامی باد
  • مجلس فلج و نزاع جناح‌ها بر سر کرسی‌های آن
  • رهنمودهای صندوق بین‌الملل پول، اصول مقدس سیاست اقتصادی جمهوری اسلامی
  • روحیه تعرضی و مبارزه کارگری در حال افزایش است
  • اعتراضات کارگری، سازمان تامین اجتماعی را به عقب نشینی وامی‌دارد
  • جنایات حکومت اسلامی به ۴ یا ۸۰ قتل سیاسی محدود نمی‌شود
  • شورش‌های تهیدستان شهری
  • بازگشت “آلنده”‌ای دیگر به شیلی!
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • اطلاعیه‌های سازمان: اعتصاب غذای دانشجویان زندانی در تهران، دستمزد کارگران ۵۰۰ کارخانه ماه‌هاست که به تعویق افتاده است، اعتصاب کارگران مجتمع کشت و صنعت لرستان، تجمع اعتراضی کارگران پالایشگاه نفت آبادان و اعتصاب کارگران شرکت سپنتا در اهواز
  • اطلاعیه مشترک: انتخابات قلابی را تحریم کنیم! – اتحاد فدائیان کمونیست – چریکهای فدائی خلق ایران- حزب کمونیست ایران- سازمان فدائیان (اقلیت)- هسته اقلیت

کار شماره ۳۳۵ – اسفند ۱۳۷۸

  • انتخابات مجلس ششم، نتایج و چشم‌انداز
  • پیام نوروزی سازمان فدائیان (اقلیت) به کارگران، زحمتکشان و روشنفکران انقلابی ایران
  • گفتگوی نشریه کار با رفیق پروین نیک آئین عضو کمیته اجرائی سازمان در مورد جنبش زنان
  • یاد جان‌باخته‌گان فدائی همواره زنده و جاوید خواهد ماند
  • اطلاعیه سازمان: مبارک باد ۸ مارس روز جهانی زن
  • چرا دستمزدها طبق خواست کارگران اضافه نمی‌شود؟
  • اعتراض کارگران به مصوبه ضد کارگران مجلس شورای اسلامی
  • برخورد دولت شوراها به مسئله زن
  • ۲۰ هزار کودک خیابانی در تهران
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخباری از ایران
  • اخباری کارگری جهان
  • اطلاعیه مشترک: اعتصابات و اعترضات کارگری گسترش می‌یابد! – اتحاد فدائیان کمونیست –- حزب کمونیست ایران- سازمان فدائیان (اقلیت)- هسته اقلیت
  • شعری از تسلیمه نسرین: نورجهان
  • اطلاعیه‌های سازمان: مبارزه دانشجویان دانشگاه فاطمیه، مبارزه‌ای علیه تبعیض و جداسازی جنسی، در تظاهرات مردم شوش و شادگان ده‌ها تن کشته و زحمی شدند

نشریه کار سال ۱۳۷۷ – از شماره ۳۱۲ تا ۳۲۳

کار شماره ۳۱۲ – فروردین ۱۳۷۷

  • زنگ خطر به صدا درآمده است
  • دستمزدها، خواست کارگران و تصمیم سرمایه‌داران
  • نظری به واقعیت‌های گذشته سازمان: مصاحبه با رفیق توکل
  • بالا گرفتن نزاع جناح‌ها در انتخابات میان دوره‌ای مجلس
  • پیام نوروزی مشترک
  • ستون مباحثات
  • برگزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • یاداشت‌های سیاسی: دیپلماسی گام به گام، ماجرای شکنجه شهرداران بیخ پیدا کرده است، جنگ در مجلس ارتجاع مغلوبه شد، نتیجه انتخابات میاندوره‌ای به رسوائی حکومت کشید، آیا یزدی برکنار خواهد شد؟، یونسکو در نقش دلال سیاسی، بحران اقتصادی و تشدید اعتراضات توده‌ای در اندونزی
  • اخبار از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۰)

کار شماره ۳۱۳ – اردیبهشت ۱۳۷۷

  • چشم‌انداز بحران سیاسی
  • تظاهرات و راهپیمایی‌ها اول ماه مه
  • آیا جمهوری اسلامی را راه نجاتی هست؟
  • نظری به واقعیت‌های گذشته سازمان: مصاحبه با رفیق توکل (۲)
  • اطلاعیه سازمان به مناسبت اول ماه مه
  • اخبار از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • اطلاعیه مشترک به مناسبت اول ماه مه
  • یاداشت‌های سیاسی: جمهوری اسلامی مانور مطبوعاتی را هم برنمی‌تابد!، اولین علائم اختلاف نظر در ائتلاف خاتمی، “اگر قرار است کسی را بگیریم باید همه را بگیریم”، بوی کودتا نظامی است یا تهدید و فشار سیاسی، زور آزمائی جناح‌ها و تغمیق شکاف‌ها، ایرلند شمالی، فرسنگ‌ها فاصله تا صلح واقعی
  • اطلاعیه‌های سازمان: جنبش اعتراضی توده مردم ایران گسترش می‌یابد، گردهم آئی امروز به درگیری کشید، کمیسیون حقوق بش باز هم جمهوری اسلامی را محکوم کرد، درگیری هزاران تن از مردم منطقه پل ساوه با نیروهای دولتی، اعتصاب کارگران کارخانه ذوب فلزات یزد

کار شماره ۳۱۴ – خرداد ۱۳۷۷

  • طبقه کارگر بپا می‌خیزد
  • دست طالبان از آستین مجلس!
  • اخبار از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • یاداشت‌های سیاسی: خاتمی با دست خالی در گرد هم آئی ۲ خرداد، جناح رقیب خاتمی با تعرض گسترده‌تر وارد عمل شده است، سپاه پاسداران هم حرف آخر خود را می‌زند، فرمانده پیشین سپاه پاسداران و سازماندهی “نهضت فرهنگی”، مجاهدین مانعی بر سر راه سرنگونی حکومت، اوج گیری جنبش توده‌ای در اندونزی و سقوط سوهارتو
  • برگزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اطلاعیه سازمان: اعتراض کارگران پیمانی پالایشگاه آبادان و جوراب آسیا
  • اطلاعیه مشترک: با بمب گذاری نمی‌توان توده‌های مردم و کارگران را از مبارزه با داشت
  • حزب کمونیست ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان (اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۱)
  • تدابیر حکومتی در به تعویق افکندن استقرار دمکراسی و آزادی

کار شماره ۳۱۵ – تیر ۱۳۷۷

  • استیضاح وزیر کشور و استراتژی جناح مسلط
  • باز هم در ضرورت افشاء و مقابله با سنگ اندازان مسیر انقلاب و سرنگونی
  • اطلاعیه سازمان: تظاهرات هزاران تن از مردم شهرک مسعودیه
  • دادگاه بین‌المللی برای محاکمه جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه بشریت
  • “جامعه باز و دشمنانش”
  • مصاحبه با نماینده جنبش انقلابی توپاک آمارو “MART” در اروپا
  • اخبار کارگری جهان
  • اطلاعیه سازمان: کاسه صبر رژیم جمهوری اسلامی لبریز شد
  • تداوم نقض حقوق کارگران در جهان
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • چرا “مانیفست” یکصد و پنجاه بار جوان‌تر شده است؟
  • اولین کنفرانس “همبستگی آسیا”
  • یادشت‌های سیاسی: خامنه‌ای رسما به حمایت از یزدی برخاست، محاکمه شهردار تهران و فساد مالی دستگاه دولتی، رقابت انحصارات جهانی برای تسخیر بازارهای ایران
  • اخبار از ایران

کار شماره ۳۱۶ – مرداد ۱۳۷۷

  • “طرح ساماندهی اقتصادی” کابینه خاتمی
  • تشدید وخامت اوضاع اقتصادی و لزوم مبارزه کارگران برای حفظ اشتغال
  • مجادله بر سر اولویت سیاسی و اقتصادی و عوامفریبی جناح‌های رقیب
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۲)
  • توافق‌های پشت پرده تا به کجاست؟
  • از میان نشریات: راه‌کارگر و تز کودتا
  • اطلاعیه سازمان: سرکوب و اخراج پناهندگان افغانی را محکوم می‌کنیم
  • اطلاعیه سازمان: تسویه حساب‌های جناح ارتجاعی رزیم
  • اعتصاب پیروزمند کارگران جنرال موتورز در آمریکا
  • اخبار از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۳۱۷ – شهریور ۱۳۷۷

  • منازعه حکومت‌های اسلامی ایران و افعانستان
  • بحران رهبری حکومت اسلامی و “نسخه شفا بخش مجلس خبرگان”!
  • مصاحبه با یکی از مسئولین حزب کمونیست مارکسیست لنینیست انقلابی (سوئد)
  • اعتراض فدراسیون شیمی FO به اقدامات ضدکارگری رژیم علیه کارگران صنعت نفت
  • تجاوز جنسی نظامیان و اسلام گرایان به زنان در اندونزی
  • پیام به کنگره سازمان فدائیان خلق ایران
  • اطلاعیه‌های سازمان: مردم ایران اجازه ماجراجویی نوینی را به جمهوری اسلامی نخواهد داد، مجلس ارتجاع اسلام، دفاع حقوق زنان را جرم اعلام نمود، جلاد اوین به قتل رسید، قتل عام زندانیان سیاسی، اوج توحّش و بربریت حکومت اسلامی!
  • اطلاعیه‌ مشترک: به مناسبت ۱۰ شهریور، سالروز قتل عام زندانیان سیاسی
  • حزب کمونیست ایران، سازمان فدائیان (اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)
  • اطلاعیه‌ مشترک: با پشتیبانی خود از نفتگران پروژه‌ای از اخراج آن‌ها جلوگیری کنیم
  • حزب کمونیست ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان (اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)
  • یادداشت‌های سیاسی: شکاف درونی ائتلاف طرفدار خاتمی عمیق‌تر می‌شود، هشدار وزیر ارشاد به مطبوعات، افشاگری‌های تازه از فساد دستگاه دولتی
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخبار از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • از میان نشریات: تناقض نمونه، نمونه تحریف!

کار شماره ۳۱۸ – مهر ۱۳۷۷

  • “انتخابات” مجلس خبرگان، منازعات حکومتی و مردم
  • فرجام رویای استحاله طلبان
  • ورشکستگی مالی دولت و تشدید وخامت شرایط معیشتی زحمتکشان
  • اطلاعیه‌های سازمان: شرکت در انتخابات رای به استبداد است، تشدید سرکوب و اختناق با دست آویز جنگ، سرکوب و اخراج پناهندگان افغانی را محکوم می‌کنیم
  • معلمان، تجربه شکل‌گیری و از هم پاشی یک تشکل صنفی
  • اطلاعیه‌های تشکیلات خارج از کشور سازمان: سیاست‌های ضد پناهندگی دولت‌های اروپایی قربانی تازه‌ای گرفت، جنایت بی شمار جمهوری اسلامی تجسم “اسلام مترقی” خاتمی است
  • اخبار از ایران
  • یادداشت‌های سیاسی: ترور لاجوردی، یک خاصیت، یک نکته!، سلمان رشدی قربانی دیپلماسی قدرت‌های اروپایی
  • اخبار کارگری جهان
  • زنان و حاکمیت اسلام ناب در افغانستان
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۳)

کار شماره ۳۱۹ – آبان ۱۳۷۷

  • از خدای هم دیگر کاری ساخته نیست
  • بیکارسازی‌ها، تشدید فشار برگرده طبقه کارگر است، باید با آن به مقابله برخاست!
  • بحران مالی دولت و تشدید بحران اقتصادی
  • “بحران‌های عظیم، راه حل‌های اساسی می‌طلبند” سخنرانی فیدل کاسترو در آفریقای جنوبی
  • اعتصاب عمومی کارگران دانمارک
  • اخبار کارگری جهان
  • اخبار از ایران
  • اطلاعیه‌های سازمان: اعتراض ۲۵۰۰ تن از کارگران جهان چیت، تظاهرات مردم پیرانشهر
  • اطلاعیه‌ تشکیلات خارج از کشور سازمان: اعتراض به حضور فائزه رفسنجانی در هلند
  • ستون مباحثات: نگاهی اجمالی به سومین کنگره اتحاد فدائیان خلق ایران
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۴)

کار شماره ۳۲۰ – آذر ۱۳۷۷

  • وحشی‌گری‌های رژیم، باز تاب فروپاشی حکومت اسلامی
  • مکان قانون کار در پیکار علیه سرمایه
  • رشد افسار گسیخته تورم و کاهش روزافزون دستمزد واقعی کارگران
  • دشنه سپاه بر گلوی دانشگاه!
  • مصاحبه با یکی از فعالین جنبش دانشجویی اندونزی
  • اعتراض به دعوت دولت فرانسه از محمد خاتمی
  • اخبار کارگری جهان
  • یادداشت‌های سیاسی: “دفاع از آزادی” واقعا تماشایی است، ارگان و سخنگوی ولی فقیه هم زنگ خطر را به صدا درآورده است
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اطلاعیه‌های سازمان: جمهوری اسلامی دو تن از رهبران حزب ملت ایران را ترور کرد، جمهوری اسلامی جنایتی دیگر آفرید و محمد مختاری را به قتل رساند، اعتصاب کارگران نساجی قائم شهر و بازداشت مدیر عامل و معاون کارخانه توسط کارگران
  • اخبار از ایران
  • وظیفه “هیئت هماهنگی تدارک تربیونال بین‌المللی” کدام است؟
  • گرامی باد یاد رفیق پیام هنریار

کار شماره ۳۲۱ – دی ۱۳۷۷

  • طبقه کارگر و آزادی‌های سیاسی
  • وقتی که سازمان دهندگان قتل و توطئه، فرمان قتل توطئه را صادر می‌کنند!
  • درباره بودجه سال ۷۸ و دعاوی آقای خاتمی
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۵)
  • موج حرکات اعتراضی نسبت به ترورهای اخیر
  • پیام تشکیلات خارج از کشور سازمان: به شرکت کنندگان در مراسم بزرگداشت جان‌باختگان راه آزادی محمد مختاری و محمد جعفر پوینده
  • اطلاعیه‌های سازمان: از خواست‌های بر حق نویسندگان ایران حمایت می‌کنیم، اعتراض، راهپیمائی و تحصن ۲۰۰۰ کارگر در کاشان، ادامه ترور و وحشت، جنایت کاران جمهوری اسلامی پوینده را به قتل رساندند، بمباران موشکی و کشتار توده‌های مردم بی دفاع عراق را محکوم می‌کنیم، رژیم می‌خواهد با قرانی کردن چند مهره خود را نجات دهد
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اخبار از ایران
  • یادداشت‌های سیاسی: شورای اسلامی شهر و روستا، ارگان‌های حکومت علیه مردم‌اند، تلاش مذبوحانه رژیم برای فریب مردم، اهداف پشت پرده حملات موشکی

کار شماره ۳۲۲ – بهمن ۱۳۷۷

  • کجاست نقطه پایان کشتار و ترور و اختناق!
  • به مناسبت سالروز قیام و سیاهکل: راهی جز قیام و انقلاب باقی نمانده است
  • درس‌های انقلاب
  • کارگران خواستار افزایش دستمزدها متناسب با نرخ تورم‌اند!
  • تسلیمه نسرین سخن می‌گوید
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری(۳۶)
  • اعتراض به دیدار کمال خزاری از فرانسه
  • تحصن و تظاهرات گسترده ضد رژیم در سوئد
  • یادداشت‌های سیاسی: امر فرمودند که تصویب شود، شوراهای اسلامی هم به معضل دیگری برای رژیم تبدیل شده‌اند، تشدید فشار به مطبوعاتی قانونی
  • اخبار از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اطلاعیه سازمان: راهپیمائی و گردهم آئی صدها تن از کارگران کارخانه نخ کار
  • اطلاعیه‌ تشکیلات خارج از کشور سازمان: پیرامون خطر دیپورت بیش از ۴۶۰۰ پناهجوی ایرانی از هلند، پیام تشکیلات خارج از کشور سازمان فدائیان (اقلیت)، سرگرد گان حکومت ترور و وحشت، در فرانسه چه می‌کنند؟، در همبستگی با آکسیون اعتراضی علیه سرکوب و کشتار در ایران

کار شماره ۳۲۳ – اسفند ۱۳۷۷

  • پیام نوروزی سازمان فدائیان (اقلیت) به کارگران و زحمتکشان و روشنفکران انقلابی ایران: سال جدید را به سال تشدید مبارزه و سرنگونی جمهوری اسلامی تبدیل کنیم!
  • سالی که گذشت و طوفانی که در راه است
  • بزرگداشت سالروز قیام و سیاهکل در آلمان
  • گزارشی از مراسم خاک سپاری رفیق عباس فضیلت کلام
  • آنها که جاودانه‌اند
  • کمون زنده و جاوید است، زنده باد کمون!
  • اطلاعیه تشکیل کمیته دفاع مشترک از مبارزات کارگران ایران، حزب کمونیست ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان (اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران (راه‌کارگر)
  • مصاحبه در مورد صنعت پتروشیمی و مطالبات فوری کارگران
  • اخبار از ایران
  • پیام تشکیلات خارج از کشور سازمان فدائیان (اقلیت) به مناسبت سالروز بنیان گذاری کومه‌له
  • پیام تشکیلات خارج از کشور سازمان فدائیان (اقلیت) به شرکت کنندگان در مراسم بیستمین سالگرد انقلاب
  • از میان نشریات: فراخوان اتحاد فدائیان خلق به شرکت در انتخابات فرمایشی شوراهای اسلامی
  • اطلاعیه‌های سازمان: تظاهرات ده‌ها تن از مردم سنندج، تظاهرات صدها تن از دانشجویان دانشگاه شیراز، نابود باد ستم تبعیض علیه زنان، انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا را تحریم کنیم، در مراسم تشیع جنازه عباس فضیلت کلام شرکت کنیم و خاطره او را گرامی داریم!، عبدالله اوجالان باید فورا آزاد شود
  • کمونیست‌ها و مسئله زن

نشریه کار سال ۱۳۷۶ – از شماره‌ ۳۰۰ تا ۳۱۱

کار شماره ۳۰۰ – فروردین ۱۳۷۶

  • بازی انتخابات
  • جمهوری اسلامی دو تن از فعالین و هواداران سازمان را اعدام کرد، سازمان فدائیان (اقلیت)
  • ۳۰۰ شماره نشریه کار
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • “مرا از مدت‌ها پی گشتند”! در حاشیه حادثه خیابان گاندی
  • شکل‌گیری نخستین اعتصاب اروپائی
  • تصحیح و پوزش
  • در ۲۸ اسفندماه، سازمان ما اطلاعیه تحت عنوان “دستمزدها باید اساسا افزایش یابند”…
  • پیام مشترک نوروزی
  • “کنفرانس آمستردام علیه کار کودکان”
  • اخبار کارگری جهان
  • ستون مباحثات: ضرورت تغییر نام چشم‌انداز ضرورت‌های دیگر
  • آیا توهم به کار قانونی پایان خواهند یافت؟
  • اخباری از ایران
  • شرایط طاقت‌فرسای کار در پنبه نسوز نهبندان
  • عدم پرداخت دستمزد کارگران پلی کلنیک ابوریحان
  • دو کارگر در آتش سوختند!
  • تعطیل بخش رنگرزی کارخانجات مقدم
  • طرح اخراج‌های گسترده کارگری در آذربایجان شرقی
  • اضافه کاری اجباری در کارخانه سایپا
  • تعطیلی کارخانه ایمان سرنگ و بلاتکلیفی کارگران
  • تعطیلی شرکت صنایع چهارمحال بختیاری و بلاتکلیفی کارگران
  • کارخانه الیاف شیروان، هر کارگر ۳ دستگاه!
  • دستمزد کارگران، ۲۳ درصد هزینه‌ها!
  • کسر ۳۰ درصد مالیات و حق بیمه از عیدی کارگران
  • تشدید جو سرکوب و خفقان در شهرک‌های کارگری
  • عدم پرداخت دستمزد کارگران کارخانه دروس
  • بودجه خانوار شهری در سال ۷۴
  • بدهی دولت به بانک مرکزی
  • اخراج پناهندگان در سال ۷۶
  • یاداشت‌های سیاسی: سران حکومت بازهم بر طبل جنگ می‌کوبند
  • پاسخ به سئوالات

کار شماره ۳۰۱ – اردیبهشت ۱۳۷۶

  • مضحکه انتخاباتی را تحریم کنیم!
  • مراسم اول ماه مه در جهان
  • استثمار وحشیانه کارگران
  • انشقاق در تشکل‌های فرمایشی کارگران
  • اخباری از ایران
  • یاداشت‌های سیاسی:صدور حکم دادگاه برلین و بحران در مناسبات جمهوری اسلامی و دولت‌های اروپایی، کشتار چریک‌های توپاک آماروف، آلبانی و بحران ریشه‌دار، تحولات سیاسی در زئیر و گسترش حضور نظامی امپریالیست‌ها
  • اخبار کارگری جهان
  • ستون مباحثات: کنفرانس ششم و طرح مجدد شکست انقلاب!
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۲)
  • از میان نشریات: اتحاد فدائیان خلق، تحریم اقتصادی رژیم و مساله سرنگونی!
  • اطلاعیه: تصمیم وزرای خارجه اتحادیه اروپا را محکوم می‌کنیم، سازمان فدائیان (اقلیت)
  • اطلاعیه‌های مشترک

کار شماره ۳۰۲ – خرداد ۱۳۷۶

  • انتخابات ریاست جمهوری و پی آمدهای آن
  • آیا پایانی بر وحشی‌گری بنیادگرایان الجزایر هست؟
  • سیلی مردم به چهره روحانیت
  • از سنگر “مجمع تشخیص مصلحت نظام” چه کسی و به کجا شلیک خواهد کرد؟
  • تخریب “خانه‌های ضد زلزله” در زلزله اخیر
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۳)
  • یاداشت‌های سیاسی: رهنمودهای جناح دوراندیش، تصریح بر مبانی نظام یا “تشکیک” در آن؟
  • اطلاعیه: انتخابات قلابی را تحریم کنیم، سازمان فدائیان (اقلیت)
  • اطلاعیه مشترک: زلزله خراسان، مضحکه انتخابات ریاست جمهوری را تحریم کنیم!
  • حزب دمکرات کردستان ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان(اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)

کار شماره ۳۰۳ – تیر ۱۳۷۶

  • جدال جناح‌های حکومت و شکاف فقر و ثروت
  • ده‌ها کارگر در انفجار معدن کشته و زخمی شدند
  • نشست سران “اتحادیه اروپا” در آمستردام و راهپیمایی و تظاهرات علیه فقر و بیکاری
  • اعتصاب غذای زندانیان سیاسی ادامه دارد برای نجات جان زندانیان سیاسی بپاخیزیم
  • تاکتیک تحریم درست و اصولی بود
  • اخباری از ایران
  • یاداشت‌های سیاسی: شکست جناح قوی تر چرا و برکدام زمینه‌ها؟، تیری که از کمان مردم رها شد، تا قلب نظام فرو رفت!، محاکمه فرج سرکوهی در یک دادگاه در بسته
  • اخبار کارگری جهان
  • تقلب در انتخابات به شیوه اسلامی
  • اقدام پلیسی نشریه نیمروز را محکوم می‌کنیم
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده
  • اطلاعیه‌ها: ۴ تن از زندانیان سیاسی زندان تبریز جان باختند، کشتار و سرکوب زندانیان سیاسی را متوقف کنید؛ سازمان فدائیان(اقلیت)
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۴)

کار شماره ۳۰۴ – مرداد ۱۳۷۶

  • خاتمی رسالتی جز تشدید بحران نخواهد داشت
  • اعتصاب غذای زندانیان سیاسی و اقدامات اعتراضی علیه رژیم
  • کشتار کارگران معدن یک نمونه از جنایت سرمایه‌داران
  • یاداشت‌های سیاسی : شهرداری تهران عرصه زور آزمایی دو جناح
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • هشدار‌های حکومتی از زبان رئیس قوه قضائیه و فرمانده سپاه
  • ستون مباحثات: جنجال بی مورد
  • اپوزیسیون، تغییرات اخیر و چشم‌انداز تحولات آتی
  • اطلاعیه: یکی دیگر از زندانیان سیاسی جان باخت، سازمان فدائیان (اقلیت)

کار شماره ۳۰۵ – شهریور ۱۳۷۶

  • دولت خاتمی، اهداف و سیاست‌ها
  • اطلاعیه: کشتار زندانیان سیاسی هرگز فراموش نخواهد شد، سازمان فدائیان (اقلیت)
  • اطلاعیه: اعتراض و درگیری مردم نیریز با نیروهای رژیم، سازمان فدائیان (اقلیت)
  • بازماندگان قتل عام سال ۶۷ سخن می‌گویند
  • از میان نشریات: نه انقلاب در کار بود و نه شورشی
  • اپوزیسیون، تغییرات اخیر و چشم‌انداز تحولات آتی (۲)
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • یاداشت‌های سیاسی: خاتمی و موضع‌گیری علیه مخالفین حکومت اسلامی، باندهای شبه نظامی همچنان فعالند
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۵)
  • یک پیروزی مهم برای کارگران آمریکا
  • مسئول این جنایت هولناک کیست؟
  • مراسم بزرگداشت خاطره قربانیان سال ۶۷
  • اطلاعیه مشترک به مناسبت سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی
  • حزب دمکرات کردستان ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان(اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)
  • اطلاعیه سازمان: تشدید فشار علیه پناهندگان و پناهجویان را محکوم می‌کنیم
  • اطلاعیه تشکیلات خارج کشور سازمان

کار شماره ۳۰۶ – مهر ۱۳۷۶

  • امید بیهوده بستن خطاست
  • مجمع تشخیص مصلحت نظام و بندبازی‌های رفسنجانی
  • اپوزیسیون، تغییرات اخیر و چشم‌انداز تحولات آتی (۳)
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • یاداشت‌های سیاسی: برکناری فرمانده سپاه پاسداران، دیکتاتوری عریان و فساد دستگاه دولتی، حکم ممنوعیت بحث هم صادر شد، باید منتظر ماند و دید
  • ستون مباحثات: در اطراف دو شعار جمهوری دمکراتیک خلق و حکومت شورائی
  • بازماندگان قتل عام سال ۶۷ سخن می‌گویند (۲)
  • مثالی از جنایات روزمره سرمایه‌داری
  • هفتمین اجلاس “فوروم سائوپولو”
  • اطلاعیه‌ها: تعدادی از کارگران پالایشگاه اراک جان باختند، فرج سرکوهی باید بی قید و شرط آزاد شود

کار شماره ۳۰۷ – آبان ۱۳۷۶

  • اعتلاء مجدد جنبش دانشجویی و وظایف دانشجویان چپ
  • موج جدید گرانی و پیآمدهای آن
  • ما راه انقلاب اکتبر را ادامه خواهیم داد
  • چه گوارا جاودانه شد
  • یازدهمین کنگره حزب کمونیست کوبا
  • اخبار کارگری جهان
  • ستون مباحثات: در اطراف دو شعار جمهوری دمکراتیک خلق و حکومت شورائی (۲)
  • اطلاعیه سازمان
  • اخباری از ایران
  • اطلاعیه مشترک: سیاست‌های ضد پناهندگی را محکوم می‌کنیم!
  • حزب دمکرات کردستان ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان(اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)
  • بیانیه مشترک: خطاب به مردم ایران
  • اتحاد فدائیان کمونیست، پویندگان اتحاد برای آزادی، حزب کار ایران، حزب رنجبران ایران، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)، سازمان فدائیان(اقلیت)، سازمان کارگران مبارز ایران، شورای کار، هسته اقلیت
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۶)
  • تلاش رژیم برای گسترش شبکه‌های اطلاعاتی و جاسوسی در خارج کشور
  • یک جنبه از توحش و بربریت در نظام سرمایه‌داری
  • بده بستان‌های ارتجاع امپریالیستی و ارتجاع اسلامی
  • گزیده‌ای از نامه‌های رسیده

کار شماره ۳۰۸ – آذر ۱۳۷۶

  • خامنه‌ای خشت برآب می‌زند!
  • بلوک چپ انقلابی و آلترناتیو حکومت شورائی
  • جناح شکست خورده به تعرض و حمله به عنوان بهترین دفاع روی آورده است
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۷)
  • اخبار کارگری جهان
  • اطلاعیه‌ مشترک: بازگشت سفرا و مماشات با جمهوری اسلامی را محکوم می‌کنیم!، بازداشت شدگان روزهای اخیر و زندانیان سیاسی را فورا آزاد کنید!
  • حزب دمکرات کردستان ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان(اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)
  • اخباری از ایران
  • اطلاعیه: حزب کمونیست کارگری ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران و سازمان فدائیان (اقلیت)
  • اطلاعیه‌ها: بازداشت مجدد زندانیان سیاسی سابق ادامه دارد، چماقداران حزب‌الهی تعرضات خود را شدت بخشیده‌اند، تشدید تعرضات سربکوگرانه حکومت، سازمان فدائیان (اقلیت)
  • یاداشت‌های سیاسی: مجاهدین، فازسازی‌ها و آرام سازی‌ها، بازگشت سفرا و تحقیر اروپا، بالا گرفتن تشنج در مناسبات عراق و آمریکا
  • گفتگو با یکی از فعالین کارگری هلند

کار شماره ۳۰۹ – دی ۱۳۷۶

  • روابط جمهوری اسلامی با آمریکا و معضل “شیطان بزرگ”!
  • چهره دیگری از اسلام و حکومت اسلامی وجود ندارد
  • ما مدافع پیگیر دمکراسی شورائی هستیم
  • از میان نشریات: در پاسخ به بهانه جوئی دوستان
  • حق قضاوت زنان و عوامفریبی رژیم
  • تشدید تلاطمات درونی “اتحادیه اروپا”
  • اطلاعیه‌های سازمان: اخراج بیش از پنچ هزار تن از کارگران ذوب آهن را محکوم می‌کنیم!، ابعاد گسترده بیکارسازی کارگران، تشدید موج نوین بازداشت و سرکوب، اقدامات سرکوبگرانه رژیم جمهوری اسلامی علیه دانشجویان را محکوم می‌کنیم!
  • هراس عوامل بورژوازی از محبوبیت کمونیسم در ایران
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۸)

کار شماره ۳۱۰ – بهمن ۱۳۷۶

  • تک و پاتک سیاسی جناح‌های هیئت حاکمه
  • گرامی باد سالروز قیام و سیاهکل
  • مبارزه برای انقلاب یا امید واهی به استحاله و رفرم
  • جنبش بی سابقه بیکاران در فرانسه
  • اعتصاب ده هزار کارگر گروه صنعتی ملی
  • جایگاه جنبش دانشجویی در مبارزات با حکومت استبداد
  • اطلاعیه تشکیلات خارج از کشور سازمان: دستگیری آوارگان کرد و پناهجویان مقیم ترکیه را محکوم می‌کنیم
  • اطلاعیه‌های سازمان: اعتصاب ده هزار کارگر گروه صنعتی ملی، تازه‌ترین اقدام سرکوبگرانه حکومت اسلامی
  • اطلاعیه‌های مشترک: اقدامات سرکوبگرانه حکومت و قوه قضائیه آن…، به مناسبت بزرگداشت سالروز قیام ۲۲ بهمن
  • حزب دمکرات کردستان ایران، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان(اقلیت)، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)
  • از میان نشریات: بازرگان، بوش، خامنه‌ای و مسئولیت اکثریت در حفظ و دفاع از نظم موجود، کنگره راه‌کارگر صحت تاکتیک تحریم را تائید کرد اما!؟
  • اخباری از ایران
  • اخبار کارگری جهان

کار شماره ۳۱۱ – اسفند ۱۳۷۶

  • بحران خلیج و انفراد آمریکا
  • پیام نوروزی سازمان فدائیان (اقلیت) به کارگران و زحمتکشان ایران
  • خجسته باد ۸ مارس روز بین‌المللی زن
  • چرا خواب از چشم رژیم ربوده شده است؟
  • اطلاعیه: به مناسبات ۲۵ اسفند سالروز شهدای سازمان
  • مانیفست حزب کمونیست ۱۵۰ ساله شد
  • خواسته‌ها و مطالبات زنان ایران، دو دهه پس از قیام بهمن
  • اطلاعیه‌های سازمان: جنایتکاران میزیان کنفرانس منطقه‌ای حقوق بشراند، گردهم آئی “دفتر تحکیم وحدت” به درگیری کشید
  • پیام مشترک به مناسبت ۸ مارس، روز جهانی زن
  • اخباری از ایران
  • آزار و اذیت کودکان در جمهوری اسلامی
  • پیام تشکیلات خارج کشور سازمان به سازمان کردستان حزب کمونیست ایران(کومه‌له)
  • اخبار کارگری جهان
  • تاریخ مختصر جنبش بین‌المللی کارگری (۲۹)
  • پیام به یازدهمین کنگره حزب دمکرات کردستان ایران
  • از میان نشریات: کپیه برداری کمیته مرکزی سازمان اتحاد فدائیان خلق از روی دست حزب توده و اکثریت!
  • کارگران و مطالبه افزایش دستمزد

 

 

اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست: در محکومیت حملات هوایی و زمینی رژیمهای ترکیه و ایران به مناطقی از کردستان عراق

اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست:

در محکومیت حملات هوایی و زمینی رژیم‌های ترکیه و ایران به مناطقی از کردستان عراق

 

صبح روز دوشنبه بیست و ششم خرداد نیروی هوایی ارتش متجاوز رژیم فاشیست ترکیه درعملیاتی وسیع اقدام به بمباران اردوگاه آوارگان “مخمورو” مناطقی از “شنگال” در اقلیم کردستان عراق کرده است. همچنین نیروی زمینی ارتش ترکیه با استفاده از آتش توپخانه طی چند روز گذشته مناطقی از استانهای “زاخو” و “دهوک” در اقلیم کردستان عراق را مورد حمله قرار داده است و بر اثر این یورش های جنایتکارانه خسارات جانی ومالی به مردم ساکن در این مناطق و باغ ها و مزارع شان وارد شده است.

همزمان با یورش وحشیانه نیروهای ارتش متجاوز ترکیه به این مناطق، سپاه پاسداران رژیم جمهوری اسلامی هم با استفاده از توپخانه، بلندی های “آلانه” و “به رازکان” و “مارین” در مرز شهر “چومان” کردستان عراق را بمباران کرده و خسارات وسیعی به مردم این مناطق وارد کرده‌اند.

این اولین بار نیست که ارتش‌های متجاوز رژیم های فاشیست و سرکوبگر ترکیه و ایران با استفاده از تبانی و مماشات حاکمیت در اقلیم کردستان عراق و به بهانه حضور نیروهای حزب کارگران کردستان (پ. ک. ک) و احزاب اپوزیسیون کرد ایران اقدام به بمباران این مناطق می‌کنند، بلکه در طول سالیان اخیر همواره این دو رژیم جنایتکار با پشت سر گذاشتن مرزها و با استفاده از انواع سلاح‌های سبک و سنگین و حملات هوایی و زمینی مناطق وسیعی از خاک اقلیم کردستان عراق را مورد یورش جنایتکارانه خود قرار داده و خسارت های سنگین جانی و مالی به مردم زحمتکش ساکن در این مناطق وارد کرده و باعث خانه خرابی و آوارگی مردم گشته و مزارع و باغ ها و روستاهای زیادی را به آتش کشیده‌اند.

این حملات وحشیانه و تجاوزگری‌ها در شرایطی به وقوع می‌پیوندد که هر دو رژیم هار و سرمایه‌داری ترکیه و ایران با انبوهی از بحران‌های عمیق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی دست به گریبانند و شکست‌های پی در پی سیاست‌های ارتجاعی و ضد کارگری شان در داخل مرزها و ناکامی در تامین موقعیت مطلوب منطقه‌ای درخارج مرزهایشان، آنان را واداشته به هر جنایتی علیه مردم ساکن در این مناطق دست بزنند و با فرافکنی مشکلاتشان به خارج از مرزها افکار عمومی توده‌های مردم ستمدیده و طبقه کارگر را منحرف کرده و از پاسخگویی به نیازها و مطالبات اساسی و روزمره طبقه کارگر و مردم زحمتکش شانه خالی کنند.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست، ضمن محکومیت شدید حملات تجاوزکارانه نیروهای نظامی ایران و ترکیه به مناطق مرزی اقلیم کردستان عراق که شرایط ناامن و نگران کننده‌ای را به مردم زحمتکش این مناطق تحمیل کرده است، مناسب ترین راهکار را دخالتگری افکارعمومی پیشرو و مترقی مردم منطقه و جهان در اعمال فشار به حاکمیت‌ها و نهادهای بین‌المللی جهت خاتمه دادن به این وضعیت درد آور و کوتاه کردن دست رژیم‌های جنایتکار ترکیه و ایران از منطقه وهمچنین سازمان دادن اعتراضات وسیع توده‌ای برعلیه کل حاکمیت در این دو کشور می‌داند.

 

مرگ بررژیم های ارتجاعی و جنایتکار ایران و ترکیه

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم
۲۹ خرداد ۱۳۹۹ – ۱۸ ژوئن ۲۰۲۰

 

امضاها: اتحاد فدائیان کمونیست، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فداِئیان (اقلیت) و هسته اقلیت.

پیروز باد مبارزات کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه

در پی اعتراضات روزهای گذشته کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، روز دوشنبه ۲۶ خرداد، کارگران تمام بخش‌های شرکت نیشکر هفت‌تپه از جمله بخش کشاورزی و کارکنان امور اداری با دست کشیدن از کار و اعلام اعتصاب در محوطه کارخانه دست به راهپیمایی زده و در برابر دفتر مدیریت تجمع اعتراضی برپا نمودند.

در حالی که به آخرین روزهای ماه خرداد می‌رسیم، کارگران هفت‌تپه هنوز دستمزد ماه‌های فروردین و اردیبهشت را دریافت نکرده‌اند. یکی دیگر از مشکلات مهم کارگران، عدم تمدید دفترچه بیمه درمانی از سوی سازمان تامین اجتماعی به دلیل بدهی کارفرما است.

کارگران خواستار پرداخت کامل دستمزد، لغو خصوصی‌سازی هفت‌تپه، بازگشت به کار کارگران اخراجی و تمدید دفترچه‌های بیمه درمانی هستند. در کنار این خواست‌های اساسی، کارگران بازنشسته و شاغل در بخش‌های گوناگون از جمله کارگران نی‌بر و نیز راننده‌های وانت‌بارهای استیجاری مطالبات خاص خود را نیز دارند.

هم‌چنین کارگران به فیش‌های حقوقی ماه فروردین که از سوی مدیریت صادر شده بود اعتراض دارند، در این فیش‌ها هیچ‌کدام از مزایا و اضافه‌کاری‌های کارگران لحاظ نشده بود.

وضعیت کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه یک نمونه از وضعیت کارگران ایران است که قربانی نظام وحشی سرمایه‌داری حاکم بر ایران هستند، کارگرانی که از بام تا شام کار می‌کنند اما حتا قادر به تهیه ابتدایی‌ترین نیازهای فرزندان خود نیستند.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار تحقق فوری تمامی خواست‌های کارگران اعتصابی مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه است.

سازمان فدائیان (اقلیت) ضمن حمایت از مبارزات کارگران هفت‌تپه، تمامی کارگران ایران را به اتحاد و مبارزه برای رسیدن به خواست‌های برحق خود فرا می‌خواند.

سازمان فدائیان (اقلیت) بر این باور است تا زمانی که نظام سرمایه‌داری بر ایران حاکم بوده و جمهوری اسلامی بر سریر قدرت است، سیاست‌های ضد کارگری حاکم ادامه خواهد یافت. بنابراین کارگران در کنار سایر زحمتکشان می‌باید مبارزات خود را تا سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی که حافظ مناسبات سرمایه‌داری حاکم است و برقراری حکومتی شورایی ادامه دهند. این مهم‌ترین وظیفه‌ای‌ست که امروز بر دوش طبقه کارگر ایران قرار دارد.

 

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی- برقرارباد حکومت شورایی

زنده باد آزادی- زنده باد سوسیالیسم

سازمان فدائیان (اقلیت)

۲۶ خرداد ۱۳۹۹

کار، نان، آزادی – حکومت شورایی

متن کامل در فرمت پی دی اف

سرمایه‌داری، نظمی در حال زوال

جهان سرمایه‌داری در یک آشفتگی بزرگ گرفتار آمده است. بحران‌ها از همه نوع ، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی این نظم جهانی را فراگرفته‌‌اند. نارضایتی و اعتراض به وضع موجود در همه جا در حال افزایش است. از خاور میانه تا آمریکای لاتین، از ایالات متحده آمریکا تا اروپا، تظاهرات، شورش‌ها و اعتصابات به واقعیتی روزمره تبدیل شده‌اند. مناسبات قدرت‌های بزرگ جهان به شدت متشنج است. بحران هژمونی جهانی، تضاد قدرت‌های امپریالیست را تشدید و منازعه میان آنها را شدت بخشیده است. نهادهای بین‌المللی نظم جهانی، اعتبار پیشین خود را از دست داده و به مراکز بی اثر اختلاف و کشمکش میان قدرت‌های بزرگ تبدیل شده‌اند. بحران بی سابقه اقتصادی و توام با آن، بحران کرونا، آشکارتر از هر رویداد دیگر، ناتوانی و ورشکستگی نظمی را به نمایش گذاشته‌اند که در بن‌بستی غیرقابل عبور گیر افتاده است.

تظاهرات و اعتراضات مردم آمریکا که پس از گذشت حدود سه هفته از قتل جورج فلوید توسط پلیس نژادپرست آمریکا همچنان ادامه دارد، در همین مدت کوتاه به وضوح نشان داده است، که این مبارزات، صرفاً اعتراضی به تبهکاری و آدم کشی یک یا چند پلیس نژادپرست، تمام سیستم پلیسی و حتی سیستم حقوقی- سیاسی حاکم نیست، بلکه اعتراض به تمام نابرابری‌های موجود، اعتراض به نظمی است که فقر و ثروت را به شکل بی‌سابقه‌ای در دو قطب جامعه انباشت کرده است. در یک قطب گروه ‌کوچکی سرمایه‌دار تمام ثروت جامعه را در دست خود متمرکز ساخته و حتی در اوج مرگ و میر ناشی از شیوع کرونا، میلیاردها دلار بر حجم ثروت و سرمایه خود افزوده ‌اند و در نهایت رفاه و خوش‌گذرانی زندگی می‌کند و در قطب دیگر، ده‌ها میلیون کارگر قرار دارند که در منتهای، فقر و بدبختی، بیکاری و گرسنگی به سر می‌برند. بحران اقتصادی تنها در آمریکا متجاوز از ۴۰ میلیون تن از کارگران را به خیابان‌ها پرتاب کرده است. آنها به علت نداشتن بهداشت و تغذیه مناسب، به آسیب‌پذیرترین بخش جامعه در مقابل بیماری کشنده کرونا تبدیل شده که همه روزه در گروه‌های ده ها و صدها نفره جان خود را از دست می‌دهند. روشن است، یک چنین جامعه‌ای که حتی نمی تواند حیات بردگان مزدی خود را تامین کند، محکوم به نابودی است. این صرفاً یک خواست و آرزوی انساندوستانه نیست، بلکه جبر گریز ناپذیر تاریخ است و ضرورت برافتادن آن را قانونمندی درونی آن دیکته کرده است. تجلی آن نیز آشکارا در همین بحران‌هائی دیده می‌شود که راه علاجی در چارچوب نظم موجود پیدا نمی‌کنند.

طبقه سرمایه‌دار حاکم بر مهم‌ترین کشورهای جهان در طول نزدیک به دو دهه اخیر، هر آنچه را که در چنته داشت به کارگرفت، تا شاید بتواند بر بحران اقتصادی نظم سرمایه‌داری جهان که ادامه آن نشانه روشنی بر بیماری علاج‌ناپذیر یک نظم در حال زوال است، غلبه کند، اما نتیجه آن شد که اکنون با بزرگترین بحران دوران موجودیت این نظم مواجه شده است. به استثنای چین که نرخ رشد تولید ناخالص داخلی آن از ۷ درصد به حدود یک درصد تنزل یافته، تمام مهم‌ترین کشورهای سرمایه‌داری با نرخ‌های منفی ۵ تا ۲۰ درصد مواجه شده‌اند. بنابراین، این ورشکستگی فقط خود را در به‌اصطللاح مستحکم‌ترین قلعه سرمایه‌داری جهان، در آمریکا به نمایش نگذاشته، بلکه تمام کشورهای جهان سرمایه‌داری با آن رو به رو هستند.

اما این نظم که در سراسر جهان در همین دو دهه اخیر با بحران‌های اقتصادی- اجتماعی و سیاسی جدی پی ‌در پی مواجه بوده و قادر به حل آن‌ها نیز نبوده است، در عین حال آشکارا نشان داد در برابر یک ویروس و بیماری ناشی از آن، که این هم نتیجه سیاست‌های ویرانگر این نظم در دشمنی با طبیعت و اولویت سود و سرمایه برسلامت و بهداشت انسان‌هاست، علیل و ناتوان است.

سرمایه‌داری تضاد خصمانه میان انسان و طبیعت خارج از او را به اوج رسانده است. برای کسب سود هرچه بیشتر، کمر به ویرانسازی و نابودی طبیعت با استفاده بی حساب و کتاب از طبیعت، بست. یکی از عواقب این برخورد خصمانه به طبیعت، بیماری‌های همه‌گیری است که هم اکنون بشریت  با یک نمونه آن درگیر است. نظم سرمایه‌داری جهانی اما در همان حال در خدمت این سود و افزون سازی سرمایه، تمام امکانات بهداشتی، درمانی و داروئی را در دست سرمایه‌دارانی قرار داد که بهداشت و درمان را نیز وسیله سودآوری و انباشت سرمایه قرار دادند. نتیجه آن شد که امروز تمام مردم جهان با یک بیماری مواجه‌اند که نه امکانات درمانی لازم برای مداوای بیماران وجود دارد و نه داروئی برای پیش‌گیری از آن. از همین رو راه حل آن نیز شیوه غیر انسانی مصونیت گله‌ای اعلام شد که تا کنون به مرگ نیم میلیون انسان انجامیده است و از قرار معلوم، آنقدر انسان‌ها باید جان خود را از دست بدهند تا خود به خود مصونیت ایجاد شود.

ورشکستگی چنان آشکار است که حالا رئیس صندوق بین المللی پول، همان نهاد مالی پیش‌برنده سیاست ضدکارگری و ضد انسانی نئولیبرال، که کوس شکست و رسوائی آن در بحران‌های پیاپی قرن بیست‌و یکم به صدا درآمده است، شکوه می‌کند که تاکنون حدود ۱۰ تریلیون دلار در جهان صرف مقابله با پیامدهای کرونا در جهان شده است. او می‌گوید: ممکن است بیش از ۱۰۰ میلیون نفر از مردم جهان در نتیجه شرایط کنونی به فقر مطلق سقوط کنند و خواستار افزایش سرمایه گذاری روی زیرساخت های درمانی و آموزشی، مقابله با تغییرات اقلیمی و افزایش حمایت از کسب و کارهای کوچک و شاغلین حداقلی بگیر، می‌شود.

این همان نهادی است که کل سیاستش سپردن همه چیز از جمله همین بهداشت و درمان به سرمایه‌داران بخش خصوصی بوده است. اکنون اما این رهنمودها دیگر چیزی را تغییر نخواهد داد، آنچه که در میان است، مبارزه تودهای کارگر و زحمتکش برای دگرگونی وضع اسف‌بار موجود است.

این که دامنه اعتراضات به سرعت از آمریکا به اروپا کشیده شد و تظاهرات گسترده‌ای در تعدادی از کشورهای اروپائی برپا ‌گردید، نشان از این واقعیت است که معضل کارگران و زحمتکشان تمام کشورهای جهان، سرمایه‌داری است. اگر امروز در آمریکا و اروپا نماد‌های نظم حاکم و طبقه پاسدار این نظم به زیر کشیده می‌شوند، البته نشانه‌های اولیه جنبشی است که مراحل مقدماتی خود را طی می‌کند. اما تا همین جا کافی بود که مردم معترض به نظم موجود، مجسمه‌هائی را که نمادهای محبوب طبقه حاکم بورژوا هستند در تعدادی از شهرها و کشورها به زیر بکشند، تا طبقه حاکم را وادارند از ترس خشم در حال فوران، حتی خودش داوطلب برچیدن تعدادی از آن‌ها گردد.

در آمریکا روز نهم ژوئن مجسمه کریستوف کلمب در ایالت ویرجینیا توسط مردم تخریب، به آتش کشیده شد و سپس به دریاچه پرتاب گردید. تظاهر کنندگان در جای این مجسمه نوشتند: «کلمب نماد نسل کشی بود»

همچنین در چند شهر معترضان خشمگین به نمادهای دوران کنفدراسیون حمله کردند. در برخی از شهرها نیز خود مقامات حذف این نمادها از چهره شهر را آغاز کرده‌اند. جنبش سرنگونی نمادهای بورژوازی به اروپا نیز کشید.

روز هفتم ژوئن معترضان در شهر بریستول بریتانیا مجسمه ادوارد کلستون از برده داران و برده فروشان قرن هیجدهم را در یکی از خیابانهای مرکزی شهر پایین کشیده و آنرا به درون رودخانه انداختند.

زیر فشار مبارزه، شورای منطقه تاور هملتس شهر لندن روز سه‌شنبه ۹ ژوئن اعلام کرد که مجسمه رابرت میلیگان، برده‌دار بریتانیایی از خیابان وست‌ایندیا در شرق این شهر پایین آورده شد.

در لندن نیز مردم با نوشتن عبارت «او یک نژادپرست بود» زیر مجسمه وینستون چرچیل خواستار برچیدن آن شدند. دولت بریتانیا شبانه دور آن را با آهن بست تا مانع از به زیر کشیدن آن شود.

در بلژیک هزاران تن از مردم، مجسمه لئوپولد دوم، پادشاه پیشین این کشور را در شهر بندری آنتورپ به پایین کشیدند.

جنبش اعتراضی، تعداد دیگری از کشورهای اروپائی را فراگرفت  و از جمله گردهم‌آئی ها و تظاهرات گسترده‌ای در فرانسه و هلند برپا شده که همچنان ادامه دارند.

سیاستمداران طبقه حاکم برای مهار خشم مردم در برخی موارد خود داوطلب برچیدن نماد‌های نژاد پرستانه نظم حاکم شدند.

در آمریکا، رئیس مجلس نمایندگان خواستار آن شد تا مجسمه چهره‌های مشهور کنفدراسیون از جمله جفرسون دیویس، رئیس‌جمهور کنفدراسیون کشورهای آمریکا در طول جنگ داخلی این کشور، از ساختمان کنگره جمع آوری شوند.

شهردار لندن، دستور داد تا کلیه مجسمه‌ها و اسامی خیابان‌های پایتخت بریتانیا مورد بازنگری قرار گیرند و تاکید کرد باید مطمئن شویم که چنین شخصیت‌هایی در این کشور ستایش نمی‌شوند.

شهردار بریستول،‌ با معترضان همراه شدو گفت:‌‌ «مردم بریستول، آنهایی که نمی‌خواستند این مجسمه در وسط شهرشان باشد جمع شدند و این وظیفه من است که میان مردم همبستگی ایجاد کنم و صدای این افراد را و حقانیت آنها را که این مجسمه برایشان نوعی اهانت شخصی محسوب می‌شود بشنوم.»‌

در بلژیک یکی از مقامات شهری بروکسل از لزوم تصمیم گیری سریع دولت برای برچیدن مجسمه پادشاه سابق بلژیک از بروکسل خبر داده است.

حمله به نماد‌های نظم سرمایه‌داری حاکم صرفاً حمله به نمادهای نژادپرستی، برده‌داری و تجاوزگری‌های استعماری نیست. تجربیات تاریخی در همه جا نشان داده است که وقتی مردم از یک نظم اقتصادی-اجتماعی و یا سیاسی روی برمی‌گرانند و خواستار برافتادن آن می‌شوند، نمادهای این نظم را به زیر می‌کشند. مردمی که در آمریکا و اروپا به اعتراض و تظاهرات روی آورده و نمادهای نظم حاکم را به زیر می‌کشند، خواهان برافتادن این نظم‌اند. این واقعیت امروز بیش از هر زمان دیگر آشکار شده است که حتی نژاد پرستی و ستم بر افریقائی تباران آمریکائی را تنها با دگرگونی تمام این نظم می توان برانداخت. برپائی منطقه خود مختار عاری از پلیس در سیاتل نشان داد که مردم حقیقتاً در حال مبارزه برای دگرگونی تمام نظم موجودند. در تمام کشورهای سرمایه‌داری جنبش اعتراضی  همین مسیر را طی می‌کند.

نظمی که پوسیده است و با بحران‌های متعدد در سراسر جهان مواجه است، نظمی که اقتصادش نمی تواند روی رونق را به خود ببیند، نظمی که تمام سیاست‌های طبقه حاکم برای علاج بحران‌های آن به شکست انجامیده، این نظم نمی تواند دوام آورد. نظمی که در طول چند ماه ده ها و صدها میلیون کارگر را بیکار و از تامین معاش محروم می‌کند، نظمی که در یک چشم به هم زدن ده‌ها میلیون انسان گرسنه را بر ارتش گرسنگان جهان می‌افزاید، نظمی که تضاد فقر و ثروت را به عرش رسانده است، هیچ دلیل و توجیه تاریخی برای بقای خود ندارد. مبارزه ای که از آمریکا آغاز شده و در اروپا ادامه یافته، صرفاً پیش درآمدی بر نبردهای بزرگ طبقاتی و روی‌دادهای مهم تاریخی است. اکنون بیش از هر زمان دیگر توده‌های کارگر و زحمتکش پی می‌برند که برای نجات از فجایع بی‌شمار نظم موجود، بدیلی جز سوسیالیسم وجود ندارد. آنچه که در چشم‌انداز قرار دارداعتلای جنبش طبقاتی کارگران ، تشدید مبارزه طبقاتی و انقلاب‌های کارگری برای سرنگونی نظم سرمایه‌داری و استقرار نظمی سوسیالیستی در مقیاسی جهانی است.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۴ در فرمت پی دی اف

پیک دوم کرونا و مردمی که در سکوت کشتار می شوند

از زمان اعلام رسمی شیوع کرونا در ایران تا کنون ۴ ماه گذشته است. طی این مدت، طبق همان آمارهای دولتی تا روز یکشنبه ۲۵ خرداد ۱۳۹۹، تعداد ۱۸۷ هزار و ۴۲۷ نفر به این ویروس مرگبار مبتلا شده اند و دست کم ۸ هزار و ۸۳۷ نفرهم جان خود را از دست داده اند. آمارهایی که عموما جعلی هستند و میزان واقعی آن طبق نظر سازمان بهداشت جهانی دست کم ۵ برابر آمارهای رسمی دولت است. اعلام رسمی این تعداد از مبتلایان و جان باختگان ویروس کرونا در شرایطی است، که نه تنها از مهار این ویروس مرگبار در ایران هیچ نشانی نیست، بلکه همه شواهد گویای شروع مرحله پیک دوم این بیماری در کشور است. وضعیتی خطرناک که استاندار کرمانشاه روز ۱۸ خرداد با اشاره به شیوع مجدد این ویروس اعلام کرد: “در حال گذراندن پیکی از این بیماری در استان هستیم که از پیک اول سخت تر است”.

اعلام وضعیت قرمز در خوزستان، کردستان، هرمزگان، بوشهر، کرمانشاه، آذربایجان غربی، سیستان و بلوچستان و همچنین اعلام وضعیت حاد در خراسان رضوی، آذربایجان شرقی، لرستان و قسمت هایی از چند استان دیگر به همراه بالا رفتن میزان کشته شدگان و مبتلایان ویروس کرونا طی روزهای اخیر، همه نشانه های گسترش مجدد ویروس کووید ۱۹ در ایران است. وضعیتی که کشتار و مرگ را برای توده های مردم ایران باز هم بیشتر و بیشتر کرده است.

در ماه های اسفند و فروردین، که اوج شیوع ویروس کووید ۱۹ در ایران بود، طبق همان آمارهای دولتی میزان جان باختگان بین ۱۲۰ تا ۱۴۰ و تعداد مبتلایان نیز به میزان ۲۵۰۰ تا ۲۷۰۰ نفر در روز نوسان داشت. آمارهای فوق به تدریچ کاهش یافت تا اینکه در اواخر اردیبهشت و اوایل خرداد ماه جاری، رقم کشته شدگان به زیر ۵۰ نفر و مبتلایان نیز به زیر هزار نفر در روز اعلام شدند.

در همان شرایطی که روزانه ۵۰ نفر بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان می باختند و هیچ نشانی هم از مهار جدی این ویروس مرگبار در کشور نبود، حسن روحانی با شعار اجرای همزمان چرخه تولید و حفظ جان مردم، دستور بازگشایی کامل تمام مراکز تولیدی، خدماتی، مساجد، زیارتگاه ها، پارک ها و دیگر اماکن تفریحی را صادر کرد. صدور فرمان روحانی در بازگشایی مساجد و دیگر اماکن عموی، آنهم در شرایطی که ویروس کرونا کماکان در بیشتر شهرها و استان های ایران در جولان بود، عملا به معنای عادی جلوه دادن شرایط مرگ و میر کرونایی و سرعت بخشیدن به اجرای سیاست ایمن سازی گله ای در جامعه بود. وضعیتی که به دنبال آن، به سرعت متروها و سرویس های حمل و نقل عمومی، بدون رعایت کمترین شرایط بهداشتی و فاصله گذاری از مردم لبریز شدند. فشردگی ترافیک و حرکت موج وار خودروهای شخصی در خیابان ها به وضعیت روزهای پیش از کرونا برگشت. پیاده روها و میدان های شهر به گذرگاه شتابان انبوه مردم تبدیل شد. توده های مردمی که بدون ماسک، بدون رعایت فاصله گذاری و در فشردگی کامل به جستجوی لقمه نانی از خانه بیرون زده بودند.

در پی اجرای سیاست های فاجعه بار دولت جمهوری اسلامی، جامعه بدون عبور از کنترل و مهار پیک اول ویروس کرونا، وارد پیک دوم شد. وضعیتی مرگبار که این روزها با اعلام وضعیت قرمز در تعدادی از استان های کشور و بالا رفتن آمار کشته شدگان به میزان تا ۱۰۷ نفر در روز و افزایش شدید مبتلایان به تعداد تا ۳ هزار و ۵۰۰ نفر در روز تجلی یافته است. خصوصا اعلام رقم ۳ هزار و ۵۷۴ نفری مبتلایان در روز جمعه ۱۶ خرداد، که هشداری جدی در شکل گیری وضعیت موجود بود. رقمی بسیار بالا که از ابتدای شیوع ویروس کرونا در ایران سابقه نداشته است. روشن است که افزایش مجدد میزان کشته شدگان و مبتلایان به ویروس کرونا، نتیجه بلافصل اجرای سیاست ایمن سازی گله ای دولت جمهوری اسلامی در مقابله با ویروس کرونا از آغاز تا به امروز بوده است. سیاست مرگباری که روحانی با اعلام وضعیت نسبتا عادی در جامعه، اجرای آنرا شتاب بخشید و با تکرار اینکه “کرونا به این زودی رفتنی نیست و ما باید ماه ها و سال ها با این شرایط زندگی کنیم”، جان و سلامت توده های مردم را به هیچ گرفت، و عملا تیغ زهرآگین سیاست چرخه اقتصادی دولت را بر جان و هستی کارگران و زحمتکشان کشید.

اینکه شیوع ویروس کرونا، اقتصاد دنیای سرمایه داری را به رکود و بحران کشانده است، جایی هیچ تردیدی نیست. اینکه کشورهای جهان، همه تلاش و سعی خود را برای برون رفت از وضعیت بحران اقتصادی موجود گذاشته اند، باز هم جای هیچ تردیدی نیست. آنچه عملکرد دولت های سرمایه داری را در مقابله با ویروس کووید ۱۹ تا حدودی متفاوت کرده است، همانا چگونگی عملکرد آنان در مقابله با ویروس کرونا و شکل به اجرا درآوردن چرخه تولید و واکنش همزمان آنان در میزان حفظ جان توده های مردم بوده است.

با توجه به چگونگی واکنش کشورهای جهان در مقابله با ویروس کرونا و میزان توجه دولت های این کشورها به حفظ جان و سلامتی مردم، مجموعه این کشورها را می توان در سه گروه کلی جای داد. گروه اول، کشورهایی نظیر چین هستند که با در پیش گرفتن اعمال قرنطینه مطلق و تعطیلی کامل تمام مراکز تولیدی، خدماتی و منع هرگونه آمد و شد در مناطق آلوده به ویروس کرونا، موفق شدند ویروس کووید ۱۹ را در کوتاه ترین زمان ممکن مهار کنند. اعمال قرنطینه در شهر۶ میلیونی ووهان و دیگر مناطق آلوده به ویروس کرونا در چین، با چنان جدیتی پیش رفت که بجز مراکز درمانی و فروشگاه های آنلاین مواد غذایی، تمام فعالیت های تولیدی، تجاری، خدماتی و رفت وآمدهای درون شهری به کلی ممنوع شد. دولت چین، تنها با التزام عملی به تامین تمام امکانات معیشتی و رفع نیازهای درمانی و پزشکی شهروندان خود، قادر شد تا اجرای کامل قرنطینه شهرهای ویروسی را با موفقیت به انجام برساند. طرحی که حداقل ده ها هزار میلیارد “یوآن” برای دولت چین هزینه داشت. قرنطینه شهر ووهان تنها زمانی برچیده شد که تعداد جان باختگان این شهر به صفر رسید و آمار روزانه مبتلایان نیز به کمتر از ۱۰ نفر کاهش یافت. که این تعداد هم مبتلایانی بودند که عموما از کشورهای دیگر به چین بازگشته بودند.

نمونه های دیگری از گروه اول، کشورهایی نظیر ژاپن، کره جنوبی، ویتنام و بعضی دیگر از دولت های آسیای جنوب شرقی هستند که آن ها نیز با اعمال قرنطینه، ردیابی دقیق بیماران کرونایی و انجام تعداد تست های بسیار بالای روزانه، توانستند ویروس کووید ۱۹ را به خوبی مهار کنند. در میان این کشورها، دولت ویتنام با عملکردی بسیار مطلوب، اکنون بر تارک همه کشورهای جهان نشسته است. کشوری غیر ثروتمند، با ۹۶ میلیون جمعیت و داشتن بیش از هزار کیلومتر مرز مشترک با چین مبتلا به ویروس کرونا. دولت ویتنام، به محض باخبر شدن از شیوع ویروس کرونا در چین، از همان اوایل بهمن، با برخوردی قاطع نسبت به رعایت قرنطینه و دنبال کردن انسجام اجتماعی از پیامدهای مرگبار ویروس کووید ۱۹ بدور ماند. دولت ویتنام، به محض باخبر شدن از شیوع ویروس کووید ۱۹ در چین، مدارس را تعطیل و از نیمه دوم اسفند ماه نیز اجرای قرنطینه عمومی را در تمام کشور به عمل آورد. با انجام اینگونه اقدامات ضربتی بود که دولت ویتنام در کوتاه ترین زمان ممکن، موفق به مهار کووید ۱۹ شد. موفقیتی بزرگ، بدون داشتن هیچ تلفات جانی و تنها با داشتن ۲۸۸ نفر مبتلا به ویروس کرونا که آنها نیز جملگی تا نیمه فروردین ماه بهبود یافتند.

گروه دوم، کشورهای سرمایه داری غربی هستند. کشورهایی نظیر آلمان، انگلیس، فرانسه و اغلب دولت های اروپایی که به رغم اینکه در مقابله با پاندمی ویروس کرونا، سیاست ایمن سازی گله ای را در پیش گرفتند، اما در همان حال مواردی از اجرای قرنطینه را نیز با درجات مختلف اعمال کردند. آلمان و فرانسه، نمونه های بارز این گروه از کشورها هستند. این دسته از کشورها نه در ابتدا، بلکه با جدی تر شدن مرگ و میر حاصل از ویروس کرونا با اعمال نسبی قرنطینه یعنی تعطیلی مراکز تولیدی و خدماتی در یک بازه زمانی معین همراه با پرداخت حق بیکاری و ارائه خدمات دولتی به شهروندان قرنطینه شده به طور نسبی توانستند میزان تلفات جانی و مبتلایان به ویروس کرونا را مهار و سپس تحت شرایطی کنترل شده اقدام به بازگشایی مراکز تولیدی، خدماتی و تفریحی کردند. کشورهایی که اجرای همزمان ایمن سازی گله ای تدریجی و اجرای قرنطینه های پلیسی را پیشه کردند و کماکان نیز بر اجرای همین سیاست پا فشاری دارند.

در مقابل کشورهای گروه اول و دوم، گروه سومی از کشورها هم هستند که دولت های آنان هرگز در مسیر قرنطینه کردن شهرها و مناطق آلوده به ویروس کووید ۱۹ حتا به میزان محدود هم اقدام نکردند. نمونه بارز آن دولت جمهوری اسلامی است که در راس این گروه از کشورها قرار دارد. رژیمی که از همان ابتدا، با پنهانکاری، دروغگویی و پیشبرد سیاست “قرنطینه بی قرنطینه” جان مردم را به هیچ گرفت. دولتی که به دلیل ورشکستگی مالی و شدت رکود و بحران حاکم بر اقتصاد کشور، حتا برای یک روز هم حاضر به قرنطینه کردن شهرها و مناطق کاملا آلوده به ویروس کرونا نشد. حسن روحانی، با ادعای اینکه تعطیلی مراکز تولیدی خواست “دشمن” است، و اینکه قرنطینه کردن شهرها مربوط به دوران “قرون وسطی” است، به طرز آشکاری بر سیاست “قرنطینه بی قرنطینه” و اجرای ایمن سازی گله ای در ایران تاکید و پافشاری داشت.

او، برای نجات اقتصاد ورشکسته و کشتی به گِل نشسته جمهوری اسلامی تا آنجا پیش رفت که حفظ جان و هستی مردم ایران در مقابل چرخه اقتصادی دولت به امری ثانوی تبدیل شد. جمهوری اسلامی بدون پرداخت کمترین مبلغی برای امرار معاش و هزینه های درمانی و بهداشتی آنهایی که به علت شیوع ویروس کرونا بیکار شده و درآمد خود را از دست داده بودند، مدام از آنان می خواست که در خانه بمانند و پروتکل های بهداشتی را رعایت کنند. جمهوری اسلامی در این مسیر تا بدان جا پیش رفت که درست در شرایطی که کمترین نشانی از مهار ویروس کرونا در ایران مشاهده نمی شد، در شرایطی که آمار کشته شدگان کماکان بالا بود و پزشکان و پاره ای از مسئولان بهداشتی کشور مدام  نسبت به پیک دوم کرونا در ایران هشدار می دادند، حسن روحانی دستور بازگشایی تمام مساجد و زیارتگاه ها و اماکن عمومی را نیز صادر کرد. اقداماتی جنایتکارانه که با اجرای آن، توده های مردم ایران که هنوز از کشتار پیک اول کرونا نجات نیافته بودند، وارد قتلگاه پیک دوم ویروس کووید ۱۹ شدند. ویروسی که کماکان به طورمتوسط روزانه جان بیش از ۷۰ نفر را در ایران می گیرد.

اکنون، که با اجرای سیاست ایمن سازی گله ای و پیشبرد مجموعه اقدامات ضد مردمی جمهوری اسلامی، جامعه به مرحله دوم پیک کرونا ورود کرده است، حسن روحانی روز شنبه ۲۴ خرداد در جلسه ستاد ملی کرونا، با استناد به شیوع دوباره این ویروس و سرعت گرفتن آن پس از تعطیلات عید فطر با وقاحتی کم نظیر توده های مردم ایران را عاملان اصلی مرحله دوم پیک کرونا معرفی کرده است. البته، آندسته از توده های مردم ایران که این روزها تا حدودی نسبت به شیوع ویروس کرونا بی خیال شده اند، آنان، از اول که بی خیال نبودند. با اجرای سیاست دولت در پنهان کاری و عادی سازی شرایط مرگ و میر کرونا در ایران و نیز بی تفاوتی دولت نسبت به تامین معاش و حفط جان و هستی مردم، آنان نیز به تدریج خطر ابتلا به ویروس مرگبار کرونا را به هیچ گرفتند و برای اینکه از گرسنگی نمیرند جهت کسب و کار و تهیه لقمه نانی راهی خیابان ها و محل کار شده اند.

پوشیده نیست، حسن روحانی به عنوان بالاترین مقام اجرایی کشور و کسی که با شعار “قرنطینه بی قرنطینه” مردم را به مسلخ کووید ۱۹ فرستاده است، اکنون بیش از هرکسی در مظان اتهام کشتار مردم قرار دارد. حال در چنین وضعیتی که بحران کرونا به درون کابینه روحانی و وزارت بهداشت کشیده شده است، بیهوده نیست که روحانی برای سرپوش گذاشتن بر تمام اقدامات فاجعه بار خود، مردم اسیر در چنگال کرونا را که همچنان در سکوت و بی خبری کشتار می شوند، مسبب ایجاد پیک دوم کووید ۱۹ در ایران معرفی کرده است. براستی که وقاحت جمهوری اسلامی و تک تک مسئولان این رژیم را حدی نیست.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۴ در فرمت پی دی اف

توطئه جدید، این بار علیه سندیکای کارگران هفت‌تپه و فعالان آن

در پی اقدام کنفدراسیون بین‌المللی مواد غذائی (IUF) و انتشار پیام آن در هفتم خرداد ۹۹ مبنی بر معرفی فریدون نیکو فرد به‌عنوان نماینده این سازمان و سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه، برای حضور در جلسات دادگاه امید اسد بیگی کارفرمای مجتمع کشت و صنعت هفت‌تپه، سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه با انتشار نامه سرگشاده‌ای مورخ یازده خرداد ۹۹ نسبت به این اقدام آی یو اف اعتراض نمود. سندیکا در این نامه نوشت:

“به تاریخ ۲۰ ماه می سال ۲۰۲۰ یک متن از طرف آی یو اف در سراچه‌های اینترنتی منتشرشده است.

در این پیام خطاب به مسئولین مربوطه آمده است که آقای فریدون نیکو فرد به‌عنوان نماینده مجاز آی یو اف و همچنین به نمایندگی از طرف کارگران هفت‌تپه، در جلسه دادگاهی امید اسد بیگی،کارفرمای شرکت نیشکر هفت‌تپه حضورداشته باشد.

برای ما سندیکای  کارگران نیشکر هفت‌تپه، جای سؤال دارد که چرا آی یو اف برای سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه تعیین تکلیف می‌کند!

اولاً اگر قرار است آی یو اف، نظراتی درباره حضور اعضای سندیکای کارگران‌ نیشکر هفت‌تپه در جلسات دادگاهی امید اسد بیگی و سایر متهمین پرونده اختلاس ارزی یا موارد دیگر داشته باشد، چرا  با سندیکای کارگران هفت‌تپه تماس نگرفته است؟ آیا کسانی خارج از سندیکای هفت‌تپه (در داخل و یا خارج ایران)  کارچاق‌کن شده‌اند و به دلیل داشتن ارتباط با اتحادیه‌های بین‌المللی، وارد معامله‌شده و افرادی را به‌عنوان نماینده سندیکای کارگران هفت‌تپه به آی یو اف معرفی کرده‌اند؟

جواب ما به‌عنوان سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه با استناد به نامه منتشرشده آی یو اف، این‌ است که فرد و یا افرادی بخصوص در خارج از کشور به دلیل شرایط شغلی در اتحادیه‌ها، توانسته‌اند افرادی چون فریدون نیکو فرد را به‌عنوان‌ نماینده و عضو سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه به آی یو اف معرفی کنند و آی یو اف براین مبنی کاملاً غلط آقای نیکو فرد را به‌عنوان نماینده سندیکا و نماینده کارگران هفت‌تپه معرفی کرده است.

در اینجا ذکر چند نکته لازم است:

اول اینکه ازنظر حقوقی آی یو اف (IUF) این اجازه را ندارد که در روابط تشکیلاتی و داخلی سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه دخالت مستقیم داشته باشد و به نمایندگی از  طرف سندیکای هفت‌تپه، شخص و یا اشخاصی را برای انجام اموری که ارتباط  مستقیمی  به انجام‌ وظایف سندیکا کارگران هفت‌تپه دارد، دخالت گری داشته باشد، مگر اینکه با هماهنگی قبلی با سندیکای کارگران هفت‌تپه در این مورد به توافق رسیده باشند.

دوم اینکه آقای فریدون نیکو فرد عضو سندیکای کارگران هفت‌تپه نمی‌باشند.

آقای فریدون نیکو فرد و رضا رخشان به دلیل تعهد کتبی که در دفاتر اسناد رسمی  به نهادهای امنیتی و مدیرعامل وقت هفت‌تپه مبنی براین که در صورت بازگشت به کار دیگر هیچ‌گونه فعالیتی نخواهند داشت و تخلفات متعدد، از طرف  هیئت‌مدیره سندیکای کارگران هفت‌تپه اخراج شده‌اند و همچنین آقای فریدون نیکو فرد به‌طور شخصی هم از سندیکای هفت‌تپه، استعفای خود را به هیئت‌مدیره تحویل داده‌اند.

با توجه به آنچه گفته شد آقای فریدون نیکو فرد، نه عضو سندیکا هستند و نه عضو هیئت‌مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه.”

در ادامه این نامه ضمن بیان سابقه حضور فریدون نیکو فرد و رضا رخشان در سندیکا و استعفا و اخراج و اشاره مختصری به عملکرد این دو در همکاری با کارفرما و عوامل او چنین آمده است:

” همان‌طور که قبلاً اشاره شد کنفدراسیون بین‌المللی آی یو اف، ازنظر حقوقی و تشکیلاتی این اجازه را ندارد در امور داخلی سندیکای کارگران‌ نیشکر هفت‌تپه دخالت داشته باشد، چراکه مجوز تعیین نماینده برای حضور در جلسه دادگاهی امید اسد بیگی و یا موارد دیگر، باید مستقیماً از طریق سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه صورت گیرد.

پس رعایت حقوق و موازین داخلی سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه یکی از  پیش‌شرط‌های روابط ما با دیگر تشکل‌ها می‌باشد و لازم است که، آی یو اف در این زمینه شفاف‌سازی کرده و مشخص کند چه کسانی به نام سندیکای کارگران هفت‌تپه با آن‌ها در تماس هستند؟.”

به دنبال انتشار این نامه و اعتراض بجای سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه نسبت به اقدام کنفدراسیون بین‌المللی مواد غذایی که به‌احتمال خیلی زیاد باواسطه‌ی برخی افراد راست شناخته‌شده ایرانی فعال در زد و بندهای محافل بین‌المللی به آن دست‌زده است، عناصر وازده و اخراجی و مستعفی سندیکای هفت‌تپه به‌شدت برافروخته شدند. در حالی‌که جهت‌گیری اصلی این نامه، آی یو آف بود اما این عناصر فرصت را مغتنم شمردند تا در پوشش جوابیه‌ای به این نامه، سندیکای کارگران هفت‌تپه و فعالان آن را به نحو بیمارگونه‌ای مورد حمله قرار دهند. فریدون نیکوفرد در همان حال که از موضع یک مدعی ازخودراضی و با لحنی بسیار نازل برای تخریب علی نجاتی به بدگویی علیه وی دست زد، در عین‌حال به تعریف و تمجید از خود پرداخت. وی با چسباندن القاب گوناگون به کانال سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه، پنهان نکرد که در نامه‌ای به دادستانی شوش خواستار برخورد با آن شده است. به دستگاه امنیتی رژیم آدرس داد که علی نجاتی باکسانی “جلسه برگزار کرده” و همکار وی رضا رخشان به سازمان اطلاعات آدرس می‌دهد که ادمین فلان کانال در دهه شصت زندان بوده و “ساکن اهواز” است!. فریدون نیکوفرد در بهتان و افترا و بدگویی تا آنجا پیش رفت که علی نجاتی را هم‌ردیف کارفرمای هفت‌تپه قرار داد و نوشت اینکه نجاتی در زندان نیست، “جای شک و شبهه است”. این د رحالی‌ست که علی نجاتی در زمان دستگیری و بعد از آن از بیماری رنج می‌برده و درعین‌حال متهمان پرونده هفت‌تپه با سپردن وثیقه همگی به‌طور موقت آزاد شدند. عنصر وازده و مستعفی از سندیکا که خود را “بالاترین مقام سندیکا” می‌داند و پی‌درپی به خود مدال می‌دهد، وقاحت را به حدی رساند که در موضوع شکنجه علی نجاتی و اسماعیل بخشی و سایر شکنجه‌شده‌ها برای اعتراف گیری اجباری، با شکنجه گران هم‌داستان شد و با بی‌شرمی غیرقابل‌باوری نوشت “کسی که تن به اعترافات تلویزیونی بده دیگه مهره سوخته است چون در خفا هم خیلی از مسائل را فاش می‌کند و قابل‌اعتماد نیست”

این حد از دریدگی و بهتان و افترا و این شیوه برخورد برای تخریب فعالان سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه که عمیقاً مورد تأیید و احترام و اعتماد کارگران هفت‌تپه بوده‌اند و هستند، تنها با روش‌ها و اقدامات دستگاه اطلاعاتی و شکنجه گران و دشمنان طبقه کارگر قابل‌مقایسه است و بس. یکی از هدف‌های اصلی دستگاه اطلاعاتی رژیم برای مقابله با کارگران هفت‌تپه و ممانعت از بروز اعتراضات و اعتصابات کارگران این شرکت و از اعتبار انداختن سندیکا و فعالان آن، بازداشت اسماعیل بخشی و علی نجاتی و اعمال شکنجه علیه آن‌ها تا سرحد مرگ و در ادامه، اعتراف گیری‌های اجباری زیر شکنجه و “مستندسازی” آن بود تا سندیکا و فعالان درجه اول آن علی نجاتی و اسماعیل بخشی را تخریب  و ایزوله کند. اما کارگران آگاه و هوشیار هفت‌تپه که هم رژیم حاکم و هم سندیکا و نمایندگان واقعی خود را خوب می‌شناسند، با نفرت و انزجار این اقدامات را محکوم کردند. شکنجه‌ها و اعتراف گیری‌های اجباری و اقدامات وحشیانه و وهن آور و سرانجام “مستندسازی” دستگاه اطلاعات نه‌فقط از محبوبیت امثال نجاتی و بخشی در نزد کارگران و دیگر اقشار زحمت‌کش جامعه نکاست، بلکه ماجرای طرح سوخته دستگاه اطلاعات رژیم به ضد خودش تبدیل شد و چیزی جز ناکامی و شکست مفتضحانه نصیب آن نشد. کاری را که دستگاه اطلاعاتی رژیم نتوانست انجام دهد اکنون وازدگانی مثل فریدون نیکوفرد درصدد انجام آن برآمده‌اند. عناصر اخراجی و مستعفی سندیکای کارگران هفت‌تپه خصومت و دشمنی با سندیکا و فعالان آن را به‌جایی رسانده‌اند که عملاً وظیفه اطلاعاتی‌های رژیم را پیشه کرده‌اند. اما خیلی روشن است که با این کارها و بدگویی و سم‌پاشی علیه فعالان سندیکا علی نجاتی و اسماعیل بخشی که محبوب کارگران‌اند، تنها مشت خود را بیشتر باز می‌کنند، ماهیت خود را آشکارتر می‌کنند و خود را در نزد کارگران مفتضح‌تر می‌سازند. شعار “اسماعیل رو گرفتن ما همه بخشی هستیم” شعار کارگران است که سناریوسازی دستگاه اطلاعاتی و پخش آن از تلویزیون را دیده‌اند. این شعار گرچه توسط کارگران هفت‌تپه مطرح شد اما مورد استقبال عمومی در سطح جامعه قرار گرفت. کارگران و سایر زحمت کشان، جنبشی را که در حمایت از بخشی (هم در داخل و هم خارج کشور) به راه افتاد از یاد نبرده‌اند. جنبش کارگری یکپارچه از اسماعیل بخشی و شعارهای وی و سندیکای کارگران هفت‌تپه و دیگر فعالان آن به دفاع  و حمایت برخاست. کسی اما هرگز نشنیده و ندیده که طی چند سال اخیر کارگران هفت‌تپه حتی یک‌بار به طرفداری از  نیکوفرد و رخشان شعاری داده یا کاری انجام داده باشند. در طول این ۱۲ سالی که از حیات سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه می‌گذرد، بارها و بارها نام علی نجاتی و اسماعیل بخشی به نیکی بر زبان کارگران، تشکل‌های کارگری و سازمان‌ها و احزاب سیاسی چپ و کمونیست جاری‌شده است. در سطح بین‌المللی و اتحادیه‌های کارگری نیز به همین شکل. اما آیا کسی هرگز در مورد این وازدگانی که خود را “بالاترین مقام سندیکا” می‌خوانند و در مورد  “خدماتشان” به کارگران و جنبش کارگری چیزی شنیده است؟ عطار البته می‌تواند برای فروش عطر، ساعت‌ها پیرامون رایحه خوش آن سخن‌رانی کند اما بویی از این عطر بلند نشده است. “مشک آن است که خود ببوید نه آن‌که عطار بگوید”. در اعتصابات و اعتراضات خیابانی چند سال اخیر کارگران هفت‌تپه که سندیکای کارگران هفت‌تپه و فعالان آن همواره همراه و حامی  و در صف مقدم کارگران بودند و اسماعیل بخشی با شجاعت و ازخودگذشتگی نقش مهم و عمده‌ای در آن داشت و دوش‌به‌دوش کارگران مبارزه برای تحقق خواست‌های کارگران هفت‌تپه را سازمان می‌داد، این واداده‌ها سرگرم خوش‌وبش با کارفرما و مدیریت بودند و هیچ کارگری آن‌ها را در صفوف اعتراض و اعتصاب ندید! عملکرد افراد در محیط کار را نه خود این افراد بلکه سایر کارگران و کسانی که از نزدیک شاهد فعالیت‌ها هستند باید تشخیص دهند. کارگر هفت‌تپه آگاه و هوشیار است. نمایندگان و رهبران خود را از نارهبران و ناهمراهان و گریخته‌گان به اردوی دشمن تمیز می‌دهند. گیریم وازده‌ای بر سینه خود مدال افتخار الصاق کند، خود را “بالاترین مقام سندیکا” جا بزند و خبرگزاری دولتی و معلوم‌الحال ایلنا نیز در حمایت از وی، او را “دبیر سندیکای نیشکر هفت‌تپه” بخواند.

بخل و حسادت و حقارت از یک‌سو و خودخواهی و خودبزرگ‌بینی و ادعاهای توخالی وادادگانی امثال نیکوفرد از سوی دیگر توأم با ناسزاگویی و تلاش برای تخریب سندیکای کارگران هفت‌تپه و فعالان آن زمانی شدت یافته است که سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه و فعالان سندیکا و نمایندگان واقعی کارگران از همه سو تحت‌فشار قرارگرفته‌اند. در شرایطی که علی نجاتی کارگر بازنشسته و عضو باسابقه سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه و بسیاری از حامیان هفت‌تپه بازداشت و شکنجه و به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم‌شده‌اند، در شرایطی که اسماعیل بخشی بازداشت و تا سرحد مرگ شکنجه و از کار اخراج شده است و دستگاه سرکوب و اطلاعاتی رژیم آن‌ها را زیر نظر دارد تا با کم‌ترین تحرک و فعالیت آشکار سیاسی و کارگری دوباره بازداشت و زندانی کند، این واداده‌ها و وازده‌های جانب‌دار وضع موجود، به خود جرئت داده‌اند علیه سندیکا و فعالان آن سم‌پاشی کنند. آن‌ها خواهی‌نخواهی علیه سندیکا و فعالان آن به دشمنی برخاسته و درواقع با رژیم سرکوبگر حاکم و کل دشمنان کارگران هفت‌تپه اعم از کارفرما و نوکران وی یا دولت و سرسپردگان آن همراهی و هم‌زبانی و به آن‌ها خدمت گذاری می‌کنند.

پوشیده نیست که سندیکای مستقل و مبارز کارگران نیشکر هفت‌تپه همواره خاری بوده است در چشم کارفرما و مدیریت و حامیان دولتی آن و وازده‌هایی که امروز علیه فعالان این سندیکا و نمایندگان واقعی کارگران شمشیر از رو بسته‌اند. اگر سم‌پاشی علیه سندیکا و فعالان آن را، آن‌هم درست در شرایطی که باید از خواست‌های کارگران مجدانه حمایت و از مبارزه‌ی سندیکا برای تحقق این خواست‌ها پشتیبانی و آن را تقویت نمود و در شرایطی که بیشترین فشار و تبلیغ و فعالیت می‌بایستی متوجه رستمی و اسد بیگی باشد که یک‌قلم از دزدی‌ها و اختلاس و قاچاق ارز حضرات سر به یک و نیم میلیارد دلار می‌زند، در کنار حمایت ایلنا از این وازده‌ها، ملقب ساختن نیکوفرد به “دبیر سندیکا” و تلاش موذیانه آن برای ایجاد اختلاف در میان کارگران و نیز در کنار تحرک رابطین معلوم‌الحال این وادادگان در خارج و بالاخره اقدام ضد کارگری معرفی نیکوفرد برای حضور در جلسات دادگاه اسدبیگی قرار دهیم، آنگاه به‌روشنی درمی یابیم که یک توطئه آگاهانه علیه سندیکای مستقل کارگران نیشکر هفت‌تپه و فعالان آن در شرف انجام است.

این واقعیتی است که از لحظه اعلام موجودیت سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه در آبان سال۸۷ تاکنون کوشش‌های زیادی برای بی‌اعتبار ساختن و نابودی سندیکا به عمل‌آمده است. حتی قبل از اعلام موجودیت سندیکا از سال ۸۶ که زمزمه‌های ایجاد تشکل مستقل کارگران هفت‌تپه بالا گرفت، کارفرما در هماهنگی کامل با وزارت کار و عمال آن در منطقه تلاش کردند شورای اسلامی کار را در هفت‌تپه علم کنند. این تلاش‌ها که بعد از اعلام موجودیت سندیکا نیز ادامه یافت، به‌جایی نرسید. ده سال بعد وقتی‌که کارگران هفت‌تپه با ایجاد مجامعی در بخش‌های مختلف شرکت (۱۴ بخش ) ۲۲ نفر را به‌عنوان شورای مستقل کارگران هفت‌تپه انتخاب کردند و از میان آن‌ها ۹ نفر را به‌عنوان هسته مرکزی و اجرائی شورای خود برگزیدند و از پی آن پرچم نان کار آزادی- اداره شورایی را به اهتزاز درآوردند و با این اقدام بی‌سابقه، جنبش طبقه کارگر را وارد فاز جدیدی ساختند، کارفرمای هفت‌تپه و عمال و نزدیکان وی و حامیان دولتی او با جدیت بیشتری ضمن تشدید اعمال خشونت و سرکوب علیه شورا و سندیکا و فعالان آن، درصدد ایجاد شورای اسلامی کار برآمدند تا آن را در مقابل شورای مستقل کارگران و سندیکای آن‌ها قرار دهند. اما این کوشش‌ها هم عبث از کار درآمد تا اینکه بعد از سرکوب وحشیانه اعتصابات و اعتراضات کارگران در پاییز ۹۷ و بازداشت و حبس اسماعیل بخشی و علی نجاتی، با حضور پررنگ نیروهای امنیتی و گشت‌های پاسگاه هفت‌تپه که به‌طور دائم در شرکت درحال تردد بودند و همه‌ چیز را زیر نظر داشتند با سرهم بندی کردن یک انتخابات قلابی که مورد بایکوت گسترده کارگران قرار گرفت، یک شورای اسلامی را در مقابل شورای مستقل و سندیکای کارگران علَم کردند. اما این ترفند کارفرما و حامیان دولتی وی نیز کاری از پیش نبرد و با آبروریزی بزرگ “جرینگی”های شورای اسلامی، فاتحه آن خوانده شد.

شکست و ناکامی دشمنان سندیکا اما به معنای پایان تلاش‌های خرابکارانه علیه سندیکا نبوده است. در درون سندیکا نیز تلاش‌هایی علیه آن در جریان بود. عناصر واداده که پیش ‌از این تلاش کرده بودند سندیکا را از درون بپاشانند و یا در آن انشعاب ایجاد کنند، پس از اخراج و استعفا از سندیکا نیز، از مقابله با سندیکا و تلاش علیه فعالان آن دست برنداشتند. اینان که با شورای مستقل کارگری به‌شدت مخالف و آن را یک “نمایش” خوانده بودند فعالیت‌ها و موضع‌گیری‌های رادیکال سندیکا و طرح شعارهای بی‌سابقه نان کار آزادی اداره شورایی را “سیاسی‌کاری” می‌خواندند، در فضای بعد از سرکوب خشن اعتصابات و مبارزات پاییز ۹۷ کارگران هفت‌تپه و بازداشت و حبس فعالان سندیکا، فرصت را برای مقابله با سندیکا و هتک حرمت فعالان آن مناسب یافتند. سرکوب کارگران و بازداشت نجاتی و بخشی و دیگران، آفتاب گرمی بود که این مارهای سمی را به تحرک وا‌داشت. وقتی‌که عنصر اخراجی و مستعفی از سندیکا خود را “بالاترین مقام سندیکا “می‌داند، او شاید بر این خیال است که با جمع‌کردن چند نفر به دور خود، با نام سندیکا، وارد مراحل تخریبی سازمان‌یافته‌تری شود. کارگران ایران و جنبش طبقه کارگر، توطئه شوم رژیم علیه سندیکای مبارز کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه و ایجاد یک سندیکای قلابی و دست‌ساز رژیم را از یاد نبرده‌اند. برگزاری یک مجمع عمومی قلابی تحت هدایت دستگاه اطلاعاتی رژیم با مشارکت اعضای شورای اسلامی و تعداد دیگری  از نزدیکان و عوامل کارفرما و مدیریت در ۲۲ آبان ۹۷ که از قضا برخی واداده‌های هفت‌تپه نیز در آن حضور داشتند، از خاطر جنبش کارگری نرفته است. دستگاه اطلاعاتی و امنیتی به کمک چند عنصر مورد اعتماد خویش و هم خط وادادگان هفت‌تپه، با جعل نام و آرم سندیکای کارگران شرکت واحد، یک سندیکای قلابی و بی‌خاصیت را سرهم‌بندی کرد. اما پاسخ دندان‌شکن کارگران شرکت واحد به دسیسه چینان و حمایت جدی از سندیکای خود، نشان داد که رشد جنبش کارگری و آگاهی سیاسی کارگران به چنان مرحله‌ای رسیده است که با این ترفندها نمی‌توان آن‌ها را فریب داد. از هم اکنون مثل روز روشن است که هرگونه تلاشی در این زمینه در هفت‌تپه نیز محکوم ‌به شکست است. یورش به سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه و سم‌پاشی علیه فعالان آن اگر مقدمه‌ی چنین پروژه‌ای باشد، تردید نباید داشت که این پروژه با مخالفت شدید و گسترده کارگران هفت‌تپه روبرو و در نطفه خفه خواهد شد. توطئه‌ای توسط دستگاه اطلاعاتی رژیم و گریخته‌گان به اردوی دشمن علیه سندیکای مبارز و مستقل کارگران نیشکر هفت‌تپه و فعالان آن در جریان است. با این توطئه شوم باید مقابله و آن را خنثی کرد.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۴ در فرمت پی دی اف

رقمی بر حداقل دستمزد افزوده نشد

شنبه ۱۷ خرداد ارگان دولتی “شورای عالی کار” در جلسه‌ای با کاهش ۷۵ هزار تومانی پایه سنوات، حداقل دستمزد کارگران را از ۲۱ درصد به ۲۶ درصد رساند و بدین ترتیب ۷۵ هزار تومان به حداقل دستمزد کارگران افزود. “شورای عالی کار” با این تصمیم پول را از یک جیب کارگر درآورد و به جیب دیگرش گذاشت. دیگر تصمیم “شورای عالی کار” افزایش حق مسکن از ۱۰۰ هزار تومان به ۳۰۰ هزار تومان بود، تصمیمی که البته باید به تصویب کابینه روحانی برسد. معمولا تصمیات این چنینی در کابینه (در صورت موافقت) ۵ تا ۶ ماه طول می‌کشد و نمایندگان کارفرمایان در “شورای عالی کار” از همین رو اعلام کردند این افزایش حق مسکن از سال آینده اجرایی خواهد شد!!! اگرچه نمایندگان به‌اصطلاح کارگری “شورای عالی کار” گفته‌اند که وزرای کابینه قول داده‌اند حداکثر یک ماهه افزایش حق مسکن را در کابینه به تصویب برسانند و از زمان تصویب کابینه حق مسکن ۳۰۰ هزارتومانی باید از سوی کارفرما پرداخت شود، اما همان‌گونه که همگان دانند قول کابینه و وزرای‌اش هیچ ارزشی ندارد.

اما با این وجود اگر همه‌ی این حرف‌ها هم رنگ واقعیت به خود بگیرد و بر کاهش ۷۵ هزار تومانی سنوات کارگری نیز چشم ببنیدم، تازه دستمزد کارگران ۲۷۵ هزار تومان (از تیرماه) افزایش می‌یابد. بدین‌ترتیب حداقل دستمزد کارگران از ماه آینده به ۲ میلیون و ۶۱۱ هزار تومان می‌رسد. در صورتی که حق سنوات و حق اولاد هم به کارگر تعلق بگیرد آن‌وقت دستمزد او به ۲ میلیون و ۸۹۴ هزار تومان خواهد رسید و البته فراموش نکنیم که کارفرمایان با ترفندهای گوناگون در بسیاری از مواقع از پرداخت حق و حقوقی که به پایه دستمزد اضافه می‌شود شانه خالی می‌کنند. بنابراین آن‌چه که در بالا آمد بهترین حالت است و این را هم در نظر بگیریم که هم اکنون بیش از ۷۰ درصد کارگران ایران که مشمول “قانون کار” می‌شوند، همان حداقل دستمزد را دریافت می‌کنند. تاکید بر کارگرانی که شامل قانون کار می‌شوند از این روست که میلیون‌ها کارگر از جمله بسیاری از کارگران ساختمانی، کودکان کار و زنان کارگر که حداقل ۳ میلیون و پانصد هزار نفر برآورد می‌شوند، حتا از همین حداقل‌ها محروم هستند. آن‌ها نه تنها از بیمه تامین اجتماعی برخوردار نیستند، بلکه دستمزدهای‌شان نیز با حداقل دستمزد فرسنگ‌ها فاصله دارد.

اما آیا افزایش ۲۷۵ هزار تومانی حداقل دستمزد، چیزی از مشکلات دردناک معیشتی کارگران می‌کاهد؟!!

افزایش ۲۷۵ هزار تومانی حداقل دستمزد، آن هم در شرایطی که تنها از ابتدای سال جاری تاکنون بهای بسیاری از کالاهای ضروری کارگران بین ۵۰ تا ۱۰۰ درصد افزایش یافته، برای کارگران مفهوم دیگری ندارد جز آن‌که سال‌جاری برابر با فقر بیشتر است، مفهومی جز این ندارد که زندگی کارگران برای طبقه سرمایه‌دار حاکم هیچ ارزش ندارد، مفهومی جز این ندارد که “شورای عالی کار” می‌خواهد کارگران را بازی دهد. افزایش ۲۶ درصدی حداقل دستمزد یعنی طبقه سرمایه‌دار حاکم بر ایران بار دیگر دستمزدهای واقعی کارگران را کاهش داده است.

به‌اصطلاح نمایندگان کارگری “شورای عالی کار” که پیش از این در یک اقدام نمایشی حاضر به امضای توافقنامه ۲۰ فروردین “شورای عالی کار” برای افزایش ۲۱ درصدی حداقل دستمزد نشده بودند، این‌بار با تایید توافق‌نامه، حتا به ظاهر قضایا نیز توجه نکرده و به‌طور کامل در قامت دفاع از طبقه سرمایه‌دار درآمدند. البته حتا همان زمان نیز فرامرز توفیقی عضو و “نماینده کارگران در شورای عالی کار” در رابطه با عدم امضای توافقنامه ۲۰ فروردین گفته بود: “ما به رقم ۲ میلیون و هشتصد هزار تومان برای حداقل دستمزد قانع بودیم” و بدین ترتیب محدوده چانه زنی و به اصطلاح اختلاف در “شورای عالی کار” را عیان ساخته بود.

در تمام این سال‌ها “شورای عالی کار” با آویزان شدن به دستاویز و بهانه‌ای با افزایش ناچیز اسمی دستمزد و بسیار کمتر از نرخ واقعی تورم، دستمزد واقعی کارگران را کاهش داده است. بهانه امسال “شورای عالی کار” نیز چیزی جدا از بهانه‌های سال‌های گذشته نبود. آن‌ها می‌گویند که اقتصاد با رکود روبروست و باز می‌گویند که اگر دستمزد کارگران افزایش یابد تورم نیز افزایش می‌یابد.

در مورد دلیل اول کافی‌ست به این اشاره کنیم که این اولین سالی نیست که اقتصاد ایران در بحران رکود – تورمی بسر می‌برد. بیش از چهاردهه مردم ایران با این بحران درگیر هستند، بحرانی که اگر چه ارمغان آن برای کارگران و زحمتکشان فقر بیشتر بوده، اما برای سرمایه‌داران ثروت‌های افسانه‌ای فراهم آورده است. روشن است که چرا بحران فقط برای کارگران و دیگر زحمتکشان جامعه معنای فقر بیشتر را دارد و سرمایه‌داران و عوامل دولتی آن‌ها در رفاه بسر می‌برند و مدام بر ثروت‌شان افزوده می‌شود!!!

دلیل دوم نیز آن‌قدر مضحک است که همه‌گان آن را می‌فهمند، البته به غیر از آن‌ها که در “شورای عالی کار” جمع شده‌اند. همین افزایش وحشتناک بهای کالاها در طول دو ماه اخیر کافی‌ست تا این ابلهان دهان خود را بسته و چیز دیگری از رابطه تورم و دستمزد کارگران نگویند!!

اما این که کارفرمایان می‌گویند ما قدرت پرداخت دستمزد بیشتر را نداریم و در غیر این صورت مجبوریم کارگران را اخراج کنیم یک دروغ شرم‌آور و کثیف بیش نیست. یک بررسی بسیار ساده این دروغ را عیان می‌سازد. براساس گزارش مرکز آمار، هزینه تولید در سال گذشته بیش از ۶۰ درصد افزایش داشته است. در این میان نیروی کار که در تولید کالا نقش اساسی دارد بهای‌اش بسیار کمتر از متوسط افزایش سایر هزینه‌های‌ تولید هم‌چون مواد خام بالا رفته است. در دو ماه اخیر نیز با توجه به بالا رفتن نرخ ارز و این‌که بسیاری از کارخانه‌ها از نظر کالاهای واسطه‌ای، مواد خام و ماشین‌آلات وابسته به خارج و در نتیجه دلار هستند، طبیعی‌ست که هزینه تولید نیز بر همان اساس افزایش یابد. اما نکته مهم این است که این هزینه را سرمایه‌دار از جیب خود نمی‌پردازد. سرمایه‌دار نیز با گران کردن کالاهای تولید شده نه فقط این هزینه را جبران می‌کند، بلکه حتا سود بیشتری به جیب می‌زند.

این موضوعی‌ست که حتا اقتصاددانان جمهوری اسلامی نیز به آن اعتراف می‌کنند. جواد نوفرستی یکی از آن‌ها و از اساتید دانشگاه‌های جمهوری اسلامی براساس مطالعات خود در مورد ۴۰۰ شرکت بورسی به خبرنگار ایلنا (۲۰ فروردین) می‌گوید: “به استناد اطلاعات و ارقامی که سازمان بورس اوراق بهادار منتشر کرده است، با احتساب سهم دستمزد، پاداش‌های مدیران، حقوق مدیران و اعضای هیات مدیره، سهم حقوق و دستمزد در قیمت تمام شده‌ی کالاهای تولیدی، زیر ۸ درصد است؛ اما اگر بخواهیم به تنهایی سهم هزینه‌‌های کارگران که حقوق انسانی آنها رعایت نمی‌شود را ارزیابی کنیم، سهم دستمزد در قیمت تمام شده‌ی کالاها به کمتر از ۴ درصد می‌رسد.  با این حساب، حتا اگر ۱۰۰ درصد حداقل دستمزد افزایش یابد، هزینه نیروی انسانی در قیمت تمام شده کالاها حدود ۳ درصد افزایش می‌یابد. با این حال کارفرمایی که در چند نوبت از سال قیمت کالای خود را افزایش می‌دهد، بر سر ۳ درصد افزایش قیمت تمام شده کالای تولیدی خود مقاومت می‌کند”.

وی سپس به نکته دیگری اشاره می‌کند. او می‌گوید: “اگر نمایندگان کارگران(!!!) در چند دهه‌ی گذشته خوب دفاع می‌کردند و اعداد و ارقام این چنینی را به رخ طرف مذاکره می‌کشیدند و آنها را از ابتدا به پذیرش اعداد و واقعیت‌های مبتنی بر اعداد عادت می‌دادند، امروز شاهد این نمی‌بودیم که کارفرمایان به انکار موقعیت مالی خود، آن هم پس از چند نوبت افزایش قیمت‌ کالاها در طول سال بپردازند”. این سخنان وی، تاییدی بر این است که در تمام این سال‌ها شورای عالی کار نقشی جز این نداشته – و ندارد – که دستمزد واقعی کارگران را کاهش دهد. نتیجه این سیاست که سیاست حاکم بر دولت جمهوری اسلامی است امروز در فاصله‌ی عمیق خط فقر و دستمزد و نیز ارزان شدن بهای نیروی کار در مقایسه با سایر کالاها (از جمله در مقایسه با بهای نیروی کار در سایر کشورها) به‌خوبی هویداست.

به‌طور مثال هم اکنون حداقل دستمزد کارگران با تمام مزایا (اگر شامل حال‌شان شود) حدود ۱۵۰ دلار است و این یعنی یکی از ارزان‌ترین نیروی‌های کار در سطح جهان و باز فراموش نکنیم که میلیون‌ها کارگر ایرانی حتا از همین نیز محروم هستند.

کارگران ایران در حالی چنین دستمزد ناچیزی دریافت می‌کنند که زندگی در حد خط فقر (و نه بالای خط فقر) چند برابر دستمزد کارگران هزینه دارد. همین “کمیته دستمزد کانون عالی شوراهای اسلامی کار” در شهریور ماه سال گذشته سبد معاش یک خانوار را ۸ میلیون و ۷۴ هزار تومان اعلام کرده بود. این در حالی‌ست که از شهریور سال گذشته تا امروز اگر نگوییم هزینه‌های یک خانوار دو برابر شده، حداقل ۵۰ درصد افزایش داشته است.

نگاهی به افزایش بهای کالاها حتا کالاهای اساسی در همین مدت کوتاه بیان‌گر اوج‌گیری هراس‌انگیز تورم و گرانی‌ست که باقی‌مانده سفره محقر کارگران و دیگر زحمتکشان جامعه را هدف قرار داده است. تورم و گرانی که البته دولت جمهوری اسلامی خود در آن نقشی اساسی ایفا می‌کند. یک نمونه حذف دلار ۴۲۰۰ تومانی برای برخی از کالاهای اساسی است، دلاری که دولت به جای اختصاص به کالاهای اساسی در بازار ارز نیمایی و یا بازار آزاد ارز به فروش می‌رساند. تنها کافی‌ست به این نکته توجه کنیم که هم اکنون بهای ارز نیمایی و ارز آزاد بسیار به هم نزدیک شده‌اند. نکته جالب توجه دیگر این که در حالی که نرخ دلار در بازار ارز از آبان‌ماه امسال تاکنون ۵۲ درصد افزایش داشته است، نرخ دلار در صرافی‌های بانک‌ها که تامین‌کننده آن دولت است بیش از ۵۵ درصد افزایش یافته است.

در این مدت کوتاه که از سال ۹۹ می‌گذرد بهای کالاها آن‌چنان افزایش داشته که حتا در خبرگزاری‌های رسمی حکومت نیز بازتاب یافته است. برای نمونه در همین مدت کوتاه بهای لوازم خانگی ۶۰ درصد افزایش داشته‌اند. بهای یک اجاق گاز ایرانی که اسفند ماه گذشته ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان بود در عرض سه ماه به ۳ میلیون و ۷۰۰ هزار تومان رسید. بهای یخچال ۱۴ فوت نیز از ۲ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان به ۳ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان افزایش یافت. سازمان حمایت از مصرف‌کننده با افزایش علی‌الحساب ۳۰ درصدی بهای تایرهای تولید داخل موافقت کرد که البته می‌تواند بعدا افزایش بیشتری هم داشته باشد. بهای شکر به بالای ۹ هزار تومان رسیده است. بهای بسیاری از مواد لبنی تا ۵۰ درصد در همین مدت کوتاه افزایش یافته‌اند. بهای برنج خارجی که تا پیش از این برای واردات آن ارز ۴۲۰۰ تومانی اختصاص می‌یافت و به تازگی حذف شده است، حدود ۷۰ درصد افزایش یافته است و به همین دلیل بهای برنج داخلی نیز شدیدا افزایش یافت. بهای هر کیلو برنج خارجی هم اکنون به ۱۵ هزار تومان رسیده است و برنج داخلی تا ۳۰ هزار تومان به فروش می‌رود. افزایش بهای حبوبات یک نمونه دیگر است که قیمت‌های واقعی حداقل ۵۰ درصد بیشتر از قیمت‌های رسمی است. هم اکنون بهای یک کیلوگرم نخود به ۱۹ هزار و ۵۰۰ تومان، لوبیا چیتی ۴۳ هزار تومان، لوبیا قرمز ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومان، عدس ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومان و لپه ۳۲ هزار و ۹۰۰ تومان است.

دستمزد کارگر باید بتواند هزینه‌های زندگی یک خانواده ۴ نفره را در حد بالای خط فقر تامین کند. این حداقل چیزی‌ست که دستمزد باید باشد. یک خانواده کارگری حق دارد که از مسکن مناسبی برخوردار باشد، فرزندان‌شان از آموزش مناسب برخوردار بوده و از نظر وسایل مورد نیاز آموزشی هم‌چون کامپیوتر هیچ کمبودی نداشته باشند. یک خانواده کارگری حق دارد که از غذا، پوشاک و بهداشت و درمان مناسب برخوردار باشد به‌گونه‌ای که سلامت فکری و جسمی آن را تامین کند. تفریح و مسافرت نیز جزئی از هزینه‌های ضروری یک خانواده است، یک خانواده را نمی‌توان به خاطر فقر در زندان کرد و حق مسافرت و تفریح را از آن‌ها گرفت. این‌ها همه بخش مهم و ضروری هزینه‌های یک خانواده است که دستمزد کارگر باید آن را پوشش دهد، اما در ایران کارگران با این دستمزد ناچیز از پس کدام یک از این هزینه‌ها برمی‌آیند؟!

این دستمزد حتا کفاف تامین یک مسکن مناسب را نمی‌کند تا چه رسد به سایر هزینه‌ها. برای همین است که فرزندان کارگران از امکانات برابر با فرزندان ثروتمندان برای تحصیل و پیشرفت تحصیلی برخوردار نیستند و روز به روز بر تعداد کودکان کار افزوده می‌شود. برای همین است که یک خانواده کارگری از تامین و خرید مواد غذایی مورد نیاز هم‌چون گوشت، ماهی، لبنیات و غیره درمانده است. این است جمهوری اسلامی. این است نظام سرمایه‌داری وحشی حاکم بر ایران.

تا زمانی که طبقه کارگر به طبقه سرمایه‌دار و دولت حامی آن در ارگان‌های ضد کارگری هم‌چون “شورای عالی کار” اجازه دهد که دستمزد کارگران را تعیین کنند، نتیجه همان است که امسال و سال‌های گذشته شاهد آن بودیم. طبقه کارگر ایران برای داشتن یک زندگی انسانی، برای داشتن یک زندگی که حق او و خانواده‌ اوست، تنها یک راه دارد و آن اتحاد و مبارزه علیه نظم سرمایه‌داری وحشی حاکم بر ایران است. نظمی که می‌تواند و باید با اتحاد کارگران و زحمتکشان ایران سرنگون و نظم سوسیالیستی جایگزین آن شود. به غیر از این راه دیگری برای کارگران وجود ندارد. یا تنها زنده بودن و غرق در فقر و بدبختی یا مبارزه و پیروزی و در آغوش گرفتن زندگی.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۷۴ در فرمت پی دی اف