با گذشت ۱۲ روز از حمله موشکی اسرائیل به ساختمان «کنسولگری» ایران در دمشق، سرانجام جمهوری اسلامی در شامگاه شنبه ۲۵ فروردین با پرتاب صدها موشک و پهپاد به سوی خاک اسرائیل اقدام به عملیات تلافی جویانه کرد.

سخنگوی ارتش اسرائیل بامداد یکشنبه ۲۶ فروردین در پایان حملات موشکی ایران به خاک اسرائیل اعلام کرد، جمهوری اسلامی ۱۷۰ پهپاد، ۳۰ موشک کروز و ۱۲۰ موشک بالستیک به سمت اسرائیل شلیک کرد، که ۹۹ درصد از حدود ۳۰۰ پهپاد و موشک شلیک شده پیش از اینکه به حریم هوایی اسرائیل برسند توسط پدافند هوایی اسرائیل و متحدانش رهگیری و سرنگون شدند.

در کنار اظهارات فوق، ارتش اسرائیل نیز در حساب توئیتری خود خبر داد که جمهوری اسلامی «بیش از ۱۲۰» موشک بالستیک به سوی اسرائیل شلیک کرد که تمام این موشک ها رهگیری و منهدم شدند و تنها «تعداد کمی از آنها به خاک اسرائیل نفوذ و به پایگاه نیروی هوایی در نُباتیم اصابت کردند».

از سوی دیگر حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران و محمد باقری، ریاست ستاد کل نیروهای مسلح ایران، بامداد روز یکشنبه در مصاحبه با تلویزیون جمهوری اسلامی از «موفقیت» عملیات «محدود» اما کوبنده جمهوری اسلامی خبر دادند و اعلام کردند از نظر جمهوری اسلامی این عملیات «خاتمه» یافته است و چنانچه اسرائیل بخواهد «پاسخ» دهد، با عملیات کوبنده تری مواجه خواهد شد.

عملیات موشکی و پهبادی جمهوری اسلامی به خاک اسرائیل، پس از آن صورت گرفت که خامنه ای در نخستین واکنش به کشته شدن محمد رضا زاهدی و معاونش به همراه ۵ عضو دیگر سپاه در حمله اسرائیل به کنسولگری ایران در سوریه اعلام کرد: «رژیم خبیث به دست دلاورمردان ما مجازات خواهد شد. آنها را از این جنایت و امثال آن پشیمان خواهیم کرد».

با اعلام چنین موضعی از طرف خامنه ای مبنی بر «پشیمان» کردن اسرائیل، تنش های میان جمهوری اسلامی واسرائیل شدت بیشتری یافت و همراه با آن بحران غزه و بن بست جنگ حماس و اسرائیل  نیز وارد مرحله جدیدی شد. التهاب و تشدید ناامنی در گستره ای وسیعتر منطقه را فرا گرفت. خطر گسترش جنگ از محدوده نوارغزه خارج شد و احتمال کشیده شدن آن به خاورمیانه افزایش یافت. با تشدید تنش، همه نگاه ها متوجه اقدامات عملی و تلافی جویانه جمهوری اسلامی در خاک اسرائیل شد. چند روزی بدین منوال گذشت. وقتی هیچ واکنش «فوری» برای«پشیمان» کردن اسرائیل از طرف «دلاورمردان» جمهوری اسلامی صورت نگرفت، هیجانات و التهابات اولیه تا حدودی فرو نشست. اما این کاهش نسبی التهابات، چندان دوام نیافت و از روز ۲۲ فروردین با سخنان خامنه ای در نماز عید فطر و تاکید دوباره او بر «تنبیه اسرائیل» بار دیگر شدت گرفت.

خامنه ای روز چهارشنبه ۲۲ فروردین در نماز عید فطر مجددا بر تنبیه اسرائیل تاکید کرد و گفت: «در عرف جهانی حمله به کنسولگری و سفارت هر کشور حمله به خاک آن کشور محسوب می شود و رژیم سرتا پا خباثت صهیونیستی باید برای این جنایت تنبیه شود و خواهد شد».

تاکید مجدد خامنه ای بر «تنبیه» سخت اسرائیل و اعلام اینکه حمله به کنسولگری به مثابه حمله به خاک ایران است، بار دیگر احتمال اقدام تلافی جویانه جمهوری اسلامی به خاک اسرائیل را شدت بخشید و التهاب روزهای اولیه با شدتی بیشتر به منطقه باز گشت.

از آنجا که خامنه ای در نخستین واکنش خود بر عملیات تلافی جویانه و مجازات اسرائیل به «دست دلاورمردان» جمهوری اسلامی تاکید کرده بود، اینبار نگاه ها نه به سمت حملات تلافی جویانه توسط نیروهای نیابتی رژیم از لبنان و عراق و یمن، بلکه بر حملات مستقیم جمهوری اسلامی از خاک ایران به خاک اسرائیل متمرکز شد. موضوعی که اسرائیل و آمریکا وقوع چنین اقدامی را جدی گرفتند و این امر، اوضاع را برای خامنه ای و جمهوری اسلامی در انجام یا عدم انجام اقدامات تلافی جویانه مستقیم در خاک اسرائیل سخت تر کرد.

از طرف دیگر، اسرائیل که از مدت ها پیش برای جمهوری اسلامی نقشه داشت و در صدد بود تا هیئت حاکمه ایران را از پنهان شدن در پشت نیروهای نیابتی خارج و به رودرروئی مستقیم با خود بکشاند، از این سخنان خامنه ای بهره جست و موضع خود را در یک رویارویی بی واسطه با جمهوری اسلامی قاطعانه اعلام کرد.

وزیر خارجه اسرائیل بلافاصله پس از سخنان تهدیدآمیز خامنه ای به زبان فارسی در شبکه ایکس نوشت: «اگر ایران از خاک خود حمله کند، اسرائیل واکنش نشان می دهد و داخل ایران حمله خواهد کرد».

بایدن، رئیس جمهوری آمریکا نیز روز ۲۳ فروردین در یک کنفرانس خبری ضمن تاکید بر اینکه آمریکا از چهار کشور عربی خواسته تا پیام های هشدار واشنگتن را به جمهوری اسلامی منتقل کنند، گفت: بگذارید یک بار دیگر بگویم، آهنین. ما هرچه در توان داریم برای حفاظت از امنیت اسرائیل به کار خواهیم گرفت».

به دنبال اعلام موضع رئیس جمهور آمریکا، فرمانده سنتکام راهی تل آویو شد و آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا نیز در تماسی تلفنی با  یوآو گالانت، وزیر دفاع اسرائیل، ضمن تکرار اظهارات بایدن تاکید کرد، آمریکا در مقابل هرگونه تهدیدی از سوی جمهوری اسلامی از اسرائیل حمایت می کند.

لذا، از روز چهارشنبه ۲۳ فروردین که خامنه ای بر اقدامات تلافی جویانه جمهوری اسلامی در خاک اسرائیل تاکیدی دوباره کرد، آمریکا، انگلیس، آلمان، فرانسه، هلند و دیگر کشورهای غربی با تبلیغاتی گسترده  روی حمله قریب الوقع جمهوری اسلامی به خاک اسرائیل متمرکز شدند. آمریکا از آماده شدن جمهوری اسلامی برای حمله به اسرائیل طی روزهای جمعه و شنبه، ۲۴ و ۲۵ فروردین خبرداد. آلمان و سوئیس پروازهای هواپیمایی خودشان را به ایران از روز چهارشنبه تا شنبه تعطیل کردند. وزارت خارجه هلند روز شنبه ۲۵ فروردین در «اقدامی احتیاطی» تعطیلی «موقت» سفارتخانه خود در تهران را اعلام کرد و شماری از کشورهای اروپایی نیز خواستار حفظ امنیت شهروندان خود در جمهوری اسلامی شده و بر «خطر دستگیری خودسرانه» شهروندان شان در ایران تاکید کردند.

در چنین وضعیتی که جمهوری اسلامی با تشدید تهدیدات لفظی جهت زدن یک «سیلی محکم» و «پشیمان» کننده به اسرائیل شرایط تصمیم را برای خود دشوار کرده بود، اگر به اقدامی تلافی جویانه – حتی محدود – علیه اسرائیل دست نمی زد، با بی آبرویی و بی اعتباری بیشتری در میان نیروهای ولایی خود مواجه می شد. و اگر اقدام می کرد، بازهم می بایست خطرات جدی تری از سوی اسرائیل را به جان می خرید. علاوه بر این، آمریکا، اسرائیل و دیگر کشورهای غربی نیز با درصد بالایی از آمادگی برای مقابله با تهدیدات موشکی ایران، تا آنجا پیش رفتند که حتی روزهای ۲۴ و ۲۵ فروردین را برای حمله مستقیم جمهوری اسلامی به خاک اسرائیل اعلام کردند. . موضوعی که نشان می داد جمهوری اسلامی در هر حال قرار است دست به اقداماتی بزند.

مستثنی از اینکه آمریکا با اشراف بر سیستم اطلاعاتی پیشرفته خود به تاریخ حمله ایران به اسرائیل دست یافته باشد و یا اینکه جمهوری اسلامی همانند حمله موشکی به پایگاه عین الاسد در عراق که به تلافی ترور قاسم سلیمانی انجام داد، خود پیش از انجام چنین عملیاتی تاریخ انجام آن را به آمریکا اطلاع داده باشد، این اشراف اطلاعاتی، اسرائیل، آمریکا و دیگر متحدان اسرائیل را قادر ساخت تا با آمادگی بیشتری، صدها پهباد و موشک کروز و بالستیک شلیک شده به سوی اسرائیل را رهگیری و منهدم کنند. موضوعی که در گزارش نیویورک تایمز به روشنی دیده می شود. نیویورک تایمز در سحر گاه روز یکشنبه با استناد به منابع آگاه خود نوشت: ۱۸۵ فروند پهپاد، ۱۱۰ موشک بالستیک زمین به زمین و ۳۶ موشک کروز که از خاک ایران به سوی اسرائیل شلیک شدند، تقریبا تمامی آنها پیش از اینکه به خاک اسرائیل برسند، توسط تجهیزات پدافندی اسرائیل، آمریکا، اردن، انگلیس و فرانسه منهدم شدند.

حال با توجه به اینکه عملیات تلافی جویانه جمهوری اسلامی علیه اسرائیل صورت گرفته است، از امروز همه نگاه ها متوجه واکنش اسرائیل است؟ آیا اسرائیل نسبت به این حملات موشکی واکنش نشان خواهد داد؟ در این میان بحران غزه و بن بست جنگ به کجا خواهد کشید؟ و اوضاع منطقه به کدام سمت خواهد رفت؟

حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران، صبح روز یکشنبه ۲۶ فروردین، عملیات تلافی جویانه جمهوری اسلامی علیه اسرائیل را خاتمه یافته اعلام کرد. با این همه، آیا برای نتانیاهو و دولت نظامی اسرائیل هم  موضوع خاتمه یافته تلقی خواهد شد؟

طبق اظهارات مقامات اسرائیلی، حمله موشکی ایران به خاک این کشور، تلفات انسانی نداشته است. تنها یک مقدار «خسارت جزئی» به پایگاه هوایی نُباتیم در جنوب اسرائیل وارد شده و یک دختر بچه ده ساله از «اعراب بادیه نشین» نیز بر اثر اصابت ترکش یک موشک، زخمی و اکنون برای مداوا در بیمارستان بستری است. از صبح یکشنبه اوضاع اسرائیل نیز پس از چند روز پر التهاب به آرامش باز گشته و نتانیاهو از مردم  خواست که می توانند ازپناهگاه های خود خارج شوند.

با این همه، دو مقام اسرائیلی و کانال رسمی تلویزیون این کشور از واکنش «سریع» و «گسترده» اسرائیل به جمهوری اسلامی خبر داده و گفته اند: اسرائیل مشروعیت تلافی را خواهد داشت. کابینه اسرائیل نیز بعد از ۶ ساعت جلسه اضطراری اختیار تام و تمام هر نوع پاسخ متقابل به جمهوری اسلامی را به بنیامین نتانیاهو نخست وزیر، یوآو گالانت وزیر دفاع و بنی گانتس وزیر ارشد کابینه اسرائیل محول کرده اند. دولت نیز در اولین واکنش اعلام کرده است: «از امشب جمهوری اسلامی باید بیدار باشد»

با حمله موشکی جمهوری اسلامی به اسرائیل، اکنون موقعیت سیاسی نتانیاهو در داخل کشور در مقایسه با روزهای قبل از حمله مستحکم تر شده است. موقعیت جهانی او نیز که در ماه های گذشته به دلیل کشتار وسیع مردم فلسطین و اقدامات فاشیستی او در نوار غزه به شدت تضعیف شده بود، دوباره همانند روزها و هفته های اولیه بعد از حمله غافلگیرانه نیروهای اسلامی و ارتجاعی حماس به اسرائیل بهتر شده و دوباره از حمایت دولت ها و سازمان ملل برخوردار شده است. مضافا اینکه حمله موشکی ایران به اسرائیل برای مدتی اعتراضات داخلی مردم اسرائیل علیه نتانیاهو را نیز به حاشیه برده است. نکته دیگری که باید بر آن تاکید کرد، با حمله موشکی ایران، بحران منطقه تشدید، خطر گسترش درگیری‏ها افزایش یافته و موضوع آتش بس در جنگ غزه نیز مجددا به حاشیه رفته است. در عوض جمهوری اسلامی با چهره ای ماجراجویانه چه در عرصه داخلی و چه در عرصه بین المللی در شرایطی وخیم تر از قبل قرار دارد.

در وضعیت تشدید بحران کنونی، آمریکا به رغم حمایت قاطع و «آهنین» از اسرائیل از آنجا که خواهان افزایش تنش نیست، اسرائیل را از اقدامات تلافی جویانه بر حذر داشت و رسما به اسرائیل اعلام کرده در حمله تلافی جویانه اسرائیل به خاک ایران با نتانیاهو همراهی نخواهد کرد. اکنون همه چیز به تصمیم نتانیاهو و کابینه جنگی او مرتبط است. همه چیز بستگی به این دارد که اسرائیل بخواهد با توجه به «دامنه وسیع» حملات موشکی ایران تصمیم بگیرد یا تصمیم خود را بر نتیجه «حملات موشکی» استوار کند. اگر بخواهد تصمیم خود را به نتیجه حملات موشکی جمهوری اسلامی متمرکز کند، در این صورت با توجه به اینکه حملات موشکی ایران تلفاتی به همراه نداشته و مضافا اینکه ۹۹ درصد پهپادها و موشک های شلیک شده پیش از اینکه به خاک اسرائیل برسند، توسط اسرائیل و متحدان آن رهگیری و منهدم شده اند – که این خود یک پیروزی برای نتانیاهو و دولت اسرائیل محسوب می شود – لذا منطقا نتانیاهو باید موقعیت سیاسی بدست آمده برای خود را حفظ و از اقدامات تلافی جویانه علیه جمهوری اسلامی پرهیز کند. اما اگر بخواهد تصمیم خود را بر «دامنه وسیع» شلیک صدها پهپاد و موشک کروز و بالستیک از داخل خاک ایران – مستثنی از نتایج آن- متمرکز کند، طبیعتا با توجه به ابعاد وسیع این حملات موشکی، به عملیات تلافی جویانه در خاک ایران ترغیب خواهد شد. وضعیتی که دامنه تنش در منطقه را گسترش خواهد داد .

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۶۵  در فرمت پی دی اف:

در حالی که خامنه‌ای و غلامان حلقه‌ به‌گوش دربار وی، مدام از فتوحات نداشته‌ی اقتصادی سخن می‌رانند، رضا کنگری رئیس اتحادیه بنکداران مواد غذایی استان تهران، ۲۱ فروردین از افزایش ۳۰ درصدی بهای اقلام خوراکی طی تنها دو هفته خبر داد. او با اعتراف به این‌که “برخی از کالاها نیز دچار کمبود هستند و هر کس هر قیمتی را بخواهد بر روی آن می‌گذارد”، از افزایش ۵۰ درصدی بهای حبوبات خبر داد و این در حالی‌ست که به گفته‌ی وی حبوبات در سبد کالاهای اساسی قرار دارند. در یک کلام هنوز ماه اول سال به سر نیامده، گرانی کالاها از افزایش اسمی دستمزدها سبقت گرفت.

اوضاع اقتصادی آن‌چنان وخیم و آمارهای دولتی آن‌چنان مضحک شده‌اند که حتا روزنامه اطلاعات که مدیر مسئول آن را خامنه‌ای تعیین می‌کند، در این رابطه نوشت: “ترسیم نقاشی گل و بلبل از چرخه اقتصادی و مالی کشور، شاید در فضای رسانه‌ای و تبلیغاتی چندان مشکل نباشد، اما مردم در جامعه با واقعیت‌ها، زیست فردی و اجتماعی خود را تنظیم می‌کنند”.

رکود با سرعتی بی‌سابقه تمامی تاروپود اقتصاد کشور را دربرگرفته است و تنش رو به افزایش در سیاست خارجی نیز به آن دامن زده است تا حدی که ارزش ریال نسبت به ارزهای خارجی تنها در کمتر از یک ماه ۲۰ درصد سقوط کرد. اصناف کوچک یک به یک ورشکست شده و یا به خاطر اجبار در پرداخت مالیات فقط به خاطر باز بودن مغازه – به رغم نداشتن درآمد – به تعطیلی محل کار و کسب خود روی آورده‌اند. بسیاری از مغازه‌های طلافروشی، نمایشگاه اتومبیل و رستوران‌ها تعطیل و پروانه‌های خود را باطل کرده‌اند. سال گذشته تنها در تهران بیش از ۸۰ پروانه نمایشگاه اتومبیل باطل شده است. با کاهش ۵۰ درصدی درآمد رستوران‌ها تنها طی سال گذشته ۳۰ درصد از رستوران‌ها تعطیل شده و بسیاری از قصابی‌ها، قنادی‌ها، فروشگاه‌های لوازم خانگی و غیره تعطیل شده‌اند. بویژه تعطیلی کارگاه‌های کوچک از جمله کفاشی‌ها و شغل‌های مشابه در اثر تشدید رکود سرعت بی‌سابقه‌ای یافته است.

به‌گفته‌ی سخنگوی “انجمن‌ صنایع لبنی ایران”، کاهش سرانه مصرف لبنیات به دلیل کاهش قدرت خرید مردم که حتا قدرت خرید قیمت کنترل شده لبنیات را نیز ندارند، مشکل بزرگ صنعت لبنی است و در طول سالیان اخیر ۸۰۰ شرکت لبنی از مدار تولید خارج شده‌اند. همین ماجرا در مورد دامداری‌ها و مرغداری‌ها نیز صادق است.

براساس آمارهای منتشره در رسانه‌های ایران، فروش شیرینی در ایام نوروز به شدت کاهش یافت و فروش زولبیا و بامیه در ماه رمضان ۷۰ درصد کاهش داشته است. بازار مسکن نیز در رکود کامل بسر می‌برد. با وجود آن‌که بازار مسکن سال‌هاست که به خواب عمیقی فرو رفته و هر سال از میزان خرید و فروش مسکن کاسته شده است، تنها در سال ۱۴۰۲ نسبت به سال قبل خرید و فروش مسکن ۵۰ درصد کاهش یافته و به نصف سال ۱۴۰۱ رسید. نه فقط هیچ چشم‌اندازی برای بهبود بازار مسکن وجود ندارد، بلکه همه‌ی نشانه‌ها از تشدید رکود در سال جاری حکایت دارند. هم‌چنین کاهش ارزش ریال و پرواز بهای دلار و دیگر ارزهای بین المللی، به‌فوریت بر افزایش بهای کالاها و تشدید رکود تاثیر خود را گذاشت.

اما مقامات حکومتی که هیچ پاسخی برای توجیه شرایط کنونی ندارند، سر خود را هم چون کبک به زیر برف کرده و هم‌چون رئیسی با وقاحت از رشد حداقل ۶ درصدی تولید ناخالص داخلی در سال ۱۴۰۲ سخن می‌گویند. وی در حالی چنین ادعای تمسخرآمیزی را مطرح می‌کند که نه فقط مردم در واقعیت‌های زندگی خود تشدید بحران اقتصادی رکود – تورمی و افزایش بیکاری را به چشم می‌بینند، بلکه حتا آمارهای دولتی نیز حکایت از کاهش شدید تولیدات در دو بخش بسیار مهم و کاربر اقتصاد یعنی کشاورزی و صنعت دارند.

براساس آمارهای رسمی در طول ۵ سال اخیر قیمت کالاها بیش از ۵ برابر افزایش داشته‌اند. به واقع رشد اقتصادی مورد ادعای ابراهیم رئیسی چیزی نیست جز افزایش ثروت سرمایه‌داران و مقامات دزد و فاسد حکومتی  از طریق رانت نفتی و در ازای گسترش فقر، گرسنگی و بیکاری در میان توده کار و زحمت.

واقعیت این است که دولت اسلامی مفلوک‌تر از آن است که بتواند راه چاره‌ای برای این وضعیت ارائه کند. برعکس دولت اسلامی برای تامین هزینه‌های سرسام‌آورش از جمله ماشین جنگی خود، سیاست‌هایی را اتخاذ می‌کند که نتیجه‌ای جز تشدید رکود، افزایش نرخ تورم و گسترش فقر در جامعه ندارند.

به نوشته‌ی رسانه‌های داخل کشور که تحت سانسور جمهوری اسلامی منتشر می‌گردند، چاپ پول در کابینه رئیسی همه‌ی رکوردهای گذشته را پشت سر گذاشته است. براساس آخرین گزارشی که بانک مرکزی از وضعیت نقدینگی و پایه پولی از شهریور ۱۴۰۲ منتشر کرده است، رشد پایه پولی در طی یک سال به ۴۲ درصد رسید. بدین‌ترتیب در پایان نیمه اول سال ۱۴۰۲ پایه پولی از ۶۹۰ هزار میلیارد تومان در شهریور ۱۴۰۱ به ۹۸۰ هزار میلیارد تومان در شهریور ۱۴۰۲ بالغ گردید. به عبارتی دیگر بانک مرکزی روزانه ۲۳ هزار میلیارد تومان پول چاپ و به بازار تزریق کرد. براساس آمارهای رسمی افزایش هر یک ریال در پایه پولی منجر به افزایش ۸ ریال در نقدینگی می‌شود (میزان چرخش پول در طی یک‌سال). مشخص است که جمهوری اسلامی از این پول‌ها برای جبران هزینه‌های خود استفاده کرده است. حراج سکه و شمش‌ طلا از دیگر راه‌کارهای جمهوری اسلامی برای تامین هزینه‌هایش بوده است، به‌نحوی که خالص دارایی‌های خارجی بانک مرکزی در شش ماهه اول سال گذشته حدود ۱۹۰ هزار میلیارد تومان کاهش یافت.

هم‌چنین براساس این گزارش بانک مرکزی، بدهی بخش دولتی به بانک مرکزی با ۱۲۸ درصد افزایش در طول یک‌سال به ۲۰۵ هزار میلیارد تومان در شهریور ۱۴۰۲ رسید. بدهی بانک‌ها به بانک مرکزی نیز در طی همین مدت ۲۱۴ درصد افزایش یافت و با ۴۰۰ هزار میلیارد تومان افزایش به بالای ۶۳۰ هزار میلیارد تومان رسید که یک دلیل آن افزایش ۶۵ درصدی بدهی دولت به بانک‌ها در طی این مدت می‌باشد. بدهی دولت به بانک‌ها با ۳۳۰ هزار میلیارد تومان افزایش به ۸۵۱ هزار میلیارد تومان تا شهریور ۱۴۰۲ رسید، روندی که از شهریور ماه تا امروز هم‌چنان با شتاب ادامه دارد. بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی یک نمونه دیگر است که به بالای ۷۰۰ هزار میلیارد تومان رسیده است. بدهی کلان دولت به تامین اجتماعی در کاهش خدمات درمانی بازنشستگان و افزایش اسمی ناچیز مستمری یک فاکتور مهم است.

افزایش بدهی دولت به بانک‌ها یکی از دلایل تشدید بحران و ناترازی مالی بانک‌ها می‌باشد که توانایی بانک‌ها برای تزریق پول به بخش صنعت و کشاورزی به صورت وام را کاهش و به رکود و ورشکستگی بنگاه‌های کوچک به دلیل نداشتن نقدینگی دامن زده است. به همه‌ی این‌ها باید به افزایش شگفت‌انگیز فساد نیز افزود که تاثیر مستقیمی بر همه‌ی این موارد دارد.

وضعیت آن‌قدر آشفته است که به هرج و مرج در سیاست‌های اقتصادی نیز دامن زده است. در حالی که یک ماه از آغاز سال، گذشته است هنوز بخش دوم بودجه یعنی نحوه هزینه درآمدها تصویب نشده و هیچ خبری نیز از بررسی این بخش از بودجه در مجلس اسلامی منتشر نشده است. براساس پیش‌بینی‌ها بودجه سال جاری ۴۰ درصد کسری دارد که بنوبه خود بر تشدید رکود و تورم تاثیر مستقیمی می‌گذارد. این که دولت هم اکنون سکه‌ طلا را براساس قیمت جهانی طلا با دلار بالای ۹۰ هزار تومان به مردم می‌فروشد، از سویی هم میزان واقعی کاهش ارزش ریال و تورم را نشان می‌دهد و هم ادامه روند افزایشی رکود اقتصادی را.

قرمز پوش شدن بورس و سقوط روزانه آن یک نماد دیگر از وضعیت وخیم اقتصادی است. تنها در روز شنبه شاخص بورس حدود ۵۴ هزار واحد سقوط کرد و در حالی که بهای سهام تمامی شرکت‌های بورس سقوط کرده‌اند، سرمایه‌گذاران بورس نیز برای فروش سهام خود در صف فروش قرار گرفته‌اند که به دلیل عدم وجود خریدار و یا کمبود آن، بهای سهام هم‌چنان سقوط خواهد کرد. تنها در صورت مداخله دولت و ریختن پول در بورس می‌توان جلوی تداوم سقوط بورس را به‌طور موقت گرفت که آن هم به نظر نمی‌آید در دستور کار و یا حتا توان دولت باشد.

اما نتیجه‌ی این وضعیت ناهنجار اقتصادی و تشدید بی‌سابقه‌ی بحران اقتصادی رکود – تورمی برای توده‌ی کار و زحمت چه خواهد بود؟ بدون تردید فقر و بیکاری بیشتر از جمله نتایج مهم آن هستند که به نوبه‌ی خود به تشدید ناهنجاری‌های اجتماعی منجر می‌شود. این که در روز روشن در یک بزرگراه شلوغ شهر تهران (بزرگراه صدر) شاهد زورگیری با اسلحه هستیم، وضعیت فاجعه‌بار جامعه را نشان می‌دهد.

واقعیت این است که برای رهایی از این وضعیت و پایان دادن به این فلاکت تنها یک راه واقعی وجود دارد و آن انقلاب، سرنگونی جمهوری اسلامی و برقراری حکومت شورایی کارگران و زحمتکشان است. اما تا زمانی که انقلاب رخ ندهد نتیجه‌ی بدیهی این روند به قهقرا رفتن هر چه بیشتر جامعه در تمامی ابعاد آن خواهد بود.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۶۵  در فرمت پی دی اف:

بحران ناشی از پوسیدگی و زوال نظم ارتجاعی حاکم بر ایران، به اشکال مختلف در تمام عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی خود را نشان می‌دهد. حوادث نظامی یک ماه گذشته در سیستان و بلوچستان و حملات پی‌درپی گروه اسلام‌گرای موسوم به جیش‌العدل به نیروهای نظامی رژیم و کشته شدن تعداد زیادی از آن‌ها،  نیز بازتاب همین واقعیت است.

ظاهراً استان سیستان و بلوچستان یکی از مناطقی است که به دلایل متعدد، رژیم همواره نیرو و استحکامات نظامی خود را در آن تقویت نموده و واحدهای زبده سپاه پاسداران و پلیس مرزی  را در آنجا متمرکز کرده است. بااین‌وجود اگر فقط به اتفاقات یک ماه اخیر در این استان نظری بیفکنیم شاهد افزایش روزافزون درگیری‌های نظامی و تلفات نیروهای رژیم هستیم.

یکی از این درگیری‌های نظامی که ابعادی بسیار فراتر از درگیری‌های کوچک و روزمره داشت در ۱۶ فروردین‌ماه رخ داد.

در ساعات اولیه بامداد پنج‌شنبه  ۱۶ فروردین، گروه جیش‌العدل هم‌زمان به چند پایگاه‌ نظامی سپاه پاسداران و پلیس در شهرهای راسک و چابهار در استان سیستان و بلوچستان حمله کرد. این درگیری‌ها ساعت‌ها ادامه یافت و حتی برخی از این مراکز به تصرف جیش‌العدل درآمدند.  گروه جیش‌العدل با صدور بیانیه‌ای ادعا کرد که هم‌زمان به ۶ نقطه نظامی حکومتی شامل مقر دریابانی فرا جا، کلانتری ۱۱ و مرکز آگاهی فرا جا در چابهار، ستاد فرماندهی سپاه چابهار، سپاه ناحیه راسک و پایگاه محلی سپاه پاسداران در جاده سرباز- راسک حمله کرده‌ است.

خبرگزاری  تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران  این درگیری نظامی را چنین گزارش کرد: ” تعدادی از تروریست‌ها و اشرار مسلح وابسته به سرویس‌های جاسوسی بیگانه در ساعات اولیه بامداد پنج‌شنبه ۱۶ فروردین‌ماه به‌قصد برهم زدن امنیت و سلب آرامش مردم به‌طور هم‌زمان به ۵ نقطه از اماکن عمومی و پایگاه‌های نظامی و انتظامی برقرارکننده امنیت در شهرهای چابهار و راسک در استان سیستان و بلوچستان حمله کردند که با درایت ، حوصله و هوشمندی نیروهای مدافع امنیت مواجه شدند.

… در این عملیات ۱۸ تن از تروریست‌ها و اشرار مسلح مهاجم به هلاکت رسیدند و ۱۰ تن از نیروهای حافظ امنیت نیز به فیض رفیع شهادت نائل‌آمده و تعدادی دیگر نیز مجروح شدند.” اما به نظر می‌رسید که تعداد کشته و زخمی‌های رژیم باید بسی فراتر از آن چیزی باشد که این خبرگزاری اعلام کرد.

همان روز رئیس دانشکده علوم پزشکی چابهار از مصدومیت  ۴۴ نفر از نیروهای نظامی رژیم خبر داد.

وی اظهار داشت: به دنبال درگیری‌های نظامی شب گذشته در چابهار و راسک ۴۴مجروح و مصدوم به بیمارستان چابهار اعزام شدند که ۲۹ نفر به‌صورت سرپایی مداوا و مرخص شدند.

وی افزود: در حال حاضر ۱۵ بیمار در بیمارستان حضور دارند که خدمات اولیه و ثانویه ادامه دارد. از این تعداد ۱۳ نفر در بخش‌های عادی بستری و ۲ نفر در بخش‌های ویژه تحت درمان هستند.

یک روز بعد همین خبرگزاری تسنیم از افزایش نظامیان کشته‌شده رژیم به ۱۵ تن خبر داد و در توجیه این ضربه سنگین افزود:

“عوامل حادثه تروریستی چابهار و راسک ایرانی نبوده‌ و همگی از اتباع خارجی و کاملاً آموزش‌دیده بوده‌اند و برنامه‌ریزی عملیات توسط سرویس‌های خارجی صورت گرفته است.

تجهیزات بسیار پیشرفته‌ای ازجمله دوربین پیشرفته دید در شب، جلیقه ضدگلوله که زیر آن کمربند انتحاری جاسازی‌شده بوده، ماسک ضد شیمیایی، بی‌سیم‌های حرفه‌ای دارای ارتباط مداوم شبکه‌ای، نارنجک‌انداز ۳۰ میلی‌متری نصب‌شده روی اسلحه، مواد انفجاری C4، بسته جیره غذایی چندروزه، اسلحه M4 آمریکایی و نردبان‌های بسیار سبک تاشو جهت ورود به اماکن در این عملیات توسط تروریست‌ها به‌کارگیری شده است.”

جیش العدل اما با مضحک خواندن ادعای جمهوری اسلامی در اعلام تعداد کشته‌های این درگیری‌ها، تلفات نیروهای نظامی و امنیتی رژیم را بیش از ۲۰۰ تن اعلام کرد و گفت که بیشترشان از اعضای سپاه پاسداران بودند که در عملیات‌های زنجیره‌ای هم‌زمان به شش ارگان نظامی در چهار نقطه شهرهای راسک، چابهار و منطقه پارود روز پنجشنبه ١۶ فروردین‌ماه که بیش از سیزده ساعت به طول انجامید، کشته‌شده‌اند.

روز شنبه ۱۸ فروردین‌ماه خبر دیگری انتشار یافت که بر طبق آن در پی درگیری افراد مسلح با نیروهای پاسگاه منطقه سر جنگل در بخش کورین واقع در شهرستان زاهدان، دو تن از نیروهای نظامی کشته و یک‌تن دیگر بشدت مجروح شد.

هنوز یک هفته از حمله نظامی ۱۶ فروردین نگذشته بود که در ۲۱ فروردین اعلام شد:

دو خودوری نیروهای پلیس در محور مواصلاتی سوران ـ مهرستان موردحمله قرار گرفتند و تعدادی از پرسنل پلیس  کشته  و تعدادی نیز مجروح شدند.

خبرگزاری‌های رژیم اعلام کردند که ۵ تن از افراد پلیس در این حمله کشته‌شدند. در این حمله همچنین ۲ مأمور پلیس نیز مجروح شدند. این درگیری‌ها صرفاً چند نمونه در طول فروردین ماه بود.

در نیمه دوم سال گذشته نیز چندین عملیات نظامی از سوی این گروه صورت گرفته بود که مهم‌ترین آن  در ۲۴ آذرماه رخ داد که گروه جیش‌العدل با حمله به یک پاسگاه دیگر در شهر راسک ۱۱ نیروی مسلح رژیم  را کشته و ۶ تن را مجروح کرده بودند.

پیش از آن‌که به بررسی خود درگیری‌های نظامی در وضعیت بحرانی کنونی ایران و نقش و ماهیت گروه اسلام‌گرای جیش العدل بپردازیم، نخست باید به واکنش جمهوری اسلامی  به این درگیری‌های نظامی و نحوه انتشار خبر آن‌ها اشاره کرد

سران و نظامیان رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی چنان کودن‌اند که می‌پندارند با گفتن این‌که آن‌ها ” همگی از اتباع خارجی”  هستند، می‌توانند مردم ایران را با این اراجیف فریب دهند و گریبان خود را از این شکست‌های نظامی خلاص کنند. اما درواقع خودشان را فریب داده‌اند.  به نظرمی رسد  که این دروغ‌ها را حتی اندک طرفداران نادان یا جیره‌خوار خود رژیم  نیز باور نکنند. نه‌فقط مردم سیستان و بلوچستان بلکه عموم مردم ایران می‌دانند که این گروه مستقل از ماهیت آن، متشکل از گروهی از همین مردم بلوچ است  و نه “اتباع خارجی”. علاوه بر این، جمهوری اسلامی همچنین ادعا کرد چون سلاح‌های پیشرفته‌ای دارند،  توسط دولت‌های دیگر سازمان‌دهی و تجهیز شده‌اند. فرض کنیم که چنین باشد. اگر جمهوری اسلامی این حق را برای خود قائل است که در کشورهای دیگر گروه‌های اسلام‌گرا را سازمان‌دهی و مسلح کند و کرده است، قاعدتاً نباید اعتراضی از این بابت داشته باشد که دیگران هم عمل متقابلی انجام داده باشند،اما اگر مخالفت و اعتراضی در این مورد هست، از جانب مخالفان جمهوری اسلامی به‌ویژه جریانات مترقی و انقلابی است و نه جمهوری اسلامی.

اما این گروه جیش العدل کیست و چرا اکنون تا به جائی رشد کرده که می‌تواند پی‌درپی عملیات نظامی علیه رژیم انجام دهد و گاه در یک روز و هم‌زمان به ۶ مرکز نظامی رژیم حمله کند.

گروه جیش العدل به‌عنوان یک گروه اسلام‌گرای ارتجاعی در اساس محصول جمهوری اسلامی و سیاست‌های ارتجاعی آن علیه مردم بلوچ در ایران است.

جمهوری اسلامی از دو جهت به شکل‌گیری  و رشد این گروه یاری رسانده است. نخست تبعیض و ستمی است که جمهوری اسلامی نسبت به مردم استان سیستان و بلوچستان اعمال کرده است. سیستان و بلوچستان عقب‌مانده‌ترین استان کشور ازنظر اقتصادی است. ازاین‌رو فقر و بیکاری در این استان از تمام مناطق و استان‌ها گسترده‌تر است. هم‌زمان، مردم این استان ازلحاظ امکانات آموزشی، بهداشتی و رفاهی در پایین‌ترین رده نسبت به دیگر استان‌ها قرار دارند. مردم بلوچ از تحقیر، تبعیض و ستم ملی و مذهبی رنج می‌برند. فقر،گرسنگی، بیکاری و محرومیت‌های متعدد اجتماعی، گروهی از مردم را به ناگزیر وارد شبکه‌های قاچاق مواد مخدر یا دیگر کالاها در مناطق مرزی کرده است.  جمهوری اسلامی  به این بهانه سرکوب‌ها را در این منطقه تشدید کرده و اکنون بالاترین رقم اعدامیان را بلوچ‌ها تشکیل می‌دهند. روشن است که این سیاست‌های ارتجاعی و ضد مردمی جمهوری اسلامی نارضایتی را در منطقه سیستان و بلوچستان وسیعاً گسترش داده است. جمهوری اسلامی درحالی‌که مردم بلوچ را تحت این شرایط وحشتناک اقتصادی، اجتماعی و سیاسی قرار داده، از همان بدو به قدرت رسیدن خود تلاش نمود  گرایش‌ها و سازمان‌های سیاسی  مترقی و انقلابی را در این منطقه سرکوب کند، اما این امکان را  برای گروه‌های مخالف سنی مذهب باقی گذاشت که از طریق مساجد و دیگر مراکز مذهبی به فعالیت سیاسی مخفی و نیمه مخفی ، تماس و ارتباط با مردم ادامه دهند. از درون همین جریانات است که در دهه ۸۰ گروه موسوم به جندالله شکل گرفت و سپس با از هم پاشیدن آن، در اوایل دهه ۹۰ گروه اسلام‌گرای سنی مذهب دیگری به نام جیش‌العدل شکل گرفت که با یک‌رشته عملیات نظامی اعلام موجودیت کرد. بنابراین روشن است که چرا به‌رغم ستمی که اسلام‌گرائی و دولت مذهبی بر عموم مردم ایران تحمیل کرد، بازهم در بلوچستان گروهی شکل می‌گیرد و تقویت می‌شود که اسلام‌گراست، اما از آنجائی که مردم بلوچ با ستم و تبعیض ملی هم رو به رو هستند، ناسیونالیسم را نیز چاشنی اسلام‌گرائی خود کرده است.

اما چرا جمهوری اسلامی با تمام نیروهای مسلح و سرکوبگری‌اش به وضعیتی دچار شده است که پی‌درپی در معرض عملیات نظامی جیش‌العدل قرارگرفته است؟

جمهوری اسلامی در اوایل به قدرت رسیدن،  برای تحکیم موقعیت خود در این منطقه  تلاش می‌کرد از تضادهای قبیله‌ای منطقه به نفع خود استفاده کند و اوضاع را تحت کنترل داشته باشد، اما پس‌ازآن که این تاکتیک کارآیی خود را از دست داد، تکیه خود را برجذب آخوندهای سنی منطقه به‌ویژه از طریق جریان موسوم به اصلاح‌طلب قرارداد. با اعتلای جنبش توده‌ای سراسری و مبارزه برای سرنگونی رژیم از اواخر دهه گذشته، وضع تدریجاً در بلوچستان نیز تغییر کرد و در مرحله‌ای به راهپیمائی‌ها و اعتراضات توده‌ای مردم شهرهای این استان انجامید. در این شرایط، سرکوب‌های رژیم و نارضایتی گسترده مردم بلوچ، گرایش به عملیات مسلحانه را تقویت کردند. در غیاب سازمان‌های چپ و مترقی،  گروهی از جوانان ناراضی بلوچ به گروه جیش العدل پیوستند و آن را تقویت کردند. بنابراین موفقیت این گروه در انجام عملیات نظامی  بزرگ محصول همین رشد و در محدوده‌ای حمایت توده‌ای و آمادگی مردم برای روی‌آوری به مبارزات قهرآمیز است. اما گرچه  ضربات پی‌درپی رژیم در بلوچستان از یک‌سو برخاسته از بحران سیاسی موجود و آمادگی  توده‌ای برای سرنگونی جمهوری اسلامی است، از سوی دیگر پوسیدگی رژیم و از هم گسیختگی  نیروی مسلح مزدور آن را در شرایط بحرانی موجود نشان می‌دهد که دیگر انگیزه‌ای برای درگیری و مقابله ندارند و در پی حفظ  جان خودشان هستند. رژیم هر تلاشی هم بکند از این مخمصه بیرون نخواهد آمد و روز به‌زور ضربات سنگین‌تری را متحمل خواهد شد.

اما رشد گروه‌های ارتجاعی امثال جیش العدل که می‌تواند در شرایط بحرانی کنونی ایران در واکنش به به سرکوبگری‌های بیرحمانه رژیم حتی در مناطق دیگر نیز پدید آید، هم به لحاظ خصلت مذهبی و هم ناسیونالیستی یک گام به عقب و به زیان جنبش انقلابی سراسری توده‌های مردم ایران است. تا چند ماه پیش که جنبش مردم بلوچ در خیابان جریان داشت، روزبه‌روز این جنبش رادیکال‌تر می‌شد. نه بحثی از مذهب در میان بود و نه ناسیونالیسم. افتادن ابتکار عمل به دست گروهی که هم اسلام‌گراست و هم ناسیونالیست، پس رفت جنبش و تضعیف آن درروند تحولات سیاسی عمومی کنونی است.  از سوی دیگر رشد این گروه‌ها برای آینده جنبش نیز زیان‌بار است. چرا که ابزاری خواهند بود در دست بورژوازی و قدرت‌های جهانی به عنوان یک مانع بر سر راه پیشرفت و اهداف انقلاب.

گروه جیش العدل نه می‌تواند برای مردم بلوچ رفاه، آزادی و برابری به بار آورد و نه ستم‌های متعددی که این مردم با آن‌ها روبه‌رو هستند براندازد. هیچ نقطه مثبتی در رشد این گروه‌ به نفع مردم بلوچستان وجود ندارد. لذا  باید آن‌ را به‌ویژه در میان مردم خود منطقه افشا و ایزوله کرد. راه نجات مردم بلوچستان از شر تمام ستمگری‌هایی که جمهوری اسلامی به بار آورده، در اتحاد با کارگران و زحمتکشان سراسری برای سرنگونی جمهوری اسلامی و استقرار حکومت شورایی است که به‌فوریت تمام ستم‌ها را برخواهد افکند و مطالبات آن‌ها را عملی خواهد کرد.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۶۵  در فرمت پی دی اف:

با حمله موشکی نیروی هوایی ارتش اسرائیل به کنسولگری جمهوری اسلامی در سوریه در بعد از ظهر روز دوشنبه ۱۳ فروردین که منجر به کشته شدن دوتن از فرماندهان عالی رتبه و مهم سپاه ( زاهدی فرمانده سپاه در سوریه و حاجی رحیمی معاون وی) و ۵ تن دیگر از افسران سپاه شد، اوضاع متشنج خاور میانه بعد از آغاز جنگ غزه، متشنج‏تر شد. عملیات نظامی اسرائیل، رأس اخبار رسانه را به خود اختصاص داد وزپی آن، بحث های گوناگونی پیرامون چند و چون اقدامات تلافی جویانه جمهوری اسلامی و حدس وگمان حول این اقدامات و پاسخ های بعدی دولت اسرائیل و غیره درگرفت. اما فقط چند روز بعد ازاین واقعه، حدس و گمان ها کم رنگ و کم رنگ تر شد. تشنج و نگرانی از گسترش جنگ غزه و ورود مستقیم جمهوری اسلامی به این جنگ کاهش یافت. موضوعی که مرحله جدیدی از اختلاف و کشمکش و تشنج منطقه ای را باخود حمل می‏کرد و خیلی سریع به جلو صحنه رانده شده بود، اگر نگوییم کلاً صحنه را ترک کرد، اما به همان سرعت به پشت صحنه رانده شد.

این واقعیت بر کسی پوشیده نیست که دولت صهیونیستی اسرائیل آگاهانه به یک اقدام تحریک آمیز دست زد شاید بدین خیال که پای ارتجاع اسلامی حاکم بر ایران را به جنگ غزه بکشاند و جنگ ارتجاع اسلامی با ارتجاع صهیونیستی از حالت نیابتی خارج شود. دولت نژاد پرست اسرائیل گرچه از همان آغاز جنگ غزه به خوبی می دانست سر نخ حماس و حملات این گروه اسلام گرای ارتجاعی در دست جمهوری اسلامی است، اما نمی توانست به چنین کاری دست بزند و حتی می توان گفت که شاید خواهان گسترش جنگ در منطقه نبود. تداوم شش ماه جنگ در غزه اما برخی معادلات را برهم زد. دولت اسرائیل در طول شش ماه جنگ، هر آنچه می توانست در غزه انجام داد و به هر جنایتی دست زد. بیش از ۷۰ هزار تن مواد منفجره بر سر مردم غزه فرو ریخت. دست کم ۳۰ هزار تن از مردم بی دفاع فلسطین ازجمله ۱۴۵۰۰ کودک را به قتل رساند. صد ها مدرسه، بیمارستان، مرکز درمانی، مسجد و ساختمان اداری را با خاک یکسان نمود. بیش از ۵۰۰ خبر نگار و کادر درمان را به قتل رساند. ۴۰۰ هزار واحد مسکونی را در غزه با خاک یکسان و  ۲ میلیون نفر را آواره کرد. زنان و کودکان و نوزادان فلسطینی را گرسنگی داد و جانشان را گرفت. به رغم ارتکاب این همه جنایت، اما  به هدف اولیه اعلام شده، نابودی حماس نرسید.

نتانیاهو به عنوان نماینده یک دولت راست صهیونیستی تا می توانست در غزه خون ریخت و جنایت کرد. کشتار و تخریب را از حد گذراند. درغزه کار بیشتری نمی توانست انجام دهد. جنگ در غزه به بن بست خورد. نارضایتی ها و فشارهای داخلی فزونی گرفت. تضاد و اختلاف میان گروه بندی های سیاس اسرائیلی تشدید شد و مخالفت با ادامه کاری نتانیاهو شدت گرفت. بسیاری از مردم اسرائیل خواهان انتخابات زودرس و برکناری وی شده اند. بن بست جنگ کاملاً به زیان نتانیاهو بود. ادامه چنین وضعی معنایی جز برکناری نتانیاهو نداشت. بنابر این چنین وضعیتی از نظر دولت اسرائیل و شخص نتانیاهو قابل دوام نبود و باید تغییر می کرد. شرایط داخلی اسرائیل نیز خواهان تغییر بود.

علاوه بر شرایط داخلی، دولت صهیونیستی اسرائیل و نتانیاهو از نظر شرایط خارجی نیز از مدت‏ها قبل تحت فشار بود و به شدت ایزوله شده بود. فضایی که در آغاز جنگ به سود اسرائیل بود و اسرائیل نه فقط حمایت بسیاری از دولت ها بلکه حتی حمایت افکار عمومی را نیز بخشاً با خود داشت، به طور کلی عوض شد. آن فضا دچار چرخش آشکار شد. فشارهای بین المللی علیه اسرائیل افزایش یافت. این فشار ها و موضعگیری علیه دولت اسرائیل تا آنجا پیش رفت که موضع آمریکا را نیز تحت تأثیر قرارداد. کار به جایی رسید که حتی حامی همیشگی اسرائیل دولت امپریالیستی آمریکا نیز نامهربانی و فشارهایی را علیه اسرائیل آغاز کرد. این فشارها با قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل در مورد آتش بس فوری در غزه، که با رأی ممتنع آمریکا به تصویب رسید وارد مرحله جدید تری شد.دولت آمریکا پیش از آن سه قطعنامه را وتو کرده و مانع تصویب آن‏ها  شده بود.

تمام معادلات سیاسی در سطح داخلی، منطقه ای و بین المللی به زیان نتانیاهو و دولت اسرائیل رقم خورد. برای برون رفت ازاین وضعیت بحرانی و بن بست، دو راه بیشتر پیش پای نتانیاهو وجود نداشت. یا باید به وضع موجود بسنده می کرد و به بن بست و لاجرم برکناری خود تن دهد، یا به زعم خویش و به روش خویش این وضعیت را تغییر دهد و اوضاع را از بن بست خارج کند.

نتانیاهو تصور می کرد با شلیک موشک و کشتن ۷ تن از اعضای مهم سپاه در کنسولگری رژیم جمهوری اسلامی در سوریه، جمهوری اسلامی را تحریک می کند تا به انتقام جویی برخاسته و با اقدامی متقابل و یا مثلاً با زدن نقاطی در خاک اسرائیل، بلا فاصله می تواند بهانه ای برای زدن مراکز نظامی، هسته ای و صنعتی و سایر تأسیسات مهم در خاک ایران را بدست آورد.

با این محاسبات و عملی شدن این سناریو، هم جنگ غزه از بن بست خارج و هم اقدام نظامی برای زدن مراکزی در خاک ایران توجیه پذیر می شد. در آن حالت افکار عمومی داخل اسرائیل نیز لاجرم متوجه شرایط جدید و به آن مشغول می شد. در این میان آمریکا هم دست از نامهربانی بر می داشت و مجبور بود در جنگ اسرائیل و ایران، طرف اسرائیل بایستد و می ایستاد و اروپا نیز تا حد زیادی با آمریکا همراه می شد.

اما این ترفند، راهی برای حل بحران و بن بست جنگ غزه نگشود. گرچه بطور موقت موقعیت نتانیاهو را تا حدی ترمیم کرد اما اورا از خطر سقوط و برکناری نجات نداد.

شورای امنیت سازمان ملل در  رابطه با حمله اسرائیل به کنسول گری جمهوری اسلامی یک جلسه اضطراری( ۱۴ فروردین) تشکیل داد که در آن نمایندگان برخی کشورها این حمله را محکوم کردند. آنتونیو گوترش دبیر کل سازمان ملل نیز این اقدام را محکوم کرد.  سخنگوی سرویس سیاست خارجی اتحادیه اروپا، ضمن نگرانی از اقدام اسرائیل خواهان خویشتن داری شد. اتحادیه اروپا به صراحت عنوان نموده گسترش جنگ در خاورمیانه به نفع هیچ‏کس نیست. چین و روسیه و بسیار ی از کشور های عربی از نمونه الجزایر، قطر، امارات متحده عربی، عربستان و… نیز این اقدام را محکوم کردند.آمریکا و فرانسه و بریتانیا گرچه این اقدام را محکوم نکردند اما آن را سبب بی ثبات نمودن منطقه خاورمیانه خوانده و بدینوسیله مخالف خود را با آن اعلام کردند. دولت آمریکا گرچه هرگز از حمایت دولت صهیونیستی اسرائیل دست برنداشته است اما مکرر اعلام نموده خواهان حمله نظامی به خاک ایران و گسترش درگیری و جنگ در خاور میانه نیست. برخی دولت ها خواهان تنبیه دولت اسرائیل شده اند که مقررات بین المللی را زیر پا گذاشته و رعایت نمی کند. خصوصاً آنکه ارتش اسرائیل در ادامه قتل و کشتار فلسطینی ها در غزه، در همان روز حمله به کنسولگری جمهوری اسلامی، کاروان امداد گران “مؤسسه خیریه آشپزخانه جهانی” را نیز مورد حمله قرار داد. در اثر این حمله موشکی به خود روهای امداد گران که پس از توزیع کمک ها در شمال غزه در حال بازگشت به رفح بودند، ۷ امداد گر استرالیایی، بریتانیایی، لهستانی، آمریکا- کانادایی و فلسطینی کشته شدند.

به دنبال این ماجرا شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد روز جمعه ۱۷ فروردین با تصویب قطعنامه ای خواستار ممنوعیت جهانی فروش تسلیحات به اسرائیل شد. ده ها تن از نمایندگان کنگره وابسته به حزب دموکرات در نامه ای به بایدن خواهان توقف ارسال تسلیحات به اسرائیل شدند. در انگلستان نیز قضات این کشور از دولت خواسته اند فروش تسلیحات به اسرائیل را متوقف کند.

بنابراین اقدامات ارتش سرکوبگر رژیم صهیونیستی نه فقط آنطور که دولت اسرائیل و در رأس آن نتانیاهوی فاشیست تصور می‏کرد، معضلات  داخلی و خارجی اسرائیل را حل و سود قابل توجه یا بلند مدتی عاید آن نکرد، بلکه بیشتر به زیان آن تمام شد و فشارهای بین المللی علیه آن را تشدید کرد و گسترده تر ساخت.

جمهوری اسلامی نیز آنطور که شاید در تصور نتانیاهو بود، وارد ماجرا نشد. جمهوری اسلامی اگرچه به سیاق همیشه، رجز خواند، اما همانطور که پیش از آن نیز مشخص شده بود، قرار نبود خود را در دامی که نتانیاهو برایش پهن کرده گرفتار کند. پرهیز آشکار از ورود به این عرصه، دلایل متعددی داشت و دارد. نخست اینکه وضعیت داخلی رژیم جمهوری اسلامی از هرلحاظ به شدت وخیم است و در حال حاضر فاقد توانایی های اقتصادی و نظامی مقابله با رژیم صهیونیستی و ورود به یک جنگ مستقیم و غیر نیابتی است. ارتجاع حاکم خوب می داند بازنده چنین جنگی، نه اسرائیل که از پشتیبانی همه جانبه دولت امپریالیستی آمریکا و برخی قدرت های امپریالیستی غرب برخوردار است، بلکه خود جمهوری اسلامی است که توده های مردم آماده شده اند تا در یک موقعیت مناسب بساط آن را برچینند. بنابر این آغاز یک چنین جنگی برخلاف جنگ ایران و عراق که توانست بخش هایی از توده‏های مردم را بسیج کند و به تحکیم موقعیت رژیم منجر شد، نه فقط از کمترین اقبال استقبال توده مردم برخوردار نیست، بلکه آغاز جدی و کاتالیزوری قوی برای سرنگونی رژیم به دست توده های مردم خواهد بود.

اما جمهوری اسلامی نمی تواند بطور کلی دست روی دست بگذارد و از اقداماتی ولو کوچک و کم اهمیت صرف نظر کند. بدیهی است که رژیم ازجانب برخی محافل و دار و دسته های تندرو مدافع نظام تحت فشار قرار دارد که اقدام ارتش اسرائیل را با یک اقدام هم‏سنگ و مناسب تلافی جویانه پاسخ دهد.این نیروها عدم پاسخ گویی جدی و مناسب را صدور جواز تکرار جنایات اسرائیل می دانند. کیهان شریعتمداری با تعدیل نظرات این جناح می نویسد پاسخ باید “مناسب”،”فوری”  و “غافلگیر کننده” باشد.

اما خامنه ای و دیگر سران حکومتی نیک می دانند که جمهوری اسلامی نباید وارد عرصه‏ی مقابله به مثل شود. جمهوری اسلامی نه فقط به لحاظ ورود مستقیم به این ماجرا که خود البته از آن پرهیز می‏کند، بسیار محدود و ناتوان است، بلکه حتی در زمینه استفاده از نیروهای نیابتی و اقدام تلافی جویانه به خصوص در رابطه با نیروها و پایگاه های آمریکا بزرگ ترین حامی دولت صهیونیستی اسرائیل نیز با محدودیت های زیادی  روبروست. بعد از حمله اسرائیل به کنسول گری جمهوری اسلامی، دولت آمریکا هشدار داد به هرگونه اقدام تلافی جویانه علیه نیروها و پایگاه های خود پاسخ قاطع و کوبنده خواهد داد.

موضع گیری خامنه ای و دیگر مقامات حکومتی نیز حاکی ازاین واقعیت است که جمهوری اسلامی عجالتاً کار خاصی انجام نمی دهد. جمهوری اسلامی و در رأس آن شخص خامنه ای البته زیاد رجز می خوانند و پیرامون ” انتقام سخت ” و ” پاسخ قاطع ” و غیره زیاد لا ف می زنند. اما در بهترین حالت به یک رشته اقدامات ایذایی اکتفا نموده وخواهند نمود . خامنه ای البته تهدید کرد؛ ” به حول و قوه الهی” اسرائیل را از انجام این جنایت ” پشیمان ” خواهد کرد و اسرائیل به دست “دلاورمردان مجازات خواهد شد”. ابراهیم رئیسی گماشته خامنه ای گفت صهیونیست ها با این اقدامات به اهداف خود نخواهند رسید و این اقدام بدون پاسخ نمی ماند . او همچنین گفت: مجاهدان راه خدا مرتکبین و حامیان این جنایت را مجازات می کنند. وزیر امور خارجه، سفیر جمهوری اسلامی در سوریه، رئیس مجلس و امثال این ها و نیز گروه های نیابتی جمهوری اسلامی از نمونه حزب الله لبنان و حماس نیز عجالتاً همگی با همین واژه ها سرگرم انتقام جویی از اسرائیل هستند.

جمعبندی: عملیات نظامی موشکی ارتش اسرائیل علیه کنسول گری جمهوری اسلامی در سوریه، یک اقدام آگاهانه تحریک آمیز بود تا شاید جمهوری اسلامی به عبور از مرحله جنگ غیر نیابتی ترغیب شود. جمهوری اسلامی اما از هرگونه واکنش شتاب زده پرهیز نمود و مهم تر آنکه در شرایط کنونی بنا به مجموعه ای از شرایط داخلی و خارجی و بحران های حکومتی نمی توانست وارد یک چنین مرحله ای شود و نشد. بدیهی است که جمهوری اسلامی به اقدامات تلافی جویانه توسط نیروهای نیابتی خود متوسل خواهد شد. این اقدامات البته تا حد ممکن حساب شده و کنترل شده خواهد بود.

فضای پرتنش و تشنج آمیزی که بلافاصله بعد از حمله اسرائیل به کنسول گری جمهوری اسلامی و کشته شدن هفت تن از اعضای مهم سپاه پاسداران بوجود آمد ، رسانه های گوناگون را به تسخیر خود درآورد و کل خاور میانه را در خود فروبرد، چندان دوام نیاورد. آن تشنج و آن نگرانی تا حد زیادی فرو نشست و ” آرامش” به خاورمیانه باز گشت یا بهتر است گفته شود بی ثباتی و تشنجات، تقریباً به همان محدوده قبل از حمله اسرائیل به کنسول گری جمهوری اسلامی بازگشت. تشنج و نا آرامی اما در این محدوده باقی نخواهد ماند. خاورمیانه یکی از مراکز مهم تشنج در جهان است. خاورمیانه زمانی به آرامش نسبی خواهد رسید که  قبل از هرچیز جنگ در غزه پایان گیرد و مردم ستم‏کشیده فلسطین توانسته باشند دولت مستقل خود را برپاکنند. نیاز به توضیح نیست مادام که در ایران و اسرائیل رژیم های مذهبی بر سر کار باشند، بی ثباتی در منطقه نیز ادامه دارد و خاورمیانه روی ثبات و آرامش به خود نخواهد دید.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۰۶۴  در فرمت پی دی اف: