میخوام از آخرش بگم، از اونجا که با طناب حلقآویز شدم، یعنی حلقآویزمون کردن. موهاشونو از ته زده بودن و داد میزدن: “۵ تا جانباز بیان” و منظورشون از جانباز ماها بودیم که قرار گذاشته بودن حلقآویزمون کنن. نمیخوام از آخرش بگم، آخه اون لحظهها، اون آخرین لحظهها، اوج زندهگیام بودن و میخوام در آخر ازشون یاد کنم.
در دو دهه اخیر، کند و کاو و پژوهش در تاریخ معاصر ایران، تحولات عمیقی را پشت سر گذاشته است. این تحولات عمیق، بدوا نتیجه یافتههای جدید در زمینه تاریخ نگاری یا دستیابی به اسناد جدید تاریخی نیست بلکه بازتابدهنده دگرگونیهای اساسی صحنه مبارزه طبقاتی و صفآراییهای جدید سیاسی و اجتماعی است…
آقای مصداقی گرامی برای زحمتی که میکشید تا پرچم دادخواهی دهها هزار انسان سوخته در آتش کین فاشیزم اسلامی در دهه ۶۰ برافراشته بماند، من شخصأ به شما بسیار مدیونم. با اینحال گذر سریع شما از کنار فاجعه کشتار بیش از ۱۴۰۰۰ انسان بین سالهای ۶۴ – ۶۰ و تأکید یک جانبهتان بر فاجعه قتلعام زندانیان در تابستان سال ۶۷ برایم همیشه سؤالبرانگیز بوده و باعث مشغولیت فکری فراوان. مقاله اخیر شما و ذکر این مضمون که “وسوسه شده بودهاید که در این مقطع ملاحظه وضعیت خاص آقای میرحسین موسوی را کرده و ایشان را راحت بگذارید و اگر خود جناب موسوی کم لطفی نمیکرد گویا شما برای پیشبرد جنبش سبز حاضر بودید که موقتأ حقیقتگوئی را تعطیل و موضوع را مسکوت بگذارید” مرا در موقعیتی قرار داد که ناچار شدم تا این نوشتار را انتشار دهم. در این مطلب سعی دارم دلایل سازمان یافته لاپوشانی وقایع بین سالهای ۶۰ تا ۶۴ را آنگونه که میفهمم با بیانی عام و غیر تئوریک توضیح بدهم. بحث تئوریک را قبلأ در همین سایت در مطلب “کباب قناری بر آتش سوسن و یاس(۱)” ارائه کردهام.
آنچه که در سال ۶٠ در ایران رخ داد “همچون رعد و برقی ناگهانی در آسمانی صاف” نبود؛ رویدادهای سال ۶٠ نتیجه و برآیند اتفاقات و تحولاتی بود که مقدمات آن از پیش فراهم شده بود.