در این مطلب سعی دارم که هشدارتان دهم که از آنچه بر سر نسل قبلی مبارز آمد درس گرفته و بدون آگاهی و خود رهبری آلت دست امیال گروه های ناشناخته و قدرت طلب و وابسته نشوید.
با ورق زدن تاریخ مبارزات طبقاتی و سیاسی تاکنون کارگران و تودههای تحت ستم نظام سرمایهداری، اعتصاب عمومی و سازمان یافته، تاکتیک و حرکتی کارآمد و مثمر ثمر در پرتو این مبارزات تجربه شده است. تجاربی که در سیر روند مبارزات آزادیخواهانه و سوسیالیستی در سازماندهی هر اعتصاب تودهای چنان تاثیری بر افکار و مبارزه تودههای کارگران و زحمتکشان داشته و خواهد داشت، که تبلیغات سوسیالیستی به تنهایی و در چندین سال پیاپی به آن دست نخواهد یافت. تاثیرات شگرف اعتصاب تودهای بیداری سیاسی و طبقاتی در مقیاس گستردهتری را در میان تودهها میگستراند و از این رو روند مبارزه تودهها را چند گام به پیش خواهد برد؛ پس از هر اعتصاب کارگران و توده های زحمتکش و استثمار شده نه تنها خود را در تقابل با طبقه حاکم و نهادهای سرکوبگرش تنها نمیبینند، بلکه اعتصاب به کارگران یادآوری میکند که موقعیتشان ناامیدانه نیست و آنان تنها نیستند. ببینید اعتصابات هم بر خود اعتصاب کنندگان و هم بر روی کارگران کارخانههای مجاور در حول و حوش و یا کارخانههای همان رشته صنعتی چه تأثیر بسزایی دارد. قدرت بی همتای کارگران در متشکل بودن و اتحاد اعتصاب کنندگان چنان لرزه بر پیکر سرمایه خواهد انداخت، که مرگ و پایان عمر سیستم سرمایه را به چشم خواهند دید. ” … اعتصاب تودهای برای نخستین بار شعور و آگاهی طبقاتی را در میان میلیونها کارگر بیدار کرده است، مثل این است که به آنها شوک الکتریکی وارد کرده باشند… تمامی توده پرولتاریا… به صورت ناگهانی و سریع به این درک رسیدهاند که آن هستی اجتماعی و اقتصادی که برای دههها در زنجیرهای سرمایهداری به طرز دردناکی متحمل میشدند، چه میزان سخت و تحمل ناپذیر بوده است. بنابراین لرزش و تزلزلی خودانگیخته و همگانی در این زنجیرها افتاده است.”(۱)