از چهلمین روز کشتار رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی، چند روز گذشته است. با این وجود جامعه هنوز عزا دار است. اگر چه مردم ایران ۴۷ سال عملکرد فاشیسم مذهبی و جنایات هولناک این رژیم و تمام ددمنشیهای آنرا با پوست، گوشت و استخوان خود حس کرده و از سر گذرانده‌اند، اما کشتار دی ماه سال جاری، چنان هولناک بود که باید آنرا در زمرهٔ یکی از غیر انسانی‌ترین اعمال رژیم‌های سرکوبگر و فاشیستی تاریخ ایران و حتی جهان به حساب آورد. در کشتار دی ماه سال جاری، جمهوری اسلامی رکورد تمام جنایات ۴۷ سالهٔ خود را پشت سر نهاد تا ثابت کند که خدای دههٔ ۶۰ هنوز زنده است و می‌تواند در ۲ روز خون چندین هزار نفر را به صورت کل جامعه بپاشد. این رژیم با نمایش جنایاتش آن هم بدون هیچ انکار و روتوشی و بخصوص برای وحشت آفرینی علیه مردم، تلاش نمود تا ثابت کند که می‌تواند به کثیف‌ترین و ضد انسانی‌ترین اعمالی که بشر تاکنون به خود دیده و ندیده است هم دست یازد.

۴۷ سال جنایات این رژیم علیه توده‌های مردم و علیه بشریت با همهٔ ارعاب همراه آن، نتوانسته است کارگران و زحمتکشان و زنان و ملیتهای تحت ستم ایران را از مبارزه و مقاومت باز دارد و به عقب نشینی وادار نماید. طبقه و نظم ارتجاعی و پوسیده حاکم بنا به ماهیت ضد مردمی خود، از توده‌های ستمدیدهٔ معترض، بیشتر از هر دشمن خارجی ترسان است، به چنین نمایش هولناکی نیازمند بود و با شقاوت تمام آنرا به اجرا در آورد. در برابر این کشتار و نمایش فجیع اما جامعه، نمایشی فوق انسانی از مقاومت و مبارزه را تاکنون از خود بروز داده است. هیبت رقص مادران و خواهران و پدران و برادران بر مزار جانباختگان و عزیزان خود، بیرحم‌ترین و خونخوار ترین حاکمان جنایتکار را هم به وحشت مرگ دچار نموده و می‌نماید. رژیم با دست زدن به جنایتی دهشتناک در ۱۸ و ۱۹ دیماه، آخرین سنگ بر گور خود را نیز آماده نموده است. اکنون همهٔ مسئله اینست که این آخرین سنگ بر گور این رژیم جنایتکار استثمارگر و چپاول پیشه، چگونه و توسط کدام گروه و طبقه اجتماعی باید بر جنازهٔ آن استوار شود. این مسئلهٔ بزرگ ما کارگران، زحمتکشان و به فقر و فلاکت کشیده شدگان است تا اینکه تجربهٔ سرنگونی رژیم دیکتاتوری و ضد بشری سلطنت پهلوی با سیطرهٔ حکومتی جنایتکارتر و ضد بشری تر دوباره تکرار نشود. همهٔ مسئله اینست که در تغییر و تحولات پیشاروی باید منافع کدام طبقه و اقشار اجتماعی در اولویت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و اخلاقی قرار گیرد. انکار نمی‌توان کرد که سرکوب و جنایت نه تنها در ۴۷ سال گذشته بلکه در تمام طول دوران رژیم سلطنتی گذشته، برای حفظ ستم طبقاتی و غارت دسترنج توده‌های کار و زحمت انجام شده است. هر ستم ملی و مذهبی و هر ستم جنسیتی و فرهنگی و حتی اخلاقی بر جامعه، زیر مجموعهٔ ستم طبقاتی و برای حفظ غارتگری طبقات استثمارگر و طفیلی جامعه و حاکمان مدافع منافع آنان انجام شده و می‌شود. باید به این روند غارت واستثمار و ستمگری پایان داد.

رژیم حاکم با سرکوب مداوم از طریق زندان و شکنجه و اعدام و کشتار در خیابان‌ها و با اشاعهٔ خرافه و فساد در جامعه تلاش می‌کند یا از تحولات و دگرگونی به سود جامعه جلوگیری نماید و یا حداقل تا آنجا که می‌تواند آنرا به تعویق اندازد. از این رو، به هر وسیله‌ای از جمله کشتار تمسک می‌جوید و به هر حیله‌ای متوسل می‌شود.

تقویت جریان سلطنت طلب، از ابتدا و بخصوص از زمانی که سرمایه از ادامهٔ وضعیت موجود و از ادامهٔ جریان ” ولایی ” ناامید گردید، در دستور کار رژیم جنایتکار قرار گرفت و برای پیشبرد این سیاست، پیش از همه، رژیم، مزدوران اطلاعاتی خود را از خارج و داخل کشور به حلقهٔ جریان سلطنت طلب فرستاد تا به تقویت این جریان بپردازند. از جانب دیگر پروپاگاند نظام سرمایه داری و ارتجاع منطقه‌ای و رژیم اشغالگر و ضد بشری اسرائیل و دیگر مرتجعین، همگی برای تقویت سلطنت‌طلبان در جهت حفظ منافع سرمایه‌داری در ایران بسیج گشتند. رژیم آدمکش جمهوری اسلامی، در مشهد، برای تفرقه افکنی در صفوف دادخواهان، نوچه‌های وزارت اطلاعات را جاوید شاه گویان و با سنگ و چماق به میان جمعیت می‌فرستند و عجیب اینکه همان‌ها به دستگیری معترضین می‌پردازند. سلطنت طلبان تمام ادبیات نتانیاهو و اینکه به هیچکس حتی به زنان بار دار و کودکان کسانی که با آنان مخالفت می‌نمایند رحم نمی‌کنند و همه را به تیر برق و چوبه‌های دار خواهند سپرد به عاریت گرفته‌اند تا چنان رعبی ایجاد نمایند که جامعه از تغییر و دگرگونی ریشه‌ای حکومت بترسد و از انقلاب اجتماعی پیشاروی و سرنگونی نظم موجود منصرف گردد.

ادبیات لمپنی اراذل و اوباش را چنان اشاعه می‌دهند که انگار جامعه نه در قرن ۲۱ که در قرون وسطی به‌سر می‌برد. از تمام ظرفیت نظام سرمایه داری علیه چپ رادیکال و ایجاد تفرقه و تشتت در میان آنان نهایت استفاده را می‌برند و از هرگونه تشکل و تحزب مستقل ممانعت به عمل می‌آورند، نه علیه استثمار و چپاولگری نظام سرمایه داری، نه علیه اعدام و نه علیه زن ستیزی مردسالارانه و نه در فاع از آزادی سیاسی مطلبی اشاعه نمی‌دهند. واپسگرایی و این دروغ بزرگ را دائماً تکرار می‌کنند که در نظام پادشاهی گذشته، همه چیز گل وبلبل بوده و بنابر این به تهدید هر کسی که خود و یا نزدیکانش در انقلاب ۵۷ شرکت کرده است می‌پردازند. انقلابی که بنیان آن، از ستم رژیم دیکتاتوری عریان سلطنتی، چپاولگری عوامل آن رژیم از طریق بست و گسترش نظم سرمایه‌داری و استثمار و نابرابری صورت گرفت. ارتجاع سلطنتی برای نفی انقلاب و مقابله با چپ جامعه، به تقویت جریان ارتجاعی مذهبی پرداخت وبرای جلوگیری از ایجاد هرگونه تشکل مستقل با خشونتی بی‌انتها، ساواک را به میدان فرستاد. در رژیم ارتجاعی و ضد بشری سلطنتی گذشته، جز خیل مرتجعین مذهبی کسی آزاد نبود و سازمان اطلاعات و امنیت در آن حکومت، خود به بازوی تبلیغاتی مرتجعین مذهبی تبدیل شده بود. درست است که رژیم فاشیستی و ضدبشری جمهوری اسلامی دست جنایت‌کارترین و غارتگرترین رژیم‌ها حتی رژیم سلطنتی را از پشت بسته است، اما، نمی‌توان شک یا انکار کرد که این رژیم ساخته و پرداخته رژیمی است که محمدرضا شاه خرافی و مذهبی، آنرا ودیعهٔ الهی می‌دانست و تماماً خود را در خدمت دین رسمی اسلام و مذهب شیعه قرار داده بود.

کارگران، زحمتکشان، رفقای مبارز، زنان ستمدیده و ملت‌های اسیر و دربند، اساس مبارزهٔ طبقه کارگر و زحمتکشان درهمهٔ جهان، ریشه در نظم طبقاتی دارد. نظمی که در آن، اکثریت مطلق جامعه باید کارکنند تا تنها اقلیتی انگل از نتیجهٔ کار آن‌ها بهره‌مند گردند. وظیفه حفظ چنین نظم نابرابر و ستمکارانه‌ای، بر عهدهٔ دولت‌هاست که با ادعاهایی از این دست که نماینده خدا یا نماینده همهٔ طبقات هستند، با توسل به تبلیغات مسموم کننده و زهرآگین و استفاده از زندان و شلاق و شکنجه و کشتار و ارتکاب هزار و یک جنایت بزرگ و کوچک، از منافع طبقه استثمارگر حاکم حراست می‌کنند.

بنابراین کشتار مردم توسط دولت‌های سرمایه داری را باید از این زاویه دید. جامعه نمی‌تواند برای همیشه و تا ابد شاهد چنین فجایعی باشد، برای نفی این فجایع، باید مبارزهٔ سازمان یافته را در اولویت خود قرار دهیم. پیش از همه باید بتوانیم بر فضای عزا داری خود چیره شویم و قد برافرازیم. پیام رقص زنان و مردان برگورهای عزیزانشان نیز همین است که زندگی و مبارزه را باید ادامه داد.

تبلیغات وسیع و زهر آگینی در جریان است که با حملهٔ امپریالیست‌ها می‌توان از این رژیم رهایی یافت و به رفاه و ترقی و تعالی رسید. دروغی که تجربهٔ تمام دخالتگریهای امپریالیستی تا کنون آنرا اثبات می‌کنند. باید بتوانیم اشاعهٔ تبلیغات جنگ طلبان را خنثی نمائیم، زیرا جنگ می‌تواند مرتجعین را علیه ما متحد نماید و سرکوب و کشتار مبارزین و زندانیان به گروگان گرفته شده توسط حاکمان مرتجع و فاشیست را موجه جلوه دهد و یا توجه جامعه را از سرکوب و کشتار به سمت جنگ منحرف نماید.

امپریالیسم آمریکا و جریان سلطنت طلب و پروپاگاندای آن‌ها شبکه‌های جریان اصلی، همچنانکه قبلاً به تجربه ثابت شده است، دوستدار آزادی مردم و آزادیخواهان نیستند. آن‌ها با هر تغییری که ستمگری و چپاول سرمایه داران و مدافعین منافع آنان یعنی حاکمان را به خطر اندازد و یا آنرا تعدیل و مهار نماید مخالف هستند. آن‌ها مداوماً بر این اصل اساسی خود تاکید می‌نمایند که “حقوق بشر” مردم ایران به آنها ربطی ندارد.

با تمام اینها نباید از استراتژی خود، یعنی سرنگونی رژیم سرمایه داری و ارتجاعی حاکم و ایجاد نظمی شورایی که منافع کارگران و زحمتکشان و همهٔ ستمدیدگان را تأمین می‌نماید، لحظه‌ای غفلت نمائیم. کارگران وزحمتکشان و تودهٔ متفرق، هیچگاه به پیروزی چشمگیری نخواهند رسید. دائماً باید هزینه‌ها را طبقهٔ ما بپردازد اما از منافع مبارزات ما غارتگران منتفع گردند. بنابر این تا آنجا که ممکن است و تا آنجا که منافع ستمدیده‌ترین اقشار و طبقات ایجاب می‌نماید، باید متحد شویم و اجازه ندهیم حکومت ستمکاران و استثمارگران غارتگر تداوم یابد. حکومت شاه و حکومت روحانیت مرتجع، حکومت غارتگران و استثمار پیشگان و مستبدین و دیکتاتورها هستند. مطمئن باشید که هردو جریان در سرکوب و کشتار ما همداستان بوده و خواهند بود.

میلیون‌ها بار گفته شده و باز باید بگوییم؛

چارهٔ ما کارگران و زحمتکشان، وحدت و تشکیلات است.

متحد شویم، سازماندهی کنیم، پیروزی از آن کارگران و ستمدیدگان است.

هستهٔ کار، نان و آزادی هوادار سازمان فدائیان (اقلیت)

 جمعه یکم اسفند ماه ۱۴۰۴

در تاریخ کشورهای جهان همیشه روزهایی وجود دارند که نشان و مشخصه مهم و بزرگی را در خود دارند و بدون شک کشور ما نیز از این قاعده مستنی نیست.

این روزهای مهم خود بیانگر شرایط و اوضاعی هستند که جامعه با آن روبرو بوده است و گاه نیز این برجستگی نشان از یک روند و فرایند را به انسان‌ها نشان می‌دهد.

آن روزی که رفقای سیاهکل از پی سالیان سیاه و دیکتاتوری سلطنتی بر علیه وضع و اوضاع موجود به پا خاستند، خود آغازی برای پایانی بودند. آغازی که در سحرگاه ۱۹ بهمن ۴۹ با خون و داغ و درفش شروع می‌شود. گرچه رفقا با عشق به زندگی بار مرگ را بر دوش گرفتند، گرچه این روند خونین و خونبار بعدازآن همچنان تداوم یافت، گرچه عاشق‌ترین زندگان دسته‌دسته به‌پای آرمان انسانی خویش در خون تپیدند، گرچه تاکنون نیز جامعه نتوانست به خواست‌هایش برسد، گرچه انقلاب به پیروزی نرسید، اما این روزهای تاریخی و درخشان به تاریخ پیوستند و هنوز از لابلای لایه‌های مبارزه طبقاتی، فریاد حق‌طلبانه و فریادهای خونین منادیان آزادی و سوسیالیسم با سیمایی درخشان بر تارک تاریخ خونبار این مرزوبوم می‌درخشند.

گرچه در شرایط کنونی دیگر تکرار این روزها دور از ذهن به نظر می‌رسد، بااین‌حال چیزی از ارزش اقدام آن رفقای گرانقدر کم نشده و نخواهد شد.

برخی در همان روزها و سال‌های بعد از حماسه سیاهکل سعی در تخطئه آن داشتند (و دارند)، اما اینان قطعاً کسانی بودند که می‌خواستند بی‌عملی خویش را لاپوشانی کنند. گرچه همان روزها نام و آوازه چریک‌های فدایی، از دیوارهای بلند اختناق و سانسور گذشت و نه‌تنها در پهنای ایران که در جهان نیز طنین گام‌های چریک‌های فدایی و فریادشان طنین‌انداز گردید.

بسیاری از همان آدم‌ها که در جُرگهٔ عافیت‌طلبان جای خوش کرده بودند، همان روزها نیز توان نگاه کردن به آغاز این روند را نداشتند و به انواع شیوه‌ها و روش‌های تسلیم‌طلبانه، بر سر آخورهای خویش، حتا قادر به تکان دادن ابروهای خود نیز نبودند. همان‌هایی که هر جا نام چریک و نام فدایی برده می‌شد، مات و مبهوت با گردن‌های آویخته و پایین، تئوری‌های سازشکارانه و ضدانقلابی گذار مسالمت‌آمیز و راه رشد غیر سرمایه‌داری را نُشخوار می‌کردند. درصورتی‌که این تئوری‌های وازده را خیلی پیش از آن وقوع انقلاب‌هایی در همان زمان جواب داده بودند.

اینان اما به حرف‌شنوی از حزب برادر بزرگ سعی در کتمان واقعیات داشتند و بعد از قیام ۵۷ نیز دیدیم که چگونه و بار دیگر همان تفکر در بزنگاه دیگری دوباره سد راه انقلاب و مبارزه شد. همان‌هایی که از زمان وقوع حماسه سیاهکل به‌اصطلاح به‌نقد آن می‌پرداختند، دیدیم که چگونه سر از آستان بورژوازی و ارتجاع درآوردند و دست در دست ارتجاعی‌ترین طیف‌های بورژوازی به ماه‌عسل رفتند. اما دیری نپایید که برای‌شان ماه‌عسل به ماه فاجعه تبدیل شد.

اکنون در آستانه سالروز حماسه سیاهکل، ضمن گرامی‌داشت یاد و خاطره رفقای جانفشانده در این روند خونین و خونبار، باید یادآور شویم که هنوز هم خطر خط سازش وجود دارد و گاه خود را در خط اصلاحات، گاه خود را در محور مقاومت و گاه در اشکال دیگر نشان می‌دهد. آن‌هایی که روزی از حماسه سیاهکل انتقاد می‌کردند و آن را عملی جدای از توده می‌نامیدند، دیدیم که خود چگونه در گرداب مبارزه طبقاتی دچار سرگیجه شدند و چه راحت و آسان و بدون واهمه به آستان‌بوسی بورژوازی رفتنند.

دیدیم که چگونه دست در دست بازجویان پای بر استخوان‌های شکسته انقلابیون نهادند و خیلی‌های‌شان مصداق صورتک‌های خندان و گریان در مقاله شدند (مقاله انعکاس مضاعف نوشته بونیفاس ترجمه رفیق حسین اقدامی).

و ماه هم اکنون وجود منحوس این صورتک‌ها را بر سر درهای ورزشگاه‌ها، کارگاه‌ها، در کوچه‌ها و قهوه‌خانه‌ها می‌بینیم. این‌ها همان مترسک‌هایی هستند که تکان و حرکت‌شان ناشی از بادهای حادثه بوده و می‌باشد و بورژوازی از این مترسکان هنوز هم برای توجیه کشتار، اختناق و خفقان بهره می‌برد. غافل از این که روزی توفان می‌روید تا این کشتزار آکنده از خیانت و جنایت را از بیخ و بن زیرورو کند و در این صورت از فریبکاران نیز کاری ساخته نخواهد بود.

هسته کارگری حمید اشرف

بهمن ۱۴۰۴

از بدو پیدایش نظام سرمایه داری و زایش خیل کارگران مزد بگیر از زهدان استبداد فئودالی ، شرایط مبارزه با ستم طبقاتی هم تغییر کرد . سطح تکامل تولید در کشورهای گوناگون ، وضعیت کشورهای متروپل ویا کشورهای تحت استعمار مستقیم و غیر مستقیم ، یا سطح استقلال نسبی کشورها از استعمار یا وابستگی مطلق آنها ، تجربهٔ مبارزات نسل‌های مبارز گذشته و میراث آنها از خدمات و خیانتها، تاثیر جهانی بر مبارزات داخلی هر کشور ، چگونگی تحولات گذشته وغیره همگی تعیین کنندهٔ تاکتیک‌ها و استراتژی مبارزات طبقهٔ کارگر ، فعالین این طبقه و دیگر زحمتکشان و ستمدیدگان بوده است . تاریخ نشان داده است که در هر جا ، اگر سطحی از آزادی و مدارا وجود داشته و سرکوبها محدودتر بوده است ، طبقهٔ کارگر و متحدین آن توانسته‌اند در مبارزه با حاکمیت سرمایه به پیشرویهای چشمگیری دست یابند  . با ایجاد تشکل‌های توده‌ای ویا با تشکیل احزاب و سازمان‌های مستقل ، به پیشرویهای چشمگیری حتی به پیروزیهایی  دست یابند . این درسی است که نیروهای هردو سو از حاکم و محکوم، به تجربه آنرا آموخته اند  و بر این اساس، اغلب حاکمان و حافظان نظم موجود ، استبداد و دیکتاتوری مطلق و لجام‌گسیخته را بر می‌گزینند تا بلکه به خیال خود، ستم و استثمار موجود و نظم مسقر را ابدی سازند .

در کشور ما پس از دیکتاتوری رضاخانی ، یعنی از شهریور ۱۳۲۰ تا مقطع کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ، ما با دوره ای نسبتا باز روبرو هستیم که طبقهٔ کارگر ایران و سازمان‌های منتسب به این طبقه می‌توانند پس از یک دورهٔ خفقان به تنفس بپردازند . متأسفانه در این دوره سیطرهٔ دیپلماسی شوروی سدی ایجاد نموده بود تا از رادیکال شدن مبارزات طبقاتی جلوگیری شود . در این دوره خیانت، چنین است که از آرمان طبقهٔ کارگر و رشد آگاهی اجتماعی و طبقاتی ، تنها به عنوان وسیلهٔ فشار دیپلماتیک و ابزار جنگ سرد استفاده شود و نه اینکه بتواند یگ گام از این حدود فراتر رود . بسیاری آگاهانه و بسیار بیشتری نا آگاه مبارزات ستمدیدگان را وجه المصالحه قرار دادند تا در مناسبات کثیف حاکمان از بالا ، آنرا قربانی نمایند و قربانی نمودند .

پس از ۲۸ مرداد ۳۲ بود که گروه گروه از افراد صادق وفعال طبقهٔ کارگر به قتلگاه برده شدند و به حبس‌های طولانی مدت محکوم و گرفتارگردیدند و سیاست بازان و سران حزب توده در خدمت جنگ سردی فرار را بر قرار ترجیح داده و حکم به ندامت دادند . به پیامد کودتا و این روند بود که نظام شاهنشاهی به کمک امپریالیسم آمریکا و سازمان جاسوسی اسرائیل سلطهٔ سیاه خود را بر کشور ما گسترده نمود . این یک ضربهٔ کشنده‌ای بود که اعتماد طبقهٔ کارگر و کل توده ها را از چپ جامعه خدشه دار نمود  و به پیامد آن ، برای سالها ، هر حرکت رهایی بخش ، یا با بی‌تفاوتی کارگران و زحمتکشان روبرو می‌شد و یا با یورش دستگاه سرکوب در هم شکسته می‌شد . وضعیت چنان بود که هر جمع مطالعاتی چند نفره برای مدتی کوتاه هم دوام نمی‌آورد. هیچ تشکل مستقل حتی مدنی ترین آنها تحمل نمی‌شد. همهٔ اینها در شرایطی بود که  در برخی نقاط جهان با هژمونی و رهبری کمونیستها زنجیرهای استعمار و حلقه‌های مستعمرات یکی پس از دیگری درهم می شکست و پاره می‌شد.  در این شرایط بود که گروه‌های کوچک رزمنده ، با مطالعه و درس آموزی از گذشته ، در جای جای میهن تشکیل گردید . ماهی سیاه ها برکه های ذهنی و اجتماعی را ترک می‌گفتند و راهی دریای مبارزه می‌شدند .  اگر تعداد کم بود اما اراده های قدرتمند، کمیت مبارزان را جبران می‌نمود. و اینچنین جان برکفان راه رهایی جامعه ، بیشتر و بیشتر همدیگر را پیدا می‌کردند. باید جو سرکوب و خفقان شکسته میشد و هراس توده ها از سرکوبگران زائل می‌گردید و مهمتر از همه باید بر عدم اعتمادی که خائنین در میان کارگران و زحمتکشان ایجاد کرده بودند فائق میگردیدند . این لازمهٔ یک از خود گذشتگی تا پای جان و ایجاد سازمانی  مانند “چریکهای فدایی خلق ” بود . رفقای ما مانند پرستوها از هر گوشهٔ ایران یکدیگر را پیدا کردند و راه را آغاز نمودند .

روز ۱۹ بهمن ۱۳۴۹ یعنی پنجاه و پنج سال پیش ، در زمستانی سخت صدای مسسلسل‌های این رفقا ، در جنگلهای سیاهکل بهمنی بزرگ ایجاد کردند که تا سال ۵۷ ، علیرغم تمام ددمنشیهای شاه و ساواک ، بزرگ و بزرگتر شد تا با کارگران و زحمتکشان به حیات آن رژیم برای همیشه پایان داد  . جنبش سیاهکل  و نام رفقای دلیر و آگاه این جنبش در تاریخ کشور ما ، نقطهٔ عطفی است که باید همیشه و همیشه در یادها باقی بماند . اینکه چرا کشور ما پس از آن همه فداکاری و از خود گذشتگی ، هنوز در چنبرهٔ دیو سرمایه داری و ارتجاع مذهبی گرفتار است و هرروز بر تعداد کسانی که به ‌جای بهره‌مندی از آزادی و عدالت و برابری ، ، به شکنجه گاه‌ها برده شده و تن هزاران هزار، آماج گلوله استثمارگران و ستمکاران قرار می‌گیرد ، داستان دیگریست که باید با مبارزاتی به ‌مراتب  آگاهانه تر و و فداکارانه تر به سر انجام تاریخی خود برسد .

ما هستهٔ کار نان و آزادی  بدینوسیله ، یاد و خاطرهٔ تابناک رفقای سیاهکل را گرامی میداریم .

یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد .

هستهٔ کار، نان،  آزادی، هوادار سازمان فدائيان( اقلیت )

یکشنبه ۱۹ بهمن ۱۴۰۴