سوئیس

علی‌اکبر صفایی فراهانی               ۳۰ فرانک

سیامک اسدیان (اسکندر)               ۴۰ فرانک

حمید اشرف                                  ۳۰ فرانک

محمد کاسه‌چی                                 ۵۰ فرانک

امیر نبوی                                    ۵۰ فرانک

دانمارک

هوشنگ احمدی ۲۰۰ کرون

دکتر نریمیسا ۲۰۰ کرون

اومانیته – ۲۰۲۲ ۲۰۰ یورو

اومانیته – ۲۰۲۲ ۲۰۰ یورو

ایران

آبان ادامه دارد ۱میلیون تومان

هلند

کتاب ۵۰ یورو

آلمان

به یاد گل‌های سرخ

فدائی جانفشان!                ۱۰۰ یورو

در این هفته وزرای کابینه رئیسی با سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های پی‌درپی کوشیدند در قبال وعده‌های کذائی که یک سال پیش به مردم داده بودند، مشتی دروغ تحویل بدهند. آن‌ها ادعا کرده بودند که اقتصاد رشدی ۸ درصدی خواهد داشت. میلیون‌ها تن مشغول به کار خواهند شد.  تا پایان سال ۱۴۰۰ نرخ تورم به ۲۰ در صد می‌رسد و سال بعد یعنی سال جاری این تورم تک‌رقمی خواهد شد. فقر مطلق هم قرار بود تا پایان اسفندماه سال گذشته ریشه‌کن شود. همچنین قرار بود اجاره‌بهای مسکن کاهش یابد و سالی یک‌میلیون مسکن تولید شود و وعده‌های پوشالی فراوان دیگر.

پاسخ آن‌ها اکنون این است: همه‌چیز به‌خوبی پیش رفته است. اوضاع اقتصادی ثبات یافته، تولید از رکود خارج شده، بیکاری کاهش‌یافته، و نرخ تورم شدیداً پائین آمده است. معاون اول رئیسی ادعا کرد: “اقتصاد کشور با مشکلاتی روبرو بود که تورم ۵۰ ساله، نا ترازی‌های مکرر و مستمر بودجه، وضعیت نامناسب بانک‌ها، کاهش ارزش پول ملی و وضعیت نامناسب سرمایه‌گذاری ازجمله این مشکلات بود. به لطف خداوند و با تلاش جدی دولت و همکاری قوای سه‌گانه شرایط سخت را پشت سر گذاشتیم و توانستیم از این وضعیت عبور کنیم.” ” هیچ نگرانی در خصوص موجودی و ذخایر کالاهای اساسی وجود ندارد و میزان اقلام پراهمیت در سبد خانوار و همچنین قیمت این اقلام در بازار از ثبات قابل قبولی برخوردار است.”

بیکاری و مسکن چه؟  آن‌هم بر همین منوال. مخبر ادامه داد: “دولت در حوزه اشتغال نیز تمامی روش‌های اشتغال‌زایی را در دستور کار خود قرار داده و برای هر یک از این روش‌ها منابع مالی و روش اجرا در نظر گرفته و در بخش مسکن نیز کارهای خوبی آغازشده است.”

سپس نوبت به سخنگوی کابینه رسید که گوی سبقت را از دیگر همکاران  خود برباید: “امروز رشد اقتصادی کشور به حدود پنج درصد رسیده است و تورم ۶۰ درصدی، حدود ۴۲ درصد شده و ۱۸ درصد کاهش تورم داشته‌ایم.” رئیس سازمان برنامه‌وبودجه هم از دیگران عقب نماند. او هم ادعا کرد: کابینه از بحران‌های متعدد مالی در سال اول عبور کرده است. حجم نقدینگی که کابینه قبلی مسببش بود، “در مسیر کاهشی قرار دارد”. فقر مطلق هم چنانچه می‌دانیم در اسفندماه سال گذشته ریشه‌کن شد!. این‌ها نمونه‌هایی از افاضات پادوان کابینه ارتجاع در یک‌سالگی آن و هفته موسوم به دولت است.

در هیچ کشوری از جهان مقامات دولتی جرئت نمی‌کنند که همچون ارتجاع حاکم بر ایران وعده‌های دروغ کذائی به مردم بدهند، به هیچ‌کس پاسخگو نباشند و سر آخر هم دروغ‌های گوبلزی در مورد پیشرفت‌ها و فتوحات خیالی تحویل مردم بدهند. اما مردم ایران وقتی‌که این دروغ‌ها را می‌شنوند، به ریش ارتجاع می‌خندند و پاسخ آن‌ها را در مبارزات خیابانی و شعارهای کوبنده خود داده و می‌دهند. اقتصاد و تبعات آن چاه جمکران و باورهای گروهی آدم‌های خرافاتی نیست که بتوان آن‌ها را فریب داد، بلکه با زندگی روزمره میلیون‌ها انسان، مرگ و زندگی مردم سروکار دارد و هرکس به وضوح می‌بیند که نه حتی ماه به ماه، بلکه روزبه‌روز شرایط مادی و معیشتی‌اش بدتر و وخیم‌تر شده است. این واقعیت دیگر حتی بر نا آگاه‌ترین مردم پوشیده نیست که در یک سال گذشته نه‌فقط اوضاع  حتی اندکی بهبود نیافت بلکه وضع از جمیع جهات وخیم‌تر و فاجعه‌بارتر شد. اما بیاییم و از میان این ادعاهای پوشالی فقط به یک نمونه آن، تورم  نظری بیندازیم که گویا  بر طبق ادعای ارتجاع، نرخ تورم در دوره یک‌ساله کابینه ۱۸ درصد کاهش داشته است!

مرکز آمار که البته هرگز واقعیت‌های را آن‌گونه که هست منعکس نمی‌کند، بلکه به جانب‌داری از دولت، آمار و ارقام قلابی انتشار می‌دهد ، در گزارشی که از نرخ تورم در سال  ۹۹ ارائه داده بود، اعلام کرد:  نرخ تورم دوازده‌ماهه منتهی به اسفندماه ۱۳۹۹ برای خانوارهای کشور به ۴ / ۳۶  درصد رسیده است.

مرکز آمار همچنین خبر داد که : نرخ تورم دوازده‌ماهه منتهی به اسفندماه ۱۴۰۰ که حدود ۸ ماه از تشکیل کابینه رئیسی در آن سال می‌گذشت،  برای خانوارهای کشور به ۲ / ۴۱  درصد افزایش یافت.  پس تا اینجا حتی بر طبق آمار رسمی خودشان، نرخ تورم نه کاهش بلکه افزایش یافت. اما کابینه رئیسی تا پایان دوره یک‌ساله‌اش بر طبق گزارش همین مرکز آمار، رکورد افزایش نرخ تورم رسمی را شکست .

نرخ تورم نقطه‌ای در تیرماه ١۴٠١ به ۵۴ درصد رسید ؛ یعنی خانوارهای کشور به‌طور میانگین ۵۴ درصد بیشتر از تیر ١۴٠٠ برای خرید یک «مجموعه کالاها و خدمات یکسان» هزینه کرده‌اند.

نرخ تورم نقطه‌ای گروه عمده «خوراکی‌ها، آشامیدنی‌ها و دخانیات» نیز به ٨۶ درصد رسید. این افزایش در مردادماه نیز همچنان ادامه داشت.

گزارش مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که نرخ رسمی تورم در مرداد ۱۴۰۱ به حدود ۴۲ درصد رسید. نرخ تورم نقطه‌ای ۲ / ۵۲  درصد اعلام شد، یعنی خانوارهای کشور به‌طور میانگین ۲ / ۵۲  درصد بیشتر از مرداد ١۴٠٠ برای خرید مجموعه کالاها و خدمات یکسان هزینه کردند.نرخ تورم نقطه‌ای گروه عمده «خوراکی‌ها، آشامیدنی‌ها و دخانیات» نیز ۴ / ۸۰  درصد اعلام شد.

این آمار رسمی به‌وضوح نشان می‌دهد که برخلاف ادعای سخنگوی دولت نه‌تنها از تورم و نرخ آن چیزی کاسته نشد، بلکه برعکس افزوده‌شد. سخنگوی دولت اما ادعا می‌کند که در طول یک سال گذشته “تورم ۶۰ درصدی، حدود ۴۲ درصد شده و ۱۸ درصد کاهش تورم داشته‌ایم.” معلوم نیست که این شیاد نرخ تورم ۶۰ درصدی را از کجا آورده است. همان‌گونه که دیدیم مرکز آمار نرخ تورم سال ۹۹ را ۴ / ۳۶ درصد و نرخ تورم سال ۱۴۰۰ را ۲ / ۴۱ درصد اعلام کرده است. نرخ رشد تورم گروه عمده «خوراکی‌ها، آشامیدنی‌ها و دخانیات» در سال ١۴٠٠ برای کل کشور ۵١,۵ درصد بود و اکنون در سال ۱۴۰۱ این عدد برای تیرماه ۸۶ درصد و در مردادماه ۴ / ۸۰ درصد اعلام‌شده است. به هرکدام از این آمارها که نگاه کنیم برخلاف ادعای سخنگوی کابینه ارتجاع، نرخ تورم نه کاهش بلکه افزایش‌یافته و اگر تورم را برحسب نیازهای معیشتی کارگران و زحمتکشان در نظر بگیریم، این نرخ تورم به‌طور واقعی هم‌اکنون به ۸۰ تا ۹۰ درصد رسیده است. این فقط از عهده پاسداران شیاد حکومت الله و اسلام ناب محمدی ساخته است که در روز روشن در مقابل چشمان مردم به آن‌ها دروغی به این بزرگی بگویند. تمام ادعاهای دیگر آن‌ها نیز از همین قماش است.

در واقعیت، مردم ایران پس از تورم دوران رفسنجانی، تورمی نظیر آنچه امروز با آن رو به رو هستند، نداشته‌اند. وقتی‌که گفته می‌شود در تیرماه یا مردادماه، هزینه گروه عمده «خوراکی‌ها، آشامیدنی‌ها و دخانیات» ۸۰ یا ۸۶ درصد در مقایسه با ماه‌های مشابه سال قبل افزایش‌یافته است، برای کارگران دستمزد بگیر که سرمایه‌داران حتی از افزایش مصوبه رسمی سال جاری در مورد آن‌ها سرباز زدند  و نیز کارگران و کارمندان دستگاه دولتی  که تنها ده درصد در سال جاری بر دستمزد و حقوق آن‌ها افزوده شد، یک فاجعه به تمام معناست. یعنی فرورفتن به اعماق فقری بی‌سابقه، حذف بسیاری از مواد غذائی ضروری از سفره کارگران و زحمتکشان و مرگ تدریجی و زودرس آن‌ها.

اما چرا تورم در این‌یک سال چنین افسار گسیخت؟ می‌دانیم که تورم دورقمی همواره جزء لایتجزای اقتصاد سرمایه‌داری ایران در تمام دوران جمهوری اسلامی و حتی در دوران رژیم سلطنتی بوده است. علت این تورم برمی‌گردد به ساختار اقتصادی سرمایه‌داری ایران، قدرت جذب محدود سرمایه در بخش مولد،  نقش درآمدهای نفتی و نوسانات آن، وجود یک دستگاه دولتی انگل چند میلیونی با هزینه‌های کلان، نبود معادل کالایی برای پولی که مدام به جریان می‌افتد، انتشار پیاپی پول کاغذی بدون آن‌که معادلی در تولید داشته باشد، توزیع بخشی از درآمد نفت از کانال زد و بندهای بوروکراسی دولت استبدادی میان سرمایه‌داران و به جریان افتادن این پول‌ها در تجارت و بورس‌بازی و رشد مداوم نقدینگی  در ابعادی حیرت‌آور و سرانجام کاهش پیاپی ارزش ریال و همراه با آن رشد نرخ تورم. اما آنچه در طول یک سال دوره زمامداری کابینه رئیسی رخ داد و عامل تشدید این تورم شد، تلاش جمهوری اسلامی برای مقابله با بحران و ورشکستگی مالی دولت از طریق انداختن بار تمام هزینه آن بر دوش توده‌های زحمتکش مردم بود. آن‌گونه که اخیراً وزیر نفت گفت: کسری بودجه دولت در ابتدای کار  کابینه رئیسی، ۴۶۰ هزار میلیارد تومان بود. کابینه و مجلس ارتجاع دست به یکی کردند تا بخشی از این مبلغ را از طریق گسترش دامنه سیاست اقتصادی نئولیبرال، آزادسازی قیمت‌ها و حذف ارز ترجیحی تأمین کنند. حذف ارز ترجیحی لااقل رقمی حدود ۲۷۰ هزار میلیارد تومان عاید دولت کرد. اما حذف این ارز از کالاهای اساسی، منجر به افزایش ۳۰۰ تا ۴۰۰ درصدی بهای آن‌ها شد. مسئله به همین‌جا خاتمه نیافت. بلافاصله تأثیرات زنجیره‌ای بر تمام کالاها و خدمات موردنیاز روزمره مردم بر جای گذاشت و بهای آن‌ها را نیز بین ۵۰ تا صد درصد افزایش داد. در همین حال، رژیم برای تأمین بخش دیگری از کسری بودجه، مقادیر کلانی نیز از بانک‌ها قرض گرفت که آن‌هم مستقیم و غیرمستقیم منجر به چاپ و به جریان افتادن اسکناس‌های بی‌پشتوانه و کاهش بیشتر ارزش ریال گردید.

در اردیبهشت‌ماه امسال بود که همتی، رئیس پیشین بانک مرکزی نوشت: « رکورد تاریخی! ‏سال۱۴۰۰چاپ پول در دولت سیزدهم ۱۴۲ هزار میلیارد تومان شد (علیرغم ادعای تسویه تنخواه دولت) ‏و شایسته کسب عنوان فوق سلطان چاپ پول گردید.»

هیچ‌گاه حجم پول در گردش به‌اندازه امروز نبوده است. یکی از ادعاهای بی‌اساس پادوهای خامنه‌ای در این چند روز این بود که نقدینگی را مهار کرده‌اند و رشد نقدینگی منفی شده است.

سخنگوی کابینه در این رابطه گفت: طی هشت سال منتهی به شهریور ۱۴۰۰ حجم نقدینگی در کشور هشت برابر شد یعنی از ۴۶۰ هزار میلیارد تومان به بیش از چهار هزار هزار میلیارد تومان رسید. اما بعد چه شد؟

به گزارش تجارت نیوز “طبق آمار بانک مرکزی، دولت ابراهیم رئیسی، سکان اداره کشور را با نقدینگی سه هزار و ۷۰۵هزار میلیارد تومان در پایان خردادماه ۱۴۰۰ در دست گرفته است. نقدینگی در یک سال پس‌ازآن با رشد ۳۷٫۸درصدی همراه شده و به پنج هزار و ۱۰۴هزار میلیارد تومان رسیده است.” این مبلغ تا تیرماه ۱۴۰۱ به ۵۲۵۰ هزار میلیارد تومان رسید. یعنی کابینه ارتجاع حدود ۴۰ درصد حجم نقدینگی هشت ‌ساله را در طول یک سال تولید کرد. روشن است که با این حجم عظیم نقدینگی و اسکناس‌های چاپ‌شده بی‌ارزش، تورم باید رکورد تمام تورم‌های کابینه‌های پیش از رئیسی را شکسته باشد.

کابینه ارتجاع  در همان حال از طریق افزایش عوارض گمرکی و مالیات‌ها تلاش کرد بخش دیگری از افلاس و ورشکستگی مالی خود را جبران کرد که آن‌هم عامل دیگری برای افزایش بهای کالاها گردید. بنابراین اگر اوضاع بر همین منوال پیش رود، همان‌گونه که تعدادی از اقتصاددان‌های خود رژیم در نامه سرگشاده‌ای پیش‌بینی کرده‌‌اند، این احتمال هست که نرخ تورم تا پایان سال جاری  حتی سه‌رقمی شود. جمهوری اسلامی که اکنون نه فقط با بحران‌های اقتصادی و مالی، بلکه با بحران‌های متعدد در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی نیز مواجه است، تمام امید خود را به احیای برجام و افزایش درآمدهای حاصل از فروش نفت و مشتقات آن بسته است، اما این نیز چاره ساز حل بحران‌های ژرف موجود نیست. درآمدهای کلان نفتی سال‌های گذشته نیز نتوانست رژیم را از مخمصه بحران‌های لاینحل نجات دهد.

اقتصاد سرمایه‌داری ایران نه راه گریزی از تورم‌های دورقمی خواهد داشت و نه غلبه بر رکود. تجربه ۴۳ سال دوران موجودیت جمهوری اسلامی به‌وضوح این واقعیت را در بحران مستمر رکود- تورمی این سال‌ها نشان داده است. راه علاجی بر این بحران  و عواقب فاجعه‌بار آن برای توده‌های زحمتکش مردم ایران، جز سرنگونی نظم سرمایه‌داری حاکم از طریق یک انقلاب اجتماعی کارگری وجود ندارد. مادام که این تحول رخ ندهد، کارگران و زحمتکشان از تبعات وحشتناک بحران اقتصادی رکود- تورمی نجات نخواهند یافت و روز به روز شرایط معیشتی آن‌ها وخیم‌تر و فاجعه‌بارتر خواهد شد.

متن کامل نشریه کار شماره ۹۸۵  در فرمت پی دی اف:

شباهنگام، در آندم که بر جا درّه‌ها چون مرده‌ماران خفتگانند؛

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرَم یادآوری یا نه، من از یادت نمی‌کاهم؛

ترا من چشم در راهم،

سال ۶۵ در حیاط یکی از بندهای زندان اوین نشسته بودیم و حسین برای اولین بار این ترانه را با صدای زیبای‌اش برای من و حمید خواند و گفت “این را تازه یاد گرفتم”. بعد از گذشت این همه سال این شعر و ترانه هم‌چنان مرا به یاد او می‌اندازد و تمام وجودم را عشق فرا می‌گیرد و البته از سوی دیگر تنفر و خشم. عشق به رفقای رفته‌ام و تنفر و خشم از کسانی که او و بی‌شمارانی مانند او را به دار آویختند. ما ماندیم که بجنگیم. ما ماندیم که از خشم و تنفر ما آتشی بپا شود، خشم و تنفری که امروز میلیون‌ها انسان در کشور آن را در وجودشان حس می‌کنند.

حسین ملا طالقانی یک فدایی بود، فدایی‌وار زیست و فدایی‌وار در تابستان ۶۷ سر به دار شد، هم‌چون دیگر گل‌های سرخ فدایی که لب فرو بستند، کابل و قپونی را تحقیر کردند، سلول‌ها را پشت سر گذاشتند و با سری افراشته چشم بر هم نهادند. آن‌ها همه قهرمانان ما بودند و هستند، قهرمانانی واقعی و نه خیالی. قهرمانانی که با هم زندگی کردیم، با هم بزرگ شدیم، با هم رشد کردیم، عاشق شدیم و عاشق ماندیم. او تنها یکی از آن همه گل‌های سرخ فدایی بود. گل‌های سرخی که نمی‌توان و نباید یادشان را فراموش کرد و ما هم‌چنان چشم در راه‌ هستیم.

و هنوزم قصه بر یاد است

وین سخن آویزه‌ی لب:

“که می‌افروزد؟ که می‌سوزد؟

چه کسی این قصه را در دل می‌اندوزد؟”

در شب سرد زمستانی

کوره خورشید هم، چون کوره‌ی گرم چراغ من نمی‌سوزد

آن‌ها که بلندترین قله‌های انسانیت را با ایمانی خلل‌ناپذیر فتح کردند، در پیمودن این راه تردید نکردند، حتا به قیمت جان‌شان، چرا که باور داشتن به سبزی زندگی، باور داشتن به سوسیالیسم و باور داشتن به آزادی.

سعید سلطان‌پور یکی از همان گل‌های سرخ فدایی بود، یکی از آن گل‌های عاشق که رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی با وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها سعی کرد او را بشکند، با این امید واهی که شاید بتواند او را به تلویزیون بیاورد تا علیه خود، علیه سازمان‌اش سخن بگوید. اما سراینده‌ی “جهان کمونیست” و “آفتابکاران جنگل”، کارگردان و نویسنده “عباس‌آقا کارگر ایران ناسیونال”، خود شد “جهان کمونیست” دیگری.

«جهان» شکنجه شکن

«جهان» شکست ناپذیر

«جهان» کمونیست

با دو قفل بسته خون

در شکنجه گاه

قفلی در دهان

قفلی در چشم

دستبند جمهوری بر دست

چکمه جمهوری بر سینه

مشت جمهوری

در فک های خونین “جهان”

کلید کهنۀ کلت

در کام

کلید کهنه تفنگ

بر پلک

گلوله‌ای در دهان

گلوله‌ای در چشم

در سردخانه پزشک قانونی

سند جنایت جمهوری

در تکه‌های یخ.

و این‌گونه زندگی و مرگ سعید به جاودانه‌ترین اثر او تبدیل شد.

نعمت‌ ‌باشخور معلم ۲۵ساله بندرعباس، یکی دیگر از آن سروهای ایستاده بود که کابل‌ها و شکنجه‌گران را تحقیر کرد، طوری که یکی از زندانبانان در برابر زندانیان از او به عنوان “کمونیست کبیر” نام برد که “هر چه شکنجه‌اش کردیم، هر چه کابل زدیم، لب باز نکرد”. نعمت را می‌گویم همان که به دستور مصطفی پور محمدی وزیر کابینه حسن روحانی، برای عبرت دیگران در یکی از میدان‌های شهر جسدش را آویختند. نعمت آموزگار کودکان بندرعباس، فدایی‌وار ایستاد و فدایی‌وار رفت. مرگ او هم‌چون زندگی‌اش برای ما بازماندگان درس و “عبرتی‌ست” از پایداری و اراده‌ای خلل‌ناپذیر.

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنی‌ست

منصور اسکندری یکی دیگر از همان گل‌های سرخ فدایی‌ست که در زندان سربدار شد. منصور هم کابل و شکنجه‌گران حکومت پادشاهی را تحقیر کرد و هم کابل و شکنجه‌گران حکومت دینی را. در سال ۶۰ و قبل از دستگیری به یکی از نیروهای تحت مسئولیت‌اش گفته بود: “ما رفتنی هستیم و شما باید پرچم سرخ فدایی را برافراشته نگاه دارید”. یک‌بار که سیانورش را همراه نداشت، مورد انتقاد رفقای‌اش قرار گرفت که با همان سادگی و شور رفیقانه‌ی همیشگی‌اش پاسخ داد: “رفقا مطمئن باشید که من مقاومت می‌کنم” و همین طور هم شد. پزشکی که در زندان‌های شاه، براساس وظیفه‌ی پزشکی‌اش لاجوردی جلاد را هم معالجه کرد ولی در زندان‌های جمهوری اسلامی در حضور و با فرمان همان لاجوردی جلاد، منصور را به شدیدترین شکلی شکنجه کردند تا او را بشکنند. او همان ماهی سیاه کوچولو بود که راهی پرخطر را آگاهانه انتخاب کرد، راهی که پایان‌اش می‌توانست به مرگ زودهنگام‌اش منتهی گردد. “مرگ خیلی آسان می‌تواند الان به سراغ من بیاید، اما من تا می‌توانم زندگی ‌کنم نباید به پیشواز مرگ بروم. البته اگر یک وقتی ناچار با مرگ روبرو شدم که می‌شوم مهم نیست. مهم این است که زندگی یا مرگ من چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد”. و این گونه منصور به خیل رفقای جانفشانده و تمامی مبارزان آزادی و سوسیالیسم پیوست، هم‌چون رفقایی که در حکومت پادشاهی جان فشانده بودند و هم چون رفقایی که در حکومت دینی جان فشاندند.

نگاه کن
چه فروتنانه بر درگاهِ نجابت به خاک می‌شکند
رخساره‌یی که توفان‌اش
مسخ نیارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه‌ی تو به خاک می‌افتد
آن که در کمرگاهِ دریا
دست حلقه توانست کرد.

نگاه کن
چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد
آن که مرگش میلادِ پُرهیاهای هزار شهزاده بود.

سوزان نیکزاد یکی دیگر از همان گل‌های سرخ فدایی‌ست که قهرمانانه، در سیاه‌چال‌های جمهوری اسلامی سر بدار شد. سوزان فدایی‌وار زیست و فدایی‌وار رفت. رفیقی که با او دستگیر شده بود درباره‌ی سوزان نوشت: “یک زندانی را با برانکارد دستی آوردند و در کنار من خواباندند، پاهایش که از زیر پتو بیرون بود باندپیچی و خونی بود، دستانش، پیشانی و سر و صورتش! و بر باندپیچی روی بینی‌اش هنوز خون تازه بود، سوزان بود! از زیر پتو دستش را گرفتم، به زور لبخند کوچکی زد، با حالتی که به نظر می‌رسید به سختی حرف می‌زند پرسید: “تویی …؟!” پچ پچ کنان گفتم: “آره، آروم، اینا اینجان!” با صدای بلندتری گفت: “نتونستند چیزی از من در بیارند! نگفتم، نتونستند!”

سوزان در مدت کوتاهی که در زندان بود با روحیه‌ای بالا و تعرضی با بازجوها و زندانبانان برخورد می‌کرد، به‌گونه‌ای که شجاعت‌اش هم‌بندی‌های‌اش را تحت‌تاثیر قرار می‌داد. سوزان که پرستار بود در داخل بند نیز با مهربانی تمام از زخمی‌ها مراقبت می‌کرد. روزی که نام این گل سرخ عاشق را برای اعدام از بلندگو خواندند، همگی را در آغوش گرفت و بوسید و با قامتی استوار و قلبی سوزان به پیشباز مرگ رفت.

قسم خوردم بر تو من ای عشق

که جان بازم در رهت ای عشق

نیارزد جان در رهی والا

که ناچیز است هدیه‌ای عشق

ترانه سرودی که سوزان بسیار دوست‌اش می‌داشت و بالاخره در راه آن عشق، جان فشاند.

نفیسه ناصری، همان نسترن پرشور و عاشق که بعد از ضربات سال ۶۰ و به خون خفتن بسیاری از کادرهای سازمان، فداکارانه و یا بهتر بگوییم فدایی‌وار با تلاشی خستگی‌ناپذیر نقشی پُر رنگ در سازماندهی کمیته کارگری سازمان داشت، یکی دیگر از آن گل‌های سرخ فدایی‌ست که شکنجه‌های وحشیانه را به جان خرید، لب فرو بست و سربدار شد. او هنگام دستگیری از سیانور استفاده کرد اما مزدوران رژیم به سرعت با شستشوی معده‌ و رساندن‌اش به بیمارستان او را زنده نگاه داشتند تا در زیر شکنجه به اسرار نسترن پی برند. اما قامت بلند نسترن ما، نسترن فدایی بسیار بلندتر از شکنجه و قپانی بود، بسیار بلندتر.

حکایت آن است که رفیق و همرزم او، زهرا بهکیش نیز سرنوشتی مشابه‌‌ نسترن داشت، اشرف سازمان ما را می‌گویم سازمانده برجسته کمیته محلات سازمان، همسر رفیق فدایی سیامک اسدیان، و خواهر رفقای فدایی کاظم، محسن ، محمدعلی و زنده یاد محمود بهکیش. همان اشرف صادق و بی‌پروایی که رفقای همرزم‌اش شیفته‌ی او بودند. حکایت آن است که او نیز پس از استفاده از سیانور توسط مزدوران رژیم زنده نگاه داشته شد، تا این‌که در زیر شکنجه به خیل گل‌های سرخ عاشق و جان‌فشان پیوست.

من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه گرم و سرخ
احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگ زای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین

اکبر مسلم‌خانی و علی اشترانی دو گل سرخ عاشق بودند که تنها ۸ ماه پس از دستگیری در فروردین سال ۶۲ سربدار شدند. اکبر کارگر کفاش بود و علی دبیر ریاضیات. علی با اکبر که به دلیل تنگدستی و فقر نتوانسته بود تحصیلات‌اش را ادامه دهد، آثار مارکسیستی را مطالعه می‌کرد و در صورت لزوم توضیح می‌داد. دو رفیق، دو همرزم، دو گل سرخ فدایی که همراه با دیگر رفقای‌شان در یک روز بهاری سربدار شدند و داغ و درفش روزهای بازجویی را در قامت سروی ایستاده طی کردند. موقعی که نام اکبر را برای رفتن به جوخه اعدام خواندند، اکبر کاپشنی پوشید و گفت: “موقع اعدام نمی‌خواهم اگر سرد بود بلرزم و آن‌ها فکر کنند ترسیده‌ام”.

یکی از ترانه‌های مورد علاقه اکبر ترانه “طوفان” با صدای مرضیه بود.

می روم و می بَرَمَت به کام توفان

تا که یکسان بُگذرد آب از سر ما

می سِپُرَم دست تو را به دست هجران

تا که با هم تیره گردد اختر ما…

نسرین و شهلا کعبی دو گل سرخ فدایی بودند که در زندان‌های کردستان کوتاه مدتی پس از دستگیری در بی‌دادگاهی که خلخالی جلاد “حاکم شرع” آن بود به اعدام محکوم شده و این‌گونه به خیل جان‌فشاندگان فدایی پیوستند. جرم‌شان، جرم دو خواهر، دو پرستار، دو گل سرخ عاشق، مداوای مجروحان بود. وقتی که این دو گل سرخ فدایی را به جوخه اعدام برده بودند. نسرین خواهر جوان‌تر خواست که چشم‌اش را نبندند، اما شهلا گفت: “چشم من را ببندید”. مزدوری که چشم شهلا را می‌بست به طعنه گفت: “بس تو ترسیده‌ای” که شهلا جواب داد: “نه نمی‌خواهم مرگ خواهرم را ببینم”. این جا بود که نسرین هم خواست تا چشم‌اش را ببندند.

باید که دوست بداریم یاران
باید که چون خزر بخروشیم
فریادهای ما اگر چه رسا نیست
باید یکی شود
باید تپیدن هر قلب اینک سرود
باید سرخی هر خون اینک پرچم
باید که قلب ما
سرود و پرچم ما باشد

قاسم سیدباقری یکی دیگر از همان گل‌های سرخ عاشق است که در زندان حکومت اسلامی هم‌چون زندان پادشاهی، فدایی‌وار ایستاد و لب باز نکرد. قاسم رفیقی خستگی‌ناپذیر بود که پس از انشعاب بزرگ سال ۵۹ به دلیل کمبود کادر سازمانی مسئولیت‌های بسیاری را یک تنه بر دوش کشید، فدایی وار زیست و فدایی‌وار سربدار شد. رفیقی خوش‌طبع و در عین‌حال سخت‌کوش، یک فدایی که در شهریور ۶۰ دستگیر و تنها در کمتر از یک ماه پس از شکنجه‌هایی تا سرحد مرگ، به جوخه‌ی اعدام سپرده شد.

نازلی سخن نگفت؛

چو خورشید

از تیره‌گی برآمد و در خون نشست و رفت

نازلی سخن نگفت

نازلی ستاره بود

یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت…

نازلی سخن نگفت

نازلی بنفشه بود

گُل داد و

مژده داد: “زمستان شکست”

و

رفت…

نبی‌ جدیدی، همان گل سرخ عاشق که در زیر شکنجه، در اثر بی‌شمار کابل‌هایی که در شکنجه‌گاه‌های اسلامی بر پاهای او فرود آمده بودند، انگشتان هر دو پای‌اش را از دست داده بود. برای همین هم ناخن‌های پای‌اش به صورت عمودی رشد می‌کردند و نبی نمی‌توانست حتا دمپایی معمولی را بپوشد. او برای آن که بتواند دمپایی به پا کند، می‌بایست قسمت بالای دمپایی را مقداری کوتاه کند. نبی آبان ۶۱ دستگیر شد و در اول ماه مه سال ۶۲ در برابر جوخه‌های آتش مزدوران سرمایه قرار گرفت. روزی که او را برای اعدام می‌بردند، به هم اتاقی‌های‌اش گفت: “چه خوب که در چنین روزی اعدام می‌شوم”.

و من آن روز را انتظار میکشم

حتا روزی

که دیگر

نباشم

حمیدرضا نصیری رفیقی موقر، آرام، متین و استوار و صد البته بسیار دوست داشتنی. حمید در تمام سال‌های زندان‌ به آرمان‌های فدایی، سوسیالیسم و آزادی، عمیقا وفادار ماند و حتا در زندان نیز از مبارزه برای آرمان‌هایش لحظه‌ای باز نایستاد، از اتاق‌های شکنجه تا ۷ شهریور سال ۶۷ که در زندان گوهردشت سربدار شد. حمید آن گل سرخ عاشق، آن فدایی محبوب رفقا و هم بندیان‌اش در ۷ شهریور با سری افراشته خاورانی شد؛ همان‌طور که پیش از او، برادرش عبدالرضا نصیری و ده‌ها تن دیگر از اقوام‌اش که در مبارزه با حکومت پادشاهی و اسلامی خون‌شان آذین بخش پرچم سرخ سازمان شده بود، با سری افراشته به خیل جان‌فشاندگان فدایی پیوسته بودند.

من این گُل را می‌شناسم

رها کنید مرا، رها کنید شانه و بازویم

رها کنید مرا تا ببینم

من این گُل را می‌شناسم

من با این گُلِ سرخ در قهوه خانه‌ها نشسته‌ام

من به این گُلِ سرخ درمیدان راه‌آهن سلام داده‌ام

آ……..ی

من این گُل را می‌شناسم

درست ۳۴ سال پیش در چنین روزهایی، در تابستان گلگون ۶۷، طناب دار بر گردن زیبای بسیاری از آن گل‌های سرخ عاشق انداخته شد و چشم‌های درخشان‌شان برای همیشه بسته شد. آن‌ گل‌های سرخ فدایی به رغم عشق به زندگی، راهی را به ناگزیر برگزیدند که پیش از آن بی‌شمار فداییان دیگر در دو حکومت جنایتکار سرمایه‌داری، حکومت پادشاهی و حکومت دینی برگزیده بودند. گل‌های سرخ عاشقی که در خاوران‌های ایران آرمیدند. خاوران‌های همیشه زنده.

دستهایم را در باغچه می‌کارم

سبز خواهم شد، میدانم، میدانم، میدانم

محسن رجب‌زاده، اسدالله پنجه‌شاهی، هاشم عادل مشهدی‌سری، همایون آزادی، کیوان مصطفوی، جهانبخش سرخوش، کیومرث منصوری، مجید ایوانی، محمدرضا حاجی‌خانی، منصور توسلی، غلام خوشنام، مجید ولی، جهانگیر نوری، علیرضا صمدزاده، ماشاالله محمد حسینی، بهزاد عمرانی، مسعود باختری، محمود قاضی، نبی عباسی و…، نام بردن از آن‌ها چقدر سخت است، هر کدام از این نام‌ها با خود هزاران سخن ناگفته دارد. همه‌ی آن‌ها که به زندگی عشق می‌ورزیدند، به آرمان‌های‌شان، به رفقای‌‌شان، به پدران و مادران‌شان، به همسران و کودکان‌شان، به آزادی و سوسیالیسم. آن گل‌های سرخ عاشق که برای همیشه قلب‌سرخ‌شان از تپش باز ایستاد اما هزاران خاطره از مقاومت و مبارزه از خود برجای گذاشتند، خاطراتی که هزاران انگیزه برای ادامه راه‌شان برای ما به یادگار ماند.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

موجیم که آسودگی ما عدم ماست

پی نوشت:

در متن از اشعار نیما یوشیج، احمد شاملو، سعید سلطانپور، فروغ فرخزاد، خسرو گلسرخی و صائب تبریزی بهره برده شده است.

متن کامل نشریه کار شماره ۹۸۵  در فرمت پی دی اف:

جمهوری اسلامی از جمله رژیم های نادری است که در سرکوب و کشتار، و مفاسد سیاسی، اقتصادی و اجتماعی سرآمد همه نظام های جهان است. در سرکوب، مقام اول را دارد. در اعدام، بالاترین تعداد را به نام خود ثبت کرده است. در کشتارهای خیابانی، از تمامی کشورهای جهان پیشی گرفته است. در مقام دزدی و اختلاس و فساد، هیچ رژیمی به گِردش نمی رسد. در یک کلام، همه آن فساد و کشتار و پلشتی هایی را که نظام های جهان همه با هم دارند، جمهوری اسلامی یکجا دارد.

از میان مجموعه ده ها پلشتی جمهوری اسلامی، یکی هم فساد سیاسی – اقتصادی است که دیرگاهی است تمام تار و پود رژیم را فرا گرفته است. فسادی ناعلاج و ساختاری که هر چند وقت یکبار به دلیل رقابت های رانت خواران رنگارنگ حکومتی گوشه ای از نوک قله این کوه فساد آشکار و رسانه ای می شود. گزارش ۳۰۰ صفحه ای مجلس ارتجاع اسلامی در مورد اختلاس ۹۲ هزار میلیارد تومانی در مجتمع فولاد مبارکه اصفهان از جمله جدیدترین مورد نمایش نوک قله کوه فساد در جمهوری اسلامی است. فساد بزرگی که در گزارش مجلس از آن صرفا به عنوان “تخلف” یاد شده است.

به گزارش خبرنگار مهر، مجلس شورای اسلامی پس از سه سال تحقیق و تفحص، سرانجام روز سه شنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۱ با  ۱۶۸ رای موافق، ۱۳ رای مخالف و ۴ رای ممتنع از مجموع ۲۱۲ نماینده حاضر در صحن علنی با ارجاع گزارش تحقیق و تفحص از فولاد مبارکه اصفهان به قوه قضائیه موافقت کرد. گزارشی که ابتدا با واکنش مثبت ابراهیم رئیسی مبنی بر محاکمه همه “متخلفان” این پرونده مواجه شد، اما وقتی سر و صدای این بی آبرویی نظام در رسانه ها بالا گرفت، از موضع خود عقب نشینی کرد و به تاسی از خامنه ای و اعلام اینکه نظام از هرگونه فساد سیستماتیک بدور است، محاکمه افشاکنندگان این سند را به قوه قضائیه توصیه کرد.

دزدی و فساد و رانت خواری های صورت گرفته در مجتمع فولاد مبارکه اصفهان نه اولین مورد از فساد نهادینه شده در جمهوری اسلامی است و نه آخرین آن خواهد بود. آنچه فساد فولاد مبارکه را از دیگر موارد پیشین متمایز کرده است، همانا میزان بالای رقم دزدی و اختلاس، و سهم بری نهادهای وابسته به خامنه ای از این رانت خواری بزرگ است.

بر اساس گزارش کمیسیون تحقیق و تفحص مجلس ارتجاع که با بیش از ۳ هزار سند و تشکیل ۱۲۰۰ پرونده در صحن علنی مجلس رونمایی شد، یک بار دیگر بی آبرویی و فساد ساختاری و سازمان یافته در مجموعه نهادهای حکومتی از پشت پرده کتمان و پنهان کاری جمهوری اسلامی به سطح رسانه ها کشیده شد و بار دیگر عمق فساد حاکم بر کل رژیم تبهکار حاکم بر ایران در معرض دید توده های مردم قرار گرفت. دزدی، رانت خواری و فسادی که این بار فقط مرتبط به یک شخص یا یک گروه معین نبود، بلکه دست کم رد پای مجموعه ای از نهادهای دولتی و حکومتی وابسته به خامنه ای نیز در این فساد کلان ۹۲ هزار میلیارد تومانی آشکار شد.

مجتمع فولاد مبارکه اصفهان، اگرچه به ظاهر یک مجتمع خصوصی است، اما ساز و کار این مجتمع بزرگ صنعتی به جهت مدیریتی صددرصد دولتی است و مدیرعامل و تمامی مدیران اصلی آن دست کم طی سال های گذشته جملگی از طرف دولت منصوب و تعیین و تکلیف شده اند.

این مجتمع صنعتی، با بیش از۲۸۰۰ تامین کننده و بیش از هزار مشتری بزرگ و ایجاد بیش از ۳۵۰ هزار شغل مستقیم و غیر مستقیم، سهمی ۵ درصدی در تولید ناخالص داخلی بخش صنعت کشور دارد.  روشن است شرکتی با چنین حجمی از تولید و سرمایه گذاری های کلان همواره محل نزاع جناح های حکومتی برای تسلط بر این مجتمع بزرگ صنعتی بوده است. فولاد مبارکه با چنین ویژگی های منحصر به فرد، برای مدیران دولتی و نهادهای حکومتی همواره مانند درخت پر ثمری بوده است که به یمن فساد ساختاری حاکم بر جمهوری اسلامی، هر یک از جناح های حکومت با دزدی و اختلاس از این خوان نعمت بهره برده اند.

از این رو، علت رونمایی فساد ۹۲ هزار میلیارد تومانی فولاد مبارکه را باید به حساب نزاع درونی جناح های حاکمیت گذاشت که در این بازه زمانی رقابت برای حذف رقیب و تسلط بر این خوان نعمت شتاب گرفته است. اگرچه هدف اولیه مجلس ارتجاع در رونمایی از این فساد چندین و چند ساله، تصفیه حساب با دولت قبلی بوده است، اما در عمل بار دیگر، فساد ساختاری نظام در معرض دید عموم قرار گرفت. فسادی بزرگ که منجر به رسوایی و بر آبرویی کل نظام شد. تا جاییکه خبرگزاری فارس – وابسته به سپاه پاسداران – ضمن اعتراف قطره ای به وجود فساد ساختاری در جمهوری اسلامی نوشت: “به طور قطع وجود ساختار دولتی در ساختار سهامداری این شرکت و دست باز دولت در انتخاب مدیران این مجموعه ها، مهمترین گلوگاه ایجاد فساد است”.

قرار گرفتن نام عظیمیان، مدیر عامل دولتی این مجتمع صنعتی در راس این فساد ۹۲ هراز میلیارد تومانی و ذکر اسامی مجموعه ای از نهادهای حکومتی که مستقیم و غیر مستقیم از این اختلاس و رانت خواری بزرگ سهمی برده اند، جملگی تاییدی بر گسترش فساد در ارکان حکومت و کشیده شدن آن به خیمه گاه خامنه ای است.

“توزیع ۵۴ هزار میلیارد تومان رانت در طی سال های ۹۷ تا ۹۹ که منجر به تضییع حقوق مشتریان نهایی و سهامداران گرید، شناسایی هزار میلیارد سود از بازارگردانی فولاد، درست در زمانی که کل بورس ریزشی بود، اخذ ۱۴۷ میلیارد تومان از پول فولاد برای تاسیس یک شرکت هواپیمایی شخصی، خرید خودروهای خارجی، تخلف ۷ هزار میلیارد تومانی در حوزه بورس و سرمایه گذاری، پرداخت ۴۱۷ میلیون تومان به افراد تاثیرگذار در انتشار توییتر برای آنچه “جوسازی علیه تحقیق و تفحص مجلس” خوانده شد، پرداخت ماهانه ۶۰ میلیون تومان به مشاورانی که در استان دیگری غیر از اصفهان سکونت داشتند و خدماتی ارایه نمی دادند و نیز پرداخت نجومی بیش از صد میلیون تومان ماهیانه به بعضی مدیران این مجتمع که منجر به اختلاف زیاد دریافتی بین کارکنان شرکت و همچنین بین کارمندان فولاد مبارکه با سایر اقشار جامعه گردیده است”، از جمله مواردی از “تخلفات” مجتمع فولاد مبارکه است که در گزارش تحقیق و تفحص مجلس به آن اشاره شده است. برای نمونه، طبق مصوبه هیات مدیره در سال های ۹۷، ۹۸ و ۹۹، حقوق ماهانه عظیمیان، مدیرعامل فولاد مبارکه می بایست به ترتیب ۱۸.۹، ۲۳.۶ و ۳۰ میلیون تومان می بود، اما محاسبات نشان می دهد دریافتی وی در هر ماه حدود ۸۵ میلیون تومان بوده است.

با این همه، آنچه این اختلاس و رانت خواری جدید را در افکار عمومی برجسته کرد، ابتدا رقم بالای فساد فولاد مبارکه در مقایسه با موارد پیشین بود و سپس واریز شدن مبالغ هنگفتی از این دزدی و فساد و رانت خواری در وجه موسسات دینی و نهادهای وابسته به خامنه ای است. پرداخت یک میلیارد و ۴۴۰ میلیون تومان در وجه دفاتر ائمه جمعه و ستاد اقامه نماز جمعه، ۹۵۰ میلیون تومان در وجه حوزه علمیه و پرداخت ۵ /۲ میلیارد تومان به اداره اطلاعات اصفهان و نیز پرداخت ۲۲ میلیارد تومان به صدا و سیما بدون هیچ قراردادی جهت سرپوش گذاشتن بر این فساد و رانت خواری، از جمله مواردی هستند که در گزارش فوق به آن اشاره شده است.

همانطور که گفته شد، دزدی و فساد و رانت خواری در جمهوری اسلامی است مسئله دیروز و امروز نیست و این پدیده ریشه در ساختار فاسد نظام سیاسی حاکم بر ایران دارد. اختلاس های از این دست، ابتدا در سال ۱۳۷۱ با رقم ۱۲۳ میلیارد تومانی پرونده اختلاس فاضل خداداد و محسن رفیق دوست از پرده برون افتاد و اکنون به رقم ۹۲ هزار میلیارد تومانی مجتمع فولاد مبارکه اصفهان رسیده است. فسادی ساختاری که دیرگاهی است تمام تار و پود نظام را فرا گرفته و هر بار هم که یکی از این فسادها رسانه ای می شوند، خامنه ای با وقاحت تمام بر “پاکدست بودن” نهادهای حکومتی تاکید کرده و خواستار “پایین کشیدن فتیله” افشاگری در مورد اینگونه فسادهای حکومتی شده است.

افشای نمونه هایی از دزدی و فساد و رانت خواری های رایج در جمهوری اسلامی که دست کم طی همین یک دهه گذشته در رسانه ها بازتاب عمومی یافته اند، جملگی تاییدی بر روند صعودی ارقام  فساد و رانت خواری، و سیر رو به گسترش آن در هیات حاکمه ایران است.

اختلاس ۳ هزار میلیارد تومانی مه آفرید خسروی و محمود خاوری رئیس کل بانک ملی ایران(تابستان ۱۳۹۰) که محمود خاوری در پایان همین سال به صورت قانونی از کشور خارج شد و اکنون در کانادا مشغول خوشگذرانی است، ولی مه آفرید خسروی اعدام شد. افشای پرونده “املاک نجومی” قالیباف در شهرداری تهران (سال ۹۷) یک نمونه دیگر است که به رغم همه شواهد و اسناد موجود در مورد این اختلاس و دزدی کلان، ارتقا مقام یافت و اکنون بر صندلی ریاست مجلس ارتجاع اسلامی نشسته است. افشای اختلاس و رشوه خواری چند هزار میلیارد تومانی اکبر طبری(سال ۹۸) از فساد حاکم بر قوه قضائیه پرده پرداری کرد. کسی که به مدت ۲۰ سال معاون اول اقتصادی قوه قضائیه بود، اما بر بستر فساد ساختاری حاکم بر جمهوری اسلامی طی ۲۰ سال با مصونیت قضایی به اختلاس و رشوه خواری خود ادامه داد. افشای نوار صوتی مربوط به اختلاس ۸ هزار میلیارد تومانی بنیاد تعاون سپاه پاسداران (بهمن ماه ۱۴۰۰)، که دراین نوار صوتی محمد علی جعفری فرمانده وقت سپاه پاسداران و صادق ذوالقدرنیا، معاون سابق اقتصادی و سازندگی سپاه پاسداران در مورد دست داشتن قاسم سلیمانی در این اختلاس بزرگ صحبت کرده اند، گنداب فساد نهادینه شده در سپاه پاسداران را آشکار کرد. اختلاس هایی که با گذشت زمان مدام بزرگ و بزرگ تر شده اند و اکنون به رقم ۹۲ هزار میلیارد تومان در مجتمع فولاد مبارکه اصفهان رسیده است.

پوشیده نیست، ماجرای دزدی و اختلاس و فساد در جمهوری اسلامی، بویژه در درون نهادهای حکومتی، مسئله دیروز و امروز نیست و هرگز هم پایان نخواهد یافت. فساد در جمهوری اسلامی امری ساختاری و نهادینه شده است. در این میان اما آن دسته از نهادهای حکومتی که زیر نظر خامنه ای قرار دارند، از آنجا که از هرگونه کنترل و بازرسی حتی توسط همان مجلس ارتجاع اسلامی هم معاف شده اند، طبیعتا بیش از نهادهای دیگر به فساد و دزدی و اختلاس آلوده اند. فساد ساختاری که با موجودیت نظام جمهوری اسلامی گره خورده است و با بودن این نظام هرگز پایانی برای آن متصور نیست. لذا، پایان دادن به این همه دزدی و فساد و اختلاس، و جلوگیری از غارت و چپاول ثروت و منابع عظیم کشور توسط مشتی دزد و فاسد و تبهکار جز از طریق سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و استقرار حاکمیت شورایی کارگران و زحمتکشان ممکن نیست.

متن کامل نشریه کار شماره ۹۸۵  در فرمت پی دی اف: