
ضرورت کمک مالی و حمایت پزشکی، دارویی
در سراسر جامعه، بویژه در بلوچستان و کردستان
همراه با گسترش جنبش انقلابی، جمهوری اسلامی شهرهای مختلف ایران را بویژه در بلوچستان و کردستان به خاک و خون کشیده است. خانههای مردم ویران شده و بسیاری از ساکنین آن از امکانات حداقل زندگی عادی محروم شدهاند. مزدوران رژیم، زخمیها را از بیمارستانها و مراکز درمانی میربایند و یا مانع درمان آنها میشوند و عملاً آنها را به قتل میرسانند. علاوه بر این، بسیاری از فعالین جنبش که هزینه زندگی خانواده خود را تأمین میکنند، هم اکنون در زندانها هستند.
انسانهای شریف و آزادیخواه
از هر امکانی که میشناسید و یا از طریق رابطین معتبر، کمکهای مالی خود رابه فعالین و آسیب دیدگان جنبش انقلابی برسانید. از مراکز خدمات پزشکی در سراسر جامعه و مراکز معتبر و جهانی خارج از کشور بخواهیم که امکانات دارویی و خدمات پزشکی را در اختیار زخمیشدگان و آسبب دیدگان قرار دهند
کارکنان انسان دوست خدمات درمانی و پزشکی!
شما همواره در شرایط سخت و دشوار در کنار مردم و حامی جنبشهای پیشرو و انقلابی بودهاید. تاریخ جبشهای معاصر شاهد حمایت بیدریغ بسیاری از پزشکان و پرستاران و کارکنان خدمات درمانی بوده که برای همراهی با افراد و سعادت جامعه به جنبشها کمک کردهاند. بسیاری از آنها نیز در این راه جان باختهاند. اکنون بسیاری از زخمیها و آسیب دیدگان دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی به کمک شما احتیاج دارند. از هر طریق که میتوانید به آنها کمک کنید.
همبستگی همه جانبه و در همه عرصهها، کلید پیشروی جنبش و دستیابی به اهداف انقلابی آن و سرنگونی جمهوری اسلامی است.
سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
امضاها: سازمان اتحاد فدائیان کمونیست، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت
۸ آذر ۱۴۰۱، ۲۹ نوامبر ۲۰۲۲

“تهران بشه کردستان، ایران میشه گلستان”، “مهاباد، کردستان، الگوی کل ایران”، “کرد و بلوچ و آذری، آزادی و برابری”، “مهاباد، کردستان، چشم و چراغ ایران”، اینها از جمله فریادها و شعارهاییست که در روزها و هفتههای اخیر در سراسر کشور طنین انداخته است.
اعتصابات اقتصادی کارگری فزونی یافته است. طی روزهای بعد از اعتصاب بزرگ کارگران ذوبآهن اصفهان در ۲۴ و ۲۵ آبان، کارگران در تعداد زیادی از کارخانهها و شرکتهای صنعتی و تولیدی یا در بخش خدمات، بهطور عمده با خواستهای صنفی و اقتصادی وارد اعتصاب شدهاند. اعتصابات کارگری در اغلب موارد با تجمع و در برخی نمونهها با راهپیمایی و سردادن شعار همراه بوده است. نفس اعتصاب و تجمع و اعتراض کارگری در شرایطی که نبردهای خیابانی و تظاهرات تودهای شهرهای سراسر کشور را فراگرفته و جامعه در تبوتاب یک انقلاب میسوزد، حائز اهمیت جدی است. طی ۷۳ روزی که از آغاز خیزشهای تودهای و قیامهای شهری گذشته است،عظمت این مبارزات سراسری از یکسو و کشتار و سرکوب وحشیانه توده مردم به دست رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی از سوی دیگر، تمام بخشهای جامعه ازجمله مبارزات کارگری را نیز تحتالشعاع خود قرار داده است. بااینهمه کارگران برای دستیابی به خواستهای خود، در این یا آن مرکز تولیدی و خدماتی دست به اعتراض زدهاند. غیر از اعتصاب سیاسی بزرگ و بسیار مهم کارگران پروژهای صنعت نفت در ۱۸ و ۱۹ مهر که با اعمال قهر و خشونت و وحشیگری بهشدت سرکوب شد، اگر تا اعتصاب بزرگ کارگران ذوبآهن، اینجاوآنجا تک اعتصابهایی را شاهد بودیم، بعد از اعتصاب دوروزه بزرگ کارگران ذوبآهن اصفهان اما تقریباً هرروز شاهد اعتصابات بودهایم بهنحویکه میتوان ادعا نمود روند اعتصابات کارگری آشکارا و به نحو چشمگیری درحال افزایش بوده است.
٢٥ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان است. این روز به مناسبت گرامی داشت یاد و خاطره “خواهران میرابال” که توسط مزدوران رافائل تورخیلو- دیکتاتور وقت جمهوری دومینیکن- به قتل رسیدند، از طرف سازمان ملل به روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری شده است. خواهران میرابال (پاتریا، مینروا و ماریا ترزا) در ٢٥ نوامبر ١٩٦٠، هنگامی که به ملاقات همسران زندانی شان می رفتند، در یک حادثه ساختگی رانندگی توسط مزدوران رافائل تورخیلو به طرز فجیعی کشته شدند.
بحران سیاسی که جامعه ایران را فراگرفته است هیچ راهحلی در چهارچوب نظم موجود ندارد. طبقه حاکم نه میتواند از طریق رفورم بر آن غلبه کند و نه سرکوب و کشتاری که روال تا کنونی جمهوری اسلامی برای مهار آن بوده است، کارساز خواهد بود. دلایل آن را سازمان ما از دیماه سال ۹۶ تاکنون مکرر در نشریه کار توضیح داده است. این بحران جز با یک تغییر که نخستین شرط آن سرنگونی جمهوری اسلامی و درهم شکستن دستگاه دولت استبدادی موجوجود است، حتی تعدیل آن نیز محال خواهد بود.
