بار دیگر دستان عوامل و مزدوران رژیم به ویژه سپاه قدس به عنوان بخش برون مرزی سپاه پاسداران از آستین گروهی به نام “المختار” درآمد و با حمله موشکی به پایگاه سازمان مجاهدین – کمپ لیبرتی – سه نفر کشته و ده‌ها زخمی به کارنامه جنایتکارانه جمهوری اسلامی افزوده شد.

این، سومین حمله به  کمپ لیبرتی در سال ۲۰۱۳ می‌باشد که تاکنون مجموعا ۱۰ کشته و ده‌ها زخمی بر جای گذاشته است. در سپتامبر سال جاری و در حمله‌ی وحشیانه به کمپ اشرف، نیز ۵۰ تن کشته و ده‌ها تن زخمی شدند.

پس از اشغال عراق توسط نیروهای امپریالیستی و خلع سلاح سازمان مجاهدین، اعضای آن رسماً به عنوان پناهنده سیاسی در عراق به سر می‌برند و مسئولیت حفظ جان آن‌ها با دولت آمریکا، عراق و نهادهای بین‌المللی است.

در حال حاضر با توجه به مذاکرات و سازش‌های کشورهای امپریالیستی با جمهوری اسلامی از یک‌سو و نفوذ حکومت اسلامی در دولت عراق از سوی دیگر، هیچ‌یک از این کشورها به تعهدات خود در قبال حفظ جان پناهندگان سیاسی در عراق عمل نمی‌کنند. در حقیقت موجودیت پناهندگان سیاسی و به ویژه مجاهدین وجه‌المصالحه کشورهای امپریالیستی و جمهوری اسلامی قرار گرفته است.

کمیته خارج کشور سازمان فداییان (اقلیت) ضمن دفاع از حقوق انسانی اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران،  این حملات را به شدت محکوم می‌کند و خواستار تأمین جانی آنان می‌باشد.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورایی

کمیته خارج کشور سازمان فداییان (اقلیت)

۲۹ دسامبر ۲۰۱۳

متن کامل در فرمت پی دی اف

از : جانب شورای نمایندگان نشست احزاب، سازمان ها ونهادهای چپ و کمونیست

به :  انجمن همبستگی بین المللی کارگران در ترکیه

موضوع : پیام پشتیبانی و همبستگی بین المللی

ما ازطریق رفقای خود درترکیه ازکمپین و کارزار دفاعی شما از کارگران ایران مطلع گشتیم . درجریان هستیم که در تاریخ ۱۵ دسامبر در ادامه ” کمپینی سراسری درخاک ترکیه با عنوان ” جنایات حوادث کار علیه کارگران را متوقف کنید” ، در تدارک کنفرانس بزرگ برای پیگیری ملزومات همین کمپین خواهید بود.

ما ضمن پشتیبانی از اقدامات پی گیر شما در سراسر ترکیه برای دفاع از جنبش کارگری خود را در کنار شما دانسته و برآنیم که همبستگی و حمایت بین المللی متقابل از جنبش کارگری در ترکیه و ایران می تواند پشتوانه استواری در برابر فشار واختناق وسرکوب کارگران ایران و ترکیه توسط دولت های مدافع سرمایه و نئولیبرالیسم باشد.

بدین وسیله برای کمیپن شما و کنفرانس تان در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳ آرزوی موفقیت داریم

با درود های رفیقانه

جمعه ۲۲ آذر ۱۳۹۲ برابر با ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳

امضاء کننده گان :

۱ اتحاد چپ ایرانیان در خارج کشور

۲ – اتحاد چپ سوسیالیستی ایرانیان

۳ – اتحاد فدائیان کمونیست

۴ پیوند در خدمت کمونیست های ایران

۵ جمعی از چپ های کلن

۶ حزب رنجبران ایران

۷- حزب کمونیست ایران

۸- سازمان کارگران انقلابی ایران)راه کارگر( کمیته مرکزی

۹- سازمان کارگران انقلابی ایران)راه کارگر( هیئت اجرایی  

۱۰- شورای حمایت از مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران استکهلم  

۱۱- شورای فعالین سوسیالیست و آزادیخواه هامبورگ  

۱۲- کمیته حمایت از مبارزات جنبش کارگری ایران دانمارک

۱۳- کمیته دفاع از مبارزات کارگران ایران در فنلاند

۱۴- کانون همبستگی با کارگران ایران- گوتنبرگ

۱۵- کمیته جوانان بلژیک

۱۶- کمیته خارج کشور سازمان فدائیان)اقلیت(

۱۷- کمیته یادمان کشتار زندانیان سیاسی دهه٠ ٦ در ایران مونترال ،کانادا

۱۸- میز کتاب دانمارک

۱۹ – نهاد همبستگی با جنبش کارگری ایران غرب آلمان

۲۰- هسته اقلیت

با کمال تاسف مطلع شدیم رفیق صدیقه حائری که فعالین کمونیست و چپ و دوستداران‌اش، او را با نام “مادر سلاحی‌ها” می‌شناختند در سن ۸۸‌ سالگی در استکهلم – سوئد درگذشت.

مادر سلاحی‌ها، که سه فرزند خود، جان‌باختگان فدائی حسین، کاظم و جواد را طی سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۴ در مبارزه با رژیم دیکتاتوری شاه از دست داد، یکی از چهره‌های شناخته شده‌ی مبارزات مادران و خانواده‌های زندانیان سیاسی و جان‌باختگان بود که فرزندان خود را در راه آزادی و سوسیالیسم از دست داده‌اند.

او از جمله مادران نسل آفتاب و کار بود که با جسارت و پایداری، نقش مهمی در سازماندهی خانواده‌های زندانیان سیاسی و جان‌باختگان، در سال‌های قبل از قیام بهمن ۱۳۵۷ داشت. گرچه در پی مبارزات و جان‌فشانی‌های شقایق‌های سرخ و قیام توده‌‌ای، سلطنت سرنگون شد اما روی کار آمدن حکومت سرکوب‌گر جمهوری اسلامی و ادامه مبارزات سایر اعضای خانواده‌اش، موجب شد تا مادر سلاحی‌ها بار دیگر در  صف مبارزات، در داخل و خارج از ایران در کنار انقلابیون و کمونیست‌ها به مبارزه، مقاومت و پایداری ادامه دهد.

زندگی و مبارزه مادر سلاحی‌ها، مادر نسل شقایق‌های سرخ، سمبل مقاومت و پایداری مادرانی است که یاد فرزندان زندانی و جان‌باخته‌شان را با ادامه راه آن‌ها و مبارزه برای عدالت و دادخواهی گرامی داشته و می‌دارند. تاریخ مبارزات نیم قرن گذشته ایران مملو از مبارزات، فداکاری‌ها، ایثار و گذشت مادرانی است که با  انعکاس سرکوب و کشتارفرزندان‌شان، نقش مهمی در جلب افکار عمومی و سازماندهی اعتراضات خانواده‌ها ایفا نموده‌اند.

بی شک مبارزات مادر سلاحی‌ها و سایر مادران نسل “آفتابکاران جنگل” در دهه پنجاه شمسی، الگو و الهام‌بخش مبارزات مادران خاوران و مادران پارک لاله بوده و هست. مادرانی که درد مشترک خود را با اعتراض به ظلم و سرکوب فریاد کرده و می‌کنند.

کمیته خارج کشور سازمان فدائیان (اقلیت) ضمن تسلیت به عزیزان و بازماندگان رفیق صدیقه حائری، برای آن‌ها صبر و بردباری و سلامت آرزو می‌کند.

یاد و خاطره مادر سلاحی‌ها زنده و پاینده باد

 سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم

کمیته خارج کشور سازمان فدائیان (اقلیت)

۱ دسامبر ۲۰۱۳ (۱۰ آذر ۱۳۹۲)

متن کامل در فرمت پی دی اف

پیرو فراخوان مشترک به اعتراض علیه اعدام و کشتارهای اخیر رژیم ایران، آکسیون اعتراضی در روز شنبه ۹ نوامبر با شرکت جمع کثیری از اعضا و هواداران احزاب و سازمان‌های سیاسی چپ و کمونیست،  فعالین سیاسی و آزادی‌خواه مخالف رژیم در مرکز شهر دنهاخ (لاهه) برگزار گردید.

اخبار منتشره از ایران گواه ادامه اعدام‌ها یکی پس از دیگری است. عصر روز جمعه سوم آبان و در پی کشته شدن ۱۴ مرزبان نیروی انتظامی در مرز سراوان (مرز میان بلوچستان ایران و بلوچستان پاکستان)، صبح روز شنبه چهارم آبان ۲ نفر از زندانیان سیاسی کرد و ۱۶ نفر از زندانیان سیاسی و عادی بلوچستان و همچنین اعدام های ارومیه- کرمانشاه- لاکان رشت و… سرانجام جسد شیرکو معارفی فعال سیاسی و مدنی کرد که در ساعات اولیه بامداد دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲ در زندان مرکزی سقز اعدام شد. شیرکوه معارفی در تاریخ ده آبانماه سال ۱۳۸۷ به اتهام همکاری با کومله دستگیر و از آن زمان به بعد در بازداشت وزارت اطلاعات و زندان شهر سقز بسر برد. او توسط حکمی در دادگاه انقلاب اسلامی سقز به عنوان محارب شناخته و به اعدام محکوم شد. همه اینان بدون برخورداری از کوچکترین حق دفاع از خود  به جوخه‌های اعدام سپرده شدند.

اعتراف آشکار دادستان رژیم  به علت و نحوه اعدام گروهی زندانیان سیاسی، دال بر این است که این بار نیز بخشی از زندانیان سیاسی دربند، قربانی انتقام‌جوئی و سیاست سرکوب و کشتار همیشگی‌ رژیم شده‌اند، این در حالیست که نام زانیار و لقمان مرادی و… از زندانیان سیاسی هنوز در لیست اعدام رژیم  قرار دارد و خطر سر به نیست کردن، آنها را تهدید می‌کند.

کارگران و زحمتکشان، ملل تحت ستم و استثمار!

فقدان آزادیهای سیاسی و سرکوب ابتدائی‌ترین خواست‌ها و مطالبات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی توده‌های زحمتکش مردم و اعمال ظلم و ستم، تشدید استثمار مضاعف و تداوم تبعیض بر ملیت‌ها و مذاهب مختلف، بهانه به دست گروه‌هائی داده است که اقدامات مسلحانه را تنها راه اقدام بدانند. وجود درگیریهای نظامی در مناطقی نظیر کردستان، سیستان و بلوچستان، خوزستان  و سایر مناطق محروم  کشور امر غریبی نیست. از همین روست که  گروه  سنی مذهب  تندرو بنام «جیش العدل» وابسته به جریانات القاعده‌ای حمله به مرزبانان در سراوان را  برعهده گرفته و اعلام کرده است که: «عملیات آنان در پاسخ به جنایات سپاه پاسداران در سرزمین اسلامی سوریه… ظلم و جنایت علیه اهل سنت ایران…» صورت گرفته است.

از منظر ما احزاب و سازمانهای امضاکننده این اطلاعیه مشترک

احزاب و گروه‌های ارتجاعی مذهبی  در سراسر منطقه و در ایران، چه در قامت دولت‌های مستقر،  نظیر رژیم اسلامی حاکم بر ایران  و چه در لباس گروه‌های رنگارنگ اپوزیسیون، تنها پیام‌آور مرگ و نیستی، عقب‌ماندگی و خرافه‌پرستی و ضد آزادیهای سیاسی و عدالت اجتماعی در جامعه هستند و نماینده هیچکدام از خواست‌ها و مطالبات آزادیخواهانه و انسانی توده‌های زحمتکش مردم نیستند و نمی‌توانند باشند. مبارزه علیه همه این گروه‌های ارتجاعی و افشا و طرد آنها یکی از وظایف سازمانها و احزاب انقلابی و وجهی از مبارزه طبقه کارگر و توده‌های تحت ستم برای استقرار آزادی و سوسیالیسم در ایران و منطقه است.

ما اقدام ددمنشانه جمهوری اسلامی در کشتار زندانیان سیاسی را محکوم می‌کنیم. بیگمان مبارزه برای  پایان دادن به ستم و استثمار، زور و سرکوب و مبارزه علیه تبعیضات جنسی، ملی، و مذهبی و غیره در گرو سرنگونی انقلابی نظام سرمایه‌داری حاکم  و استقرار آزادی و سوسیالیسم در ایران است. برای سرنگونی انقلابی رژیم حاکم و استقرار دولتی کارگری – شورایی   با احزاب و سازمانهای انقلابی و مدافع راستین منافع طبقاتی  کارگران و زحمتکشان همراه گردید. در محل‌های کار و زیست خود متشکل شوید.

برای  متوقف  کردن ماشین سرکوب و اعدام رژیم، متحد شده و خواستار آزادی زانیار و لقمان مرادی و همه زندانیان سیاسی و فعالین کارگری گردیم  و مبارزه برای آزادی و سوسیالیسم را گسترش دهیم.

 سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی 

زنده باد آزادی 

زنده باد سوسیالیسم 

۱۴آبان ۱۳۹۲

اسامی امضاء کننده گان اطلاعیه  مشترک   

۱-اتحاد چپ ایرانیان در خارج کشور

۲–اتحاد چپ سوسیالیستی ایرانیان

۳–اتحاد فدائیان کمونیست

۴– حزب رنجبران ایران

۵-حزب کمونیست ایران

۶– حزب کمونیست ایران (مارکسیست- لنینیست-مائوئیست)

۷– سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) – کمیته مرکزی

۸ – سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) – هیئت اجرایی

۹– شورای حمایت از مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران-استکهلم

۱۰ – شورای فعالین سوسیالیست و آزادیخواه- هامبورگ

۱۱ –  کمیته حمایت از مبارزات جنبش کارگری ایران – دانمارک

۱۲– کمیته دفاع از مبارزات کارگران ایران در فنللاند

۱۳– کانون همبستگی با کارگران ایران-گوتنبرگ

۱۴– کمیته بین المللی برای حمایت زندانیان سیاسی ایران-ناظر

۱۵-  کمیته جوانان بلژیک

 ۱۶–  کمیته خارج کشور سازمان فدائیان (اقلیت)

 ۱۷–  کمیته یادمان کشتار زندانیان سیاسی دهه٦٠ در ایران – مونترال، کانادا

۱۸– میز کتاب دانمارک

۱۹-  نشست زنان چپ و کمونیست

۲۰– نهاد همبستگی با جنبش کارگری ایران-غرب آلمان

۲۱– هسته اقلیت

برنامه‌ای به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد یادمان جان‌باختگان دهه‌ی شصت از سوی کانون زندانیان سیاسی در تبعید در روز ۲۱ سپتامبر در شهر استکهلم، برگزار شد.

این برنامه، با این جمله در مقدمه آغاز شد:

نه فراموش می کنیم،  نه می بخشیم!

ایرج جنتی عطایی با سرودن شعر، رویا صادقی و گیسو شاکری با خواندن سرود،  فریبرز فخاری با نواختن ساکسیفون و آرش با نوای پیانو، هنر انقلابی خود را طی برنامه به جانباخته گان قتل عام دهه‌ی شصت تقدیم کردند.

در بخش سیاسی، اما مراسم به شیوه‌ای متفاوت از سال های گذشته برگزار گردید و  پنج سوال پیش روی سازمان ها و احزاب اپوزیسیون زیر قرار گرفت:

عباس توکل از سازمان فدائیان- اقلیت، حسن حسام از سازمان انقلابی راه کارگر (کمیته مرکزی)،  ابراهیم علیزاده از حزب کمونیست ایران (از طریق اسکایپ)، حمید تقوایی از حزب کمونیست کارگری و علی صادقی از حزب رنجبران، پاسخ‌های احزاب و سازمان‌ها به این سوالات را در میزگردی در این مراسم بیان کردند.

چکیده‌ای از این میزگرد سه ساعته به ترتیب سوالات مطرح شده چنین است. گزارش تصویری این برنامه در اولین فرصت در سایت کانون زندانیان سیاسی در تبعید منتشر خواهد شد.

 و اکنون سوالات مطرح شده و پاسخ‌ها به همان ترتیبی که سخنرانان پاسخ دادند:

 ۱- آیا یورش خرداد ۶۰ اقدامی مقطعی و تاکتیکی رژیم در رابطه با آن دوره بود یا از مسائل پایه ای تر نشات می گرفت؟ زمینه‌ها و دلایل کشتار سیاسی مخالفان در دهه‌ی شصت چه بود؟ جمهوری اسلامی چه اهدافی را از کشتار مخالفان در دهه ی شصت دنبال می کرد؟

 حمید تقوایی:

سی خرداد ضربه ی نهایی  به انقلاب ۵۷ بود، اما این یورش پیش تر آغاز شده بود، حمله به انشگاه ها، دو بار تهاجم نظامی به کردستان، سرکوب زنان در ۸ مارس ۵۸ از جمله این تهاجمات بودند. اما با این حال، انقلاب از نفس نیفتاده بود. جامعه در حال جوش و خروش بود و رژیم نمی توانست با این مساله کنار آید. از نظر سیاسی بعد از شاه نوبت آمریکا نبود، بلکه بعد از شاه نوبت مردم بود.

 حسن حسام:

اساس قضیه این است که به دنبال یک انقلاب پیروز یک ضد انقلاب آمد که بر گرده ی مردم سوار شود. رژیم نه تنها از سرمایه حفاظت می کرد، بلکه انگیزه ی دومی داشت و آن هم اجرای شریعت بود. این سیاست از شقاوت این و آن در نمی آمد، بلکه سیستمی بود که به دنبال ایدئولوژی اسلام، آن هم از نوع ولایت فقیه و با تفسیر دولتی از اسلام بود.

ما نباید از این حرکت این طور برداشت کنیم که اگر مجاهدین در سی خرداد دست به اسلحه نمی بردند، این سرکوب صورت نمی گرفت. همین اصلاح طلبان امروز هم در این سرکوب نقش داشتند. در ایران لایه های جدیدی از بورژوازی شکل گرفته است. این سرکوب نه تصادفی بود و نه یکباره.

 ابراهیم علیزاده:

جمهوری اسلامی می خواست اساس روابط مالکانه را حفظ کند و بنابراین باید مخالفانی را که به دنبال آزادی و عدالت اجتماعی بودند، سرکوب می کرد و با این هدف تمام ابزارهای متعارف و غیر متعارف را به کار برد. سرکوب دهه ی شصت از مدت ها قبل برنامه ریزی شده بود.

 علی صادقی:

انقلاب با روی کار آمدن جمهوری اسلامی شکست خورد، چرا که خواسته های مردم به سرانجام نرسید. آن ها نگذاشتند که انقلاب به پیش رود. سرکوب مقطعی نبود. رژیم قبل از انقلاب خط قرمز خود را با نیروهای انقلابی کشیده بود. مقطع خرداد شصت مقطع انحصار طلبی جمهوری اسلامی و یکدست شدن آن بود. اما مبارزات مردم، گرچه با افت و خیز، ادامه یافت.

 عباس توکل:

انقلاب ۵۷ انقلابی با عظمت و با حضور میلیونی مردم بود. این که روحانیت در راس  حکومت قرار گرفت نتیجه ی تلاش مشترک تمام جناح های بورژوازی بود. در آن زمان تجربه ی امروز تونس و غیره نبود. ایران اولین نمونه ی این انقلابات نیمه کاره بود. توده ی مردم به خمینی توهم داشتند. خمینی وعده ی جامعه ی بی طبقه ی توحیدی داده بود. در کردستان و ترکمن صحرا فرق می‌کرد. اما در شهرها همان مردمی که به دنبال خمینی رفته بودند، شروع به متشکل کردن خود در شوراهای کارگران، مدارس، دانشگاه ها و غیره کردند. نیروی مردم شروع کرد به جابجا شدن. کارگران آکاه تر و متشکل تر شدند . از این امر رژیم به وحشت افتاده بود. در مقطعی دیدیم که سازمان ما ۲۰۰ هزار نفر را در یک میتینگ در تهران را به خیابان‌ها  کشاند. رژیم که به وحشت افتاد بود سعی کرد فورا نیروهای نظامی و شبه نظامی خود را تشکیل دهد. چپ سازماندهی لازم برای مقابله با سرکوب را نداشت.

 ۲- آیا نیروهای مخالف حکومت می توانستند با پیش گرفتن سیاست های متفاوتی از این کشتار جلوگیری کنند؟

 حسن حسام:

نه. حکومت های بورژوازی هم ویژگی‌هایی دارد که باید این ها را درنظر گرفت. اما ما در چه وضعیتی بودیم؟

ما حکومتی داشتیم که از درون یک انقلاب به وجود آمده بود. مردم توهم داشتند اما در عین حال مردم و جنبش‌های اجتماعی نمی توانستند از مطالبات خود دست بکشند. اما دو اتفاق هم به ما ضربه زد. داستان راه رشد غیرسرمایه داری و حزب توده که با این نظر از رژیم طرفداری می کرد. حزب توده توانست نیروهای انقلابی را تجزیه کند.

 ابراهیم علیزاده:

این حقیقت ساده را که امروز بدیهی فرض می شود. این که مبارزه ضد امپریالیستی نمی تواند یک مبارزه ی ضد سرمایه‌داری  نباشد، در آن زمان خیلی ها درنمی یافتند. رژیم در سازمان مجاهدین یک رقیب با استراتژی متفاوت و در سازمان‌های چپ یک دشمن طبقاتی پیدا کرده بود. سرکوب متکی بر یک ارزیابی سیاسی بود. نه تنها سازمان های سیاسی بلکه مردم نیز باید سرکوب می‌شدند. هیچ معجزه‌ای نمی توانست رژیم را از سرکوب باز دارد. اما نیروهای چپ می توانستند با درس گیری از تجربیات انقلابات تاریخی همه‌ی موجودیت خود را علنی نمی کردند. به یک عقب نشینی تاکتیکی دست می زدند که موجب شود سرکوب با شدت کمتری انجام گیرد.

 علی صادقی:

نه. اما آیا نمی‌شد کارهایی کرد که سرکوب این ابعاد را نگیرد. نیروهای چپ فرصت نداشتند. نیروهای چپ برنامه نداشتند. تفرقه بین نیروهای چپ بود که بعد از انقلاب رشد کرد. هر کس می خواست مردم را به طرف خود بکشد. باید این درس آموری برای وضعیت کنونی باشد. و این مساله ی امروز است.

 عباس توکل:

برای پاسخ به این سوال باید  توازن قوا بین نیروها در آن زمان را فهمید. ما ماه های اول بعد از انقلاب خوب حرکت کردیم. اسلحه‌ها را تحویل ندادیم. می دانستیم که اتفاقی می افتد. انشعابی که در سازمان رخ داد. زمانی که سازمان مجاهدین می‌خواست در سال شصت وارد فاز نظامی شود، سه جلسه با سازمان داشت. پیش از آن هم صحبت‌هایی داشتیم. نظر ما این بود که برای این اقدام زود است. اما زمانی که شروع شد ما به عنوان سازمان اقلیت ایستادگی کردیم و نیرویی که بخواهد تاثیرگذار باشد باید ایستادگی کند. حتی همان مجاهدین هم صرفنظر از این که ماهیت شان چی بود و  الان کجا ایستاند. پیکار و رزم شان علنی بود. تشکیلات ما تا سال ۶۴ خود را حفظ کرد. راه کارگر کشید کنار که برود در بین توده‌ها کار کند، عقب نشینی کردند اما آنان را هم سرکوب کردند. همه‌ی ما سرکوب شدیم. ما قبل از سرکوب اسامی را منتشر کردیم که چه کسانی را می‌خواهند بزنند. مجاهدین هم می‌دانستند. کار ویژه‌ای نمی شد کرد. البته اشتباهات متعددی نیز بود مانند ضربه ای که در سال ۶۴ خوردیم.

 حمید تقوایی

به نظر من این سوال را اینطور هم می شود مطرح کرد که آیا اصلا چپ می توانست کاری کند که خمینی به قدرت نرسد؟

چپ بخشی از یک جنبش ضد آمریکایی و نه حتی ضد امپریالیستی بود و یک بخشی از چپ  چون خمینی ضد امریکایی بود رفت طرف رژیم. در عین حال چپی بود که ارزش هایش ضد امریکایی بود. شخصیت هایش از آل احمد بود تا شریعتی و … و منتظری و غیره. یک چپ ضد امریکایی بود. وقتی سفارت امریکا گرفته شد چپ تجزیه شد. در مورد کار علنی هم بگویم که سازمان های چپ در شرایط انقلابی نمی توانستند مخفی باشند.

مشکل مجاهدین به رژیم این بود که وارد قدرتش نمی کرد. مجاهدین به دلیل وجود بنی صدر در طرف خود فکر می کرد که ارتش باهاش است.

 ۳- قربانیان اصلی کشتار دهه ی شصت چه نیروهایی بودند؟

 ابراهیم علیزاده:

کشتار اصلی و فرعی نداشت و به هیچ کس رحم نمی کرد. کسی در امان نماند.

 عباس توکل:

بیشترین قربانیان، مجاهدین بودند و بعد از مجاهدین، چپ بود و در بین چپ هم “اقلیت”. در کردستان یک جنبش توده‌ای بود و سرکوب شد. از نظر طبقاتی هم بیشترین جانباخته گان سازمان کارگران، و یک بخشی هم دانش آموز و دانشجو بودند. در رابطه با مجاهدین بیشترین قربانیان دانش آموزان مدارس و تعدادی هم دانشجو و تعدادی هم در دستگاه بوروکراتیک حکومتی بودند.

 حمید تقوایی:

رژیم همه را از دم تیغ گذراند. مساله سازمان‌ها نبود و دستگیری‌ها وسیع بود. در این بین اگر کسی هم با سازمان ها بود که بیشتر مجازات می‌شد. انقلاب اجتماعی بود و سرکوب هم اجتماعی بود.

 حسن حسام:

مجاهدین بیشترین کشته ها را دادند اما چپ کشی و دگراندیش‌کشی از جمله کشتار بهایی‌ها زودتر شروع شده شد.

بیشترین نیرویی که کشته داد، طبقه ی کارگر بود.

 ۴- کشتار مخالفان چه تاثیری بر فعالیت و حیات سیاسی سازمان ها و احزاب سیاسی و جامعه و انقلاب ۵۷ داشت؟

 علی صادقی:

در درجه اول تحمیل یک رژیم مذهبی به غایت ارتجاعی که به جای این که به طرف آزای و عدالت اجتماعی برود به قهقرا رفت. شعارهای انقلاب بر باد رفت و تحقق نیافت. مساله بر سر چه باید کرد است. وگرنه شکست نیروهای سیاسی محرز است.

 عباس توکل:

کشتار دهه ی شصت فقط این نبود که تعدادی کشته شدند. بلکه خیلی پردامنه بود. تجربه ی خود ما این بود که..

زمانی که اقلیت شکل گرفت با این که این تحلیل را داشتیم که چه اتفاقی می‌افتد نمی توانستیم آنچه را که می خواستیم عملی کنیم. کادر محدوی داشتیم و هواداران زیادی که نمی‌توانستیم سازماندهی شان کنیم. بنابر این مخصوصا در شهرستان‌ها همه لو رفتند. ما مجبور بودیم کمیته‌های تشکیلاتی را دائم در پی ضربات بازسازی کنیم  وامکانات ما نیز بسیار محدود بود. و هر بار که ضربه می خوردیم جایگزین کردن مشکل بود. با این حال همانطور که قبلا گفتم ایستادگی کردیم و امروز هم می گویم که کسی که بخواهد تاثیرگذار باشیم باید بایستد.

وحشتی که رژیم پس از دهه ی شصت بر جای گذاشت تاثیر خود را گذاشت. در کنار نیروهایی که سرکوب شدند، بخشی از نیروهای بینابینی هم به طرف رژیم رفتند و بخشی هم منفعل شدند. سازمان ها ضربه خورند و طبیعی است که روی حرکت توده‌ها تاثیر گذاشت و حتی روند معکوسی طی شد.

تاثیر سرکوب دهه‌ی شصت را امروز هم می بینیم که چگونه به لحاظ تشکل و آگاهی سطح جنبش در مقایسه با پس از قیام تنزل یافته است. امروز گرایش لیبرالی بر دانشگاه‌ها غالب است. بخش کارگری با این که تشکل ها و نیمه تشکل‌هایی به وجود آورده اما گرایشی راست را نیز در درون خود دارد. جنبش زنان نیز همینطور. رژیم توانست جامعه و حتی کودکانی که در مدارس هستند را نیز تحت بمباران ایدئولوژیکی بگیرد. گرایشات خرافی شدیدا رشد کرده است…

 حمید تقوایی:

نقدی که من بر چپ گذاشتم این نیست که مهم نیست که افراد سازمان‌ها کشته شدند اما در مقیاس کلان می‌توان از کشتار ۶۷ به عنوان یک نسل کشی نام برد، در نتیجه ایجاد رعب و وحشت و خط زدن صورت مساله.

تکوین سیاسی و نظری در دوران انقلابی شتابش ده ها برابر دوران عادی است. کشتار سیاسی فضای شناختن تئوری‌های چپ را پایان داد.

مسائل دیگر نیز تحت شعاع قرار گرفت. امروز جنایتکاران آن دوران اصلاح‌طلبان می شوند. نقد بی حقوق زن و کودک تبدیل می شود به بحث سرکوب، اما  نه این که ریشه‌ی سرکوب چیست. بحث می شود، بحث‌های حقوق بشری و گفتمان چپ از جامعه برچیده شد.

 حسن حسام:

تنها نیروی متشکل و سازمان یافته که در تاریخ جنبش چپ ایران وجود داشته حزب توده بوده به ویژه در شهریور ۲۰ تا ۳۲٫ تجربه‌ای که منتقل شد تجربه ی حزب توده بود که آن هم رفت در کنار ارتجاع. رژیم شاه و حزب توده امکان انتقال تجربه ی چپ را ندادند. نیروهایی که از زندان شاه بیرون آمدند  فرصت سازماندهی نداشتند. و رژیم می‌خواست به این ترتیب خطی بر انقلاب بکشد. اما به نظر من چپ هرگز به این حد آگاه نبوده است. معلم امروز افتخار می‌کند که کارگر است. و این سطح آگاهی در مصاف بزرگ خود را نشان می دهد.

 ابراهیم علیزاده:

راجع به این تاثیرات می توان کتاب نوشت. اما مهمترین‌ها: با شکست انقلاب ایران. یک نسل مرعوب شد. رژیم تشکل های صنفی و مدنی و سازمان ها را نابود کرد. و یک حکومت  سرمایه داری اسلامی را برقرار کرد. با حذف فیزیکی سازمان های چپ سیر مباحثا ت چپ در ایران تحت تاثیر قرار گرفت.

ابراز ندامت‌ها  که فضای وحشت و شکنجه های قرون وسطایی علت آن بود، کار بازسازی سازمان های کمونیستی را دشوار کرد و از این جنبه نیز ضربه وارد کرد.

 ۵- چه عواملی باعث می شوند مردم پیشاپیش سازمان ها و احزاب سیاسی نتوانند با سرکوب حاکم مقابله کنند؟

 عباس توکل:

توهمات را باید کنار بگذاریم و این فکر را نکنیم که در آن زمان طبقه ی کارگری قابل مقایسه با طبقه ی کارگر در روسیه و انقلاب اکتبر و احزاب قوی مانند آن زمان وجود داشتند.

واقعیت این بود که از آبان ۵۷ کسی جرات نمی‌کرد که حرکت مستقلی بگذارد. چرا خمینی ابتکار عمل را در دست گرفته بود.  تشکل‌های قوی کارگری وجود نداشت. بخش وسیعی از مردم مذهبی بودند. وقتی حزب اللهی‌ها می‌ریختند و به نیروهای انقلابی حمله می‌کردند، به همین دلیل دفاعی از طرف مردم صورت نمی گرفت. طبیعی است که مردم پس از قیام تجربه و آگاهی کسب کردند و سازمان‌های سیاسی در مقطع کوتاهی فعالیت وسیعی داشتند اما به دلیل کوتاهی این مدت زمانی برای برنامه ها و تاکتیک های منسجم نبود.

 حمید تقوایی:

مردم مقابله کردند. در زمان شاه مردم جرات نداشتند حرف بزنند اما در جمهوری اسلامی هیچوقت نتوانستند اختناق را برقرار کنند. با این که رژیم ده‌ها برابر رژیم شاه کشتار کرد.

اما این که چرا پیشگیری نشد. چپ مشکلش با نارسایی‌های سرمایه‌داری بو د و نه به خود سرمایه داری. بعدها چپی از نوع انقلاب اکتبر به وجود آمد. و دیگر چپ چه گوارایی مخالف آمریکا نبود. انقلاب ۵۷ جزئی از جنبش عمومی ملی اسلامی بود.

 حسام:

مقابله‌ی جانانه ای شد. مقاومت وجود داشته و دارد. زنان و جنبش های مدنی از نمونه های این مقاومت هستند.

ما چشم‌انداز سرکوب داشتیم اما وقتی سرکوب آمد سازماندهی نداشتیم. تمام آن هایی که فکر می کنند در درون رژیم می‌شود تحول به وجود آورد خاک به چشم مردم می پاشند. ما یک دشمن نداریم که حکومت اسلامی است بلکه دشمنان رنگارنگ داریم که به لباس خودی در آمده اند. ما در یک سربالایی سخت حرکت می کنیم.

 ابراهیم علیزاده:

منافع طبقاتی متفاوت است و رفتارها طبق آن متفاوت. در غیاب حضور طبقه ی کارگر نمی شود به یک پیروزی استراتژیک دست یافت. اگر تشکل کارگران وجود داشت می‌شد پروسه ی سرنگونی رژیم شاه را به تعویق انداخت و صفی در مقابل تشکیل رژیم جمهوری اسلامی به وجود آورد.

برای سازمان های سیاسی راهی جز مبارزه ی مخفی وجود ندارد. اما باید نیروهای بالقوه و بالفعل را شناخت. چپ ایران در دوره ی سال های شصت نه خود را می‌شناخت و نه دشمنش را بنابراین، شکست اجتناب‌ناپذیر بود.

 علی صادقی:

انقلاب به ویژه انقلاب کارگری امر مبارزه ی علمی است در سطح اجتماعی. رژیم استراتژی و تاکتیک برای سرکوب داشت و ما نداشتیم.

اما چه باید کرد؟

اگر قبول داریم ماهیت رژیم سرمایه‌داری است. اگر قبول داریم که طبقه کارگر عمده‌ترین نیروی اجتماعی است و قبول داریم که تضاد کارگران با رژیم آشتی‌ناپذیر است. باید دید که این طبقه را چطور باید سازماندهی کرد. اگر این صورت نگیرد کارهای مان فایده ای ندارد.

از همین رهبران سازمان ها که اینجا هستند باید یک سازماندهی شود و یک حزب ایجاد شود و یک رهبری داشته باشد.

 حمید تقوایی:

به نظر من چپ نمی‌تواند خودش را سرزنش کند که طبقه کارگر متشکل نیست. چپ وجود دارد و نتیجه ی فعالیت آگاهانه‌ی چپ است. معلوم است که هر حزبی می‌خواهد همه وارد حزبش شوند. چپ خیلی قوی است. نسل سومی به وجود آمده است. بحث این است که پس از انقلاب طبقه‌ی کارگر آماده‌تر است. چپ اجتماعی وجود دارد و مساله برای ما این است که چپ متشکل به این چپ بپیوندد.

 حسن حسام:

باید یک قطب چپ به وجود بیاید. در گام نخست مهم، بردن منسجم گفتمان چپ و کمونیستی به درون جامعه است. که لازمه ی آن بردن ایجاد یک قطب چپ و بردن این گفتمان به این قطب است.

به عنوان یک گام عملی می‌توانیم  یک رسانه ی مشترک از نیروهای چپ ایجاد کنیم و از این پراکندگی رسانه ای به در آییم.

 جمع بندی

 ابراهیم علیزاده:

نیروهای چپ بدون آمادگی وارد انقلاب شدند و شکست خوردند. می‌شد تلفات را با تاکتیک‌های دیگر کاهش داد. سرکوب رژیم علیه طبقه کارگر نشان از تشخیص قدرت طبقه کارگر توسط رژیم دارد. وحشتی در دل رژیم است. باید امیدوار بود و این امیدواری ریشه ی عینی دارد.

 علی صادقی:

ما سعی کردیم که کارگران جهان متحد شویم. اما در اینجا گفته شد که چپ قطب است و بر مبنای تجربه ای که تا به حال شده، این ره به جایی نمی رود.

 عباس توکل:

ما دورانی را از سر گذراندیم. این دوره تجربیاتی برای ما و توده‌های زحمتکش داشته. این تجربه تکرار نخواهد شد اما سرکوب شکل‌های دیگری می تواند به خودش بگیرد، چرا که رژیم نمی‌تواند بحران‌ها را حل کند. ما تجربه ی ۸۸ را داشتیم که نشان داد علی‌رغم قهرمانی‌ها، اگر طبقه‌ی کارگر به میان نیاید نتیجه ی مطلوب به بار نخواهد آمد.

ده بار هم که انقلاب صورت گیرد تا طبقه‌ی کارگر قدرت را در دست نگیرد، تغییری روی نخواهد داد. در مورد این که ما در اینجا حزب طبقه ی کار تشکیل دهیم، نظر من این است که ما پراتیک اجتماعی نداریم و حزب هم جمعی مکانیکی نیست. طبقه کارگر باید حزب خود را از درون طبقه ی خود به وجود آورد.

  گزارش: فعالین سازمان فدائیان – اقلیت

همگام و همصدا در بزرگداشت یاد جانفشانان عاشقی

که نان و آزادی را برای همگان می خواستند

۲۸ سپتامبر ۲۰۱۳

آمستردام – میدان دام

ساعت ۱۴ تا ۱۷

همراه با موزیک زنده و تئاتر خیابانی

فعالین سازمان فداییان (اقلیت) – هلند