پس از تجمع پرشکوه بازنشستگان تامین اجتماعی در برخی از شهرهای کشور به تاریخ ۲۳ آذرماه، در روزهای یکشنبه ۱۴ و ۲۱ دی‌ماه بار دیگر بازنشستگان تامین اجتماعی با برگزاری تجمعاتی حتا پرشکوه‌تر از تجمع ۲۳ آذرماه به خیابان‌ها آمده و خواست‌های برحق خود را فریاد زدند. هم‌چنین در شبکه‌های اجتماعی فراخوان‌های متعددی برای تجمع سراسری دیگری در روز ۷ بهمن منتشر شده و در تهران قرار است این تجمع در برابر سازمان تامین اجتماعی واقع در خیابان آزادی برگزار گردد.

در روز یکشنبه ۲۱ دی‌ماه براساس فراخوان برخی از تشکل‌های بازنشستگان، در تهران، قزوین، کرج، شیراز، شوش، رشت، اراک، اصفهان، اسفراین، مشهد، تبریز، خرم‌آباد و برخی دیگر از شهرهای کشور بازنشستگان دست به تجمع اعتراضی زدند. در تهران بازنشستگان تامین اجتماعی از ساعت ده و ۳۰ دقیقه در برابر مجلس اسلامی تجمع خود را آغاز کردند.

فریاد فریاد از این همه بیداد، خواسته اصلی ما حقوق طبق تورم، بازنشسته می‌میرد ذلت نمی‌پذیرد، هم مجلس هم دولت بس است فریب ملت، شعارما این زمان معیشت است ودرمان، فقط کف خیابون بدست می‌آد حق‌مون، از جمله شعارهای بازنشستگان در این تجمع بودند.

در روز یکشبنه ۱۴ دی‌ماه نیز بازنشستگان در بسیاری از شهرهای کشور هم‌چون تهران، تبریز، یزد، اهواز، اراک، مشهد، شیراز، سنندج، اصفهان، شوش، بجنورد، کرمانشاه، شوشتر، رشت، همدان و قزوین دست به تجمع اعتراضی زده بودند. درتهران این تجمع در ساعت ۱۰ و سی دقیقه در برابر سازمان کار و تامین اجتماعی در خیابان آزادی برگزار شد، جایی که تجمع بازنشستگان توجه و حمایت عابران و مسافران وسایل نقلیه را به خود جلب کرد. بازنشستگان با شعارهایی هم‌چون حقوق ما ریالیه هزینه‌ها دلاریه، فقط کف خیابون به دست میاد حق‌مون، کشتی بازنشسته دیگه به گل نشسته خواست‌های برحق خود را فریاد برآوردند. بازنشستگان هم‌چنین خواستار استعفای رئیس سازمان تامین اجتماعی و وزیر تعاون، کار و امور اجتماعی شدند. در برخی از شهرها گروه‌های دیگری از نمونه کارگران راه‌آهن به بازنشستگان پیوستند. درمشهد جمعی با شعار “غذا نیست، ترس نیست” به جمع بازنشستگان تامین اجتماعی که سفره‌ای خالی پهن کرده بودند پیوستند.

در تجمع ۲۱ دی بازنشستگان در برابر مجلس اسلامی و در حالی که برخی شعار “نماینده مجلس حمایت حمایت” سر داده شده بود، داود رضوی از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و یکی از بازنشستگان شرکت‌کننده در این تجمع از پشت بلندگو توضیحاتی در مورد عملکرد مجلس و دیگر نهادهای حکومتی در طول تمام این سال‌ها داد. وی گفت: “مجلس در طول۴۰ سال گذشته نه تنها کاری برای ما نکرده بلکه منابعی رو هم که داشتیم به مرور از ما گرفتن … توی این ۴۰ سال ۴ تا بیمارستان نتونستند بسازند با این همه بودجه… شرح حال امروز ما نشان گر این هست که ما یک نماینده مستقل نداشتیم برای همین ما باید پشت هم باشیم هر کدوم‌مون می تونیم به ۵ تا همکار و بازنشسته بگیم در این اجتماعات شرکت کنه. تنها راه رسیدن به حقمون همین اجتماع است که می‌تونیم به کمک همدیگر همبستگی و اتحادمون رو نشون بدیم”. سخنانی که مورد تشویق و حمایت شرکت‌کنندگان در این تجمع قرار گرفت.

در این تجمع هم‌چنین یکی از زنان بازنشسته تامین اجتماعی در مورد تبعیض بین بازنشستگان، پوشالی بودن همسان‌سازی اعلام شده از سوی دولت، دزدی دولت از جیب کارگران و بازنشستگان و غیره سخنانی ایراد کرد. وی گفت: “حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی تنها از ۱۰۰ هزار تومان تا یک میلیون تومان افزایش پیدا کرد… دولت نه تنها پول تامین اجتماعی را نمی‌دهد بلکه ۲۶ گروهی که باید از سوی دولت مورد حمایت قرار بگیرند به صندوق سازمان تامین اجتماعی وصل کردند در حالی که باید برای اون‌ها صندوق حمایتی از سوی دولت تشکیل شود و این وظیفه دولت است نه این که از جیب ما بازنشستگان بردارند… با نرخ دلار سال آینده که قرار است در مجلس تصویب شود تورم چند برابر افزایش پیدا می‌کند و حقوق و مستمری ما نه سالانه بلکه باید ماهانه و مطابق با افزایش تورم افزایش یابد”.

افزایش مستمری‌ها و اجرای کامل و صحیح همسان‌سازی از مهم‌ترین خواست‌های بازنشستگان تامین اجتماعی است که عموما زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در واقع بازنشستگان با این مطالبه، خواستار حقوقی بالای خط فقر هستند، بازنشستگانی که بسیاری از آن‌ها به‌رغم سال‌ها کار و تلاش هم‌چنان اجاره‌نشین هستند. مساله درمان رایگان و امکانات درمانی مناسب برای بازنشستگان یکی دیگر از خواست‌های مهم و برحق آن‌هاست. دزدی دولت از سازمان تامین اجتماعی که تمامی اموال آن متعلق به کارگران و بازنشستگان است، اداره این سازمان توسط دولت و عدم امکان دخالت و نظارت بازنشستگان بر اموال سازمان تامین اجتماعی یعنی اموالی که متعلق به خود آن‌هاست، از دیگر اعتراضات مهم بازنشستگان تامین اجتماعی است. دولتی که مدافع منافع سرمایه‌داران است و بار معضلات مالی خود را بر دوش کارگران شاغل و بازنشسته انداخته و به اشکال گوناگون دست در جیب آن‌ها می‌کند که در سخنان بازنشستگان در تجمع ۲۱ دی نمونه‌هایی از آن بیان شد. دولتی فاسد که تصمیم دارد حتا از میزان عیدی بازنشستگان که این‌گونه در چنگال فقر اسیر شده‌اند بدزدد.

همگان بیاد دارند که وقتی تضادهای درونی حاکمیت به مرحله اعتراض به ریاست مرتضوی بر سازمان تامین اجتماعی کشیده شد، برخی از دزدی‌های بی‌حساب مدیران وقت و قبلی این سازمان از جیب کارگران رسانه‌ای شد. نوار دیدار مرتضوی با برادر لاریجانی را نیز همگان به یاد دارند و همین‌طور سکه‌های طلایی را که از جیب کارگران و بازنشستگان توسط مرتضوی و دیگر روسای سازمان تامین اجتماعی به نمایندگان مجلس و دیگران اهدا می‌شد. در واقع اهمیت نشستن بر کرسی ریاست سازمان تامین اجتماعی در طول تمامی این ۴۰ سال به دلیل چنگ انداختن بر ثروت سازمان تامین اجتماعی و چپاول و بهره‌گیری از آن بوده است.

اما شاید مهم‌ترین نکته‌ای که در رابطه با ۳ تجمع اخیر بازنشستگان تامین اجتماعی باید بر روی آن انگشت گذاشت این باشد که چرا با وجود آن‌که نه تنها کرونا در شهرهای ایران بیداد می‌کند، بلکه هوای تهران نیز در طول این روزها بویژه در دی ماه ۱۳ روز آن برای همه گروه‌ها ناسالم و ۱۱ روز آن برای گروه‌های حساس ناسالم بوده است، بازنشستگان ۳ بار به خیابان‌ها آمده و می‌خواهند این تجمعات را هم‌چنان تا رسیدن به خواست‌های‌شان ادامه دهند؟!

این اعتراضات بیان‌گر آن هستند که تحمل شرایط کنونی برای بازنشستگان دیگر غیرممکن شده است. بازنشستگان که عموما از نظر میزان سلامت در میان گروه‌های پرخطر قرار دارند با وجود این شرایط به خیابان‌ها آمدند تا فریاد بزنند که دیگر حاضر به تحمل شرایط کنونی نیستند و این شرایط طاقت‌فرسا دیگر قابل تحمل نیست. آن‌ها هم‌چنین نشان دادند که راه خود را انتخاب کرده و مصمم هستند تا رسیدن به خواست‌های خود به مبارزه ادامه دهند. آن‌ها که سال از پی سال در فقری عمیق‌تر غوطه‌ور می‌گردند در جریان عمل و سال‌ها کار و زندگی و مبارزه به این نتیجه درست رسیدند که هیچ تغییر مثبتی در شرایط کنونی‌شان رخ نخواهد داد مگر آن که همان‌طور که خودشان فریاد زدند به خیابان‌ها آمده به مبارزات‌شان تداوم بخشیده و این گونه مطالبات‌شان را پیگیری کنند و این تنها راه تحقق خواست‌های‌شان است. این که هر بار بازنشستگان با انرژی و اراده‌ای بیشتر و مصمم‌تر پا به خیابان‌ها گذاشته و حق خود را طلب کردند بیان‌گر همین واقعیت‌‌ است. این که بازنشستگان هر بار از پی اعتراض خیابانی تاریخ اعتراض بعدی را مشخص می‌کنند و دست در دست یکدیگر می‌گذارند نیز بیان‌گر همین واقعیت است.

اما جدا از این مساله، یک نکته بسیار مهم دیگر نیز وجود دارد و آن این‌که مبارزات پیگیر و اراده بازنشستگان در تداوم اعتراضات خود می‌تواند الگویی باشد برای دیگر گروه‌ها و جنبش‌های اجتماعی. مهم‌ترین خواست‌های بازنشستگان همان خواست‌هایی‌ست که دیگر گروه‌های اجتماعی نیز دارند. اعتراض به شرایطی که باعث شده است امروز حداقل ۸۰ درصد جامعه زیر خط فقر بسر برند، شرایطی که باعث شده است میلیون‌ها انسان گرسنه سر بر بالین بگذارند، شرایطی که در یک سو سرمایه‌داران و مقامات حکومتی قرار دارند که از همه امکانات مالی و غیره برخوردارند و در کاخ‌هایی زندگی می‌کنند که در دنیا نمونه‌های آن محدود است و از سوی دیگر مردمی که برای تامین ابتدایی‌ترین نیازهای خوراکی خود درمانده، از امکانات درمانی و بهداشتی مناسب بی‌بهره‌اند و تنها سعی می‌کنند امروز را به فردا برسانند به امید فردایی بهتر.

فاجعه اما این‌جاست که با تداوم وضعیت کنونی همه ارزیابی‌ها از بدتر شدن شرایط دهشتناک کنونی خبر می‌دهند. حتا به اعتراف اقتصاددانان حکومتی نیز چشم‌انداز بحران اقتصادی رکود – تورمی در سال آینده تیره‌تر از سال جاری است و البته تنها نگاهی به بودجه سال ۱۴۰۰ این موضوع را تایید می‌کند. اما این تمام ماجرا نیست. اصل ماجرا این است که در چنین شرایطی دولت مصمم‌ است تا حقوق و مستمری و دستمزدها را تنها ۲۵ درصد افزایش دهد و این یعنی فقری دردناک‌تر برای کارگران، معلمان، بازنشستگان و دیگر حقوق‌بگیران زحمتکش جامعه در سال آینده.

بنابراین همان‌طور که بازنشستگان تامین اجتماعی در عمل به این نتیجه رسیدند که تداوم شرایط کنونی مرگ تدریجی‌ و فقری کشنده است و تنها راه برای بهبود شرایط زندگی‌شان، مبارزه در کف خیابان است و نه فقط مبارزه در کف خیابان بلکه تداوم آن، دیگر گروه‌های اجتماعی نیز می‌توانند و باید از این تجربه که خود نیز سال‌ها آن را زندگی کرده‌اند بهره جسته و مانند بازنشستگان مبارزه خود را به کف خیابان‌ها آورده، تداوم بخشیده، متحد شده و در کنار دیگر گروه‌های اجتماعی دست در دست یکدیگر نهند.

این حق تمامی انسان‌هاست که فارغ از توانایی‌های جسمی و روحی، جنسیت، ملیت، رنگ، مذهب و غیره، از تمامی امکانات لازم برای داشتن یک زندگی خوب بهره ببرند. کار، مسکن، تغذیه مناسب، بهداشت و درمان مناسب، آموزش رایگان و برابر و با کیفیت، آزادی بیان و اندیشه، آزادی تجمع و اعتصاب همگی بخشی از حقوق اولیه و غیرقابل انکار تمامی انسان‌ها هستند. این وظیفه‌ی دولت است که این شرایط یعنی یک زندگی خوب و آزاد را برای همه‌ی آحاد مردم فراهم سازد، اما این در حالی‌ست که در ایران دولت خود به بزرگ‌ترین مانع برای دستیابی به یک زندگی انسانی، خوب، آزاد و بالای خط فقر برای آحاد مردم تبدیل شده است.

بدون تردید اتحاد و همبستگی کارگران و دیگر زحمتکشان جامعه هم‌چون معلمان، پرستاران و بازنشستگان می‌تواند چرخه‌ی کنونی را که حاصل حاکمیت دزدان ، فاسدان و سرمایه‌سالاران و در راستای منافع طبقه حاکم سرمایه‌دار است به نفع آن‌ها، به نفع کارگران و زحمتکشان و خواست‌های برحق‌شان تغییر دهد.

متن کامل نشریه کار شماره  ۹۰۴ در فرمت پی دی اف

ویروس کرونا از زمان پیدایش و شیوع در کشورهای جهان هزاران جهش داشته است، اما چند گونه از آن‌ها توجه و نگرانی جدی دانشمندان را برانگیخته است. از جمله نمونه‌ای که ابتدا در انگلیس شناسایی شد و بعداً در بسیاری از دیگر کشورها یافت شد. گفته می‌شود روند رو به افزایش ابتلا به کرونا، به ویژه در اروپا، ناشی از سرعت سرایت بیش‌تر این نمونه جهش‌یافته است. نمونه‌ای که گویا به ایران نیز وارد شده است.

اما از آن‌جایی که ایران کشور “معجزه‌ها”ست، برخلاف سیر افزایشی ابتلا به کرونا در سراسر جهان، در ایران آمار مرگ و میر و ابتلا به یک‌باره و طی کم‌تر از دو ماه کاهشی باورنکردنی یافته است. برای نمونه در ۴ آذر آمار رسمی مرگ و میر روزانه به نزدیک ۵۰۰ نفر رسیده بود، اما در ۲۷ دی، این تعداد به ۹۶ نفر کاهش یافت. در ۱۳ آذر آمار ابتلای روزانه ۱۴۰۰۰ مورد بود که در ۲۷ دی به ۶۱۰۰ تن رسید. در پی “کاهش” آمار، شهرهای قرمز به سرعت رنگ باختند و به رنگ‌های زرد و نارنجی و آبی درآمدند.

ناگفته پیداست که این ارقام، آمار رسمی هستند و به اعتراف مقامات رژیم آمار واقعی ۳ تا ۴ برابر آمار رسمی است. مقامات جمهوری اسلامی در حالی از مرگ ۹۶ نفر در ۲۷ دی خبر می‌دهند که برای نمونه، کشور آلمان با جمعیتی تقریباً معادل ایران از آمار ابتلای نزدیک به ۱۲ هزار نفر و مرگ ۴۴۱ نفر در همان روز خبر می‌دهد.

روحانی در ۱۳ دی مدعی شد، یکی از علل “موفقیت” ما افزایش تست‌ها است. با رجوع به همان مقایسه پیشین، باید گفت میزان تست در کشور آلمان، بیش از ۳۶ میلیون مورد و در ایران اندکی بیش از ۸ میلیون مورد بوده است. وی دلیل دیگر را به “قدرت” کادر درمانی نسبت داد. با آن که در فداکاری و از جان‌گذشتگی کادر درمانی ایران شک و شبهه‌ای وجود ندارد، اما بر همگان روشن است که امکانات و تجهیزات پیشرفته درمانی و بهداشتی آلمان، به هیچ‌وجه با امکانات ناچیز موجود در ایران قابل مقایسه نیست. از سوی دیگر، با آن که هنوز دوران کرونا به سر نرسیده و افزایش کادر درمانی از ضروریات سیستم درمانی ایران حتا پیش از این بیماری بوده است، نه تنها این نیاز برطرف نشده است، بلکه مکرر با اعتراضات و تجمعات کادر درمانی بیمارستان‌های مختلف روبروییم که یا به علت اتمام مهلت قرارداد اخراج شده‌اند یا خواهان حقوق و مزایا و کارانه‌های عقب‌افتاده خود هستند. طبق آمار اعلام شده تنها تهران با کمبود ۷ هزار پرستار روبروست؛ علاوه بر آن، به گفته دبیر کل خانه پرستار، مهاجرت پرستاران از ایران ۳۰۰ درصد افزایش یافته است. از هم اکنون هم مسئولان وزارت بهداشت از “فرسودگی و خستگی” کادر درمان صحبت می‌کنند و از عدم “توان و انگیزه لازم” کادر درمانی.

وی علت سوم را “مسئولیت‌پذیری” مردم عنوان کرد. صفتی بسیار کشدار. “مسئولیت‌پذیری” نسبت مستقیمی دارد با اعتماد به دولت و دستورهای بهداشتی و ایمنی مقامات بهداشتی و درمانی؛ اعتمادی که در ایران وجود ندارد. “مسئولیت‌پذیری” نسبت مستقیمی دارد با امکاناتی چون تأمین معیشت، دسترسی به بیمه درمانی همگانی رایگان، نظام تأمین اجتماعی، برقراری فوری حقوق بیکاری، ارائه بسته‌های معیشتی دوران کرونا، دسترسی به وسایل بهداشتی و پیشگیرانه مانند ماسک و مواد ضدعفونی‌کننده و شوینده و دسترسی به آب سالم، امکان رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی، وجود زیرساخت‌ها و وسایل تماس‌های مجازی برای کار و آموزش و موارد پرشمار دیگر. واقعاً در ایران کدام یک از این امکانات در اختیار مردم قرار دارد؟ مردمی محروم از حداقل معیشت که ناگزیرند برای مطالبه این حق، هر روز در برابر این یا آن نهاد دولتی تجمع کنند. مردمی که بایستی بین مرگ بر اثر گرسنگی یا کرونا یکی را برگزینند؟ مردمی که در بسیاری از شهرها با آلودگی شدید هوا روبرویند که به خودی خود آمار مرگ و میر را حتا بدون یک بیماری مسری بالا می‌برد.

روشن است که روحانی و سایر مقامات دولت جمهوری اسلامی طبق معمول اراجیف می‌بافند و آمارهای جعلی به خورد مردم می‌دهند. مردم فراموش نکرده‌اند که در آغاز شیوع این بیماری در سال ۹۸، مقامات رژیم آگاهانه و هدفمندانه از اعلام خبر ورود بیماری به کشور و شیوع آن خودداری کردند تا “انتخابات مجلس” و سپس مراسم ۲۲ بهمن در بی‌خبری مردم برگزار شوند.

این بار، هدف آنان از آمارسازی چیست؟

مقامات رژیم مرتب در مورد خطر “اجتماعات خانوادگی” و “دورهمی‌ها” هشدار می‌دهند و  حتا روحانی از مردم خواست مراسم شب یلدا را “از طریق تلفن و فضای مجازی” برگزار کنند. با وجود این، در ۲۷ دی در جلسه “ستاد ملی مقابله با کرونا” با اشاره به “کاهش آمار ابتلا و مرگ میر” گفت: “معمولاً در این ایام به دلیل احترام به حضرت صدیقه کبری و یک سنت، همواره عزاداری را اجرا می‌کردیم، امسال هم اجرا می‌کنیم.”

پس یکی از علت‌ها آشکار گردید: مراسم مذهبی “دهه فاطمیه” و پس از آن، مراسم ۲۲ بهمن.

روحانی در این جلسه همچنین اذعان کرد: “طبق گزارش‌‌هایی که در جلسه داده شد، در برخی شهر‌های دینی، مذهبی و گردشگردی همه ضوابط و اصول مراعات نشده و اظهار نگرانی شد که واقعاً هم جای نگرانی دارد.” وزیر بهداشت‌اش هم از پیش درباره “احتمال” اوج‌گیری کرونا در بهمن و اسفند هشدار می‌دهد. پس می‌دانند برگزاری مراسم مذهبی که مسلماً با رعایت پروتکل‌های بهداشتی همراه نخواهد بود، چه عواقب فاجعه‌باری به دنبال خواهد داشت، همچون برگزاری مراسم‌های مربوط به عزاداری‌های مذهبی از جمله ۱۰ روز اول ماه محرم در ماه‌های گذشته که در پی آن آمار شیوع کرونا در سراسر کشور به سرعت بالا رفت.

علت دیگر را می‌توان در توجیه سیاست “ممنوعیت خرید واکسن‌های آمریکایی و انگلیسی” جست.

روحانی در سخنان ۴ دی علت دیگر “کاهش آمار مرگ و میر و ابتلا” را فاش ساخت. وی در این زمینه گفت: “ایران پیش قدم مهار این موج ها قبل از کشورهای پیشرفته دنیا بوده و امروز که آمار فوتی ها و شمار مبتلایان در بسیاری از کشورهای مدعی، در حد نگران کننده قرار دارد، ایران موفق به مدیرت موج سوم شده است و در همین راستا این رسانه‌ها اکنون با موضوع واکسن درصدد جوسازی هستند که مردم آگاه قطعا اسیر این جوسازی نخواهند شد چرا که ما هم در زمینه تولید و هم در زمینه تأمین اقدامات مؤثر را دنبال می کنیم.”

از زمان اعلام کشف واکسن و تأیید سازمان بهداشت جهانی و نهادهای بهداشتی کشورهای مختلف، سران رژیم که می‌دانستند، مردم منتظر اقدامات دولت در زمینه خرید و واکسیناسیون هستند، دچار تناقض‌گویی شدند. روحانی همه تقصیرها را به گردن تحریم‌های آمریکا می‌انداخت و می‌گفت “هر چه لعنت دارید” نثار آمریکا کنید و مدعی بود که امکان انتقال پول را نداریم. مقامی دیگر اعلام کرد که این امکان وجود دارد. یکی، از عدم امکانات لازم برای حمل و ورود واکسن حرف می‌زد، دیگری ادعای او را رد می‌کرد و می‌گفت ما امکانات لازم را داریم. گو آن که خود شرکت فایزر برای حمل و نقل واکسن تدارکاتی را مهیا کرده بود.

بعد از مدتی که دیدند حنایشان دیگر رنگی ندارد، وعده “خرید” واکسن از کووکس و استفاده از “برخی واکسن‌های دیگر” کشور یا کشورهای نامعلومی را دادند. رئیس بانک مرکزی در ۴ دی اعلام کرد ایران حواله خرید ۸ / ۱۶ میلیون دوز واکسن را از سه طریق ارسال کرده است. در میانه‌ی سرسام دروغ‌ها، مکرراً نوید “ساخت واکسن” ایرانی داده می‌شد. روحانی در ۴ دی مدعی شد: “واکسن علیرغم شرایط تحریمی و اشکال‌تراشی آمریکا حتما تأمین و در اختیار مردم گذاشته خواهد شد” و “وزارت بهداشت مکلف شده است که واکسن مورد تأیید و نیاز را در اسرع وقت تأمین نماید.” این همه دروغ‌پردازی برای آن بود که مردم را فریب دهند تا فرمان خامنه‌ای را اجرا کنند. اگر بودند کسانی که این دروغ‌ها را باور کردند، در ۱۹ دی خامنه‌ای آب پاکی را روی دست همه ریخت. او اعلام کرد که از اول هم با خرید واکسن‌های مورد تأیید جهانی مخالف بوده است و به مسئولان هم گفته است و اکنون آشکارا و علنی رو به مردم فرمان خود را تکرار کرد که خرید واکسن‌ از آمریکا و انگلیس فرانسه ممنوع است و واکسن داخلی “مایه افتخار و عزت کشور” است. واکسنی که قرار بود در مرحله اول تنها روی ۵۰ نفر آزمایش شود و به روال معمول، تا به همین جا هم همچون سایر عملکردهای رژیم، راز سرناگشوده‌ای است که کسی از جزئیات آن اطلاع ندارد. باری، فاش‌گویی خامنه‌ای درباره “ممنوعیت خرید واکسن‌های آمریکایی و بریتانیایی” از یک سو خشم مردم را چندان برانگیخت که در رسانه‌های اجتماعی هشتگ “واکسن بخرید” به ترند اول ایران تبدیل شد؛ و از سوی دیگر غریو و هیاهوی “خرید واکسن” مورد تأیید سازمان بهداشت جهانی خاموش شد و تعریف و تمجید از “واکسن داخلی” و “مضرات” واکسن‌های خارجی و “توطئه‌های دشمن” برای “کاهش ۲۰ درصدی جمعیت جهان” و “تلاش برای تست واکسن” روی مردم ایران در صدر سخنان و مصاحبه‌های مقامات قرار گرفت.

اما گویا مقامات رژیم نه تنها در “مدیریت” نابسامانی‌های اقتصادی و اجتماعی و سیاسی بی‌لیاقت‌اند، بلکه حتا در “مدیریت دروغ‌های” خود نیز عاجزند. با آن که واکسیناسیون در اکثر کشورهای جهان، حتا در کشورهای همسایه مانند عراق و افغانستان و ترکیه، کم و بیش، آغاز شده است، مردم ایران حتا به فرض تأثیر “واکسن ایرانی” باید ماه‌ها منتظر تولید و توزیع آن بمانند. گو آن که “انجمن ایمونولوژی و آلرژی ایران” در بیانیه ۱۳ دی اعلام کرده است، “نیاز به زمان طولانی برای تکمیل مراحل ۱، ۲ و ۳ کارآزمایی بالینی و نیز ظرفیت محدود تولید انبوه واکسن در کوتاه مدت، این انجمن بر خرید فوری واکسن به میزان مورد نیاز تأکید می‌کند.” درگیری‌های مقامات وزارت بهداشت نیز برخی رازها را از پرده بیرون انداخت. از جمله یکی از مقامات بهداشتی مستعفی ادعای ساخت واکسن ایرانی توسط وزیر بهداشت را “غیرعلمی و ناشی از شتابزدگی” خواند. ۱۶۷ داروساز نیز در نامه‌ای بر “عدم توانایی مدعیان تولید واکسن” و ادعاهای تولید واکسن داخلی را “توهین به شعور علمی داروسازان” و “بهانه‌ای برای عدم تأمین واکسن” توصیف کردند.

همچنین اکنون روشن شده است امتناع روحانی و مقامات بهداشتی ایران از پذیرش تست واکسن روی مردم ایران، دروغی بیش نبوده است. در حالی که در آمریکا و کشورهای اروپایی واکسیناسیون مردم آغاز شده است، ابراهیم رئیسی در ۲۲ دی مدعی شد: “ایران آزمایشگاه واکسن آمریکایی و انگلیسی” نیست، اما گویا آزمایشگاه واکسن کوبایی هست که قرار است روی ۵۰ هزار ایرانی تست شود.

باری، اما هدف رژیم از عدم خرید واکسن را نه در چرندیات مقامات رژیم بلکه باید در منافع مافیای دارو، قاچاقچیان دارو، نهادهای وابسته به رهبری و سپاه پاسداران جست.

بنا به تخمین‌ها خرید گران‌ترین واکسن دنیا برای تمام جمعیت ۸۴ میلیونی ایران فقط به ۵ میلیاد دلار نیاز دارد. از این‌رو، با آن که خرید واکسن‌های مورد تأیید سازمان بهداشت جهانی، در مقایسه با هزینه‌های سرمایه‌گذاری بر ساخت و تولید انبوه واکسن هزینه کم‌تری دارد، سران ایران به بهانه‌های واهی از آن سر باز می‌زنند. از آن گذشته به نظر برخی کارشناسان بهداشتی ۹۸ درصد از مواد اولیه واکسن ایرانی نیز واردات خارجی است. واردات دارو در ایران عمدتاً در دست مافیای دارویی به نام “گروه دارویی برکت” از زیرمجموعه‌های “ستاد اجرایی فرمان امام” است که خود سهامدار حداقل ۱۸ شرکت دارویی دیگر است. خرید مستقیم واکسن از شرکت‌های سازنده یا کووکس مستلزم شفافیت در مبادلات مالی است که هلدینگ‌ها، شرکت‌ها و نهادهای اقتصادی ایران همواره از آن پرهیز می‌کنند. گذشته از آن خرید مستقیم واکسن، دست واسطه‌ها را قطع می‌کند که این نیز به ضرر مافیای دارویی است که از قِبل عقد قراردادها و دریافت ارز ۴۲۰۰ تومانی در هر معامله‌ای رسماً میلیون‌ها دلار سود به جیب می‌زنند و غیر رسمی میلیون‌ها دلار ارز دریافتی را غیب می‌کنند. رخدادی که در تمامی معاملات غیرشفاف و غیرمستقیم بارها و بارها شاهد بوده‌ایم.

بی‌تردید مقادیری واکسن‌های مؤثر و استاندارد وارد ایران خواهد شد. اما این واکسن‌ها نصیب سران رژیم و آقازاده‌ها و بستگان خواهند شد. طبق مشاهدات از هم اکنون بازار سیاه واکسن در ایران به وجود آمده است که تنها قشر مرفه از پس قیمت‌های هنگفت آن برخواهد آمد.

واقعیت آن است که سلامت و بهداشت مردم هیچ‌گاه در اولویت‌های رژیم جمهوری اسلامی نبوده است. جمهوری اسلامی می‌کوشد با آمارسازی و ناچیز جلوه دادن میزان ابتلا و مرگ و میر مردم را فریب دهد. می‌کوشد از سویی اهداف سیاسی و مذهبی خود را پیش برد و از سویی دیگر با عدم خرید واکسن، بی‌کفایتی و بی‌توجهی خود به جان و سلامت مردم را پنهان سازد. اگرچه، کرونا برای آنان تبدیل به “نعمت الهی” دیگری نیز شده است، چرا که قیام آبان ۹۸ و احتمال وقوع امواج سهمگین‌تری از اعتراضات و اعتصابات، سران رژیم را به لرزه انداخته بود. اما اکنون در حالی که رژیم به سرکوب ادامه می‌دهد و هر روز آن را گسترده‌تر می‌سازد، کرونا باعث گردیده بروز این امواج به تأخیر افتد. هرچند، شرایط زیستی و معاش مردم به درجه‌ای اسفناک و تحمل‌ناپذیر گشته که بر هراس از بیماری فائق آمده و هر روز شاهد تجمعات اعتراضی در گوشه و کنار کشور هستیم.

شیوع این بیماری در کشور و نحوه مدیریت و پاسخ‌گویی رژیم جمهوری اسلامی، در کنار انبوه معضلات و نابسامانی‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بار دیگر نشان می‌دهد که تا این رژیم در ایران بر سریر قدرت تکیه زده است، جز مرگ و بیماری و فقر و تبعیض و محرومیت چیزی نصیب توده‌های مردم نمی‌شود. نشان می‌دهد هر روزی که بر عمر ننگین و نکبت‌بار این رژیم افزوده شود شمار بیش‌تری از کارگران و زحمتکشان جان و سلامت جسمی و روانی، رفاه و آزادی، شادی و خوش‌کامی خود را از دست می‌دهند.

باید به اعتراض عمومی برخاست و به این وضعیت پایان داد .باید جنایت‌کاران حاکم را به محاکمه کشید که به کدامین حق برای زندگی و سلامت ۸۴ میلیون نفر تصمیم می‌گیرند و آنان را به کام بیماری و مرگ سوق می‌دهند. باید پرسید به کدامین حق ثروت و رفاه را بهره خود و فقر و محرومیت را به اکثریت عظیم مردم تحمیل می‌کنند. تنها راه پاسخ‌طلبی نیز اعتراضات و اعتصابات گسترده و سراسری است. دهان این یاوه‌گویان را بایستی با مشت‌های آهنین در کارخانه‌ها، در دانشگاه‌ها، در خیابان ‌ها، در مدارس و در هر کوی و برزنی درهم کوبید، چرا که دوزخی سوزان‌تر از دوزخ برساخته‌ی جمهوری اسلامی وجود ندارد.

متن کامل نشریه کار شماره  ۹۰۴ در فرمت پی دی اف