از آنجا که سیاست مستبدانه رژیم ناشی از خشونت نادری که از طبیعت ارتجاعی قانون ولایت اسلامی است، جامعه ایران در مجموع جامعهای پیشا مدرنیته بنظر میرسد. چنین ظاهر ناروشنی این ذهنیت را بوجود میآوردکه گویا رسیدن به مدرنیته مشروط به تحولی دمکراتیک است.
جمهوری اسلامی به ضرب تحریمهای اقتصادی٬ سراسیمه٬ بپای میز مذاکرات مستقیم اما نه چندان!! پنهانی برای حل اختلافاتش با امریکا رفته است. اما این دور از مذاکرات به احتمال بسیار زیاد٬ امریکا٬ شرایط خود را به رژیم تحمیل خواهد کرد. اختلاف اصلی بر سر مسئله سلاحهای اتمی نیست. اختلاف اصلی بر سر فقدان سازش و هماهنگی سیاستهای ایران با سیاستهای سرمایه جهانیست. استقلال سیاسی جمهوری اسلامی مانع اصلی ست. این بار اما٬ رژیم با معضل جدیدی پس از پایان مذاکرات روبرو خواهد شد. مسئله استقلال سیاسی به سادگی حل نخواهد شد. استقلال سیاسی رژیم با ماهیت مذهبیش گره خورده است. چه آینده ای در انتظار رژیم خواهد بود؟
مهر ۱۳۵۶ را به یاد داری؟ زمانی که محمدرضا شاه ، هنوز اعلیحضرت بزرگ ارتشتاران بود و پرویز ثابتی به مخیله اش هم نمی گنجید که تار و پود تاریک خانه ی عنکبوتیِ”تمدن بزرگ” ۱۵ ماه دیگر به سر ضربه ی مردمِ زحمت کش خواهد گسست و سکون و سکوتِ “جزیره ی آرامش”درهم خواهد شکست.مهر ۵۶ را نسل من که پیچیده گی های جامعه را با انبوهی از تضادهای “کتاب سرخ” تبیین می کرد،با خاطرات خطیرِ دیگری اما به یاد می آورد!خاطراتی که هنوز تا ۱۷ شهریور و اعتصاب کارگران نفت و جوش آوردن شهر آینده یی به وسعت یک سال فاصله داشت.فاصله ها اما به سرعت در حال پر شدن بود و با همان سرعت، تنهایی ها در حال تن سپردن به پرپر شدن!
چندى پیش مقاله اى را درباره رفیق شهید علیرضا سپاسى آشتیانى در سایت اندیشه و پیکار خواندم. در آن جا به زندگى مبارزاتى رفیق سپاسى و نقش وى در مقاطع مختلف سازمان، هر چند مختصر، پرداخته بودید، اما به دوره آخر زندگى وى، در زندان که به حق دوره مهمى از زندگى رفیق بوده، اشارهء کافى نشده بود. این مرا برآن داشت تا به چند خاطره از زندان در مورد این رفیق عزیز اشاره اى بکنم: