امسال در سالروزِ قیام مردم عربِ ایران در ۱۵آوریل ۲۰۰۵/۱۳۸۴ دستگیریهای گستردهای در منطقهی خوزستان صورت گرفت. صدور احکام اعدام و حبسهای طولانی دوباره رونق گرفت تا به عنوان تهدیدی علیه هر نوع تحرک منطقهای عمل کند. همواره اخبار و حوادث مناطقی غیر از تهران در سایهی مرکزگراییِ مسلط قرار میگیرد و جنایتها و فجایعی که در نقاطی غیر از تهران اتفاق میافتد حاشیهی کمرنگی را در سایتهای مختلف خبری و تحلیلی به خود اختصاص میدهند. این نکته حتا در نزد مدعیانِ منتقدِ این
جنبش سوسیالیستی بار دیگر یکی از یاران پیگیر و مصمماش را از دست داد. مجید هم از میان ما رفت و قلب بزرگش که عمری برای برابری و آزادی و جامعهای فارغ از ستم و استثمار تپیده بود، از حرکت بازایستاد. خبر را که شنیدم تصویرهایی از گذشته در برابرم ظاهر میشود: سالهای دور و حضور او و هایده همسر و همرزماش به همراه شیطنتهای دخترکشان، در تظاهراتها، سمینارها، میز کتابهای این شهر و آن شهر و… بعدها در سالهای اخیر: شوخ طبعیها و میدانداریهایش در آخر شب سمینارها و جشنها، ترانهخوانیها و شاهکارش “شباهنگام”. یادوارههایاش مدام از ذهنم عبور میکند و دست آخر، گریستن از سویدای جان.