اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست:
در گرامیداشت یاد مهسا (ژینا) امینی و خیزش انقلابی
نیمه دوم ۱۴۰۱ در چهارمین سالگرد قتل دولتی مهسا (ژینا) امینی و جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، یاد ژینای عزیز و همه جانباختگان آن جنبش اعتراضی و دستاوردهای آن را گرامی میداریم. در شهریور ۱۴۰۱، کشور ما یکی از جنبشهای رادیکال تودهای را که بنیادهای ایدئولوژیک و سیاسی رژیم را به لرزه درآورد، تجربه نمود. جنبشی که نخست در اعتراض به اقدام جنایتکارانه رژیم در قتل ژینا شکل گرفت، اما بهسرعت سراسر کشور را فراگرفت و در تداوم خود تودههای وسیعی از مردم ایران را علیه تمامیت جمهوری اسلامی به خیابان آورد. زنان، جوانان، کارگران و تودههای بهجانآمده از زنستیزی، استبداد، استثمار، فقر و تبعیضِ حاصل از بیش از چهار دهه حاکمیت جمهوری اسلامی، در چند ماه مقابله جانانه تمامی دستگاههای سرکوب و جنایت رژیم را به چالش کشیدند، ماهیت کریه، ضد انسانی و ارتجاعی رژیم را به جهانیان نشان دادند و موجی از همبستگی، همدلی و حمایت بخشهای وسیعی از مردم جهان را به خود جلب کردند.
قتل دولتی ژینا همچون جرقهای، انبار باروت خشم و تنفر موجود در اعماق جامعه را شعلهور کرد. حجابسوزان و حجابپران زنان و جوانان که با حضور جسورانه خود طرح ارتجاعی و ضدزنِ «حجاب و عفاف» را بر سر طراحان آن کوبیدند و بدینوسیله یکی از بنیانهای ایدئولوژیک جمهوری اسلامی را به لرزه درآوردند. کارگران، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، پرستاران، کشاورزان، رانندگان، بیکاران و میلیونها انسان تحت ستم، هر یک به شیوه خود در برابر نظامی ایستادند که حاصل قریب به پنج دهه حکومتش چیزی جز فقر، سرکوب، تبعیض، جنگافروزی و غارت منابع جامعه نبوده است.
جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» با توجه به اصالت عمیقاً تودهای، برابریطلب و دموکراتیک خود، حساسیت گرایشهای مختلف اپوزیسیون را به خود جلب نمود. جایگزینی شعار «مرد، میهن، آبادی» توسط سلطنتطلبان و همچنین تغییر «زندگی» به «مقاومت» توسط مجاهدین، ظرفیتهای ضددموکراتیک، ضدزن، مردسالارانه، ناسیونالیستی و ارتجاعی این نیروها را آشکارا به نمایش گذاشت. این نیروها تلاش زنان کشور ما برای آزادی و خلاصی از ستمهای چندسویه طبقاتی، جنسیتی، مذهبی و سنتی را مخالف برنامه خود، که همانا حفظ این سیستم اما بدون جمهوری اسلامی است، میدانند.
خیزش شهریور ۱۴۰۱، اگرچه با اعتراض وسیع تودهای علیه قتل دولتی ژینا و سرکوب و بیحقوقی زنان آغاز شد، اما نشان داد که شکاف عمیق و هر دم فزاینده میان جمهوری اسلامی و اکثریت مردم کارگر و زحمتکش پرشدنی نیست و مردم برای سرنگونی این رژیم لحظهشماری میکنند. این خیزش که خواست آزادی و برابری خود را در خیزشهای تودهای دیماه ۱۳۹۶ و آبان ۱۳۹۸، نشان داده بود، در خیزش سراسری دیماه ۱۴۰۴ بیشازپیش، عزم و ظرفیت تودههای میلیونی مردم ایران برای بهزیر کشیدن جمهوری اسلامی و ساختن جامعهای آزاد، برابر و انسانی را به جهانیان نشان داد.
جمهوری اسلامی طی چند ماهی که جنبش ژینا ادامه داشت، تمامیت خود را بهوضوح در خطر سرنگونی دید و تنها با کشتار قریب به ۶۰۰ نفر -که دهها نفر از آنان کودک و نوجوان بودند – و زخمی نمودن هزاران نفر دیگر ونیز دستگیری هزاران انسان آزادیخواه و معترض، موفق شد این جنبش بزرگ را سرکوب و از سقوط خود جلوگیری کند. حضور آگاهانه و فعال کارگران و خانوادههای آنان که بسیاری از آنها دستگیر و تعدادی از آنان همچون محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد که هر دو کارگر بودند و …اعدام شدند، نشان داد که این جنبش انقلابی به یک قشر یا گروه اجتماعی معینی محدود نبود.
جمهوری اسلامی با بهکارگیری الگویی چندلایه و همهجانبه از سرکوب، کوشید اعتراضات را در خیابان، دانشگاه، فضای مجازی و عرصه عمومی درهم بشکند: از تیراندازی و کاربرد سلاحهای ساچمهای و جنگی و خشونت گسترده علیه معترضان، تا قطع و اختلال اینترنت و کنترل ارتباطات؛ از بازداشتهای گسترده، شکنجه و خشونت جنسی در بازداشتگاهها، تا صدور احکام سنگین و اعدام معترضان و فشار بر دانشجویان، استادان و فعالان اجتماعی؛ و همزمان از پلمب کسبوکارها، توقیف اموال و تشدید کنترل بر بدن و پوشش زنان گرفته تا تبلیغات حکومتی و نسبتدادن اعتراضات به «دشمن خارجی» همراه با رویکردی مخرب و دیگر اقداماتی ازایندست نشان داد که سرکوب برای جمهوری اسلامی صرفاً واکنشی امنیتی به اعتراضات نبود، بلکه سیاستی سازمانیافته برای ارعاب جامعه، قطع پیوندهای جمعی و بازپسگیری فضای عمومی بود؛ سیاستی که در برابر آن، جنبش ژینا با پیوند زدن مبارزه علیه ستم جنسیتی به مطالبات آزادی، برابری و کرامت انسانی زنان، یکی از مهمترین چالشهای سیاسی و اجتماعی چند دهه اخیر را رقم زد.
در چهار سالی که از قتل ژینا میگذرد، بسترهایی که جنبش انقلابی ۱۴۰۱ را شکل داد، نهتنها از میان نرفته، بلکه در سایه سیاستهای ارتجاعی و ضد زن جمهوری اسلامی، جنگ ویرانگری که به کشور تحمیل نموده و با گسترش بیکاری، فقر، فلاکت، دستمزدهای ناچیز و تورم سهرقمی، عمق بحرانهای امنیتی، اقتصادی و اجتماعی گستردهتر شده و عملاً شیرازه جامعه را در معرض فروپاشی قرار داده است. رژیم جمهوری اسلامی شرایط موجود را بهخوبی درک کرده و آن را جنگ بقای خود میداند. از همین رو، خود را برای مقابله با «شورش گرسنگان» آماده میکند؛ مقابله با جنبش و تجربهای بسیار عمیقتر و گستردهتر از اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ که تنها در فاصله دو روز، هزاران معترض را به خاک و خون کشید.
در چنین شرایط حساس و تعیینکنندهای، وظایف بسیار خطیر و بزرگی بر دوش طبقه کارگر ایران و پیشروان سایر جنبشهای اجتماعی، بهویژه جنبش زنان، قرار دارد. این وظایف با توجه به تجربهای که از عدم سازمانیافتگی و بیبرنامگی اعتراضات و تأثیرات روانی و تبلیغاتی نیروهای راست و ارتجاعی بر آن با بهای بس گرانی کسبشده است، اهمیتی دو چندان مییابد. از همین رو، پیشروان جنبش کارگری، زنان و نیروهای قطب چپ و کمونیست وظیفهدارند با انعطاف، خلاقیت و بهکارگیری تجارب حاصله از خیزشهای پیشین، از کانالهای ارتباطی موجود و پیوند هرچه بیشتر آنها با یکدیگر و ایجاد شبکههای ارتباطی دیگر، تودههای عاصی از فقر و فلاکت و بیکاری و سرکوب را نسبت به منافع خود و راههای پیشبرد اعتراضات آگاه نمایند.
شناخت تاکتیکهای جمهوری اسلامی، از جمله قرار دادن جامعه در مقابل یک دوقطبی دیگر در حاکمیت و حق «انتخاب» مردم میان بد و بدتر، تداوم شرایط نظامی ـ امنیتی، بهویژه کشتار در زندانها و همچنین تلاش برای برجسته نمودن «مسئله» حجاب در جامعه را بایستی افشا کرد و جامعه را خلاقانه و با تاکتیکهای منعطف برای مقابله با آنها آماده نمود.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست ضمن اعلام مجدد مخالفت خود با هرگونه حمله نظامی، بمباران و دخالتهای تجاوزگرانه قدرتهای امپریالیستی، تمامی توان خود را برای سازماندهی و آماده نمودن اکثریت عظیم تودههای کارگر و زحمتکش، زنان و آزادیخواهان برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی به کار خواهد بست.
گرامی باد یاد عزیز ژینا و همه جانباختگان جنبش انقلابی ۱۴۰۴ و سایر جنبشها
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی سرنگون باد رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
شهریور ۱۴۰۵
امضاها:
اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت
نظرات شما