اعدام، جنگ و خشونت ساختاری، ابزارهای بازتولید سلطه
اعدامهای اخیر در اصفهان و نگرانی نسبت به سرنوشت دیگر محکومان، بار دیگر ماهیت ماشین سرکوب جمهوری اسلامی را آشکار کرد. در عوض، حضور اعتراضی مردم در میدان علیخانی اصفهان و نیز تجمع خانوادههای زندانیان طی هفته گذشته مقابل زندان قزلحصار کرج با شعار «نه به اعدام» در همبستگی با زندانیان، بیانگر شکاف عمیق میان جامعه و حاکمیت که نشانهای از شکلگیری همبستگی اجتماعی در برابر سیاست مرگ و سرکوب است. این حضور، هرچند محدود بوده اما نشان داد که سیاست ارعاب با مقاومت مردم روبهرو است.
همزمان، حکومت با بهرهگیری از فضای جنگی، حملات خود به مناطق کردستان ایران، مقابله با احزاب سیاسی کرد و نیز حمله به پایگاههای این احزاب در اقلیم کردستان را تشدید کرده است؛ حملاتی که بنا بر گزارشهای منتشره به جانباختن و مجروح شدن شماری از غیرنظامیان و نیروهای پیشمرگ انجامیده است مهدی توکلی، مدیر خانه عکاسان کردستان و زندانی سیاسی پیشین و دو تن از اعضای خانوادهاش از جمله افرادی بودهاند که بر اثر شلیک مستقیم نیروهای سپاه پاسداران جان خود را از دست دادند. وقوع چنین جنایاتی نشان میدهد که جنگ و سرکوب داخلی دو روی یک سیاستاند و حاکمیت همزمان با جنگ، امنیتیسازی جامعه و گسترش اعدامها، با هدف درهم شکستن هرگونه اعتراض و مقاومت اجتماعی در پی تضمین بقای نظام سرکوبگر و فاشیستی خود میباشد.
جمهوری اسلامی از نخستین روزهای استقرار خود، با تلفیق استبداد سیاسی، سرمایهداری و ایدئولوژی مذهبی، دستگاهی از خشونت سازمانیافته را علیه تودههای مردم ایران بنا کرد که وظیفه اصلی آن بازتولید سلطه طبقاتی و سیاسی است. در این ساختار، اعدام، زندان، شکنجه، جنگ، سرکوب ملیتهای تحت ستم و نابودی تشکلهای مستقل، نه اقداماتی موردی یا واکنشی، بلکه تجلی ماهیت و ساختار اقتدارگرای این نظام هستند. ایدئولوژی مذهبی، ابزار مشروعیتبخشی به سلطه سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و جرمانگاری هرگونه اعتراض است. سیستمی سرکوبگر که دستگاه قضایی، امنیتی و نظامی را در خدمت حفظ نظم موجود قرار میدهد.
از سرکوب خلق ترکمن و جنگ علیه مردم کردستان در نخستین سالهای پس از انقلاب تا کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت و قتلعام تابستان ۱۳۶۷، از سرکوب جنبش دانشجویی، جنبش زنان، اعتراضهای کارگری و خیزشهای مردمی تا اعدامهای امروز، جملگی یک سیر تاریخی واحد را نشان میدهد؛ رشتهای که بیانگر آن است که خشونت، نه انحراف از سیاست حکومت، بلکه جوهر سیاست آن است. اعدام در این چارچوب، صرفنظر از نوع اتهام، شکل قانونیشده قتل حکومتی و ابزاری برای ایجاد ترس، جلوگیری از سازمانیابی و درهم شکستن مقاومت اجتماعی است.
از خواستههای زندانیان اعتصابی زندان واحد ۲ قزلحصار که اعتصابشان در ششم مرداد پایان یافت، و نیز از کارزار سهشنبههای نه به اعدام که اکنون برای یکصد و سیویکمین هفته در ۵۹ زندان کشور ادامه دارد، قاطعانه باید حمایت کرد. استمرار این کارزار نشان میدهد که مبارزه علیه اعدام از سطح اعتراض به یک مجازات فراتر رفته و به بخشی از مبارزه عمومی علیه استبداد و خشونت ساختاری بدل شده است. این مقاومت، امروز به صدای مشترک زندانیان، خانوادههای دادخواه، کارگران، زنان، جوانان، معلمان، پرستاران، بازنشستگان و همه نیروهای آزادیخواه تبدیل شده است.
مقاومت در زندان زمانی که از مرز اعتراض به پروندههای فردی فراتر میرود و در حرکتی سازمانیافته سازوکارهای سرکوب و نفی اعدام را به موضوع اعتراض جمعی تبدیل میکند، عملاً به مبارزهای سیاسی علیه حاکمیت تبدیل میشود. از این رو، مبارزه با اعدام را نمیتوان از مبارزه علیه مناسباتی که اعدام را تولید و بازتولید میکند، جدا کرد. تا زمانی که دستگاه دولت بر پایه سرکوب، استثمار، تبعیض، ایدئولوژی مذهبی و انحصار سازمانیافته خشونت استوار باشد، اعدام، جنگ و سرکوب نیز بازتولید خواهند شد. از اینرو، مبارزه علیه اعدام، بخشی جداییناپذیر از مبارزه برای پایان دادن به سلطه سرمایه، استبداد دینی، تبعیض ملی و جنسیتی، نظامیگری و استقرار جامعهای آزاد، برابر و سوسیالیستی است.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست، از همه فعالان چپ و کمونیست و تمامی نیروهای آزادیخواه و برابریطلب دعوت میکند که در هر شهر، کشور یا مکانی که حضور دارند، بهطور فعال در کارزارهای مبارزه علیه اعدام، چه بهصورت مستقل و چه در همکاری و همبستگی با دیگر نیروهای آزادیخواه، برای آزادی زندانیان سیاسی مشارکت کنند و با حضور مؤثر در اکسیونها، تجمعها و کمپینهای ضد اعدام، صدای مخالفت با ماشین سرکوب و سیاست مرگ را رساتر سازند.
امروز بیش از هر زمان دیگر، گسترش همبستگی میان کارگران، زنان، جوانان، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، دانشجویان، ملیتهای تحت ستم، زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه، شرط اساسی درهم شکستن ماشین اعدام و سرکوب است.
نه به اعدام، نه به جنگ ارتجاعی
آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی
سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی!
زنده باد آزادی، زند باد سوسیالیسم!
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
چهارشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۶
امضاها: اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت
نظرات شما