مرگ بر رژیم جمهوری اسلامی! زنده باد حکومت شورائی!

رژیم ارتجاعی جمهوریlogo ‏اسلامی و جناح‏ های آن، بعد از یک دوره‏ی تبلیغات عوام‏فریبانه و جنجالی و استفاده از ابزارها و روش‏های جدید برای کشاندن مردم به پای صندوق‏های رأی، روز جمعه ۲۲ خرداد مراسم نمایشی خود را برگزار نمودند.

هنوز ساعاتی از پایان این مراسم نگذشته بود، که اعلام نتایج شمارش آراء به نفع احمدی‏ نژاد، جوانان و دیگر اقشار مردمی را که با شور و امید در این “انتخابات” شرکت نموده، و به هر دلیل، به کاندیداهای “اصلاح‏ طلب” رأی داده بودند، در موجی از حیرت و ناباوری فرو برد. با قطعیت یافتن تعیین احمدی‌نژاد به‏ عنوان رئیس جمهور، بهت و حیرت اولیه‏ای که در فضای شهرهای بزرگ موج می‏ زد، به موجی از خشم و انزجار مبدل شد. در سرریز شدن این خشم و اعتراض و ابراز علنی تنفر و انزجار از رژیم، شهر تهران، پیش‌قدم شد و بلافاصله پس از پایان “انتخابات”، به صحنه‏ ی درگیری و مبارزه مردم با عوامل سرکوب رژیم تبدیل گردید.

هزاران تن از جوانان، دانشجویان و مردم معترض که نتایج اعلام شده را اهانت به خود تلقی می‏ کردند، به خیابان‏ ها ریختند و در اجتماعات اعتراضی و راهپیمائی‏ های متعدد و ایجاد راهبندان، در نقاط مختلف شهر تهران، با سر دادن شعارهایی چون “مرگ بر این دولت مردم‌فریب” و”مرگ بر دیکتاتور”، نسبت به مضحکه انتخاباتی رژیم واکنش اعتراضی نشان دادند و انزجار و تنفر خود از رژیم دیکتاتوری حاکم را نیز به نمایش گذاشتند.

نیروهای سرکوب رژیم، از موتورسواران و نیروهای گارد ویژه گرفته تا، لباس شخصی‏ها و نیروهای انتظامی که از قبل به حالت آماده باش در آمده بودند، راهپیمائی‏ های اعتراضی جوانان و دانشجویان را وحشیانه مورد یورش قرار دادند و با تیراندازی هوایی، پرتاب گاز اشک‌آور و با مشت و لگد و ضرب و شتم آنان به وسیله باتوم، ده‌ها تن از اعتراض کنندگان را به شدت مجروح و صدها نفر را بازداشت نمودند. آمار دقیقی از تعداد تلفات احتمالی، انتشار نیافته است. اخبار انتشار یافته حاکی از آن است که تنها در تهران متجاوز از۲۰۰ نفر بازداشت و به زندان اوین منتقل شده‏اند.

موج اعتراضات دانشجویان و جوانان، به سرعت به برخی دیگر از شهرهای ایران نیز تسری یافت. شیراز، بابل، همدان، تبریز، رشت و اصفهان نیز، از جمله شهرهائی بودند که در آن‌ها اجتماعات اعتراضی، راه‌پیمائی‏ ها و تظاهراتی از سوی دانشجویان و جوانان و برخی دیگر از اقشار مردم برگزار شده، که همه جا با واکنش‏ های بی‏رحمانه‏ ی نیروهای سرکوب رژیم روبرو گشته و ده‌ها تن زخمی و دستگیر شده‏ اند.

از صبح امروز، یکشنبه ۲۴ خرداد، دانشجویان دانشگاه شریف نیز به قصد راه‌پیمائی، در محوطه دانشگاه دست به تجمع زده بودند، اما نیروهای سرکوب و حراست از ورود دانشجویان به خیابان و انجام تظاهرات و راه‌پیمائی ممانعت به عمل آورده‏اند. این در حالی ست که اجتماعات اعتراضی و راه‌پیمائی گروهای دیگری از جوانان و اعتراض‏کنندگان، به ‏رغم حضور گسترده نیروهای پلیسی- امنیتی و استقرار آنها در نقاط حساس شهر تهران، هنوز پایان نیافته است.

بازی‏های انتخاباتی وشعبده بازی تکراری رژیم پایان یافت. مردم ایران، به‏ویژه آن دسته از جوانانی که به هر دلیل به کاندیداهای به اصطلاح “اصلاح‏طلب” رأی داده بودند، یک بار دیگر با چشم خود دیدند که در حکومت اسلامی، “انتخابات”، دروغ و بی معنی است و انتخابات ریاست جمهوری نیز، بیش از یک مضحکه و شعبده‌بازی نیست. رژیم جمهوری اسلامی نه فقط هیچ حقی برای انتخاب آزادانه مردم و هیچ ارزشی برای آراء آنان قائل نیست، بلکه حتا در چارچوب‏ های محدود و تنگ تعیین شده توسط مرتجعین شورای نگهبان نیز، رأی مردم به هیچ گرفته می‏ شود. مردم ایران یک بار دیگر هم دیدند که چگونه، بعد از همه بازی ‏ها و عوام‏فریبی‏ ها، حکومت اسلامی و رهبر آن، سرانجام نام همان کسی را که می‏ خواست از صندوق بیرون آورد!

دانشجویان، جوانان، مردم مبارز ایران !

تجربه سی سال حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی نشان داده است که تا این رژیم ارتجاعی پابرجاست، تا نظام دیکتاتوری مذهبی برسر کار است، حقوق دمکراتیک مردم، آزادی‏های سیاسی از جمله حق انتخاب کردن و انتخاب شدن نیز نقض و پایمال خواهد شد و بحثی از انتخابات و مداخله مردم در سرنوشت خودشان، حتا در چارچوب دمکراسی‌های محدود غربی نیز نمی‌تواند در میان باشد.

برای رسیدن به آزادی‏ و برای تأمین شرایطی که امکان مشارکت واقعی در تعیین سرنوشت خود داشته باشید، قبل از هر چیز باید تکلیف رژیم دیکتاتوری حاکم را یکسره کنید. پس بیائید مبارزات خویش برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی را گسترش داده و تشدید کنیم، نظم موجود را براندازیم و با استقرار حکومت شورائی، و تاًمین وسیع ‏ترین آزادی‏ های سیاسی، سرنوشت خود را، خود در دست گیریم.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی

زنده باد سوسیالیسم

سازمان فدائیان (اقلیت)

۲ ۴ خرداد ۱۳۸۸

کار – نان – آزادی – حکومت شورائی

نهایی شدن توافقات وزارت کار و آی. ال. اُ و چشم‌انداز تشکل‌های کارگری

به دنبال بالا گرفتن بحث و جدل میان مسئولین وزارت کار رژیم و سران شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر، پیرامون توافقات این وزارت‌خانه با نمایندگان ILO در تهران درباره تشکیل انجمن‌های صنفی کارگری (از این پس سندیکاها) و انجام تغییرات در فصل ششم قانون کار که اعتراض این آخری‌ها را در پی داست، محسن خواجه نوری، معاون وزیر کار رژیم در امور تنظیم روابط کار، در جمع خبرنگاران اعلام کرد که هیچ گونه تغییری در قانون کار و مقررات مربوط به تشکل‌ها اعمال نشده است. سایت خبری ایلنا، هفتم شهریور از قول معاون وزیر کار خبر داد که به زودی (مهر ماه) چهارمین “همایش ملی کار” با ترکیب یکسان نمایندگان کارگری، کارفرمایی و دولت برگزار می‌شود و مباحث مربوط به تشکیل سندیکا و هر گونه تغییری در فصل ششم قانون کار، در یک “شورای سه جانبه ملی” با حضور نمایندگان کارگری، کارفرمایی و دولت مورد بحث و بررسی قرا رگرفته و تصمیمات اصلی توسط اعضای این شورا اتخاذ خواهد شد…

متن کامل در فرمت پی دی اف

تشکل‌های مستقل کارگری و ادعاهای پوچ نماینده سازمان بین‌المللی کار

طبقه کارگر در مبارزه خود علیه طبقه سرمایه‌دار و کلیه پاسداران نظام ستم و استثمار سرمایه‌داری، وسیله‌ای جز اتحاد و تشکل ندارد.

این اتحاد و همبستگی کارگری و این نیاز به تشکل و مبارزه‌ای سازمان یافته، از واقعیت وجودی طبقه کارگر، از شرایط مشترک کار و زندگی، از رنج و ستم و استثمار همانند و از خواست‌ها و نیازهای مشترک کارگران برمی‌خیزد.

از هنگامی که طبقه کارگر ایران نیز پا به عرصه حیات نهاد تا به امروز، تلاش‌های مستمری در جهت تقویت این همبستگی و اتحاد و تشکل طبقه کارگر در سازمان‌های صنفی و سیاسی خود از سوی توده‌های کارگر و به ویژه آگاه‌ترین و پیشروترین بخش کارگران انجام گرفته است…

متن کامل در فرمت پی دی اف

اقدامات سرکوب‌گرانه علیه مردم بلوچستان را محکوم می‌کنیم

logoاز روز گذشته، یکشنبه دهم خرداد، حکومت نظامی اعلام نشده‌ای در شهر زاهدان برقرار شده است و ارگان‌های سرکوب رژیم از جمله نیروهای سپاه پاسداران، بسیجی‌ها و لباس شخصی‌ها، بر اقدامات سرگوبگرانۀ خود علیه مردم زحمتکش این شهر افزوده‌اند. علاوه بر بسیجِ نیروهای سرکوب در این شهر، خبرگزاری فارس اعلام نمود که امروز دوشنبه یازده خرداد، دوازده مبلغ مذهبی دیگر نیز برای تبلیغ شعائر مذهبی به شهرهای بلوچستان از جمله، زابل، چابهار و زاهدان اعزام شده‌اند.

رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی در ادامه سیاست‌های تبعیض‌آمیز خویش و در دفاع از نابرابری‌های ملی، قومی ومذهبی آشکارا تلاش می‌کند بر اختلافات موجود در این زمینه‌ها، به ویژه بر اختلافات و جنگ مذهبی میان شیعه و سنی دامن بزند، تا با ایجاد تفرقه و چند دستگی در میان مردم زحمتکش و تحت ستم این منطقه، در برابر اتحاد کارگران و زحمتکشان تمام مناطق ایران سنگ‌اندازی کند.

به دنبال انفجار انتحاریِ شامگاه پنجشنبه ۷ خرداد در یکی از مساجد شیعیان زاهدان که ۲۵ کشته و حدود ۱۵۰ زخمی برجای گذاشت، و “جندالله” که یک گروه سنی مذهب و ارتجاعی است مسئولیت آن را برعهده گرفت، جمهوری اسلامی نیز به قصد انتقام و برای مرعوب ساختن مردم بلوچ بلافاصله سه تن از زندانیان بلوچ را در ملاء عام به دار آویخت، و در ادامه اقدامات سرکوب‌گرانه و نفاق‌افکنانه خویش، روز گذشته نیز گروه‌هایی از پاسداران، بسیجیان و لباس شخصی‌ها را بسیج کرد و تظاهراتی خیابانی علیه سنی‌ها را سازماندهی نمود. مزدوران رژیم و برخی از مردمی که در این تظاهرات شرکت داشتند با سر دادن شعارهایی علیه مولانا عبدالحمید، رهبر مذهبی اهل سنت بلوچستان که در مجلس ترحیم قربانیان مسجد شیعیان شرکت کرده بود، خواستار قتل وی و بستن مسجد سنی‌ها به نام مسجد مکی شدند.

رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی، از این طریق، عامدانه و به قصد تشدید اختلافات مذهبی، بر آتش خشم، کینه و دشمنی کور میان پیروان مذهب شیعه و سنی دامن زد و فضای شهر را نیز متشنج‌تر ساخت. آخرین خبرها حاکی از آن است که مزدوران و نیروهای مسلح رژیم، در ادامه اقدامات خود، به ایجاد درگیری با مردم و ضرب و شتم آنان روی آورده و به تیراندازی پرداخته‌اند، که از تعداد تلفات، زخمی‌ها و یا بازداشتی‌های آن، تا این لحظه اطلاع دقیقی در دست نیست. نیروهای مسلح رژیم، پس از متفرق ساختن مردم معترض، و برای ممانعت از بروز اعتراضات توده‌ای، در تمام چهارراه‌ها و خیابان‌های اصلی شهر مستقر شده‌اند.

سازمان فدائیان (اقلیت) کلیه اقدامات سرکوب‌گرانه رژیم و هر گونه ستم و تبعیض علیه مردم بلوچستان را محکوم می‌کند.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواهان برابری تمام ملیت‌های ساکن ایران و الغاء فوری هر گونه ستم، تبعیض و نابرابری ملی‌ست.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی

زنده باد سوسیالیسم

سازمان فدائیان (اقلیت)

۱۱ خرداد ۱۳۸۸

کار – نان – آزادی – حکومت شورائی

طبقه کارگر و برگزاری اول ماه مه در ایران

کارگران ایران امسال در شرایط ویژه‌ای به استقبال اول ماه مه روز جهانی کارگر رفتند. در آغاز، خانه کارگر از وزارت کشور اجازه خواست که کارگران در روز یازده اردیبهشت، به سمت وزارت کار راه‌پیمایی کنند و تضمین داده بود که با مراقبت و اعمال کنترل این نهاد، راه‌پیمایی کارگران در کمال آرامش برگزار شود. رژیم که می‌دانست خانه کارگر در میان کارگران فاقد اعتبار و نفوذ تعیین‌کننده است و اکثریت کارگران به این نهاد، مطلقا بی‌اعتماد هستند، بدیهی بود که نسبت به قدرت کنترل‌کننده این نهاد تردید کند و تضمین‌های توخالی سران آن را به هیچ گیرد…

متن کامل در فرمت پی دی اف

گفتگوی نشریه کار با رفیق اصلان جوادزاده، یکی از اعضای تحریریه نشریه کار، به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر

سؤال: در آستانه اول ماه مه قرار داریم. اول ماه مه روز بین‌المللی کارگران است. این روز از چه زمانی به روز جهانی کارگر تبدیل شد و سرمنشأ آن چیست؟

جواب: تصور می‌کنم خوانندگان نشریه کار با این موضوع آشنایی دارند و چگونگی تبدیل روز اول ماه مه به روز جهانی کارگر را می‌دانند. معهذا آن‌چه را که در این مورد می‌توان بیان کرد اختصارا بدین صورت است که….

متن کامل در فرمت پی دی اف

شعبده ‌ بازی انتخاباتی رژیم استبدادی را درهم شکنیم

logoکارگران و زحمتکشان! زنان! جوانان و روشنفکران!

ملتی می‌تواند بر خودکامگی غلبه کند و آزادی و رهائی خود را به چنگ آورد که بیرحمانه با استبداد و اختناق بجنگد. این جنگ به عرصه‌ای مشخص و شکل خاصی از مبارزه محدود نمی‌شود. تمام عرصه‌ها، جبهه نبرد است. هرچه جبهه‌های این جنگ گسترده‌تر و این نبرد شدیدتر باشد، پیروزی آزادی و بر خاک افکندن و نابودی استبداد نزدیک‌تر خواهد بود.

رسوا کردن و به شکست کشاندن شعبده بازی‌های انتخاباتی رژیم‌های مستبد نیز همواره یکی از عرصه‌های نبرد مردمان اسیر در چنگال استبداد بوده و هست.

رژیم دیکتاتوری عریان حاکم بر ایران، رژیم استبداد و اختناق، رژیم قرون وسطائی دینی، بار دیگر بساط شعبده‌‌بازی و معرکه‌گیری خود را به نام انتخابات پهن کرده است. گماشتگان دیکتاتور مطلق‌العنان و فرمانروای دستگاه سیاسی استبداد، در شورای نگهبان، ۴ تن از مرتجعین سرسپرده نظم ارتجاعی حاکم را که در چاکری آنها به خامنه‌ای و وفاداری‌شان به رژیم ضد دمکراتیک جمهوری اسلامی، محل کوچکترین تردیدی نیست، برگزیده و به ما مردم ایران می‌گویند: بفرمائید. این هم انتخابات. به پای صندوق رأی گیری بروید و از میان این پاسداران کهنه پرستی و ارتجاع، این مجریان و کارگزاران رژیم‌ دیکتاتوری تروریستی و عریان، یکی را برگزینید که به نام رئیس جمهور بر شما فرمانروائی کند.

بر اکثریت آگاه مردم ایران پوشیده نیست، که این، یک معرکه‌گیری و شعبده‌بازیِ شیادان برای به سخره گرفتن مردم است. این، تحقیر یک ملت، از سوی یک دارو دسته مرتجع است. لذا، بی‌دلیل نیست که به رغم تمام فریبکاری‌، تهدید و تطمیع ارتجاع طبقاتی و مذهبی حاکم، مردم آگاه ایران، مکرر با تحریم به اصطلاح انتخابات رژیم استبداد و اختناق، پاسخ مرتجعین را کف دست‌شان گذاشته‌اند. توده‌های مردم ایران که همواره، در طول این ۳۰ سال، با ارتجاع و استبداد حاکم در حال نبرد بوده‌اند، نشان داده‌اند که تحریم خیمه شب‌بازی‌های انتخاباتی رژیم استبدادی و رسوا کردن این نیرنگ نیز عرصه دیگری از نبرد آنها علیه ارتجاع و استبداد بوده و هست.

رژیم جمهوری اسلامی که در طول ۳۰ سال حاکمیت ننگین خود، جز تشدید فقر و سیه روزی توده‌های کارگر و زحمتکش، تشدید اختناق، سرکوب و کشتار، ارمغان دیگری برای توده‌های وسیع مردم ایران نداشته، اکنون که بیش از هر زمان دیگر با نارضایتی گسترده مردم و بحران‌های متعدد داخلی و خارجی روبه‌روست، تمام ابزارهای تبلیغاتی، تمام جیره‌خواران و همه کسانی را که نفعی در حفظ نظم موجود دارند، به خدمت گرفته، تا بتواند با کشاندن گروهی از مردمی که انتخابات پیشین رژیم را تحریم کردند، به بساط خیمه شب‌بازی انتخاباتی خود رونق دهد و ابزار جدیدی برای تشدید اختناق و استبداد دست و پا نماید و ادعا کند که مردم ایران با شرکت در انتخابات، نشان دادند که طرفدار جمهوری اسلامی، یعنی طرفدار رژیم دیکتاتوری عریان، استبداد و اختناق‌اند.

رژیم جمهوری اسلامی، برای پیشبرد این سیاست خود، به تاکتیک رسوای تقسیم پاسداران ارتجاع طبقاتی و اسلامی به محافظه‌کار و اصلاح طلب متوسل شده، تا در شرایطی که نفرت و انزجار اکثریت بزرگ مردم ایران از رژیم حاکم و رئیس جمهور آن، احمدی نژاد به نهایت خود رسیده است، مهره‌های رژیم استبدادی، در نقش اصلاح طلب ظاهر شوند و به مردم وعده اصلاح بدهند.

اما گذشته از این واقعیت که رسوائی رژیم دیکتاتوری حاکم بر ایران تا به آنجاست که خامنه‌ای پیشاپیش اعلام کرده است چه کسی باید رئیس جمهور رژیم‌اش باشد، توده‌های مردم ایران، در جریان ادعاهای به اصطلاح، اصلاح طلبانه خاتمی و به قدرت رسیدن وی، در عمل نیز دیدند که جمهوری اسلامی، حتا در همان حد ادعاهای ناچیز خاتمی هم اصلاح پذیر نیست. وقتی که خود خاتمی، سرانجام اعتراف کرد که رئیس جمهور رژیم اسلامی، کسی جز یک آبدارچی دستگاه استبدادی نیست، آب پاکی حتا روی دست کسانی ریخت که از روی توهم و ناآگاهی به اصلاحات در چارچوب جمهوری اسلامی، امید بسته بودند. لذا اکنون، ادعاهای اصلاح طلبی مهره‌های رسوای دستگاه استبداد، امثال موسوی و کروبی، فقط می‌تواند موجب ریشخند آنها گردد.

مردم ستمدیده ایران!

یکبار دیگر، دست رد بر سینه تمام مرتجعینی بزنید، که با ادعاهای رنگارنگ، شما را به شرکت در این خیمه شب‌بازی رژیم استبدادی فرا می‌خوانند. این به اصطلاح انتخابات را تحریم کنید؛ مبارزه خود را برای سرنگونی رژیم دیکتاتوری عریان حاکم و برچیدن تمام بساط رژیم ستمگر جمهوری اسلامی تشدید کنید. آگاه باشید که هر مهرۀ رژیم استبدادی، رئیس جمهور این رژیم باشد، تغییری در اوضاع، به نفع توده‌های زحمتکش و ستمدیده مردم، رخ نخواهد داد. بالعکس، پس از خرداد، وضع از جمیع جهات بدتر خواهد شد. رژیم، بخش دیگری از سیاست‌های اقتصادی خود را که تنها نتیجه آن، فقر و بدبختی بیشتر برای کارگران و زحمتکشان خواهد بود، به مرحله اجرا درخواهد آورد. رژیم، برای مقابله با رشد نارضایتی، اعتراض و مبارزات، اختناق و سرکوب را تشدید خواهد کرد.

راه دیگری، برای رهائی توده‌های مردم ایران از فجایع بیشماری که رژیم جمهوری اسلامی تا کنون به بار آورده و از این پس ابعاد وسیع‌تری به خود خواهد گرفت، جز سرنگونی این رژیم، وجود ندارد.

نه تنها خیمه شب‌بازی انتخاباتی رژیم را تحریم کنید، بلکه مبارزه برای برافکندن آن را تشدید نمائید و با در دست گرفتن سرنوشت خود از طریق شوراها و استقرار حکومتی شورائی، الگوی دمکراتیک‌ترین رژیم سیاسی را به مردم تمام کشورهای جهان ارائه دهید.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی

زنده باد سوسیالیسم

سازمان فدائیان (اقلیت)

خرداد ماه ۱۳۸۸

کار – نان – آزادی – حکومت شورائی

یک بررسی و تحلیل از جنبش کارگری در سال ۸۰

جنبش کارگری را از زوایای مختلفی می‌توان مورد بررسی و ارزیابی قرار داد. تحت عنوان کلی جنبش کارگری، طبعا می‌توان تشکل‌های کارگری و مسئله تشکل‌یابی کارگران را مورد بررسی قرار داد، می‌توان مبارزات کارگری و اشکال مبارزه کارگری را مورد بررسی و تحلیل قرار داد، می‌توان با مکث و تعمق روی مطالبات کارگری و یا اجزا و جنبه‌های مشابه دیگری که به طبقه کارگر مربوط می‌گردد به این موضوع پرداخت و جنبش کارگری را از یک زاویه معین مورد بررسی و تحلیل قرار داد…

متن کامل در فرمت پی دی اف

پاسخ به سؤالات: درباره کمیته اعتصاب

س – سؤال شده است که چگونه می‌توان کمیته اعتصاب تشکیل داد و در کارخانه‌ای که هر کس دنبال نان می‌دود اعتصاب، سازمان‌دهی نمود؟ درعین‌حال سؤال دیگری مطرح‌شده است به این مضمون که طرح شعار شوراها از سوی سازمان آیا به معنای دور افتادن آن از واقعیت‌های عینی جامعه نیست و به‌عنوان فاکتی در این مورد به عدم استقبال مردم از شوراهای اسلامی اشاره‌شده است.

از بحث اعتصاب آغاز می‌کنیم. اعتصاب یکی از اشکال اصلی و درعین‌حال مؤثر مبارزه طبقاتی کارگران است. اما این بدان معنا نیست که طبقه کارگر تحت هر شرایطی آماده اعتصاب است و یا کارگران برای تحقق هر مطالبه خود به حربه اعتصاب متوسل می‌گردند، کارگران هر کارخانه و موسسه‌ای همواره مطالبات و خواست‌هایی دارند و همواره برای تحقق آن‌ها تلاش و مبارزه می‌کنند، اما بسته به شرایط و اوضاع سیاسی و اجتماعی و سطح مبارزه طبقاتی کارگران، این مبارزه می‌تواند اشکال بس متنوعی به خود بگیرد، گاه این مبارزه شکل علنی و محسوسی به خود نمی‌گیرد و در شرایط دیگر مبارزه‌ای کاملاً آشکار و رودرروست، تحت شرایطی ممکن است کارگران اصلاً اوضاع را برای طرح مطالبات خود مناسب نبینند، در شرایط دیگر به طرح شفاهی و یا کتبی این مطالبات و تقاضای تحقق آن‌ها از کارفرما اکتفا کنند، گاه به روش‌های صرفاً قانونی متوسل گردند و در شرایطی دیگر از شیوه‌هایی که حتا غیرقانونی محسوب می‌شود، برای به کرسی نشاندن خواست‌های خود استفاده نمایند. لذا عجیب نخواهد بود اگر کارگران یک کارخانه به‌رغم این‌که مطالباتی دارند که برآورده نشده است، حتا برای مدتی مدید به اعتصاب متوسل نشوند و تمایلی به استفاده از اعتصاب نداشته باشند. مثلاً در نظر بگیریم ۱۰ الی ۱۵ سال پیش را با شرایط امروز، در آن سال‌ها تعداد اعتصاب کارگری که در ایران به وقوع می‌پیوست بسیار محدود بود، اما اکنون استفاده از حربه اعتصاب در مبارزات کارگران چنان وسعتی به خود گرفته که حتا اگر به روزنامه‌های رژیم نظیر کاروکارگر هم‌نظری بی افکنیم، کمتر روزی را می‌توان یافت که خبری از اعتصاب و راهپیمایی و تجمع کارگران در میان نباشد. بنابراین اگر در کارخانه مفروض، کارگران اکنون تمایلی به اعتصاب از خود نشان نمی‌دهند، ازآن‌رو نیست که کارگران مشغول نان درآوردن هستند و فرصت پرداختن به اعتصاب را ندارد، بالعکس دقیقاً همین نان درآوردن است که کارگران را ناگزیر به مبارزه می‌کند و مبارزه هم می‌کند، چون بدون این مبارزه نه می‌توانند شرایط معیشتی خود را بهبود بخشند و نه حتا حداقل معیشت خود را تأمین کنند. اما مبارزه به هر علت ممکن است، هنوز به مرحله‌ای نرسیده باشد که کارگران، برای تحقق خواست‌های خود به اعتصاب متوسل گردند. تا زمانی که این شرایط در میان کارگران پدید نیامده باشد، حتا اگر یک سازمان سیاسی، از نفوذ و سازمان‌یافتگی بسیار خوبی هم در میان کارگران برخوردار باشد، قادر نیست اعتصاب راه بی اندازد. اما وقتی‌که شرایط در میان خود کارگران آماده باشد، مثل امروز که در تعداد زیادی از کارخانه‌ها فراهم است، حتا اگر فراخوان اعتصابی هم از جانب یک تشکل صنفی و یا سیاسی کارگران روی می‌آورند. کمیته اعتصاب تشکیل می‌دهند و برای تحقق خواست‌های خود با توسل به این شکل مبارزه تلاش می‌کنند. در اینجاست که کارگران پیشرو، می‌توانند نقش خود را در ایجاد کمیته‌های اعتصاب و سازمان‌دهی و رهبری اعتصاب تا پیروزی آن به‌خوبی ایفا کنند و در همان حال تلاش نمایند، شکل مبارزه کارگران را ارتقا دهند. تا زمانی که شرایط اعتصاب وجود نداشته باشد، نمی‌توان کمیته اعتصاب ایجاد کرد و اعتصاب را سازمان‌دهی نمود. لذا تا وقتی‌که شرایط اعتصاب پدید می‌آید، کارگران پیشرو باید خود را در کمیته‌های مخفی کارخانه سازمان‌دهی کرده باشند به کار سازمان‌دهی و ارتقا سطح آگاهی طبقاتی توده کارگر بپردازند و برای تحقق مطالبات کارگران ولو در اشکال نازل مبارزه تلاش نمایند.

اما در پاسخ به سؤالی که در مورد شعار شوراها و حکومت شورایی مطرح‌شده است، قبل از هر چیز اشاره بکنیم که بی‌توجهی توده‌های کارگر و زحمتکش به شوراهای اسلامی رژیم، دلیل روشنی ست بر این‌که توده‌های زحمتکش مردم می‌دانند که آنچه را که رژیم جمهوری اسلامی می‌خواهد به‌عنوان شورا به مردم قالب کند، هیچ رابطی به شوراها که ارگان‌های اقتدار توده‌ای هستند ندارد و در حقیقت تشکل دولتی، علیه مردم‌اند. بنابراین تحریم آن‌ها از سوی مردم زحمتکش، نشانه آگاهی و بیداری مردم است.

نکته دیگری که باید به آن اشاره‌کنیم این است که شعار شوراها را سازمان ما نه از خارج و نه حتا از تجربه جنبش‌های کارگری در کشورهای دیگر بلکه به‌طور مشخص از تجربه خود مردم ایران و از ابتکار انقلابی آن‌ها در جریان انقلاب پیشین گرفته است. لذا مبتنی بر تجربه خود کارگران و زحمتکشان است و رابطه لاینفکی با خواست این مردم زحمتکش، در استقرار یک نظام شورایی دارد. اگر می‌بینیم که حتا رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی هم سعی می‌کند به نام شوراها مردم را فریب دهد، دقیقاً می‌داند که توده‌های مردم ایران علایق و اشتیاق ویژه‌ای نسبت به شوراها دارند. اما شوراها مختص یک دوران خاص در حیات سیاسی جامعه یعنی زمانی ست که توده مردم به انقلاب روی می‌آورند. دست به ابتکار عمل می‌زنند و برای اعمال اقتدار و حاکمیت خود، ارگان‌های اقتدار را تشکیل می‌دهند و تازه این شوراها زمانی می‌توانند به شوراهای واقعی یعنی به ارگان‌های حقیقتاً اعمال حاکمیت مستقیم تبدیل شوند که کارگران و زحمتکشان نه‌فقط رژیم حاکم و طبقه سرمایه‌دار را سرنگون کنند بلکه تمام دستگاه دولتی موجود را که ابزار اقتدار طبقات ستمگر است، درهم بشکنند، والا سرنوشتی جز شکست نخواهد داشت. سازمان ما بر مسئله شوراها و استقرار حکومت شورایی ازآن‌رو تأکید دارد که تنها از طریق شوراهاست که توده‌های مردم ایران می‌توانند به یک دمکراسی حقیقی دست یابند. ازآن‌رو بر مسئله شوراها تأکید می‌شود که مناسب‌ترین وسیله اعمال حاکمیت کارگران و زحمتکشان‌اند. ازآن‌رو بر مسئله تأکید می‌شود که به سهل‌الوصول‌ترین شکل ممکن، انتقال به سوسیالیسم را امکان‌پذیر می‌سازند و باز تأکید می‌کنیم که قراری نبوده و نیست که شوراها تشکیل شوند، شوراها مختص دوران انقلاب‌اند و همان‌گونه که در دوران انقلاب علیه رژیم شاه شاهد شکل‌گیری شوراها بودیم، خواهیم دید که در جریان انقلابی که به سرنگونی جمهوری اسلامی خواهد انجامید، این شوراها در ابعادی بس وسیع‌تر و کامل‌تر شکل خواهد گرفت.

متن کامل در فرمت پی دی اف

ILO، کارگران و تشکل‌های مستقل کارگری

چندین سال است که جمهوری اسلامی به منظور غلبه بر بحران فزاینده اقتصاد ی، دست کمک به سوی سرمایه‌داران و اساسا سرمایه‌های خارجی و بین‌المللی دراز نموده است. مسئله‌ی درخواست وام و کمک و سرمایه‌گذاری از سوی نهادهای انحصاری مالی همچون صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی و هم‌چنین پذیرفته شدن جمهوری اسلامی در سازمان تجارت جهانی (WTO) موضوعی است که بلافاصله بعد از پایان جنگ ایران و عراق و از همان اوایل ریاست جمهوری رفسنجانی مطرح بود…

متن کامل در فرمت پی دی اف