در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترینِ سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترینِ زندگان بوده اند. (احمد شاملو)

در یادمان هزاران جان شیفته ای که دهه ۶۰ در بیدادگاه های جمهوری اسلامی کشتار شدند، هم اینک روزها و هفته هایی از یک تابستان دیگر را سپری می کنیم. تابستان هایی گرم و سوزان که هرسال برای خانواده های داغدار و توده های مردم ایران یادآور خونبارترین کشتار زندانیان سیاسی در زندان های جمهوری اسلامی است. سخن از تابستان ۶۷ است. تابستانی مرگبار که مرداد آن با کشتار جمعی زندانیان مجاهد گذشت و شهریور آن با قتلعام زندانیان سیاسی چپ و کمونیست سپری شد. تابستانی نفس گیر که به فرمان خمینی جلاد، جان شیفتۀ بیش از۵ هزار زندانی سیاسی در بند بر چوبه های دار آونگ شد.

کشتاری فجیع که با گذشت ۳۷ سال هنوز زخم هایش التیام نیافته اند، هنوز خانواده ها در سوگ عزیزانشان می گریند، کودکان، نام و یاد مادران و پدران خود را در عکس های مانده به دیوار می جویند و توده های مردم ایران با یادمان عاشق ترینِ زندگان آن سال های سپری شده همچنان به پیش می تازند تا بر ویرانه های جمهوری اسلامی بر جای جای گلزار خاوران و دیگر خاوران های آشکار و نهان بوسه زنند.

قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷، اقدامی خلق الساعه نبود که طوفان ویرانگر آن یک شبه از آسمان خوفناک جمهوری اسلامی بر زندان و زندانیان نازل شده باشد. کشتار زندانیان سیاسی در آن تابستان هولناک در شرایطی صورت گرفت که جمهوری اسلامی هزاران تن از نیروهای مبارز و آزادیخواه و عضو سازمان های چپ و کمونیست را در سال های نخست دهه ۶۰ دسته دسته اعدام کرده بود. نه فقط هزاران نفر از مبارزان راه آزادی و سوسیالیسم را به جوخه های اعدام سپرده بود، بلکه ده ها هزار تن از جوانان و زن و مرد دیگر را هم به جرم دفاع از آزادی، دفاع از سوسیالیسم و دفاع از مطالبات بر زمین ماندۀ کارگران و توده های زحمتکِش، دستگیر و پس از اعمال شکنجه های طاقت فرسای قرون وسطایی به حبس های بلندمدت محکوم کرد.

به واقع، کشتار مرداد و شهریور ۶۷، ادامه همان کشتارهایی بودند که از نخستین روزهای به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی  در پشت بام مدرسه رفاه کلید خورد، با اعدام و کشتار مردم کردستان در تابستان ۵۸ گسترش یافت، در زمستان همان سال بر سر مردم ترکمن صحرا آوار شد و سپس در سال های ۶۰ و ۶۱ و ۶۲ با شکنجه و اعدام هزاران تن از زبده ترین کادرها، اعضاء و هواداران فعال سازمان های انقلابی و چپ و کمونیست ادامه یافت. کشتارهایی که در تابستان ۶۷ به اوج رسید و همچون فواره های بلند خون در تمام زندان های جمهوری اسلامی از اوین تا گوهردشت، از گیلان و مازندران تا تبریز و مشهد، از شیراز و اهواز تا زاهدان و ارومیه، از ارومیه به بندرعباس، و از آنجا تا به هر کجا که زندان و زندانیانی در آن اسیر و در بند بودند، سر برکشید.

خمینی و دار و دستۀ تبه کارش که با سوار شدن بر انقلاب بزرگ مردم ایران به قدرت رسیده بودند، به دلیل ماهیت ارتجاعی و ناتوانی در پاسخگویی به مطالبات انقلابی، دموکراتیک و آزادیخواهانه مردم ایران، تنها راه بقاء و استمرار حاکمیت ضد مردمی خود را در سرکوب و ترور و کشتار مردم و نیروهای انقلابی می دیدند. با شروع جنگ ارتجاعی ایران و عراق، آن فرصتی که خمینی و دار و دسته اش برای تحکیم استبداد حاکمیت دینی خود در جامعه به دنبالش بودند، برایشان فراهم شد. جنگی ارتجاعی، که اگر چه برای توده های مردم ایران جز کشتار و ویرانی و فقر و فلاکت چیز دیگری به بار نیاورد، اما برای خمینی و جمهوری اسلامی یک «نعمت» شد. نعمتی بزرگ که از قِبَل آن، انقلاب بزرگ توده های مردم ایران پس از دو سال کشاکش میان انقلاب و ضدانقلاب، توسط ضدانقلاب حاکم به شکست انجامید. در پی شکست انقلاب و حمام خونی که جمهوری اسلامی طی سال های نخست دهه ۶۰ به راه انداخت، بخش وسیعی از زبده ترین کادرها و برجسته ترین اعضای سازمان های انقلابی و چپ و کمونیست در بیرون و درون زندان های جمهوری اسلامی به کام مرگ رفتند و انبوهی دیگر از هواداران آنان نیز با تحمل شکنجه های طاقت فرسا به زندان و حبس های طولانی مدت محکوم شدند.

در پی سرکوب و کشتار بی امانی که جمهوری اسلامی از ۳۰ خرداد ۶۰ در جامعه به راه انداخت، قبل از همه قلع و قمع سازمان های انقلابی و چپ و کمونیست در دستور کار ارتجاع حاکم قرار گرفت. همزمان با سرکوب بی رحمانه سازمان های انقلابی و کمونیست، اعمال فشار و شکنجه بر زندانیان نیز شدت گرفت. در بیرون از زندان، سازمان های انقلابی و مبارز و کمونیست یک به یک سرکوب و به به تدریج حضور عینی شان در جامعه به محاق رفت. در غیاب حضور عینی سازمان های انقلابی در جامعه، زندان به سنگری برای مقاومت و ایستادگی در مقابل رژیمی هار و درنده و افسارگسیخته تبدیل شد. ارتجاع حاکم که سرمست از پیروزی های خود در بیرون از زندان بود، مقاومت زندانیان را بر نمی تابید و لذا، شکست و تسلیم زندانیان را در دستور کار خود قرار داد. در چنین فرایندی بود که اعدام از پی اعدام، شکنجه پشت شکنجه، همراه با اعمال داغ و درفش و تازیانه به امری عادی در زندان های جمهوری اسلامی تبدیل شد.

در زیر چنین فشارهای سنگین و مرگباری بود که عده ای از زندانیان بریدند، تعدادی تواب شدند، گروهی به کُنج انفعال خزیدند، اما به رغم همه تنگناها و شکنجه های موجود آنچه باقی ماند و نمود بیرونی یافت، همانا مقاومت خانواده ها در بیرون و پایداری و ایستادگی اکثریت قریب به اتفاق زندانیان بر سر آرمان ها و باورهای انقلابی شان در زندان بود. مقاومتی که به دلیل خفقان حاکم بر کشور و گستره تک صدایی تبلیغاتی جمهوری اسلامی در آن سال های بیداد و بیدادگری کمتر در جامعه انعکاس می یافت. پایداری خانواده ها در بیرون از زندان برای حفظ خاوران و حمایت بی دریغ آنان از فرزندانشان، همراه با مقاومت و ایستادگی زندانیان در درون زندان ها به حدی بالا بود که عملاً مسئولان و زندانبانان جمهوری اسلامی را به استیصال کشانده بود. با این همه و به رغم ایستادگی، پایداری، از خودگذشتگی و مقاومتی که اکثریت بزرگ زندانیان در زندان های جمهوری اسلامی از خود بجا گذاشتند، جمهوری اسلامی اما با استفاده از «نعمت» جنگ و در فقدان سازمان های کمونیست و انقلابی که جملگی قلع و قمع شده بودند، سرکوب و خفقان را در جامعه نهادینه کرد. سرکوبی عنان گسیخته که برای سال ها تحرک مبارزاتی را در جامعه به محاق برد.

پس از ۸ سال، جنگ خاتمه یافت. خمینی در ۲۷ تیر ماه ۱۳۶۷، قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل را برای پایان جنگ پذیرفت. ۲۹ تیر با چهره ای عبوس و شکست خورده بر صفحه تلویزیون ظاهر شد. با جملاتی کوتاه، مقطّع و بریده، مسئولیت پایان جنگ را پذیرفت. پذیرش پایان جنگ را به مثابه نوشیدن جام زهری برای خود اعلام کرد و آنگاه با قامتی در هم فرورفته از صفحه تلویزیون خارج شد.

با پذیرش قطعنامه سازمان ملل جنگ خاتمه یافت، اما وجود هزاران زندانی مقاوم که پس از آزادی به میان مردم باز می گشتند، موضوعی نبود که خمینی و دیگر مسئولان آدمکُش جمهوری اسلامی بتوانند به سادگی از کنارش بگذرند. لذا، کشتار زندانیان سیاسی با برنامه ای از پیش تعیین شده در دستور کار نظام قرار گرفت. تنها یک هفته بعد از آنکه خمینی جام زهر را لاجرعه سر کشید، کشتار جمعی زندانیان سیاسی در زندان های سراسر کشور آغاز شد و بدین سان بود که در کمتر از دو ماه بیش از ۵ هزار زندانی مجاهد و چپ و کمونیست در زندان های سراسر کشور سر بدار شدند.

جمهوری اسلامی با کشتار بی رحمانه ای که در سال های نخست دهه ۶۰ به راه انداخت و پس از آن با قتلعام هزاران زندانی سیاسی در تابستان ۶۷، اگرچه موجودیت خود را با تحمیل یک فضای گورستانی در جامعه تثبیت کرد، اما تأثیرات مخرب آنهمه بیداد و سرکوب و کشتارهای دهه شصت، امری نبود که تنها در مقولۀ تثبیت جمهوری اسلامی تعریف یا خلاصه گردد. اثرات ویرانگر کشتارهای آن دهه تنها به شکست انقلاب منجر نشد، تنها در حد تثبیت موجودیت نظام و ایجاد یک سکوت گورستانی طی سال های متمادی باقی نماند. آنچه در آن سال ها بر سر مردم و جامعه ما رفت، بسی فراتر از شکست انقلاب و تثبیت موجودیت جمهوری اسلامی در آن سال های سپری شده بود.  در این کشتارها حدود ۷۰۰ تن از اعضاء، کادرها و نیروهای هوادار سازمان در راه آزادی و سوسیالیسم جان باختند. تأثیرات ویرانگر کشتار و سرکوب آن دهه سرخ و خونبار را که عملاً به قلع و قمع تمام سازمان های انقلابی و چپ و کمونیست در جامعه منجر شد، نه فقط در آن سال های خوفناک بلکه هم اینک در وضعیت کنونی و در شرایط امروز جامعه ما نیز می توان به روشنی دید .

ضعف و عدم تشکل یابی، بی سازمانی جنبش های اجتماعی، پراکندگی مبارزاتی کارگران و توده های مردم ایران، ناتمام ماندن خیزش و قیام و جنبش های بزرگ توده ای، نظیر دیماه ۹۶، آبان ۹۸ و جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» در نیمه دوم ۱۴۰۱ از جمله نتایج تأثیرگذار همان سال های سرکوب و کشتار دهه ۶۰ است که اکنون همانند اختاپوسی هزار پا، جنبش های انقلابی درون جامعه را در چنگال خود گرفته است.

ضربات جبران ناپذیری که در آن سال های نخست دهه ۶۰ بر تمامی سازمان های سیاسی و مبارز و کمونیست وارد شد، همراه با اعدام و کشتارهای بیرون و درون زندان، که زبده ترین رهبران و کادرها و عناصر فعال جنبش های اجتماعی و سوسیالیستی را از جامعه گرفت، فاجعه ای نبود که تأثیرات ویرانگر آن فقط در همان سال های دهه ۶۰ باقی مانده باشد. سرکوب و تبعید ناخواسته و خارج شدن اندک رهبران و کادرهای باقیماندۀ احزاب و سازمان های مترقی و کمونیست از کشور و پس از آن، کشتار جمعی هزاران زندانی سیاسی مقاوم در تابستان ۶۷ که هر کدام در گذر سال های زندان به کادرهای ورزیده ای تبدیل شده بودند، همه و همه از جمله اثرات ویرانگر و ماندگار سرکوب و کشتارهای آن دهه خونین است که اکنون فقدان آن همه یاران سربلند در مبارزات جاری توده های مردم ایران به عینه احساس می شود. به واقع کشتارهای دهه ۶۰ که منجر به از دست رفتن صدها رهبر و کادر و هزاران عضو فعال سازمان های چپ و کمونیست و انقلابی در آن سال های آتش و خون شد، اکنون بیش از هر زمان دیگری تأثیرات مخرب خود را در جامعه و در مبارزات جاری توده ها بازتاب داده است. وضعیتی که عملا سبب شده تا احزاب و سازمان های مبارز و کمونیست باقیمانده از آن سال های دور و دراز به رغم همه زحماتی که کشیده اند، هنوزهم که هنوز است نتوانسته اند آن پیوند قبلی خود را با جامعه و توده های مردم ایران برقرار کنند.

کادرهای ورزیده ای که جامعه امروز و جنبش انقلابی ما همواره با حسرت و درد یادشان را گرامی داشته‌اند. آن یاران سربلند، آن عاشقان شرزه که با شب نزیستند، نه فقط عاشق ترینِ زندگان آن سال ها بوده اند، بلکه در زمرۀ والاترین سرمایه های سیاسی، اجتماعی و انقلابی جامعه ما در امر پیشبرد انقلاب و سازماندهی جنبش های اجتماعی آن بودند. بی شک هر کدام از آنان سرمایه های بزرگ انسانی و انقلاب و آرمان خواهی سوسیالیستی جامعه ما بودند که اکنون نبود و فقدان آنان در سازماندهی و سمت و سو دادن به مبارزات جاری و انقلابی توده های مردم ایران به عینه مشهود است. یادشان گرامی و راهشان برای رسیدن به آزادی و سوسیالیسم پر رهرو باد.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۳۴ در فرمت پی دی اف:

با تشدید بحران‌های داخلی و خارجی رژیم جمهوری اسلامی  و چشم‌انداز موج نوینی از اعتلای مبارزات مستقیم مردم ایران علیه نظم ارتجاعی حاکم ، رژیم استبدادی که در هراس مرگ‌بار از رشد اعتراضات توده‌ای به سر می‌برد، برای ایجاد جو رعب و وحشت، سرکوب و اختناق را تشدید کرده و دستگاه امنیتی رژیم اقدامات سرکوبگرانه خود را علیه مردم ایران به‌ویژه فعالان جنبش‌های اجتماعی تشدید کرده است.

درحالی‌که چیزی به آغاز سال تحصیلی جدید نمانده است، بر طبق گزارش‌های ” شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران” دستگاه سرکوب رژیم، یورش همه‌جانبه‌ای را به تشکل‌های معلمان و فعالان آن‌ها آغاز کرده است . گروهی به ‌دادگاه‌های فرمایشی فراخوانده شده، تعدادی به زندان فرستاده‌شدند، گروهی نیز اخراج و حتی به تبعید محکوم‌شده‌اند.

در هفته گذشته انجمن صنفی معلمان کوردستان (سنندج) با صدور بیانیه‌ای تحت عنوان ” اخراج فلەای معلمان کوردستان”

گزارش مفصلی از پرونده‌سازی‌های رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی علیه معلمان و فعالان تشکل‌های فرهنگی این استان انتشار داد. این بیانیه خبر از اخراج موقت یا دائم، انفصال دائم از مشاغل و خدمات دولتی، بازنشستگی اجباری با تقلیل شغلی، تبعید و  بازنشستگی اجباری ۶ تن از معلمان آگاه و مبارز این استان را با ۲۰ تا ۳۰ سال سابقه کار داد.

در این بیانیه ازجمله آمده است:”.. در دو سال اخیر و پس از برگزاری انتخابات دورەای انجمن سنندج کە در اردیبهشت ١٤٠٣ با مکاتبە رسمی با استانداری کوردستان و در فضای مجازی برگزار شد، فشارها و هجمەهای شدیدی علیە مجریان این انتخابات صورت گرفت و بلافاصله در هیئت رسیدگی بە تخلفات آموزش‌وپرورش، برای هیئت مدیرە منتخب، پروندەسازی شد. ” بیانیه سپس می‌افزاید: اینک حکم قطعی معلمان سنندج در مرحله تجدیدنظر ذیلاً ذکر می‌گردد (ضمناً هفت نفر دیگر از معلمان سایر شهرهای استان اخراج شدەاند کە خبر و جزئیات آن توسط خود دوستان اعلام می‌شود).”

در حکمی جدید ۴ نفر دیگر از فعالان صنفی کردستان از دیواندره اخراج شدند و ۳ نفر از سقز با حکم انفصال موقت و بازنشستگی اجباری مواجه شدند. مجموعاً ۷ نفر با حکم اخراج و۶ نفر با حکم انفصال موقت و بازنشستگی  روبه‌رو شده‌اند.

این اقدام سرکوبگرانه رژیم علیه معلمان کردستان با اعتراض تشکل‌های معلمان در دیگر استان‌ها در سراسر ایران و اعلام همبستگی همراه بوده است. ازجمله “انجمن صنفی معلمان فارس” با صدور بیانیه‌ای ، ضمن اعلام همبستگی با انجمن صنفی معلمان کردستان، این احکام ظالمانه علیه معلمان کردستان را محکوم کرد و ” خواستار لغو فوری این احکام ظالمانه، بازگشت همه معلمان به جایگاه شغلی خود و پایان دادن به روند پرونده‌سازی علیه فرهنگیان ” شد.

در همین حال ۸ تن از فعالان فرهنگی استان کرمان با پرونده‌سازی سازمان اطلاعات سپاه با اتهام‌های واهی همچون اقدام علیه امنیت کشور، تبلیغ علیه نظام به ۶ ماه تا یک سال حبس تعزیری محکوم شدند.

در استان‌ها و شهرهای دیگر نیز ازجمله در اهواز، گچساران، بجنورد، اراک، بهبهان، تهران، اسلامشهر… نیز معلمان یا بازداشت و به دادگاه فراخوانده شدند، یا برای اجرای حکم روانه زندان شدند.

محکومیت مسعود فرهیخته عضو کانون فرهنگیان اسلامشهر به سه سال و شش ماه و یک روز زندان با واکنش شدید تعدادی از تشکل‌های معلمان و کارگری مواجه شد. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با صدور بیانیه‌ای نوشت: “ضمن محکومیت این رای ظالمانه با اعلام حمایت  از مسعود فرهیخته و سایر همکارانی که در زندان هستند ، این مجازات ها را نشانه بارزی از حقانیت مطالبات معلمان ایران می داند که از طریق سرکوب سیستماتیک در پی خاموش کردن این  صدای حق خواهی هستند اما تجربه نشان داده که مطالبه گری حق خواهانه و عدالت محور معلمان با هیچ حربه ای به محاق نخواهد رفت.” سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه نیز، با انتشار بیانیه‌ای، “صدور حکم سه سال و شش ماه و یک روز زندان برای مسعود فرهیخته، معلم شریف و فعال پرتلاش صنفی، را به شدت محکوم” کردو نوشت:” مسعود فرهیخته نه مجرم است و نه مستحق مجازات؛ او صدای حق‌طلبی و عدالت‌خواهی در عرصه آموزش و پرورش کشور است.”

این موج جدید سرکوب معلمان در شرایطی است که تا پیش‌ازاین نیز صدها تن از معلمان مبارز به جرم دفاع از مطالبات صنفی خود و خواست آموزش رایگان و اجباری برای دانش‌آموزان سراسر کشور، اخراج یا هم‌اکنون در زندان به سر می‌برند و اغلب با شرایط جسمانی وخیمی روبه‌رو هستند.

اخیراً روزنامه شرق گزارش تکان‌دهنده‌ای از وضعیت معلمانی که به خاطر فعالیت‌های صنفی و دفاع از آموزش رایگان و اجباری به حبس محکوم شدند انتشار داد.

افشین رزمجویی، یکی از معلمان بازنشسته شیرازی‌ که بعد از ۳۱ سال معلمی، دوران حبس با پابند الکترونیکی را می‌گذراند، به «شرق» می‌گوید: «ما معلمان در استان فارس ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۱ اعتراضات مسالمت‌آمیزی برگزار کردیم. وی به اتهام «اقدام علیه امنیت کشور» به تحمل دو سال حبس محکوم و در ۲۳ بهمن ۱۴۰۲ با پابند الکترونیکی از زندان خارج شد: «مسافتی که اجازه دارم با پابند طی ‌کنم نباید بیش از هزار متر از محل سکونتم فاصله داشته باشد. امسال توانستم در مدرسه غیرانتفاعی کلاس بردارم. ساعت پنج صبح پابندم را در شارژ می‌گذاشتم و شش ونیم صبح هم به مدرسه می‌رفتم. شارژ این دستگاه تا ساعت ۱۲ ظهر تمام می‌شد و به همین دلیل مرتب از زندان با من تماس می‌گرفتند و شرایط بدی سر کلاس ایجاد می‌کرد. از سوی دیگر نمی‌توانم مقابل دانش‌آموزان پابند را به شارژ بزنم و به آن‌ها ماجرا را توضیح بدهم».

محمود ملاکی، عضو هیئت‌مدیره و از مؤسسان کانون صنفی معلمان استان بوشهر به «شرق» می‌گوید: “به‌واسطه فعالیت‌های صنفی و دفاع از حق آموزش رایگان بارها بازداشت شدم. در آذرماه ۱۴۰۱ با انفصال‌ازخدمت به مدت شش ماه مواجه شدم. بعد از مختومه شدن این پرونده و صدور قرار منع تعقیب، در سال ۱۴۰۲ خواستار بازگشت به آموزش‌وپرورش شدم که نه‌تنها با آن موافقت نشد، بلکه آموزش‌وپرورش استان حکم اخراجم را در سال ۱۴۰۲صادر کرد. حالا هر جا می‌روم، وقتی از سوابقم باخبر می‌شوند، استخدامم نمی‌کنند و می‌گویند دنبال دردسر نیستیم. حالا باید کشاورزی کنم و روزگار را چنین بگذرانم.”

ابوالفضل خوران، یکی دیگر از معلمانی است که در اراک زندانی است ، بعد از ۱۸ سال فعالیت به‌عنوان معاون مدرسه، به جرم  خواندن فاتحه بر سر مزار یکی از جان‌باختگان اعتراضات ۱۴۰۱ او را دستگیر کردند،  به پنج سال و یک روز حبس محکوم شد و یک سال انفصال‌ازخدمت هم به محکومیت‌های او اضافه شد.

کوکب بداغی‌پگاه، معلم ایذه‌ای است که این روزها منتظر رأی دادگاه تجدیدنظر است می‌گوید: در دی ۱۴۰۳ حکم شش سال زندان برایم صادر شد. بداغی جز حکم زندان با حکم انفصال‌ازخدمت هم مواجه شده است. حتی به مدت سه سال رتبه‌بندی‌ام را حذف کردند، سه ماه حقوقم از ۱۴ میلیون تومان به یک‌میلیون تومان رسید. بعد از ۲۰ سال خدمت به‌عنوان معلم، ‌با این حجم از مسئله مواجه شده‌ام.

این‌یک فاجعه برای یک کشور و یک ملت است که معلم به جرم دفاع از مطالبات برحق خود و دفاع از حق انسانی آموزش و تحصیل رایگان و اجباری،  به زندان محکوم شود، با پابند الکترونیکی مختص جنایتکاران سر کلاس درس برود، اخراج و تبعید و حتی از یافتن شغلی برای امرارمعاش محروم شود. نمونه این وحشی‌گری‌های جمهوری اسلامی  را علیه معلمان در هیچ کشوری از جهان حتی در میان رژیم‌های دیکتاتوری عریان نمی‌توان یافت. این سرکوب‌های وحشیانه فقط از عهده یک دولت دینی استبدادی پاسدار سرمایه ساخته است که به هیچ معیار و ضابطه انسانی پایبند نیست و با یک عده مزدور مسلح و خرافاتی بر مردم ایران حکومت می‌کند.

اما بازداشت و صدور احکام سنگین به معلمان محدود نشده است، بازنشستگان نیز زیر فشار و تهدید‌های جدیدی قرارگرفته‌اند. کم نیست مواردی که درگذشته  بازنشستگان به جرم مبارزه برای تحقق مطالبات خود سرکوب، بازداشت و زندانی‌شده‌اند. با تشدید جو اختناق و سرکوب اخیر، بار دیگر بازنشستگان زیر فشار و تهدید قرارگرفته‌اند.

اخیراً چهار تن از فعالان بازنشستگان گیلان که در تجمعات روزهای یکشنبه بازنشستگان شرکت می‌کنند به اتهام اخلال در نظم عمومی ، به دادسرای گیلان احضار شده‌اند .

کارگران ایران همواره در طول موجودیت جمهوری اسلامی در معرض سرکوب‌های بی‌رحمانه رژیم پاسدار سرمایه قرار داشته‌اند . کارگران را به جرم مبارزه برای تحقق مطالبات اقتصادی، سرکوب و اخراج کرده و به زندان محکوم کرده‌اند. در چند روز گذشته نیز برخی از کارگران به جرم تلاش برای تحقق مطالبات خود بازداشت شدند. برای دو تن از کارگران پتروشیمی رازی با قرار تأمین کیفری پرونده تشکیل‌شده است. کارگر دیگری نیز در شهرک صنعتی گلگون توسط مزدوران امنیتی بازداشت‌شده است.

اما  به‌ویژه فعالان کارگری هستند که سال‌ها از عمر خود را در زندان‌ها گذرانده و بسیارند فعالان و پیشروان کارگری که در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی حتی به جوخه اعدام سپرده‌شده‌اند. تازه‌ترین نمونه وحشی‌گری‌های رژیم پاسدار سرمایه علیه کارگران نیز حکم اعدام شریفه محمدی فعال کارگری از سوی قصاب‌خانه آدمکشی دولت دینی استبدادی پاسدار نظم سرمایه‌داری است.

شریفه محمدی را  در آذر ۱۴۰۲ به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» بازداشت و با پرونده‌سازی وزارت اطلاعات  زیر شکنجه‌های وحشیانه در تیر ۱۴۰۳ به اتهام بغی به اعدام محکوم کردند. ادعا کردند که تشکل کارگری «کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری» به سازمان کومله مرتبط است. جعلی بودن اتهامات چنان روشن بود که  دیوان عالی کشور رژیم حکم را نقض کرد و پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبهٔ دوم دادگاه رشت ارجاع داده شد. از آنجائی که پشت این پرونده وزارت اطلاعات قرار داشت، دوباره حکم اعدام صادر و دیوان عالی کشور رژیم همان پرونده با اتهامات جعلی را تائید کرد.

این در حالی است که به گفته وکیل وی “هیچ‌یک از ایراداتی که پیش‌تر شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور بر مبنای آن‌ها حکم را نقض کرده بود، برطرف نشده است، این بار این شعبه حکم اعدام را تائید کرده است.” این حکم ضدانسانی دستگاه آدم‌کشی اسلامی علیه شریفه محمدی با موجی از اعتراض تشکل‌های کارگری و معلمان، سازمان های کمونیست و اتحادیه‌های کارگری جهان همراه بوده که شدیداً آن را محکوم کرده‌اند.

پوشیده نیست که کمیته هماهنگی کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری تا وقتی‌که موجودیت داشت، فعالیتی علنی مستقل داشت. از این گذشته شریفه محمدی از سال ۱۳۹۰با این تشکل همکاری نداشته است. بنابراین روشن است که هدف وزارت اطلاعات از پرونده‌سازی و محکوم کردن این فعال کارگری  به اعدام،  وحشت کنونی رژیم سرمایه‌داری ایران از رشد و اعتلای مبارزات کارگران و نقش فعالان و پیشروان کارگری در سازماندهی این مبارزات است . درواقع هدف رژیم از چنین احکامی همانند مورد معلمان، مرعوب ساختن فعالان کارگری و مقابله با جنبش طبقاتی کارگری است . اما تجارب چندین دهه گذشته ، اخراج، زندان و حتی اعدام فعالان کارگری نشان داده است که این اقدامات رژیم نمی‌تواند جلو رشد و اعتلای مبارزات کارگران را بگیرد. همین واقعیت در مورد جنبش‌های دیگر ازجمله جنبش معلمان نیز صادق است. اکنون چندین سال است که پی‌درپی فعالان معلمان را زیر انواع فشارها، تعلیق،اخراج، زندان، تبعید قرار داده‌اند، اما هیچ‌یک از این اقدامات ارتجاعی نتوانسته مانع از ادامه مبارزه معلمان و فعالان تشکل‌های صنفی آن‌ها گردد.

جمهوری اسلامی با تشدید اقدامات سرکوبگرانه اخیر خود علیه کارگران، معلمان، بازنشستگان و دیگر جنبش‌های اجتماعی نمی‌تواند موج مبارزات کارگران و زحمتکشان را متوقف سازد. چراکه آن محرکی که به این جنبش‌ها شکل داده است، نیازها و مطالبات مادی و عینی مشخص است. تا وقتی‌که این مطالبات تحقق نیابند ، برخلاف خواست و تلاش‌های ارتجاعی طبقه حاکم بر ایران و دستگاه‌های سرکوبگر آن، مبارزات رشد و ارتقا می‌یابند تا سرانجام با سرنگونی این نظم ارتجاعی استبدادی  پاسدار سرمایه، مطالبات تحقق یابند.

متن کامل نشریه کار شماره ۱۱۳۴ در فرمت پی دی اف: