روز نهم دی ماه، رهبر حکومت اسلامی، سخن‌رانی غرّائی به مناسبت میلاد محمد، پیامبر مسلمانان ایراد کرد. وی که در دیدار با مسئولان نظام و جمعی از “سفرای کشورهای اسلامی” که در ارتباط با “کنفرانس وحدت اسلامی” در تهران بسر می‌بردند، سخن می‌گفت، از جایگاه به زعم خود “رهبر مسلمانان جهان” به چند موضوع اشاره کرد.
مهم‌ترین محور سخن‌رانی خامنه‌ای “اسلام” بود. وی ضمن اشاره به “دنیای پر از ظلم و تبعیض و خشونت” تلویحاً تلاش نمود اسلام را از تبعیض و ظلم و خشونت مبرّا جلوه دهد. خامنه‌ای با ذکر اینکه “با ظهور اسلام و ولادت و بعثت پیامبر، روح زندگی و معنویت واقعی در جهان دمیده شده است، “دنیای اسلام” را به “تلاش برای دمیدن روح واقعی اسلام” فرا خواند. خامنه‌ای با حمله به “تمدن غرب” گفت، “اکنون نوبت دنیای اسلام است تا درجهت برپایی تمدن نوین اسلامی حرکت کند”!
رهبر حکومت اسلامی، گیریم که در اوهام و خیالات خویش برای “دنیای اسلام” فرمان صادر می‌کرد، اما این را می‌دانست، دنیای اسلامی که باید به فرمان وی لبیک بگوید، دنیای دیگری جز همین وضعیت و شرایطی که در عربستان و سومالی و عراق و ترکیه و پاکستان و سوریه وایران و یمن و افغانستان و امثال آن جاری‌ست، نیست، و کسی برای این تُرّهات تره خرد نمی‌کند وخلاصه این‏که فرمایشات رهبر مسلمانان جهان از چهار دیواری شیعیان ذوب در ولایت فراتر نمی‌رود، فورا اضافه کرد که “امیدی به سیاستمداران دنیای اسلام نیست “و سرانجام دست به دامان” علمای دین و روشنفکران راستین” شد تا ” در میان امت اسامی” روشنگری کنند!
خامنه‌ای را نمی‌توان یک “رهبر” خوش اقبال جهان اسلام خواند چرا که وی زمانی برای خریدن آبروی نداشته اسلام به تلاش برخاسته است که جنایات فجیع و تکان‌دهنده فرقه‌های گوناگون اسلام‌گرایان، به ویژه دولت اسلامی عراق و شام (داعش)، تبعیض و ستم و خشونت همزاد با آن را بیش از پیش در چشم جهانیان پدیدار ساخته است. اقدام وحشیانه‏ی گردن زدن غیر مسلمانان و اسرای جنگی، “غنیمت” گرفتن زنان و دختران و فروش و تجاوز به آنان در خلافت اسلامی داعشیان و دار و دسته‌های اسلام‌گرای مشابه آن، چنان نفرت و انزجاری را در میان مردم متمدن جهان برانگیخته است، که هزاران سخن و “آیه” پیرامون “روح واقعی اسلام” و “تمدن نوین اسلامی” ذره‌ای تغییر در آن ایجاد نمی‌کند. بشریت مترقی از ارتکاب چنین جنایاتی، به شدت احساس شرم و بیزاری می‌کند . شرمی که عرق آن، حتا بر پیشانی بسیاری از مردم مذهبی و”مسلمان” عادی نیز نشسته است.
اما خامنه‌ای که از “دمیدن روح واقعی اسلام” دم می‌زند تا به خیال خود، اسلام را از ظلم و تبعیض و خشونت مبرا جلوه دهد، آگاهانه از ورود به عمق ماجرا پرهیز می‌کند. او می‌داند که نمی‌تواند اقدامات داعش به تأسّی از پیامبر و سران و صدر اسلام، از نوع اعدام در ملاءعام و گردن زدن غیرمسلمان‌ها و اسرای جنگی، غارت اموال و به بردگی بردن زنان و فروش و تجاوز به آن‌ها را، زیر سوال ببرد و در عمق وجود خود این را می‌فهمد که خلافت اسلامی داعش، الگو و نمونه‌ی تقریباً همان چیزی‌ست که در زمان پیامبر مسلمین و خلفای اسلام جاری بوده است. به راستی مگر در حیات پیامبر اسلام و در جنگ با قبیله‌یهودی “بنی‌قریظه” و پس از تسلیم آن‌ها به دستور محمد و در حضور وی علی و زبیر گردن ۷۰۰ تا ۹۰۰ نفر را با شمشیر نزدند و آنان را به گودال‌هایی که از قبل آماده شده بود نیفکندند؟ مگر پس از قتل‌عام مردان قبیله، زنان و کودکانشان را که به اسارت مسلمانان درآمده بودند، در بازار بردگان نفروختند؟ (۱) مگر در خلافت ابوبکر، لشکریان اسلام در “الیس” هزاران تن از اسیران را گردن نزدند و زنان و دختران را به بردگی نبردند؟ (۲) مگر سپاه اسلام به فرماندهی “سعدبن وقاص” پس از فتح مدائن به اذن عمر خلیفه مسلمین، مردمی که شهر را ترک کرده بودند و برخی شمار آنان را بالغ بر صد هزار نفر ذکر کرده‌اند، در “جلولاء” قتل‌عام نکردند و ۶۰ هزار تن از زنان و دختران به “غنیمت” گرفته شده را به دارالخلافه نفرستادند؟(۳) مگر در زمان خلافت عثمان و به فرمان وی، گرگان و طبرستان و سیستان به خون کشیده نشد و مگر پس از تسلیم مردم شهر “تمیشه” تمام مردم شهر، به جز یک نفر را از دم تیغ نگذراندند؟(۴) مگر مسلمانان پس از فتح شوشتر و غارت اموال مردم شهر، تمام کسانی را که اسلام نیاوردند، گردن نزدند؟ مگر در همین جمهوری اسلامی، مردم سنندج و قارنا و ترکمن صحرا و قه‏لاتان کشتار نشدند؟ مگرزنان سنگسار نشده اند؟ مگرزنان زندانی مورد شکنجه و تجاوز جنسی قرارنگرفته اند؟ مگر به دختران باکره ، پیش ازاعدام تجاوز نکرده اند؟ مگر خمینی بنیان‌گذار و رهبر حکومت اسلامی در همان سال‌های نخست به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی، به منظور تاکید بر ضرورت اعمال خشونت و کشتار “ملحدین و منافقین”، به گردن زدن ۷۰۰ تن از قبیله “بنی قریظه” با دست و شمشیر علی و به “امر رسول الله” استناد نکرد و به تأسّی از پیامبر اسلام هزاران نفر را به کام مرگ نفرستاد؟ و مگر هم او فتوای قتل هزاران زندانی سیاسی را در ۶ مرداد ۶۷ صادر نکرد؟ مگر جز این است که ریختن خون مشرکان و کافران در اسلام “حلال” است و مگردر قرآن سوریه “التوبه” به صراحت قید نشده است که “مشرکان را در هر کجا بیابید بکشید و آن‌ها را بگیرید و محاصره‌شان کنید و از همه سو بر آن‌ها کمین بگیرید اما اگر توبه کردند و نماز گزاردند و زکات دادند، راه را بر آنان باز بگذارید که خدا آمرزگار و رحیم است” ؟(۵)
تاریخ اسلام در ایران و در تمام کشورهای مسلمان شده به ضرب شمشیر، مشحون از کشتار و خون‌ریزی توسط پیشوایان و حاکمان مسلمان اعم از شیعه، سنی یا دیگر فرقه‌ها و شاخه‌های آن است. ملاعمرها، ابوبکر البغدادی‌ها، محمد الجولانی‌ها (رهبر النصره) ملک استحاق‌ها (رهبر سلفی‌های پاکستان) احمد گورانی‌ها (رهبر الشباب)، خمینی‌ها، خلخالی‌ها، خامنه‌ای‌ها، رفسنجانی و مصباح یزدی‌ها و امثال این‌ها، همه مسلمان و پیرو سنت‌های پیامبر و احکام اسلام‌اند. کشتارها و قتل‌های فجیع و اقدامات جنایتکارانه داعش و خلافت اسلامی آن، مبتنی بر همین سنت‌ها و احکام است! چنان‌که کشتار هزاران نفر از مبارزان، انقلابیون و کمونیست‌های ایران در جمهوری اسلامی نیز که رهبر کنونی آن “دنیای اسلام” را مورد خطاب قرار می‌دهد و در رؤیای خلافت اسلامی‌ست، تداوم همین روش‌ها، احکام و سنت‌هاست.
اسلام – و محمد پیامبر آن- فقط در کشتارهای جمعی و قتل‌های گروهی یهودیان، مسیحیان، کافران، منافقان، بت‌پرستان و مشرکان نیست که پرونده‌اش قطور و دستش پراست ، بلکه در توطئه‌ها، قتل‌ها و ترورهای فردی و پنهانی مخالفین و منتقدین خود نیز ید طولائی دارد. یک نمونه، قتل پنهانی “ابو عفک” است. “ابوعفک” که از ترور پنهانی و توطئه‌آمیز شخصی به نام “حارث بن صامت” متاثر شده بود، شعری در مذمت محمد می‌سراید ومحمد یکی از افراد قبیله وی را مامور می‌کند تا پنهانی و به صورت توطئه‌آمیزی او را به قتل برساند.(۶) ‌‌‌ “عصماء” که زنی شاعر و زبان‌آور بود، پس از جنگ بدر و قتل‌عام عده‌ای از یهودیان به فرمان محمد، و همچنین کشتن “ابوعفک” زبان به انتقاد از اسلام می‌گشاید و اشعاری نیز در همین مورد می‌سراید که محمد یکی از “مومنان” را بنام “عُمیربن عدی” مامور کشتن وی می‌کند. عُمیر شبانه به خانه آن زن می‌رود و او را به قتل می‌رساند.(۷) مورد دیگر شخصی بنام “رفاعته ابن قیس” از طایفه بنی‌هاشم که طایفه دیگری بنام “قیس” را به مخالفت با محمد تحریک می‌کرده که محمد شخصی بنام “عبدالله بن ابی حدرد” را مامور می‌کند که “رفاعه” را بکشد و سر او را بیاورد که “عبدالله” این دستور را تمام و کمال اجرا می‌کند.(۸) “حویرث بن نفیذ” نیز از شعرای معروف وقت بود که محمد افتخار کشتن او را به علی سپرد و او این شاعر جسور را با حیله و توطئه به قتل رساند.(۹) نمونه دیگر شاعری بنام “کعب ابن اشرف” است. وی که اشعاری در اعتراض وعلیه خشونت مسلمانان سروده بود، خشم محمد را برانگیخت. محمد کسانی را فرستاد که با توطئه او را کشتند و سر او را برای محمد بردند.(۱۰)
از این نمونه قتل‌ها و ترورها در دوران ده ساله حاکمیت محمد در مدینه فراوان است. این تنها صفحه‌ای از کتاب پر ورق حکومت پیامبر مسلمین است! و مگر جز این است که هر حاکم مسلمانی که بدین شیوه رفتار نماید او در واقع به سنت پیامبر عمل کرده است ؟ هر جا که باشد! خواه در ایران، تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، یا عربستان و سومالی و الجزایر و یا در منطقه تحت خلافت داعش!
بیهوده نیست که شاعر خلق، کمونیست رزمنده سعید سلطان‌پور را روز روشن از مراسم عروسی‌اش می‌ربایند و در زندان به قتل می‌رسانند! بیهوده نیست که رهبران شوراهای خلق ترکمن را می‌دزدند و آن‌ها را سر به نیست می‌کنند! بیهوده نیست که عبدالرحمن قاسملو دبیرکل حزب دموکرات کردستان ایران را دروین پایتخت اطریش پای میز مذاکره به گلوله می‏بندند! و اگر که در قتل‌های موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای پوینده و مختاری را می‌ربایند و اجسادشان را در بیابان رها می‌سازند، این‌ها و ده‌ها نمونه قتل مخالفین در داخل و خارج کشور همه به معنی آن است که قتل سیاسی، توطئه و ترور مخالفین و منتقدین، امری اسلامی و سنت محمدی‌ست. گفتن ندارد که خامنه‌ای حاکم وقت ایران به تمام این‌ها آگاه است و می‌داند که حتا چنان‌چه بخواهد، نمی‌تواند جز این، چهره دیگری از اسلام ترسیم کند.
لازم به ذکر است که خامنه‌ای در سخنانی که مورد خطابش “دنیای اسلام” بود و در حضور برخی سفرای کشورهای اسلامی بیان می‌شد و بدین لحاظ، لااقل به خاطر حفظ ظاهر، می‌بایستی جایی هم برای آن‌می‌گذاشت که مسلمانان و کشورهای اسلامی، فارغ از اینکه اهل چه فرقه‌ای هستند، سنی هستند یا شیعه، با درک و فهم و اعتقاد خود به “تلاش برای دمیدن روح واقعی اسلام” برخیزند و به “اهداف بزرگ” و “تمدن نوین اسلام” – که بی‌اختیار تمدن بزرگ شاهنشاهی و آریامهری را در ذهن تداعی می‌کند – جامه‌عمل بپوشانند! اما سخنان خامنه‌ای حتا از یک تعارف خشک و خالی هم در این مورد بری بود، چرا که اسلام شیعی و جمهوری اسلامی با کسی تعارف ندارد – چنان‌که اسلام سنی عربستان سعودی وامثال آن نیز چنین است – خامنه‌ای از همه مسلمانان جهان خواست که جمهوری اسلامی را الگوی خویش قرار دهند. خامنه‌ای جمهوری اسلامی را یک نمونه از امکان رسیدن به “اهداف بزرگ” خواند. نمونه‌ای که به تمام “دنیای اسلام” “قابل تعمیم” است!
علی خامنه‌ای در حالی‌که جمهوری اسلامی یا به عبارتی اسلام شیعی را نمونه قابل تعمیم برای همه دنیای اسلام می‌داند و از مسلمانان جهان می‌خواهد، جمهوری اسلامی را الگوی خویش قرار دهند می‌گوید “آمریکایی‌ها با اصل اسلام مخالف هستند” و برای جلوگیری از “برپایی تمدن نوین اسلامی” و ایجاد تفرقه در میان مسلمانان، موضوع شیعه و سنی را مطرح ساخته‌اند. خامنه‌ای هم‌چنین مدعی شد که “دشمن آمریکا، اسلام‌گرائی است” و “آن‌ها با هر مسلمانی که بخواهد بر اساس احکام و قوانین اسلام زندگی و برای آن مجاهدت کند، مخالف هستند.”
اینکه آمریکایی‌ها با اصل اسلام مخالف هستند، به کلی حرف بی‌ربطی‌ست که واقعیت ندارد. اظهار لحیه ای بیش نیست و کسی هم آن را نه جدی می‌گیرد و نه باور می‌کند. این را، رابطه حسنه چندین و چند ساله آمریکا با عربستان سعودی، پاکستان، افغانستان و کشورهای اسلامی دیگری نظیر این‌ها نشان داده است. سرمایه، خصوصا از نوع امپریالستی آن، اساسا با دین اسلام یا هرگونه دین و مذهب دیگری ماهیتا نمی‌تواند خصومتی داشته باشد وندارد. برعکس، دین و مذهب که مالکیت خصوصی را مقدس می‌داند، همواره به یاری و خدمت سرمایه‌داری صاحبان سرمایه شتافته است و امپریالیسم از دین به مثابه ابزار انقیاد و در ناآگاهی نگاه‌داشتن توده‌های مردم سود جسته است. اما اینکه گفته می‌شود “آمریکایی‌ها” با هر مسلمانی که بخواهد بر اساس احکام و قوانین اسلام زندگی و برای آن مجاهدت کند، مخالف هستند، این هم مغلطه است و دست کم حرف دقیقی نیست. دولت امپریالیستی آمریکا (و نه آمریکایی‌ها!) همواره دنبال منافع اقتصادی و سیاسی خویش است، هرجا و به هر طریقی که ممکن گردد! اگر منافع امپریالیسم آمریکا ایجاب کند، نه فقط با تمام وجود از دولت‌های ارتجاعی و اسلامی با تمام قوانین، احکام و مقررات جاری در آن نظیر عربستان سعودی حمایت می‌کند، که حتا گروه‌های اسلام‌گرایی امثال القاعده را نیز در دامان خود پرورش می‌دهد و از آن پشتیبانی می‌کند . و باز اگر این منافع ایجاب کند با گروه‌های اسلام‌گرا و دست پروردگان خویش از قماش القاعده و داعش نیز در‌می‌افتد! در مورد خود جمهوری اسلامی نیز وضعیت بر همین منوال است. امپریالیسم آمریکا هیچ‌گاه مخالفتی با رژیم حاکم بر ایران به خاطر اسلامی بودن آن نداشته است. کدام رژیمی بهتر از جمهوری اسلامی می توانست کمونیست‌ها، انقلابیون و طبقه کارگر ایران را سرکوب و قلع و قمع کند؟ به همین دلیل امپریالیسم آمریکا به‌رغم آن‌که اختلافاتی با جمهوری اسلامی داشته است، اما هیچ‌گاه درصدد براندازی آن نبوده است. اساس مسئله نه دین و اسلام، بلکه منافع اقتصادی و سیاسی است و اگر دولت آمریکا با جمهوری اسلامی اختلافاتی دارد، بر سر همین مساله است. کافی‌ست رژیم اندکی سرکیسه را شل کند – که بخشاً کرده است و بیشتر از این هم شل خواهد کرد – امپریالیسم آمریکا هیچ مشکلی با جمهوری اسلامی، احکام اسلامی و قوانین و مقررات جاری آن ندارد.
اما در موضوع شیعه و سنی و دامن زدن به اختلافات میان این دو نیز همگان می‌دانند که پیش از روی کار آمدن دولت دینی و شیعی‌گرای اسلامی در ایران، هیچ اثری از جنگ‌های فرقه‌ای شیعه و سنی در این منطقه نبود. این جمهوری اسلامی بود که در صدد صدور “انقلاب اسلامی” بر آمد و با سیاست‌های مداخله‌جویانه و پان اسلامیستی خود در کشورهای منطقه و ایجاد و تقویت گروه‌های اسلام‌گرای شیعی، بر این اختلافات دامن زده است.
بدیهی‌ست که قدرت‌های امپریالیستی از جمله و به ویژه امپریالیسم تجاوزگر آمریکا هرجا منفعت‌شان اقتضاء کند، از سیاست اختلاف بیانداز و حکومت کن استفاده نموده و خواهند نمود. چنان‌که یورش نظامی قدرت‌های امپریالیستی به سر کردگی امپریالیسم آمریکا به عراق، سرکوب خونین مردم و بعدا روی کار آوردن یک دولت شیعی دست نشانده آمریکا و طرفدار جمهوری اسلامی که سرکوب و محروم‌سازی سنی‌ها از مداخله در امور کشور، دستورکارنخست آن بود، دولت‌های آمریکا و جمهوری اسلامی هر یک به نحوی بر اختلافات سنی و شیعه در این کشور دامن زدند. چه کسی‌ست که نداند داعش از درون سرکوب سنی‌ها توسط دولت شیعی مالکی و دولت‌های ارتجاعی و امپریالیستی حامی آن، ایران و آمریکا سر برآورد؟ و مگر جمهوری اسلامی در همین لحظات سرگرم دامن زدن به جنگ‌های مذهبی و فرقه‌ای در یمن و عراق و سوریه و هر جا که دستش برسد نیست؟ و مگر دو رقیب اصلی منطقه یعنی دولت‌های عربستان سعودی و جمهوری اسلامی، یکی با اعدام روحانی شیعه طرفدار ولایت فقیه و جمهوری اسلامی و دیگری با به آتش کشیدن سفارت و کنسول‌گری رقیب، بر اختلاف‌ها و تنش‌های موجود میان شیعه و سنی دامن نمی‌زنند؟
باز گردیم به نطق خامنه‌ای در سالگرد حادثه روز ۹ دی ۸۹ که طرفداران ولایت آن را “یوم الله” خوانده‌اند. ۹ دی روزی است که بساط خیابانی ائتلاف دار و دسته‌”سبزها” و اصلاح‌طلبان و رفسنجانی که بخش‌هایی از مردم نیز در آن حضور داشتند، توسط سپاه و قشونی از لباس شخصی‌های مسلح و چاقوکشان ساندیس‌خور، از کف خیابان برچیده شد. بنابراین نطق خامنه‌ای به مناسبت این روز، می‌بایستی رضایت این گروه‌ها را نیز تامین می‌کرد و شعارهای فراموش شده حکومتی را چه در ضدیت با “استکبار” و چه در زمینه‌ ارائه چهره قابل تحملی از اسلام برای جهانی کردن و تعمیم دادن نمونه جمهوری اسلامی به تمام دنیای اسلام و بالاخره در باب رهبریت دنیای اسلام و رؤیای خلافت اسلامی را زنده می‌ساخت یا دست‌کم گوش ذوب‌شدگان در ولایت را بدان نوازش می‌داد!
خامنه‌ای اما چنان‏که اشاره شد، زمانی طرح دعاوی بزرگ به سرش زده است که چرخ زمانه چندان به سود جناح وی نمی‌چرخد! از یک سو، دستی که به علامت تسلیم بالا رفت، به سوی التماس و استعانت از “استکبار” و “شیطان بزرگ” دراز است و نرمش قهرمانانه‌ی ناجی دنیای اسلام، جایی برای حتا لفاظی برجای نگذاشته است. از سوی دیگر افشاء ماهیت باندها و فرقه‌های اسلام‌گرای گوناگون به ویژه داعش و خلافت اسلامی آن و جنایات تکان‌دهنده‌اش به تأسّی از رسول الله، سیمای کثیف و ننگین هرچه اسلام و خلافت اسلامی‌ست را در انظار جهانیان برملا ساخته و قلب چهره اسلام کاری‌ست عبث و بی‌فایده.
زیرنویس‌ها
۱ – تاریخ طبری ص ١٠٩٣-١٠٨٠
۲ – خالد فرمانده لشکر اسلام در جنگ با مردم “الیس” نذر کرده بود اگر بر آن‌ها پیروز شود آن‌قدر آن‌ها را بکشد که خون‌شان در رود جاری شود. پس از پیروزی و اسیر کردن مغلوبین، چند گروه را تعیین کرد که به مدت یک روز و یک شب گردن اسیران را زدند و خون در جوی‌ها جاری شد . بر رود آسیاها بود و سه روز پیاپی با آب خون آلود قوت سپاه را که هیجده هزار کس یا بیشتر بودند، آرد کردند. خالد در این جنگ هفتاد هزار تن را بکشت (تاریخ طبری، ص ۹۵ – ۱۴۹۰)
۳ – دو قرن سکوت، عبدالحسین زرین‌کوب ص ۵٣ -۵٠
۴ – حمله اعراب به کرگان به فرماندهی “سعیدبن عاص” که عبدالله (پسر عمر)، عبدالله (پسر عباس)، عبدالله (پسر زبیر)، حسن و حسین پسران علی، در راس لشگریان بودند، با مقاومت شدید مردم روبرو گردید. پس از مدت‌ها مقاومت، مردم گرگان امان خواستند و “سعیدبن وقاص” امان داد و سوگند خورد، یک تن از مردم را نخواهد کشت! مردم گرگان تسلیم شدند و “سعیدبن وقاص” همه مردم شهر را به قتل رساند به جز یک نفر و در توجیه پیمان‌شکنی خود گفت، من قسم خورده بودم یک تن از مردم را نکشم! (تاریخ طبری، ص١٧ -٢١١۶
۵ – “فاقتلوا المشرکین حیث و جد تموهم و خذوهم و احصروهم و اقعد و الهم کل مرصد، فان تابوا وا قاموا الصواۀ و اوتوالذکوۀ مخلوا سبیلهم، ان الله غفور رحیم”
۶ و ۷ و ۸ و ۹ و ۱۰ – باقر مومنی، نخستین ترورهای فردی سیاسی و کشتارهای جمعی در جامعه مدنی اسلامی.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۰۸ در فرمت پی دی اف

یک ماه از لشکرکشی نظامی رژیم ارتجاعی ترکیه به استان‌ها و شهرهای کردنشین جنوب شرقی این کشور، اعلام حکومت‌نظامی در چندین شهر، گلوله‌باران مردم کرد با توپ و تانک، ویران کردن مراکز مسکونی، کشتار مردم غیرنظامی، آوارگی صدها هزار تن از ساکنین این شهرها و بازداشت گروه کثیری از مردم، می‌گذرد.
درحالی‌که اردوغان، سردسته شوونیست‌های ترک، ادعا می‌کرد که با گسیل ده‌ها هزار نیروی نظامی، به نا‌آرامی در شهرهای منطقه کردستان پایان خواهد بخشید و با “پاک‌سازی” این شهرها، “امنیت” را برقرار خواهد کرد، مقاومت و مبارزه مردم، در اشکال مسلحانه و غیرمسلحانه همچنان در سور، سلوبی، جزیره، سیزر، دیار بکر و دیگر شهرها ادامه دارد. به‌رغم وحشی‌گری ارتش ترکیه، مردم کردستان ترکیه در تعدادی از شهرها، خودمختاری اعلام کرده‌اند.
ارتش ترکیه در بیانیه ١٢ دی‌ماه اعلام کرد” ۱۷۹ شبه‌نظامی در منطقه «جزیره» در استان «شرناق»، ۲۷ نفر در شهر «سیلوپی» و ۵۵ نفر در منطقه «سور» استان «دیاربکر»، کشته‌شده‌اند ” اما بر طبق آمار واقعی تنها رقم غیرنظامیانی که توسط ارتش ترکیه به قتل رسیده‌اند به حدود ١٨۵ نفر رسیده و نزدیک به ٢٠٠ تن از پارتیزان‌های پ.ک.ک جان‌باخته‌اند. تعداد تلفات نظامیان ارتش ترکیه نیز به حدود ۲۰۰ تن رسیده است.
اقدامات سرکوبگرانه رژیم ترکیه علیه حزب دمکراتیک خلق‌ها که از مطالبات مردم کرد دفاع می‌کند، نیز تشدید شده است. هم‌اکنون تعدادی از اعضای این حزب، در زندان به سر‌می‌برند. پرونده‌سازی برای بازداشت رهبر این حزب، پس از دفاع وی از خودمختاری کردهای ترکیه، تشدید شده است.
چند روز پیش صلاح‌الدین دمیرتاش در یک سخنرانی گفت که کردها به‌عنوان بزرگ‌ترین اقلیت قومی ترکیه باید در مورد کسب خودمختاری و یا زندگی تحت خودکامگی یک فرد تصمیم بگیرند. این موضع‌گیری با واکنش شدید اردوغان روبه‌رو گردید که وی را خائن خطاب کرد. او در یک برنامه تلویزیونی اظهارات دمیرتاش را تحریک‌آمیز خواند و تهدید کرد که مردم و قانون اساسی ترکیه درس خوبی به حزب دمکراتیک خلق‌ها خواهند داد. در پی آن، دادستانی ترکیه پرونده‌ای به اتهام اقدام علیه قانون اساسی تشکیل داده است.
موج جدید درگیری‌ها از هنگامی آغاز گردید و به دو سال آتش‌بس میان دولت ترکیه و پ. ک. ک پایان بخشید، که در جریان گرد هم‌آیی جوانان سوسیالیست برای کمک به کوبانی در سوروش ، ، درنتیجه انفجار یک بمب، ٣٣ تن جان باختند. دولت ترکیه ادعا کرد که این بمب‌گذاری توسط داعش صورت گرفته است. اما اقدامات نظامی و سرکوبگرانه دولت ترکیه پس‌ازاین کشتار، نشان داد که این بمب‌گذاری آغازی بر اجرای یک برنامه‌ریزی حساب‌شده، پس از شکست حزب عدالت و توسعه اردوغان در انتخابات ژوئیه بود که مستقیم و غیرمستقیم در آن نقش داشته است. لذا این ادعای دولت ترکیه که کشتن دو مأمور امنیتی ترکیه توسط پ. ک. ک. در پی این بمب‌گذاری، به آتش‌بس خاتمه داد، بی‌پایه و اساس بود.
پس از کشتار سوروش، دولت ترکیه اقدامات نظامی علیه پ. ک. ک. را تشدید کرد و پایگاه‌های نظامی این حزب را در شمال عراق بمباران کرد. اما اقدامات دولت ترکیه، تنها به عملیات نظامی علیه پ. ک. ک. محدود نشد، موج دستگیری جریانات چپ و کمونیست، فعالین کرد طرفدار پ.ک.ک. روزنامه‌نگاران و تعطیلی روزنامه‌های مخالف، تشدید شد. تظاهرات صلح مخالفان اردوغان در ماه اکتبر در آنکارا نیز، با بمب‌گذاری پاسخ گرفت که در جریان آن حدود صد تن از مردم به قتل رسیدند.
اردوغان در جریان تمام این اقدامات در تلاش بود با دامن زدن به جو ناامنی، ایجاد هراس در میان بخش‌هایی از مردم ترکیه و ترس از وخامت اوضاع اقتصادی، به نفع خود در جریان انتخابات مجدد؛ بهره‌برداری کند و شکستش را جبران نماید. از این بابت موفق شد و توانست با انتخابات اول نوامبر، اکثریت لازم را برای تشکیل کابینه و نیز اقدام بعدی که هنوز به انجام نرسیده است، تغییر در قانون اساسی ترکیه و متمرکز کردن تمام قدرت در دست رئیس‌جمهور؛ کسب کند.
این پیروزی در انتخابات، به اردوغان امکان داد که دامنه اقدامات سرکوبگرانه خود را علیه کردهای ترکیه تشدید کند. چراکه بورژوازی شوونیست ترک و در رأس آن اردوغان به‌شدت از تحولاتی که در منطقه خاورمیانه در جریان است و پیروزی‌هایی که کردهای سوریه به دست آورده‌اند، نگران‌اند. به‌ویژه پس از مقاومت کردهای سوریه در برابر داعش و بیرون راندن این گروه اسلام‌گرای ارتجاعی از کوبانی و تل ابیض که نیروهای پ. ک. ک. نقش مهمی در آن ایفا نمودند، رژیم ترکیه شدیداً احساس خطر می‌کند.
پیروزی‌کردهای سوریه، تأثیر مستقیمی بر توده‌های کرد‌ترکیه برجای گذاشت و به اعتلای مبارزات آن‌‌ها انجامید. آن‌ها نیز خواهان خودمختاری و برقراری نوع سیستم خود مدیریتی کردهای سوریه شدند. این مطالبه مردم کرد، برای رژیمی که هیچ حق‌وحقوقی برای مردم کرد قائل نیست، تحمل‌ناپذیر بود. لذا به روال گذشته پاسخ آن‌ها را با سرکوب و کشتار داد.
رژیم ترکیه از آن بیم دارد که با بحرانی‌تر شدن اوضاع منطقه خاورمیانه، مداخله و رقابت قدرت‌های جهانی و اعتلای مبارزات کردهای ترکیه به درجه یک جنگ داخلی، در جریان نزاع قدرت‌های جهانی بر سر تقسیم مجدد بازارهای خاورمیانه، اوضاع به نحوی پیش رود که قدرت‌های بزرگ جهان بر سر ایجاد یک کشور جدید، متشکل از کردهای چهار کشور ترکیه، عراق، ایران و سوریه، به توافق برسند. گرچه این امکان در شرایط کنونی نامحتمل است، اما پوشیده نیست که هم‌اکنون مناسبات نزدیکی میان کردهای عراق و سوریه با دولت آمریکا وجود دارد. روسیه در جریان دیدار اخیر دمیرتاش با پوتین، تمایل به جانب‌داری از کردها را نشان داده است. اتحادیه اروپا نیز از گذشته، مناسبات نزدیکی با کردها داشته است. لذا چنانچه بحران منطقه خاورمیانه به درجه‌ای وسعت بگیرد که ترکیه را نیز به گرداب جنگ‌های داخلی بکشد، این امکان می‌تواند به واقعیت تبدیل گردد.
بنابراین، رژیم ترکیه با اقدامات سرکوبگرانه خود علیه کردها از هم‌اکنون در تلاش است، تا اجازه ندهد، این جنبش به مرحله‌ای اعتلا یابد که کنترل آن از دست برود و اوضاع ترکیه به چنان مرحله‌ای از بحران برسد که قدرت‌های جهانی مداخله کنند و راه‌حلی برای آن ارائه دهند.
دولت ترکیه که عضو پیمان ناتو و متحد آمریکا و اتحادیه اروپاست، عجالتاً می‌داند که در این سرکوبگری از حمایت رسمی و یا لااقل سکوت این قدرت‌ها برخوردار است و اوضاع خاورمیانه نیز هنوز به آن درجه از بحران نرسیده است که قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای به توافقاتی برای تغییر در جغرافیای سیاسی خاورمیانه دست یابند.
همانگونه که اشاره شد، تشکیل یک کشور از کردهای منطقه خاورمیانه لااقل در شرایط کنونی ممکن نیست. چراکه اولاً قدرت‌های بزرگ جهانی از دولت‌های مستقر و تمامیت ارضی کشورهای خاورمیانه حمایت می‌کنند و متحد آن‌ها هستند، لذا نمی‌خواهند و دقیق‌تر نمی‌توانند از تجزیه این کشورها دفاع کنند. ثانیاً، دولت‌های خاورمیانه یک پای مسئله هستند که به سادگی از قدرت‌های بزرگ تبعیت نمی‌کنند. به عبارت دیگر، شرایط کنونی، بسیار متفاوت از اوضاع جنگ جهانی اول و شکست امپراتوری عثمانی است. دولت‌هایی که کردها بخشی از جمعیت کشور آن‌ها را تشکیل می‌دهد، نظیر ترکیه، جمهوری اسلامی ایران، رژیم‌ها عراق و سوریه، گرچه همواره درنتیجه‌ی رقابت‌های خود از این یا آن بخش کردهای ساکن یکی از این کشورها حمایت کرده و می‌کنند، اما وقتی‌که پای تشکیل یک کشور مستقل کرد در میان باشد، همه این دولت‌ها ، علیه کردها متحدند. علاوه بر این، دولت‌های عربی منطقه نیز یک پای نزاع‌اند و با هر تجزیه عراق و سوریه که آن‌ها را بخشی از سرزمین‌های عربی می‌دانند، به مخالفت برمی‌خیزند. بنابراین لااقل در اوضاع کنونی، امکان تشکیل یک کشور مستقل کرد وجود ندارد.
اما با تمام این اوصاف، رژیم ترکیه از سرکوب و کشتار کردهای ساکن این کشور دست بردارنیست. شوونیسم ترک از همان آغاز تشکیل جمهوری ترکیه، هیچ حق‌وحقوقی برای کردهای ساکن این کشور که حدود ۲۰ میلیون برآورد می‌شوند، قائل نبوده و مکرر جنبش‌های این مردم ستمدیده را سرکوب و ده‌ها هزار تن را کشتار کرده است. بااین‌همه، مبارزات این مردم همواره به اشکال مختلف ادامه داشته است. مبارزاتی که از سه دهه پیش تحت رهبری حزب کارگران کردستان، پ.ک.ک. در جریان بوده است، بخشی از این مبارزات است. جنبش‌های اخیر مردم کردستان ترکیه و مبارزات حزب دمکراتیک خلق‌ها که ادامه همین مبارزات است، اکنون به مرحله‌ای رسیده است که مردم ساکن برخی شهرها، مستقل از خواست دولت ترکیه، خودمختاری را اعلام و برقرار کرده‌اند. به‌رغم این‌که رژیم سرکوبگر ترکیه برای درهم شکستن مقاومت مردم کرد و برچیدن خودمختاری به لشکرکشی نظامی متوسل شده است، اما اکنون دیگر اوضاع به‌گونه‌ای نیست که بتواند به‌سادگی مردم را مرعوب و رکود را بر جنبش اعتراضی کردها حاکم سازد.
شعار خودمختاری و تلاش برای برقراری آن در شهرهای منطقه کردستان، می‌تواند هم محرکی برای رشد و گسترش مبارزات توده‌ای کرد‌ها باشد، و هم مانعی است بر سر راه تلاش شوونیست‌های ترک، برای ایجاد دوقطبی کرد – ترک.
پوشیده نیست که طبقه حاکم شوونیست ترکیه تلاش خواهد کرد خودمختاری را تجزیه‌طلبی معرفی کند تا از طریق آن به جو ناسیونالیستی دامن بزند، اما حمایت و پشتیبانی کارگران و زحمتکشان ترکیه از مبارزات و مطالبات مردم کرد و محکوم کردن اقدامات سرکوبگرانه دولت ترکیه، نشان می‌دهد که این تلاش شوونیست‌های ترک، نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت.
یک وجه مهم تلاش مردم کرد برای برقراری خودمختاری، پیوند و اتحاد با جنبش طبقه کارگر ترکیه و توده‌های زحمتکش مخالف رژیم بورژوائی – مذهبی حاکم بر این کشور است. هرچه این پیوند و اتحاد مستحکم‌تر باشد، میزان موفقیت بیشتر خواهد بود. درعین‌حال، درجه وسعت خودمختاری نیز وابسته به رشد و اعتلای مبارزات سرتاسری کارگران و زحمتکشان ترکیه خواهد بود. حمایت و پشتیبانی اخیر اتحادیه‌های کارگری ترکیه از مبارزات مردم شهرهای کردنشین و محکوم کردن اقدامات سرکوبگرانه رژیم ترکیه، تظاهرات توده‌ای مردم برخی شهرهای بزرگ در پشتیبانی از این مبارزات، نشانه تحکیم این اتحاد و همبستگی میان طبقه کارگر و جنبش سرتاسری ترکیه با مبارزات مردم کرد و شهرها و مناطقی است که در برابر یورش سرکوبگرانه رژیم ترکیه مقاومت و مبارزه می‌کنند.
این حق مسلم کردهای ترکیه است که خواهان برافتادن تمام تبعیضات، نابرابری‌ها و ستمگری‌های طبقه حاکم و دولت آن باشند. از یک خودمختاری وسیع منطقه‌ای برخوردار شوند، امور داخلی خود را خودشان، سازمان‌دهی و اداره کنند، به زبان خود تحصیل کنند و در محل کار، مجامع عمومی و ادارات دولتی از آن استفاده کنند. این را هم نباید فراموش کرد که پیروزی قطعی و نهایی جنبش توده‌های مردم کرد و رهائی از یوغ اسارت و ستم بورژوازی شوونیست حاکم بر ترکیه، اتحاد با جنبش طبقه کارگر برای سرنگونی طبقه حاکم و برقراری نظمی سوسیالیستی، خواهد بود.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۰۸ در فرمت پی دی اف

ادداشت سیاسی- در حالی که موج بیماری آنفولانزا گسترش و آمار قربانیان آن در شهرهای مختلف ایران سیر صعودی یافته است، مسئولان جمهوری اسلامی از اطلاع رسانی دقیق سرباز زده و با اظهارات ضد و نقیض به ترس و اضطراب عمومی دامن می زنند. برای نمونه، از سویی رئیس دانشکده ی علوم پزشکی نیشابور، آمار مبتلایان را تنها سه نفر و آمار مرگ و میر ناشی از این بیماری را تنها یک نفر اعلام کرده و تأکید می‌کند، مردم به شایعات شبکه‌های اجتماعی توجه نکنند، اما از سوی دیگر مدرسه‌ها ی این شهر به دلیل شیوع آنفولانزا تعطیل می شوند.
در همین رابطه، اوایل دی ماه، رئیس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیری وزارت بهداشت که بر “تحت کنترل بودن وضعیت“ تأکید می کند، از ابتلای هزار و ١٩٠ نفر از ابتدای مهرماه تاکنون و مرگ ١١٢ بیمار خبر می دهد. این در حالی است که وزیر بهداشت در تاریخ ١۵ آذر، آمار مرگ افراد به دلیل آنفولانزا را ٢٢ نفر اعلام کرده بود. اگر فرض را بر این بگذاریم که این دو آمار صحت دارند، پس ادعای تحت کنترل بودن این وضعیت، تنها یک دروغ است که مسئولان جمهوی اسلامی تحویل مردم می دهند.
این وضعیت نه تنها راه را برای شایعه سازی در مورد علل بروز این بیماری از جمله، گودبرداری زیرگذرهای کرمان و نفوذ به قبرستان جزامیان، باز کرده، بلکه دامنه ی این شایعات به روش‌های خانگی درمان آن نیز کشیده شده است. یکی از دلایل گسترش چنین شایعاتی این است که عموم مردم که در خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند، نه با توضیحات مسئولان قانع می‌شوند و نه به سیستم درمانی کشور اعتماد دارند.
آنفولانزای نوع H1N1 که در حال حاضر در ایران شیوع پیدا کرده، نوعی از آنفولانزای خوکی و زیرمجموعه ای است از آنفولانزای اسپانیایی که از زمان جنگ جهانی اول در ابعاد جهانی بروز کرده و تا کنون طی سه موج جهانی به مرگ میلیون‌ها انسان منجر شده است. به همین دلیل این بیماری از سوی کشورهایی با سیستم درمانی و بهداشتی پیشرفته و نیز ارگان ها و نهادهای بین‌المللی بهداشتی بسیار جدی گرفته شده و دستورالعمل های دقیقی برای پیشگیری، مبارزه و درمان آن وضع گردیده است. از نظر خطر سرایت، در سال ٢٠٠۶ از سوی اتحایه ی اروپا، ویروس این بیماری در گروه ریسک ٣ اعلام شده که از این نظر، قابل مقایسه با ویروس های هپاتیت E، هپاتیت C، ایدز و تب زرد می باشد. این درحالی است که وزیر بهداشت در آذر ماه اعلام می‌کند که این یک سرماخوردگی معمولی است که هر ساله با آغاز فصل سرما شایع شده و به مرگ و میر منجر می گردد.
همچنین در امر تجهیزات ایمنی و محافظت و پیشگیری با سهل انگاری و یا به عبارتی دقیق‌تر بی‌اعتنایی مسئولین جمهوری اسلامی به جان انسان‌ها مواجه هستیم. در حالی که وزیر بهداشت اعلام می‌کند که برای آنفولانزا نیاز به ماسک نیست و یک پرستار معترض به نبودن تجهیزات ایمنی، اخراج می شود، سید محمد رضایی ثانی، پرستار بیمارستان ٢٢ بهمن نیشابور، جان خود را در اثر تماس با بیماران آنفولانزایی در حین کار از دست می دهد.
از این نظر نیز ویروس H1N1 طبق استاندارهای بین‌المللی در سطح ایمنی ٣ قرار دارد که به این معناست که تنها کادر درمانی متخصص که دوره های مخصوص دیده اند، اجازه ی ورود به بخش‌های ویژه ی این بیماران و درمان و مراقبت از آنان را دارند، بخش‌ها و اتاق‌ها باید از تجهیزات مخصوص برخوردار بوده و برای کارکنان آزمایشگاه‌ها نیز در این رابطه دستورالعمل های ایمنی دقیقی تعیین شده است.
این اقدام‌ها به ویژه از این جهت دارای اهمیت هستند که امکان پیشگیری از ابتلا به این ویروس از طریق واکسینه شدن در حال حاضر وجود ندارد. این تجربه‌ای است که موج جهانی آنفولانزای خوکی در سال ٢٠٠٩ اثبات کرد. دلیل این امر این است که ویروس این بیماری قادر به تغییرات یا موتاسیون ژنتیکی است و همواره با ترکیبی جدید بروز می کند. از آنجایی که ویروس این بیماری از طریق تنفسی، تماس جسمی و نیز تماس با اشیایی که فرد بیمار لمس کرده، منتقل می گردد، مهمترین اقدام‌های پیشگیری، رعایت نظافت و بهداشت و نیز استفاده از ماسک می باشند. همچنین، درمان این بیماری تنها در مراحل اولیه ی آن با داروهای خاصی امکان‌پذیر است. در غیر این صورت، تنها درمان عمومی استراحت، عدم انجام کارهای جسمی سخت، تغذیه ی کافی با غذاهای پر کالُری و نوشیدن فراوان برای تقویت سیستم ایمنی بدن می باشد.
با توجه به شرایط شیوع این بیماری می‌توان گفت که در کشوری مانند ایران با نظام سرمایه داری که ثروت‌ها ی جامعه در دست گروهی کوچک انباشته شده و امکانات درمانی در شهرهای بزرگ تمرکز یافته است، اکثریت جامعه به ویژه در مناطق محروم کشور، که امکان مراجعه ی سریع به پزشک و درمانگاه ندارند، و نیز اقشار زحمتکش و فقیر جامعه که از امکانات درمانی کافی، تغذیه ی مناسب و امکان استراحت جسمی برخوردار نیستند، بیشترین قربانیان این بیماری را تشکیل می دهند.
همچنین عدم اطلاع رسانی صحیح و کافی مسئولان جمهوری اسلامی که ابراز هر گونه نارسایی را دلیل دیگری برای افزایش نارضایتی و تهدیدی در جهت از دست دادن کنترل جامعه می دانند، علت دیگری است که سد راه آگاهی عمومی از تخمین صحیح وضعیت شیوع، شرایط ابتلا به این بیماری خطرناک و راه‌های پیشگیری و درمان آن شده است.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۰۸ در فرمت پی دی اف

کانادا- ونکور

لاکومه ۵۰دلار
نرگس ۱۰دلار
نفیسه ناصری ۲۰دلار
دمکراسی شورائی ۱ ۱۰۰دلار
دمکراسی شورائی ۲ ۱۰۰دلار

هلند

کارگران و زحمتکشان ۲۰یورو

سوئیس

علی‌اکبر صفایی فراهانی ۳۰فرانک
سیامک اسدیان (اسکندر) ۴۰فرانک
حمید اشرف ۳۰فرانک
محمد کاسه‌چی ۵۰فرانک
امیر نبوی ۵۰فرانک

دانمارک

هوشنگ احمدی ۲۰۰کرون
دکتر نریمیسا ۲۰۰کرون

متن کامل نشریه کار شماره ۷۰۸ در فرمت پی دی اف