گزارش برنامه بزرگداشت حماسه سیاهکل در مونترآل

روز شنبه ۶ فوریه ٢٠١۶ به کوشش فعالین سازمان فدائیان ( اقلیت )- مونترآل، مراسم چهل و پنجمین سالگرد حماسه سیاهکل در کتابخانه آتواتر برگزار شد.
در آغازاین برنامه یادی شد از مادر بهکیش که روز یکشنبه ۱۳ دی ماه ۱۳۹۴ در منزل مسکونی‌اش در تهران از میان ما رفت. مادر بهکیش از جمله مادران گرانقدری از تبار فدائیان بود که رژیم آدمکش جمهوری اسلامی ۵ فرزند دلاور و داماد برومندش را از او گرفت. وهمینطور از رفیق تراب حق شناس ، یار دیرین توده‌های ستمدیده فلسطین و یکی از بنیانگذران سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر.
پس از یک دقیقه سکوت بیاد جانفشانان حماسه سیاهکل و تمامی جان باختگان راه آزادی و سوسیا لیسم ، بیانیه سازمان فدائیان ( اقلیت ) به مناسبت چهل و پنجمین سا لگرد حماسه سیاهکل که به شکل ویدئو کلیپ تهیه شده بود به نمایش درآمد.
در بخش هنری چند ترانه و سرود انقلابی از آمریکای لاتین اجرا شد، که با استقبال گرم حضار روبرو گردید.
سپس پیام کمیته یادمان کشتار دهه شصت در ایران – مونترآل قرائت شد.پس ازآن،سخنران این برنامه، رفیق توکل بحث خود را تحت عنوان ” بحران خاورمیانه و چشم انداز تحولات منطقه ” ارائه نمود.
رفیق توکل سخنرانی خود را اینگونه آغاز نمود:
قبل ازهرچیز درود فراوان دارم خدمت رفقا و دوستانی که در مراسم نوزده بهمن، سالروز نبرد سیاهکل و بنیان گذاری سازمان چریکهای فدایی خلق ایران که ما به عنوان سازمان فدائیان (اقلیت) ادامه دهنده راه آنان هستیم، شرکت کردند. وبا یاد و بزرگداشت قهرمانان سیاهکل و تمامی رفقایی که در مبارزه علیه رژیم شاه وجمهوری اسلامی، بخاطر آزادی و سوسیایسم و رفاه توده های زحمتکش مردم ایران نبرد کردند و جان باختند.
نبرد سیاهکل نه تنها روز بنیان گذاری سازمان ماست بلکه رویدادی است مربوط به عموم مردم، نقطه عطفی است درخشان در تاریخ مبارزات مردم ایران. در یکی از سیاه ترین دوران تاریخ ایران، مبارزه و حرکتی را آغاز کرد که تاثیر گذار بود و منعکس کننده خواست عمیق توده های زحمتکش.
از همین روست که انعکاس وسیعی یافت در میان مردم ، روشنفکران، هنر و ادبیات . حتی کسانی که رابطه ای با این سازمان و مبارزاتش نداشتند.
در واقع مبارزه ای که از سیاهکل آغاز و توسط سازمان چریک های فدایی خلق ایران در شهرها ادامه یافت، پژواکی است از خشم و نارضایتی مردم ایران علیه نظم طبقاتی حاکم بر ایران و رژیم ستمگر شاه. از همین رویست که مدت زمان زیادی نگذشت که توده های مردم ایران به انقلاب روی آورده و رژیم شاه را سرنگون می کنند.
اما متاسفانه بر اثر ضرباتی که سازمان در سال های ۵۴ و ۵۵ متحمل شد که طی آن برجسته ترین کادرها ورهبری آن جان باختند، درچنان موقعیتی نبود که نگذارد این انقلاب به سرنوشت فاجعه باری دچارشود، که شد. انقلابی صورت گرفت که از درونش ارتجاعی بمراتب وحشتناک تر از رژیم شاه شکل گرفت.
درست شبیه این ماجرا را ما امروز در خاورمیانه می بینیم. پس از بحران اقتصادی جهانی در سال ٢٠٠٨ ، موجی از انقلابات خاورمیانه و شمال آفریقا را فرا می گیرد.
توده هائی که به انقلاب بر می خیزند در شعارهایشان نه خبری از اسلام و خداست نه نژاد ، ملیت و غیره .
توده ای که بپا خاسته بود یک شعار داشت ” نان، کار و آزادی” این خواست عمیق مردم بود. براستی این بحرانی که بوجود آمده بود، ناشی ازتضادهای کدام شیوه تولید است؟ این شیوه تولید و نظام سرمایه داری است که مردم را در بدترین شرایط ممکن قرارداده است. بحران اقتصادی جهانی ناشی از شیوه تولید سرمایه داری قبل از همه چیز تاثیر خود را بروی توده های کارگر زحمتکش بجای می گذارد. و از همین رو است که توده مردم به انقلاب روی می آورند. اما این انقلابات نیز بمانند انقلاب مردم ایران به ثمر نرسیدند.
انقلاب هنوز در جریان بود که جریانات اسلام گرا وارتجاعی از هر گوشه و کنار سر بر می آورند. در مصر و تونس اخوان المسلمین و در سایر کشورها ، دیگر جریانات ارتجاعی. و این روند ادامه پیدا می کند تا به امروز و ما شاهد وضعیت فاجعه باری هستیم که سراسر خاورمیانه و شمال افریقا را فرا گرفته است.
همانطور که می دانید خاور میانه، بعد از نقشه قدرت های امپریالیست که پس از جنگ جهانی اول برای این منطقه طرح ریزی کردند و کشورهای جدیدی را بوجود آوردند، همواره با بحران روبرو بوده و یک لحظه آرام نداشته است. در قرن بیستم ما شاهد انواع و اقسام بحران ها در این منطقه هستیم : کودتا ، انقلاب ، اسلام گرایی و جنگ های متعدد منطقه ای.اما واقعیت اینست که این بحران ها هیچکدام به وخامت بحران کنونی نبوده است. امروز سوریه وضعیت اش اسفبارتر از همه این هاست. صدها هزار کشته ومیلیون ها آواره که در اردوگاه های مختلف تلنبار شده اند یا بسوی اروپا در حرکتند و دراین مسیر دردریاها جان می بازند. یمن، لبنان و بحرین نیز در ابعادی دیگر دچار همین وضعیت اند. ترکیه نیز میرود تا به این بحران کشیده شود و ایران نیز نمی تواند از این وضعیت برکنار بماند.
برخی نیروهای چپ، امپریالیسم را به تنهایی مسبب و عامل این وضعیت معرفی میکنند. اما آیا این تمام واقیعت امروز خاورمیانه است؟
امپریالیسم نفش دارد ولی این تمام ماجرا نیست. برای شما مثالی میزنم که این تنها امپریالیسم نیست که نقش دارد. انقلاب ایران را در نظر بگیرید، آیا امپریالیسم میتوانست به تنهایی این انقلاب را به شکست بکشاند بدون اینکه مردم ضعف های خاص خود را داشته باشند. اخر چگونه ممکن است یک نفر( خمینی) بتواند سر یک ملتی کلاه بگذارد. لابد باید ضعفی وجود داشته باشد. قطعاً باید مردمی باشند، اسیر خرافات مذهبی و به امامی باور داشته باشند و فاجعه بارتر اینکه برخی امامشان را در ماه نیز ببیند.
وقتی این شرایط فراهم بود، یک شارلاتان بزرگ میتواند ملتی را فریب دهد. امپریالیسم نیز با اتکا به این مسئله می تواند انقلاب را سرکوب کند.
وضعیت خاورمیانه امروز نیزهمین است. نمی توان گفت که اخوان المسلمین و سایر گروه های اسلام گرا و ارتجاعی، یکدفعه از آسمان نازل شده اند. این ها در این جوامع حضور داشته ودارند ، فقط باید شرایطی بوجود بیاید تا این جریانات بتوانند خودشان را نشان دهند. وقتی انقلاب درمی گیرد این نیروها نیزسر بر می آورند و آنجاست که قدرت های امپریالیستی و منطقه ای نقش ایفا می کنند. بنابراین نتیجه می گیریم که فقط امپریالیست ها نیستند که نقش بازی می کنند.
باید بطور صریح به مردم بگوییم : از روی ضعف شماست که جریانات ارتجاعی اسلام گرا می آیند وسوار جنبش شما می شوند، امپریالیست ها هر کاری می خواهند انجام می دهند و قدرت حاکمه نیز شما را سرکوب می کند. تحت این عنوان که مردم مسلمان هستند و بایستی به اعتقادات مردم احترام گذاشت ، نمی توان به این ضعف ها اشاره ای نداشت.
این بی احترامی به اعتقادات مردم نیست، بلکه نشان دادن کاستی های آن هاست که بار دیگرکلاه سرشان نرود. تا علیرغم جانفشانی هائی که در راه انقلاب ایران می کنند، ناگهان چشم باز کنند و ببینند که ارتجاعی بمراتب هارتر از ارتجاع قبلی حاکم بر سرنوشت آنان شده.
در این قسمت سخنران برای نشان دادن ریشه های عقب ماندگی و اسلام گرائی نقبی به تاریخ زد و به گذشته برگشت. وی با تحلیل از اضمحلال امپراتوری عثمانی ( زیرا که اغلب کشورهای منطقه جزئی از امپراتوری عثمانی بوده اند) و تحولات سوریه، مصروعراق به این نتیجه رسید که مناسبات مسلط در این جوامع ، مناسبات سرمایه داری است البته با ویژگی های خاص خودش . از آنجایی که این نظام مطابق با نیازهای سرمایه داری جهانی واز بالا شکل گرفته و نه به شکل خودپو و رادیکال، ما شاهد بسیاری از بقایای نظام های فئودالی و قرون وسطایی در این کشورها هستیم که هنوز جان سختی می کنند. برغم آنکه شیوه تولید سرمایه داری است ولی مذهب و استبداد نقش بسزائی در این جوامع بازی می کنند. از همین روست که دیکتاتوری عریان تنها شکل سیاسی برای حفظ این نظام هاست. در این منطقه با این شکل ویژه تولید سرمایه داری، هنوز با اشکال قرون وسطایی و مذهب تسویه حساب نشده است. این نظام با این تضادها بایستی که داعش، طالبان، النصرت و خمینی ها را از خودش بیرون دهد. بنابراین می توان نتیجه گیری کرد که استبداد، مذهب و امپریالیسم سه عامل مهمی هستند که مانع رشد و پیشرفت خاورمیانه اند.
وی بحث خود را اینگونه جمع بندی کرد:
چشم انداز این تحولات چیست و چه باید کرد؟
باید قدرتی وجود داشته باشد تا بتواند با مذهب و خرافات بشیوه انقلاب فرانسه واکتبربرخورد کند. باید بتواند دولت های موجود در منطقه را از بیخ و بن بر کند. هیچکدام از این دولت ها اصلاح شدنی نیستند. در این منطقه امکان شکل گیری دمکراسی پارلمانی نیست. به تاریخ صد ساله خودمان نگاه کنیم، ما هرگز آزادی را نداشته و تا بدین قراراست نخواهیم داشت. حتی اگر در لحظاتی کوتاه نیز مردم آزادی را بدست آورده اند، به زور انقلاب یا تحت شرایط خاصی بدست آورده و بعد هم آنرا از دست داده اند.
روشن است که این طبقه حاکم، طبقه ای نیست که قراربود آزادی های بورژوازی را برقرار کند. بالعکس این طبقه ای است که باید سرکوب کند.
این کدام قدرت یا طبقه ای است که میتواند بطور قاطع با آن سه عامل مانع رشدی که بر شمردیم ، مبارزه کرده و این مهم را به سرانجام برساند.
فقط طبقه کارگرمی تواند این کار را انجام دهد. طبقه کارگر می خواهد نظم موجود را دگرگون بکند، نمی تواند این نظم را دگرگون بکند مگر اینکه با دولت موجود تسویه حساب کرده و آنرا زیر و رو بکند. با مذهب به شکل رادیکال برخورد کرده و دستگاه تحمیق روحانیت را برچیند. این طبقه است که میتواند با امپریالیسم تسویه حساب قطعی بکند. این زلزله سیاسی فقط از عهده طبقه کارگر بر می آید. خارج از این چارچوب وضعیت منطقه خاورمیانه نه تنها بهتر نخواهد شد، بلکه روز بروز وخیم تر خواهد شد. بخاطر اینکه کل نظام سرمایه داری با بحران روبروست و قدرت های منطقه ای نیز با تضادهای لاینحلی روبرو هستند، همه به درون این گرداب کشیده خواهند شد. با رشد روز افزون تضادها ما بین قدرت های بزرگ و درعرصه منطقه ای، عجالتاً راه برون رفتی برای این بحران نمیبینم.
اما من هنوز امیدوارم و امید من به طبقه کارگر ایران، مصرو ترکیه، این سه کشور تاثیر گزار منطقه است.
در صورتی که طبقه کارگر در این سه کشور نقش خود را ایفا نکند، چشم انداز مثبتی برای خاورمیانه وجود نخواهد داشت.
با سپاس از رفقا و دوستانی که وقت گذاشتند و صحبت های مرا شنیدند.

در پایان سخنران، به چند پرسش حضار نیز پاسخ گفت. این برنامه که با استقبال خوبی مواجه شده بود در ساعت٣٠: ٢١ به پایان رسید.

گزارشی کوتاه از برگزاری مراسم مشترک چهل و پنجمین سالگرد حماسه سیاهکل در کپنهاک – دانمارک

این مراسم بعدازظهر روز شنبه ۱۳ فوریه در محل میزکتاب کپنهاک برگزار گردید.
این برنامه در آغازبا یک دقیقه سکوت به یاد جانفشانان حماسه سیاهکل و تمامی جان باختگان راه آزادی و سوسیالیسم شروع و پس از آن بیانیه سازمان فدائیان (اقلیت) به مناسبت چهل و پنجمین سالگرد حماسه سیاهکل که به شکل ویدئو کلیپ تهیه شده بود به نمایش درآمد.
سپس سخنران این برنامه، رفیق حسن بهزاد از رفقای فعال سازمان فدائیان ( اقلیت ) بحث خود را تحت عنوان ” حماسه سیاهکل و تاثیرات آن در مبارزات کنونی ” ارائه نمود.
برنامه پس از استراحت کوتاهی با بحث و تبادل نظر بین رفقای شرکت کنند و رفیق سخنران ادامه یافت.
مراسم با خواندن جمعی سرود انترناسیونال پایان یافت.
فعالین سازمان فدائیان ( اقلیت ) دانمارک

متن کامل نشریه کار شماره ۷۱۱ در فرمت پی دی اف

طبق گزارش جدید مرکز آمار ایران، در پاییز۹۴ نرخ بیکاری در کشور افزایش یافته و به ۷ / ۱٠‌درصد رسیده است. این آمار، بنابر تعاریف ارائه شده از سوی این مرکز، با انطباق بر استاندارهای سازمان بین‌المللی کار جمع آوری شده که حتی اگر این امر صحت داشته باشد، استانداردهای سازمان بین‌المللی کار به هیچ روی قابل استناد در ارزیابی های اقتصادی و برنامه‌ریزی نمی باشد، چرا که نه تنها انعکاس دهنده ی آمار واقعی بیکاری نیستند، بلکه جای تحریف فراوانی دارند. طبق این استانداردها، عنوان بیکار به فردی اطلاق می‌شود که در هفته‌ای که آمار انجام گرفته یک ساعت مشغول به کار بوده است. یه این ترتیب تعداد ذکر شده در این آمار تحت عنوان بیکار که ٢ میلیون و ۶۴۶ هزار نفر می باشد، تنها شامل افرادی می‌شود که در هفته ی آمارگیری، حتی یک ساعت نیز مشغول به کار نبوده اند. یکی دیگر از اشکالات این نوع آمارگیری این است که نمونه وار انجام می‌گیرد. به این معنا که جمعی، برای نمونه جمعی از فارغ التحصیلان دانشگاه، انتخاب شده، و وضعیت شغلی آنان به تمام فارغ التحصیلان دانشگاهی تعمیم می یابد. به همین دلیل است که این نوع آمارگیری اصولاً در کشورهایی که اقتصاد با برنامه و بانک های اطلاعاتی تنظیم شده و قابل اعتماد دارند، برای ارائه ی نرخ بیکاری استفاده نمی شود. بنابراین جای تعجب ندارد که در کشوری مانند ایران از این نوع آماردهی ترجیحاً استفاده می‌شود که به دلایل مختلف از جمله شرایط سیاسی، به راحتی قابل تحریف می باشد. اما حتی همین آمار ارائه شده نیز حاکی از این است که بحران بیکاری در کشور بیداد می‌کند و این بحران صرفنظر از جنبه ی اقتصادی آن گویای وضعیت فاجعه آمیز بسیاری از ناهنجاری‌های اجتماعی، از جمله فقر، دزدی، اعتیاد، فحشا و غیره در جامعه می‌باشد که در بعد وسیع اجتماعی از عواقب بیکاری می باشند.
دقت به همین آمار نشان دهنده ی ابعاد تکان دهنده ی بیکاری در بین اقشار مختلف جامعه است. برای نمونه این که آمار بیکاری در بین جوانان زیر ٣٠ سال تا نرخ ٨ / ٧۴ درصد هم رسیده است و فارغ التحصیلان دانشگاه و زنان درصد بالایی در جمعیت بیکار کشور دارند. بیش ترین نرخ بیکاری در گروه سنی ٢٠ تا ٢۴سال با ۵ / ٢۶ درصد برآورد شده و در این بین زنان با ٨ / ۴۵ درصد بالاترین نرخ بیکاری را به خود اختصاص داده اند.
علت اصلی بحران بیکاری در خود نظام سرمایه داری‏ست. ارتش ذخیره کار یا بیکاران، درواقع یکی ازشاخص ها و ویژگی های مهم هرجامعه ای‏ست که برآن مناسبات سرمایه داری حاکم است. سیاست‏های اقتصادی موسوم به نئولیبرال که بیش از ربع قرن درجمهوری اسلامی درحال اجراست و در یک دهه اخیر، باشدت و حدت بیشتری به مرحله اجرا گذاشته شده است، ازعوامل دیگر تشدید این بحران است.از جمله عوامل دیگر بحران بیکاری در کشور را می‌توان اقتصاد وابسته به نفت و حجم وسیع واردات ذکر کرد که موانع اصلی بر سر راه تولید و اشتغال زایی می باشند. بنابر این بحران بیکاری در کشور، بحرانی ساختاری است که از سویی در نظام اقتصاد سرمایه داری وابسته ریشه دارد و از سوی دیگر سیاست‌های دولت در راستای همخوانی با سیاست‌های سرمایه داری جهانی حافظ و مشوق این وضعیت می باشند.
حسن روحانی که اولین گام دولت خود را کاهش بیکاری ذکر کرد، اکنون پس از گذشت حدود دو سال پوچ بودن این وعده را نیز در کنار بسیاری از وعده‌های دیگر به کارنامه ی سیاه خود افزوده است. صرفنظر از شعارهای تبلیغاتی دهن پر کن و مردم فریب، راه‌کار عملی ای که وی برای حل این معضل ارائه می داد، در همان زمان نشان دهنده ی این امر بود که بحران بیکاری نه تنها کاهش، بلکه افزایش خواهد یافت. مهمترین طرح روحانی افزایش سرمایه‌گذاری ها و در‌واقع تسهیل و تسریع واگذار کردن درآمد حاصل از نفت و ثروت کشور به سرمایه داران به بهانه ی اشتغال زایی بود. همان‌طور که از دولت حامی سرمایه داران روحانی برمی آمد، این سرمایه ها به سوی سرمایه داران بزرگ که سر در آخور دولت داشتند تعلق گرفت و حتی بنگاه های اقتصادی متوسط و کوچک هر چه بیشتر به ورشکستگی کشیده شدند و تنها نتیجه‌ای که حاصل نشد، کاهش بیکاری بود.
اگرچه جمهوری اسلامی همواره بهانه‌ای برای معضلات حل نشدنی در جامعه قرار داده و سال هاست که به بهانه ی تحریم به توجیه فقر و فلاکت روزافزون اکثریت مردم جامعه و توده های کارگر و زحمتکش پرداخته، اما خود روحانی پیش از به قدرت رسیدن خود، عدم برنامه‌ریزی صحیح دولت را علت اصلی بیکاری ذکر کرده بود. اکنون که بحران بیکاری به حد انفجار رسیده، از سوی او و طرفدارانش مساله ی تحریم به عنوان علت وضع موجود ذکر شده و تا به فرجام رسیدن برجام از مردم درخواست صبر و صبوری می‌شود. در حالی که از اولین نتایج برجام می‌توان قراردادهای محرمانه ی نفتی و افزایش حجم واردات از جمله افزایش ۵٠ درصدی واردات خودرو را ذکر کرد، که نه تنها به افزایش تولید در کشور منجر نمی گردد، بلکه کاهش درآمدها و کاهش تولید را در پی خواهد داشت.
افزایش بی مهار حجم واردات در کشور روندی است که ازدوره احمدی نژاد وبعد آن از زمان روی کارآمدن کابینه روحانی به شدت افزایش یافته است. طبق آمار و اخبار مجموع واردات کشور در سال‌های٩٢ و ٩٣ معادل واردات کل ۴ سال دولت دهم بوده است. بسیاری از این واردات اقلامی هستند که در کشور وجود دارند یا قابل تولید هستند. برای نمونه رئیس سازمان توسعه ی معادن در خبری در همین رابطه از واردات ٢ میلیون و هفتصد هزار تن ورق فولادی با وجود انباشت ٣ میلیون تن فولاد در کشور گزارش داد. از سوی دیگر تولیدات صنعتی در کشور به شدت کاهش یافته است. پژوهشکده پولی و بانکی در بررسی اخیر خود که به سفارش اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران انجام داده، نرخ رشد تولیدات صنعتی در پاییز امسال را نسبت به پاییز سال گذشته منفی ٢۴/ ٨ درصد اعلام کرده است
بنابراین می‌توان انتظار داشت که در آینده ی نزدیک بحران بیکاری نه تنها رو به گسترش باشد، بلکه با سرعتی بسیار شدیدتر از گذشته، کارگران و زحمتکشان را هرچه بیشتر به ورطه ی فقر بکشاند. اگرچه باید به این نکته توجه داشت که داشتن شغل و کار در نظام سرمایه داری به معنای داشتن رفاه و یا حتی برآورده شدن حداقل نیازهای زندگی نمی باشد، اما واضح است که بیکاری این وضعیت را تشدید می کند.
در حال حاضر بیکاری یکی از بزرگترین مشکلات اساسی بسیاری از جوامع حاضر است. اما این امر به این دلیل نیست که بیکاری پدیده‌ای طبیعی و اصلی ثابت در جوامع بشری است، بلکه به این دلیل است که بیکاری در طبیعت نظام سرمایه داری ریشه دارد. نیروی کار انسانی از دیدگاه این نظام، کالایی است که مانند هر کالای دیگر، عرضه ی وسیع آن در بازار به کاهش قیمت آن منجر می گردد. هر چه تعداد بیکاران در جامعه بیشتر باشد، رقابت در بازار کار بیشتر است و به این ترتیب با افزایش تعداد بیکاران، برای سرمایه داران تحمیل شرایط سخت تر کار، دستمزدهای پایین‌تر و کم حقوقی و یا حتی بی حقوقی در محدوده ی قوانین کار سهل تر خواهد بود.
بنابراین معضل بیکاری در سرمایه داری ایران یک معضل ساختاری است و ادعاهای دولت های حاکم تنها وهم پراکنی و فریب و دروغ است. کابینه روحانی نیز در این مسیر گوی سبقت را از پیشینیان خود ربوده و بیکاری را بیش ازپیش تشدید نموده است. در دوره ریاست جمهوری روحانی انبوه بیشتری ازکارگران،زحمتکشان، بویژه جوانان و زنان، به ورطه بیکاری، فلاکت و بی چشم اندازی سوق داده شده اند.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۱۱ در فرمت پی دی اف

جامعه درحال گذار ایران دراواخر دهه چهل واوائل دهه پنجاه خورشیدی در تب تحولات اجتماعی می‌سوزد، عطش دخالت در مسائل سیاسی -اجتماعی، فعالیت تشکیلاتی، مبارزه وجنگ انقلابی برفراز ایران دربند، موج می زند. سلول‌های مبارزاتی مانند دانه‌های پرقوت در خاک مساعد همه جا درتارپود جامعه در حال جوانه زدن است. انگشتان نا آزموده وتازه کار زنان ومردان روشنفکر پرحرارت وازجان گذشته، در خانه‌های امن برروی حروف دستگاه‌های تایپ فرود می‌آید، باصدای خفیف اما جادوئی وشوق انگیز خود حروف را بر بروی کاغذ استنسل نقش می‌بندند.-“کارگران وزحمتکشان،! مردم ستمدیده بپا خیزید”.! کلمات گوئی با زرنوشته شده، آهنگ، صدا وجان دارند، زندگی می‌آفرینند وجان ها ی شیفته ومجذوب را به هیجان می‌آورند. خانه‌های امن، مخفیگاها ولوازمی که تدارک دیده می‌شود، برای حداقل ماوا، فریب پلیس، وعادی جلوه دادن زندگی است. هم محل آسایش وبیتوته است، هم مکانی برای مطالعه، کسب آگاهی وخود سازی. برخی ازتمرینات آمادگیهای جسمی برای قابلیت‌های رزمی، وتهیه موادهای انفجاری در همین خانه‌ها تدارک دیده می‌شود.

 جوانان در قالبی دیگرکه برای خود درست کرده‌اند، اعمم از زن ومرد جوان درکوچه وخیابان، دردانشگاه وبعضا درپارک ها ومیادین باجسارت ونوعی دلشوره واضطراب برای ایجاد تماس با رفقای خود درتلاش اند. شب را درهمان خانه‌های امنی به صبح رساندند، که برای مبارزهٔ انقلابی دست وپا کرده‌اند. اینک درجهت مأموریت‌های انقلابی که در دستور کار دارند، با ساپورت همدیگر واطمینان از اینکه در کوچه و محل در کمین پلیس نیستند، محتاط وچابک روانه بیرون می‌شوند. عموماً کپسول زهر سیانور را درزیززبان دارند. درتکا پوی مبارزه وراه های برون رفت مبارزه از شرایط تحمیلی، سرکوب وخفقان ناشی ازکودتای ۲۸ مرداد ۳۲ هستند. جامعه دوره شکست وخفقان را پشت سرگذاشته، درعبور از اصلاحات ارضی ودرپی آمدهای اجتماعی وسیاسی این سالهااست که اقشار روشنفکر ودانشگاهی، افراد فعال ونیروهای سیاسی به شکل گسترده ای درجستجوی راه‌های مبارزه هستند. تجربه تلخ ونفرت باری ازبی عملی حزب توده، جبهه ملی، نهضت آزادی ونیروی موسوم به سوم دارند. سخت از سازش کاری، مماشات طلبی، ومبارزه مسالمت آمیزبیزارند. علیرغم همه تکاپوها وپی گیری وجستجوی راه‌های مبارزه، هنوز سئوال بزرگ –”چه باید کرد.”!؟ است.

اما.!

درلایحه های تحتانی تر، ودردل مبارزه ای که درجامعه در جریان است، پیشگامان جسورو دلیر مبارزه قهر آمیز وانقلابی درزمستان ۴۹ ودرعصر روز نوزده بهمن درجنگل های سیاهکل به پاسگاه ژاندارمری محل بمثابه یک قرارگاه دشمن حمله می‌کنند. عجالتاً زود رس این اتفاق می‌افتد. اما! صدای شلیک‌های پیاپی گلوله‌ها ونفیر سرب سوزان بلند می‌شود. نه تنها پاسگاه تسخیر، بلکه چتر خفقان واستبدادی که رژیم سال‌ها برسر جامعه کشیده بود، ازپژواک گلوله‌های فدائیان پاره می‌شود. صبح روز بعد، در دانشگاه‌ها وکارخانه ها، درکوچه وخیابان ها، درجمع های روشنفکری دلبسته به طبقه کارگر وتوده های زحمتکش، حرف ونقل همه از حماسه سیاهکل است.”زنده باد سیاهکل،!” “زنده باد فدائی”،!

اژده های هزار سر، بیدار می‌شود، جنبش به راه می‌افتد، طی سال هائیکه بدنبال می‌آید، عرصه دانشگاه‌ها، کارخانه‌ها، خیابان ومیادین شهرها، همه جا به آوردگاه انقلابی وعملیات رزمی فدائیان وجنبش مسلحانه علیه رژیم تبدیل می‌شود. صدای شلیک مسلسل، دود باروت ناشی از انفجاروشیار خون گرم انقلابیون درسطح خیابان‌های شهرهای بزرگ، صحنه هائی هستند که طی سالهای بعد، تا قیام بهمن ۵۷ مردم بطور روزانه با آن‌ها روبرومی شوند. تیتر درشت اغلب روزنامه‌های رژیم خبر از کشتن انقلابیون با نام “خرابکار”می‌دهد. اعلامیه‌های “سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران”خبر از موفقیت چریک‌ها در نبردهای روزانه را به توده‌ها اعلان می‌دهند. آنان نام “سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران” را برای خود انتخاب کردند. نامی که روشنفکران وکوشندگان سیاسی دررویای پیوستن به آن بطورخود جوش، شیفته وبرانگیخته می‌شوند.

– من فدائی‌ام!

           – من فدائی‌ام! – من فدائی خلقم!

– زنده باد فدائی!

ده‌ها، صدها وهزاران زن ومرد جوان درتیمهای سیاسی-رزمی، ودرسلول های مطالعاتی درنقاط مختلف ودر سراسرایران طی این سال هابه جنبش انقلابی می‌پیوندند. سازمان فراز وفرود های مبارزه انقلابی را پشت سر می‌گذارد. صدها تن انسان انقلابی از جان گذشته درراه آرمان‌های جنبش به خون می‌غلتند. سال ۵۰ وسالهای ۵۴ و ۵۵ درآستانه قیام بهمن، علیرغم موفقیت‌های سیاسی درجدال با دشمن ضربات جبران ناپذیری بر پیکرسازمان وارد می‌شود. سازمانی که اینک برای بسیاری از رزمندگان سیاسی، توده‌های روشنفکر اجتماعی شناخته شده است، وخود را بیشتر، وبیشتر درهم سرنوشت با طبقه کارگر می‌بیند.

سازمان درمسیر مبارزه سیاسی- انقلابی در یک ارزیابی سیاسی- تشکیلاتی سعی در تقویت ایده‌های سوسیالیستی ومشی کارگری دارد، اما، ضعف‌های تشکیلاتی ناشی رویاروئی با رژیم که با جانبازی کادرهای ورزیده رهبری سازمان همراه بود، ورخدادهای کلان اجتماعی، درآستانه فرازهای جنبش توده ای ۵۶ و ۵۷ وقیام بهمن، سازمان را با واقعیت‌های دیگری روبرو کرد.

تاثیرسیاسی جنبش فدائی برنیروها وحرکت های اجتماعی این دوره، امروزبخشی از تاریخ جامعه ماشده است، صحنه‌های مبارزاتی روزهای ۲۱ و ۲۲ قیام بهمن ۵۷ ازذهن تاریخی مردم وجامعه غیر زدودنی است. هرچند نیروهای ارتجاعی مسلط ورژیم حاکم، یا مدعییان دیگر، سعی در قلب وباژگونه کردن مسائل تاریخی کنند. فراموش نکنیم که جنبش چپ وکمونیستی ایران نیزآنچه ازخصلت های ارزنده انقلابی، تهور، جسارت، پایمردی، اهتمام، رادیکالیسم ومبارزه جدی و انقلابی دارد، اثری ازجنبش فدائی درخوددارد.! هدف ما امروزدرچهل وپنجمین سالگرد حماسه سیاهکل، اثبات این واقعیت‌ها نیست.!

وظیفه ما بمثابه کوشندگان اجتماعی ومبارزان سیاسی شامل نقد مبارزه وحاصل جمعبندی ازخوب وبد آن می‌باشد، برای مبارزه ای که امروز در دستورکار وفعالیت امان قرار دارد.

سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران درواپسین سالهای منتهی به قیام وپس از آن وارد یکی از گردنه‌های تند تئوریک سیاسی می‌شود. این بحران طبیعی می‌آمد. اساساً استراتژی سازمان دربهترین حالت منتج به سرنگونی رژیم شاه با مضمون سوسیالیستی و آرمانی بود. پهنه واقعیت‌های اجتماعی، اما بسیار گسترده ازشرایط بسته ای بود که سازمان درآن می‌جنگید. فرصت فکر کردن به مسائل جنبش سوسیالیستی بسیارکم بود. انشعابات بعدی در درون سازمان، گویای این واقعیت بود. دوشقه شدن آن به اکثریت واقلیت واقعیتی انکار ناپذیر بود. بخصوص درمرحله ای که نیروی‌های راست وارتجاعی داشتند به قدرت می‌خزیدند. هواداران توده ای سازمان سیاست شلخته بازی وماستمالی اکثریت رهبری استحاله طلب، رفرمیست به قدرت رسیده دردرون سازمان را بر نمی‌تافتند. حداقل انتظاری که درفوری ترین زمان از رهبری مماشات طلب داشتند، اتخاذ سیاست‌های دمکراتیک انقلابی مستقل، وهمراهی وهم سرنوشت با توده‌های زحمتکش ومردم محروم وستمدیده بود.! اکثریت اما ناتوان تر ازبرآوردن این خواست حداقل بود. اکثریت خودرایکسره به بورژوائی فروخته بود. تاتوانست ودر چنته داشت وروی پاایستاده بود، به نفع بورژازی علیه سازمان فدائیان اقلیت انقلابی تلاش کرد.

ما مردگان را به مردگان وامی گذاریم.!

سازمانی را که پویان، احمدزاده، جزنی- ظریفی ومردان وزنان جنگندهٔ سترگی هم چون حمید مؤمنی ومرضیه احمدی آن را برپا نمودند ودرآن نقش داشتند، نمی‌توانست تن به سیاست‌های تسلیم طلبانه بدهد. جنگ از پیش دردرون سازمان شروع شده بود. انتشار نشریه سراسری ” کار”، دل در گروهمین هدف و احیای جنبش اجتماعی مستقل وکمونیستی داشت. دفاع از آزادی‌های دمکراتیک ومستقل، ترویج ایده‌های کمونیستی، ونبرد اجتماعی که به دنبال بالاگرفتن تضادهای سیاسی –اجتماعی واقتصادی دردهه شصت در جامعه بالا گرفت، نقشی را که سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران–اقلیت درآن شرایط بنفع اردوی کار وزحمت داشت، برجسته کرد. سازمان چریک‌های فدائی اقلیت پیشرودرمبارزات دمکراتیک انقلابی، متحد طبقه کارگر، همدوش خلق‌های حق طلب، یار وفادار اقشار روشنفکری، پیشگام در مبارزه آزادیخواهی، افشانه گرانه وسوسیالیستی.

همانطور که گفتیم وظیفه خود را درچهل وپنجمین سالگرد تولد سازمان نمی‌دانیم که درشکل فورمال ورفرمیستی شبیه شیوه غالب جریانات، تماماً درستایش از سازمانی باشد که به حق در دوره هائی شایسته همه گونه تمجید است. هدفمان بیشتر درس آموزی از تجارب بدست آمده گذشته سازمان است. شاید درهدفمان ودر طرح‌های انتقادی امان موفق نباشیم، اما مطمئن هستیم که در این مسیرحداقل زنگ اعلام هوشیاری انقلابی را، درچهل وپنجمین سالگرد حیات سیاسی سازمان را برای رفقایمان به صدادر می‌آوریم.

دریک برآورد کلی، سازمان در تشخیص انتخاب اهداف عمومی جنبش اجتماعی بسیار موفق بوده. انتخاب هدف ونشانه روی اما، یک چیز است، موضوع به خال زدن یعنی تحقق اهداف جنبش چیز دیگری است. به خال زدن یعنی اینکه چگونه دربستر مبارزه جاری به اهداف تحقق بخشیدن. چگونه بین اهداف بزرگ وتاکتیکی مبارزه، رابطه دیالکتیکی وتکمیلی ایجاد نمودن. چگونه میان گام‌های کوچک ومبارزات روزانه پیوند زدن وایجاد پل وبستررابرای پیروزی عملی مهیا کردن است.! واقعیت این است که سازمان با همه تلاشی که کرد، وبا همه نقشی که درپیشگامی مبارزه علیه رژیم داشت، دراین زمینه ودرراه برد اساسی جنبش کمونیستی کمترموفق بود. نه چون جنبش ناکام ماند. بلکه شتابزدگی وعجولانه عمل کردن موجب ناتوانی سازمان درپوشش دادن هواداران، ونیروهای انقلابی شد. سازمان می‌بایست همه قدرت ومهارت را با آگاهی به کار بگیرد، تادربرخورد باامواج خروشان مسائل سیاسی وتوده ای جنبش با تدبیربیشتر عمل کند. لازم بودبه پشتوانه یک برنامه سیاسی –استراتژیک درابتدا به برآورد نیروهای توده ای سازمان وتهیه امکانات تدارکاتی برای رویاروئی اساسی با رژیم دست بزند. بابرنامه وسیاست حساب شده ای وارد جنگ ومبارزه می‌شد. سازمان پیش از سال شصت واز ابتدا با رژیم درگیر بود. پیش ازهرچیزنیاز بود سازمان خود را برای یک نبرد طبقاتی وجنگ انقلابی ازپیش آماده کند. نیروها وامکانات تشکیلاتی خودرا بنا به قابلیت‌ها، توانائی‌ها وموقعیت های تشکیلاتی وراهبردی درمکان ومحل های مناسب سازماندهی کند. متاسفانه این کار که بایستی از ابتدا انجام گیرد، نه درمیانه کارزار که فرصت کمتری برای هجوم می‌ماند وبه ناچاردرموضعی تدافعی باید مبارزه کرد. احساس بر شعور غلبه کرد. سازمان درموازنه ومعادلات قدرت سیاسی فاقد تجربه. سازمان می باستی مانند یک سوار کار ماهر بداند که کی وچگونه براسب رهاشده توده‌ها هی بزند وچگونه لگام آن را بکشد. آری.؟! چگونه لگام را بکشد.! امواج تند وپی درپی سازمان را در خود فروبرد. سازمان فاقد تجربه رهبری توده ای درموازنه ومعادلات قدرت ساسی بود.. هنوز تا این مقطع که کمتر از یکدهه از عمر سازمان می‌گذشت دراختفا مبارزه کرده بود، و تجربه ای از بازی قدرت نداشت. علیرغم این موارد که بخشی از آن محصول جبر زمانه وزندگی مخفی بود، سازمان، اما، ازتلاش های خود دررویاروئی باارتجاع تازه به قدارت رسیده باز نایستاده. هنوزپراکندگی ونوعی بی سامانی ناشی از پی آمد انشعاب، سازمان را رها نکرده بود. اولین کنگره در تمام عمر سیاسی –انقلابی سازمان در همین مرحله تاریخ ودر اوج فضای سرکوب وترور درتهران برگزار می‌شود.! رژیم ارتجاعی تازه تکیه زده برقدرت مأموریت داشت تا انقلاب راازدرون ومضمون تهی کند. درهمان گام اول با جهت انحرافی دادن به حرکت توده‌ها، همه سعی‌اش سرکوب نیروهای انقلابی، چپ وکمونیست بود. طرح سرکوب نیروهای کمونیست وانقلابی که ازطرف حاکمیت ودستگاه های قضائی واطلاعاتی رژیم درهمین زمان تهیه شده بود، توسط سازمان افشاء می‌شود. هواداران سازمان نیروهای انقلابی مقالات افشاءگرایانه نشریه کار: خمینی چه گفت!! خمینی چه کرد! را فراموش نمی‌کنند. سازمان درصف اول جنبش اعتراضی علیه رژیم قرار داشت. شاید درتهیه وتدارک یک جنبش تاریخی ضعیف عمل کرد، اما در کار نبرد طبقاتی، ومبارزه افشاءگرانه تدافعی، وکار تاکتیکی توانائی‌های ارزنده ای را به نمایش گذاشت. با تعویض تاکتیک‌های نیمه کاره وعملی نشدن یکی بدنبال دیگری، بورژوازی توانست ازاین غفلت و پراکندگی سازمان استفاده کند وراه پیشروی آن رامسدود نماید.

به پرواز در آمدن هسته‌های سرخ،! و، جوخه‌های رزمی،! را باید با دیده انتقادی نگاه کرد. نه از این بابت که پرواز آن‌ها به میزانی خود آموخته وخود جوش بود.! اتفاقاً این امتیاز مثبت آنان بود. خودسازی درمسیرمبارزه و فعالیت سیاسی وظیفه هر نیروی انقلابی است. بلکه هدایت وتعیین وظیفه آنان امر مهمی بود. که کی چگونه وبرای چه منظور پر بگیرند.! همسوی درپرواز، شرط پیروزی را زیاد ترمی کرد. شرط مهم تر اینکه هدف هسته‌ها وجوخه ها در همسوئی با طبقه کارگر می‌بود. شرط سوم دراین بودکه فعالیت هسته‌ها وجوخه هامستقل از همدیگر بوده، وسهم هسته‌های سیاسی بیش از سهم جوخه‌های رزمی تعیین می‌شد. حساب شده هدف خودرا بر پایداری فعالیت فعالین وهواداران در کارخانه‌ها ومراکزکارگری می‌گذاشت. عدم تعیین سیاست راهبردی درچشم اندازطولانی مدت یکی از نواقص کار وفعالیت سازمان بود. سازمان تا این مرحله هیچگاه در تعیین چشم انداز عمیقاً طبقاتی وطولانی مدت طبقه کارگر تجربه عملی نداشت. ارائه دادن برنامه عمل‌ها همه برگرفته از شعارهای عجولانه وموضعگیری های تدافعی بوده. منشاءارائه دادن برنامه عمل هائی برای جنبش که اساساً دوهدف را نشانه می‌گرفتند، یکی مجلس موسسان ودیگری جمهوری دمکراتیک راباید دربی تجربگی عملی جنبش کمونیستی و سازمان درزمینه برپائی رژیم کارگری وسوسیالیستی دانست. یادمان باشد جنبش کارگری کمونیستی انقلابی دراین مرحله نفوذ زیادی داشت. کادرهای سازمان وجنبش کمونیستی دراغلب مراکز کارگری حضور ودست بالا را داشتند. اما جنبش ورهبری تجربه کنونی را نداشت. تجربه جنبش گیلان وفعالیت اول حزب کمونیست ایران درمنطقه شمال، تنها یک تجربه ناموفق میان دو شق نامتناجس بوده. مقاله تاریخی دوراه بیشتر وجود ندارد، پاسخی منطقی به این سیاست در دهه شصت بود. سازمان با یک استراتژی در پیوند با طبقه کارگروتوده های زحمتکش، ومردم مناطق زحمتکش کردستان وبخشی های دیگر مناطق که زمینه مساعدی فراهم بود، می‌توانست تجربه خود رادرمسیر برپائی حاکمیت کارگران وزحمتکشان درشکل بهتری عملی نماید. سازمان پیش‌تر ودر اوائل شکل گیری ودوره ۸ ساله فعالیت مؤثر وانقلابی خود درحاکمیت شاه هم نتوانست ایده حاکمیت کارگران وزحمتکشان را ترویج نماید. جانمایهٔ کتاب کوچک وارزنده رفیق پویان، مبارزه مسلحانه ورد تئوری بقا، وکتاب اساسی رفیق احمدزاده، مبارزه مسلحانه هم استراتژی هم تاکتیک، که کتاب‌های پایه ای سازمان دراین مرحله هستند، هردو همانطور که در متنشان آمده یک هدف داشتند، برپائی مبارزه مسلحانه علیه رژیم شاه، تاساقط شدن از قدرت. نه ایده وشعاربرپائی حکومت کارگری! اینکه می گوئی‌ام سازمان درمبارزه عمومی بطور نسبی موفق بوده، حرف سر خود نیست وبرای خوش آمد نمی گوئی‌ام.جمعبندی دوستان ورفقای زندانی جان بدر برده هوادار وفعالین سازمان پس از یکدوره مبارزه سیاسی-انقلابی درکشمکش های مبارزات اجتماعی وفراز وفرودهای جنبش اجتماعی آن زمان درزندان های رژیم جمهوری اسلامی است. ایده حاکمیت شورائی کارگران وزحمتکشان محصول این دوره ازجنبش کمونیستی وفعالیت سازمان بوده است. همه برنامه وسیاست های سازمان پیش ازاین سرنگونی رژیم شاه وسوسیالیسم آرمانی بود. رضاه شاه باسرکوب تتمه جنبش انقلابی مشروطیت به قدرت رسید.۲۵ سال آخر حکومت شاه به پشتوانه کودتای آمریکائی‌ها بود. سرنگونی حکومت پهلوی برای توده‌های مردم وسازمان طعم پیروزی داشت. سازمانی که در سال‌های منتهی به قیام رهبرانش در زندان وبیرون زندان توسط حکومت ترور شده بودند، و بلحاظ نداشتن رهبران برجسته وکادرهای کارآزموده ازنظر تشکیلات ورهبری بسیارضعیف شده بود. رهبری خود خوانده ضعیف وکم مایه به قدرت رسیده در سازمان همه دار وندار سازمان رابه حراج گذاشت.

ارزیابی فعالیت‌های سازمان بدون نگاهی دقیق وانتقادی به گذشته میسر نمی‌باشد. اگر الگوی انقلاب موفق و کلاسیک سوسیالیستی را، انقلاب اکتبر شوروی بدانیم، انقلابات دهه پنجاه، شصت وهفتاد میلادی دردیگرنقاط را به ناچار باید انقلاباتی ابتر، خورده بورژوائی وناقص بدانیم. فعالیت‌های مبارزاتی سازمان ما دراین مرحله ازتاریخ برگرفته از مبارزات وجنبش های رایج است. مبارزه ای خلاق ومسلحانه، رهائی بخش اقشار روشنفکر انقلابی همراه با فداکاری وازخود گذشتگی، علیه حکومتی دیکتاتورو استبدادی. فاقد قانونمندی‌های حاکم بر انقلاب اکتبر و ایده‌های کلاسیک مارکسیسم، درهم سرنوشتی با طبقه کارگر درقید استثمارورزمنده.! توده‌ها وطبقه کارگر سهم ناچیزی دربرنامه وسایت های سازمان داشتند. نه رد مطلق گذشته ونه تائید مطلق آن، پاسخ منطقی سازمان به جنبش مبارزاتی کارگری وکمونیستی در این زمان است. که درحقیقت هم پاسخی به مدعیان دروغگوی آن زمان بود، وهم جوابی برا وکارابه طرفداران مبارزه ابتر چریکی.

درمبارزات جنبش کارگری وکمونیستی چنانچه موضوع قهر انقلابی از سرلوحه مبارزه بعنوان یک تاکتیک اساسی حذف شود، حاصل مبارزه همواره تداوم رژیم استثمارگرسرمایه داری است.! مسئله انقلاب قهری وصلح آمیز، مسئله ای دیرینه در جنبش کمونیستی بین الملل بوده، برای جنبش کمونیستی کشور ما هم این موضوع پدیده جدیدی نبود و نیست، که انرژی زیادی هزینه آن کنیم. دوطرف قضیه هم راست وهم چپ دراین عرصه دچار اشتباه هستند. یکی بطورآگاهانه وبازیرکی انقلاب را از برنامه خود حذف می‌کند، درمقابل آن یکی باساز وکاری مشابه، بطور آرمانی دررویای انقلاب نیم بند خودسیرمی کند. راست برتاکتیک می‌کوبد، وچپ براستراتژی!

درمبحثی که قول داده بودیم بطور انتقادی عمل کنیم، کمتر تصور انتقاد ازچپ را داشتیم، اما کارنقد جای رفیق بازی نیست.! چپ امروز هم غیر از اشکال مرسوم، اشکال متفاوت دیگری به خود گرفته. یکی از گام‌های مهم درزندگی سیاسی سازمان، انتخاب مشی درست درپیوند با مبارزه طبقه کارگر وتوده های اجتماعی در این مرحله است. این سیاست درسالهای بعد با پیوست مصوباتی درتغییرنام سازمان به شکل اصولی ومنطقی توسط سازمان درسطح جنبش کارگری -کمونیستی ارائه داده می‌شود.

ما، درچهل وپنجمین سالگرد تولد سازمان هدف خودرا به جای تجلیل از گذشته، بررسی انتقادی قرار داده‌ایم. البته پیشاپیش می دانیم دراین کار با موفقیت همراه نخواهیم بود.! منتها حسن کار رادر وظیفه خود می دانیم که حرف هرچند الکن وناقص خودرابه سازمان انتقال بدهیم.

مسائل مارکسیسم مسائلی بهم پیوسته است، پاسخ به یک موضوع مرتبط با پاسخگوئی به موضوعی دیگراست، قصور وکوتاهی ورزیدن نسبت یه یک موضوع، قضیه در جای دیگری سر باز می‌کند. پاسخ به موضوع و بحث جنبش چریکی بعنوان یک مقوله، پیش از انشعاب اقلیت واکثریت وداغ کردن موضوع توسط مدعیان دروغین اکثریتی علیه سازمان اقلیت در جامعه همزمان داده شد. بوجود آمدن ده‌ها سازمان ریز ودرشت انقلابی با علائق مسلط کارگری نقد پیشاپیش وناگفته جنبش چریکی بود.!

یکی از مسائل تعیین کننده در جنبش‌های مارکسیست-لنینیستی، مسئله حزب طبقه کارگر است. این موضوع قابلیت بحث‌های عمیق وارزشی فراوانی دارد. به راستی سرنوشت هرمبارزه ای درجوامع سرمایه داری به جایگاه حزب طبقه کارگرآن جوامع درمبارزه جاری برمی گردد. بدیهی است که اشاره به احزاب موجود نمی‌شود. چراکه اغلب درردیف احزاب سابقاً برادر شوروی هستند، احزابی سازش کار که همه تلاششان درسازش طبقاتی، وهمزیستی مسالمت آمیز دوطبقه متضاد در یکجبهه واحد است، موضوعی که از بن با آموزش مارکسیسم در تضاد است. یا احزاب تروتسکیست اپوزوسیون این احزاب.! که مهم عمرخود درانشعاب هستند! حزب طبقه کارگربه نظر ما فراتر ازاین اشکال است.

نه هرکه کله کج نهاد قلندری داند-نه هرکه آینه ساخت سکندری داند

 مقوله حزب طبقه کارگردررهبری جنبش‌های اجتماعی موجود واقعاً غیر قابل انکار است. ایده تشکیل حزب طبقه کارگر درجریان مبارزه پرپیچ وخم جاری امری قطعی درمسیری واحد است. نه می‌شود نسبت به آن چشم پوشید، وآن را ندیده گرفت، ونه طبقه کارگرمی تواند درمبارزه علیه سرمایه داری وبرپائی جامعه سوسیالیستی آن را دور بزند.

مقوله حزب طبقه کارگر، پیوند نزدیکی با استراتژی هرجریان مدعی ومنتسب به این طبقه دارد. درسازمان ما ازابتدای شکل گیری تا قیام بهمن مقوله حزب دراستراتژی سازمان در جایگاه دومی قرار داشت. امر فوری همانگونه که اشاره شد، مبارزه قهر آمیز تا سرنگونی دیکتاتور بود. بسیاری از مسائل خود به خود ونادانسته به بعد واگذار می‌شد. این موضوع ضربات جبران ناپذیری بر پیکر سازمان وارد کرد. جریان موسوم به اکثریت نتیجه بخشی از همین اهمال کاری‌ها درسازمان بود. البته نگاه به موضوع نگاهی از درون است. شاید سطحی بینانی پیدابشوند وبه مابگویند که شرایط مبارزه اقتضائ می‌کرد. این حرف زمانی برای ما ارزش دارد، که واقف باشیم در آنزمان منتقدی وجود نداشته که ضرورت ایجاد حزب را به ما گوش زد نماید، ویا دیگ حزب مقوله ای سربسته بود وبوئی از آن به مشام کسی نمی‌رسید.! البته دراغلب جنبش‌های چریکی ورهائی بخش آن دوره همین گونه بود. درجاهائی مانند کوبابعداز پیروزی چریک‌ها بودکه به کمک شوروی‌ها حزب ساخته شد. دربعداز پیروزی قیام درسازمان مقوله حزب طبقه کارگرمشابه ده‌ها مقوله دیگر سربازکرد. سازمان علیرغم گذشت ده‌ها سال تاکنون از کنار این مقوله نه با سکوت گذشته که با نوعی اهتمام نیم بند به مسئله حزب طبقه کارگر پرداخته. درصورتیکه می‌بایست بیش از این به مقوله حزب بمثابه اصلی‌ترین ابزار مبارزه می‌پرداخت. اینکه سازمان در مقطعی مشخص و علنی حداقل درزمینه تئوریک به پیشواز تشکیل حزب نرفته دلیلی برادعای ما است. بازنکردن بحث‌های تئوریک –سیاسی برای ایجاد حزب طبقه کارگررا، ما از کم کاری‌های سیاسی سازمان در این زمینه می دانیم. عبور آرام وبی سروصدای سازمان در کنار محوری‌ترین مبحث وابزار اصلی جنگ طبقاتی رانوعی سستی وکاستی می دانیم.! سازمان بدنبال اصلاحات منطقی ودرستی که در ارتباط با مشخصات وویژگی های سازمانی در دهه ۷۰ شمسی انتخاب وتصویب نمود، جاداشت که بطور روشن‌تر وواضح تری به برخی مسائل می‌پرداخت. دردهه های اخیر که درسیاست گذاری‌های سازمان، رهائی طبقه کارگربعنوان محوری‌ترین سیاست نهادی شده، تشکیل حزب طبقه کارگربه واسطه پیشبرد مبارزه طبقه کارگر به امر فوری برنامه مبارزاتی سازمان تبدیل شده. سازمان همان قدر که با گذشته چریکی خود فاصله گرفته، بلحاظ انسجام تشکیلاتی بایستی فاصله خودرابه مقوله تشکیل حزب طبقه کارگر نزدیکترکند. کارهای انجام شده گام‌های مثبت ورو به جلومی باشند، اما، کافی نیستند، درکنار سیاست گذاری‌های سازمان این بحث باید با آگاهی وهوشیاری انقلابی پیگیری شود.

بحث طبقه کارگر وچگونگی مبارزه این طبقه، فراترازیک یا چند موضوع است، علاوه بر بازکردن یا باز گذاشتن موضوع تشکیل حزب، وبا آگاهی گام برداشتن دراین زمینه، جذب عناصر آزموده وعناصرفعال وانقلابی به تشکیلات سازمان می‌تواند مارا دراین امر یاری نماید. انسجام تشکیلاتی وحمایت بیدریغ هواداران، فعالین واعضا وکادرها درهمسوئی با سازمان و رهبری موثرترین کمک است. با دقت وبررسی هرچه بیشتر جامعه، وبازی نشستگان برقدرت وجناحهای رقیب بورژوازی، وپرداختن به مشخصات ریزجنبش کارگری -اجتماعی ومسائل آن، بهتراز عهده شناخت وسپس حرکت برمی آئیم.

انتخاب مشی غالب کارگری درسیاست گذاری‌های سازمان، یک گام مارا به مرحله نهائی استراتژی جنبش کارگری کمونیستی نزدیک‌تر نمود. جنبش کمونیستی ایران، منهای دوره حیات سیاسی اول حزب کمونیست ایران، کمتر تجربه مفیدی دراین زمینه دارد. شاید بهترین تجربه وحتما عالی‌ترین تجربه مربوط به دهه شصت شمسی می‌باشد، که جنبش کمونیستی انقلابی و از جمله سازمان ما با دخالتگری وسازماندهی کارگران درشوراهای کارخانه‌ها وبعضا شوراهای کنترل تولید، مشارکت ورابطه تنگاتنگی با طبقه کارگر ایجاد کرد. یاد رفقای کمیته کارگری سازمان گرامی باد، که مانند نهالستان وقلمستان پرطراوت و شوق انگیزی، مورد یورش وسرکوب وحوش اسلامی ورژیم سرمایه داری تازه به قدرت رسیده قرارگرفت. جای این رفقا امروز درجنبش کمونیستی ودرکنار ما خالی است. نباید فراموش کنیم که جنبش کارگری این دوره دردل یک مبارزه وسیعا اجتماعی علیه رژیم پیش می‌رفت. اگرجنبش کارگری درپیوند باجنبش وسیعا افشاء گرانه اجتماعی نبود، شایدابعادی رغبت انگیزچنانکه بود، پیدا نمی‌کرد. همان موضوعی که امروزمارا وامی دارد تا به سازمان گوشزد کنیم، که اسیرکار روتین یکنواخت ویاغرق در مسائل صرفاً اتحادیه ای واقتصادی روزمره جنبش کارگری به شکل غالب مرسوم که از طرف برخی جریانات بانام ونشان دامن زده می‌شود، گرفتار نشود. بلکه با مشارکت درمبارزه وسیعا اجتماعی درکنارطبقه کارگر ورودرروی با رژیم سرمایه داری اسلامی قرار بگیرد. جنبش کمونیستی جنبشی وسیعا اجتماعی است. روشن است که با فرمان این کار انجام نمی‌گیرد، بلکه باانگیزه، دخالتگری وحضور مستقیم تحقق پیدامی کند. یکی از آفات سختی که می‌تواند رفته رفته به جنبش کمونیستی وسازمان ما آسیب برساند، وجلورشد وحرکت آن را بگیرد، جدائی میان فعالین وحامیان جنبش کارگری وسازمان ما با طبقه کارگر درداخل کشوراست. به هر شکل ممکن و عملی، باید نفوذ سازمان در داخل تقویت گردد. به کارهای هرچند کوچک در داخل ارزش بگذاریم وسعی در تقویت آنهانمائیم.

درادامه سالهائی که درپی می‌آید. جنگ ارتجاعی میان ایران وعراق به یکی از قوی‌ترین حربه‌های رژیم ارتجاعی اسلامی علیه نیروهای مترقی تبدیل می‌شود. رژیم به بهانه جنگ ارتجاعی خود خواسته، وسوار بر احساسات دینی، ملی ومیهنی اقشار متوسط وناآگاه، وبا به خدمت گرفتن کلیه امکانات جامعه به نفع خود، علیه نیروهای مترقی استفاده نمود. جنبش اعتراضی ونیروهای مترقی را سرکوب وبه عقب راند. بسیاری ازهوداران وفعالین نیروهای انقلابی، چپ وکمونیست وسازمان ما اعدام ویا زندان می‌شوند. برخی از سازمان‌ها ضربات سنگین وشکننده ای را متحمل می‌شوند.

 سازمان علیرغم ضرباتی که خورده بود، فعالیتش درداخل کشور ادامه داشت. نیمه‌های دهه شصت. راسای زندان ودستگاه قضائی که ازهر فرصتی برای از پا درآوردن زندانیان استفاده می‌کردند. بعضی از هوداران سازمان را به دفتر زندان فراخواندند. به آنان گفته شد که در سازمانتان اختلاف بالا گرفته.! بدیهی است که آنان اسرار درون دل خودرا به دشمن نمی‌گفتند. اما خبروقایع مارا متأثر کرد. ما برای خودمان یک دنیا حرف وتحلیل داشتیم.! اینکه سازمان تنها جریان سراسری است، که بار یک جنبش سرکوب شده را تحمل می‌کند. چراکه کلیه حرف وحدیث، جروبحث‌ها بطور جبری بطرف سازمان سمت گیری می‌کند.! چراکه ویژگی‌های دوره عقب نیشی وافت مبارزه محصولی جز بحران درون نیروها ندارد.! چند سال از کنگره اول می‌گذشت، لازم بود پیش از بوجود آمدن وقایع، سازمان نشست دوره ای برنامه سیاسی-مبارزاتی خودرا تدوین واجراءکند. ما می‌دانستیم که شرایط حاد سرکوب فرصت فکر جمعی را از سازمان می‌گیرد. بعضی از دوستان تحلیلی داشتند که وقتی بیرون آمدیم درشگفت شدیم ازاینکه چگونه یک رفیق هوادار تشخیص داد که ضربه از ناحیه برخی افراد ناپیگیر به سازمان وارد شده که مدت‌ها ازدوره بازنشستگی آن‌ها گذشته. با اعتماد به نفس می‌گفت که ضربه ازطرف جریان اکثریتی که همزمان بااولین کنگره به سازمان ملحق شده‌اند وارد آمده. فلانی وفلانی ازدونفرنام می‌برد، که دراین پیش آمد نادرست وغلط حتماً دخالت داشتند!

حرف از کنگره پیش آمد. همین جا اضافه کنیم، که ما انتظار داشتیم، بعد از چند سال که از کنگره اول سازمان می‌گذرد، در جریان تحولات بوجود آمده یک دهه اخیردر جامعه، سازمان تشکیل کنگره وسیعی را در دستورفعالیت وبرنامه مبارزاتی خود قرار می‌داد.! اما متاسفانه تاکنون موفق به اجراء نشده.

تصمیم گیری‌های مصوب سال‌های بعد درکنفرانس های پربار، اول ودوم سازمان درنیمه دوم دهه شصت؟ وبعداز بحرانی که سازمان پشت سرگذاشت، تاثیرات بسیار مهمی در جهت رفع ابهامات تئوریک –سیاسی وبرنامه ای سازمان گذاشت. سازمان جوان، با طراوت وشاداب گردید. تازه ونوشد.! خون به کالبد سازمان راه یافت. خانه تکانی شد، گردوغبار وخاک ناشی از گذشت زمان از چهره وسروروی سازمان زدوده شد.

 البته کما کان برخی ازافراد و منتسبین گذشته به سازمان، ایراداتی به سازمان دارند. ایرادات خودرا نه تنها در قالبی تدوین شده واستوار بر مبارزه ای متعهد، مسئولانه وتشکیلاتی، بلکه در قالبی خورده بورژوائی وروشنفکرانه تکرار می‌کنند. حرکات وحرف های میان تهی آنان آنقدر ظعیف وبی پایه است، که نه برای دیگران بلکه برای خودشان نیز اسباب سستی و انفعال شده است. اینان منفعلین و منزه طلبان دروغین وناپیگیرهستند. حرفشان غیر از حرف مبارزه وفعالیت منسجم تشکیلاتی است. اگر قدرت داشتندبا توجه به دشمنی که با سازمان دارند، آشکارابعنوان اپوزوسیون سازمان مورد بهره برداری رژیم قرار می‌گرفتند.

طی سال‌های اخیربمناسبت ها وبرزگداشت ها ی تاریخی، نقد ورهنمودهای زیادی توسط دوستان وهمفکران ما به سازمان ارسال گردید. ما همواره سعی وتلاشمان بر این است که سازمان را تنها نگذاریم. درهر شرایطی بعنوان افرادی با مسئولیت وآگاه به وظایف تشکیلاتی خود، سازمان را درپیشبرد مبارزه ای که در پیش رو دارد، یاری رسانیم.

فعالین سازمان فدائیان اقلیت-داخل کشور- نادر ۱۷/۱۱/۹۴

متن کامل در فرمت پی دی اف