تبلیغات و مناظره‌های به اصطلاح انتخاباتی جناح‌ها و باندهای حکومتی که توجه نسبتا زیادی را به خود جلب کرد بار دیگر بر فساد عمیق دستگاه حکومتی صحه گذاشت و لجنی را که تاروپود رژیم به آن آغشته است، از عمق به روی آب آورد و در معرض دید همه‌گان قرار داد. هدف اصلی از راه‌اندازی این بازی‌ها، البته گرم کردن تنور انتخاباتی‌ست که بی‌اعتنایی مردم به آن مایۀ نگرانی سران رژیم و در راس آن خامنه‌ای است. جناح‌های حکومتی ونامزدهای انتخاباتی ریاست‌جمهوری در این نمایشی که هر چهار سال یکبار به روی صحنه می‌رود، به‌رغم هر اختلافی که داشته باشند، اما یک وظیفه اصلی بیشتر ندارند و آن کشاندن تعداد هرچه بیشتری از مردم به پای صندوق رای است. روحانی در جریان مجادله لفظی با نامزدهای رقیب خود گفت “همه ما یک وظیفه بیشتر نداریم و آن این است که همه را به پای صندوق‌های رای دعوت کنیم. اگر همه مردم پای صندوق‌های رای بیایند، قطعا ما پیروز و موفق در انتخابات خواهیم بود.” خامنه‌ای نیز که بارها و به صراحت به همین نکته اشاره نموده و مستقل از این‌که در نهایت نام چه مهره‌ای از صندوق بیرون خواهد آمد، برخواست خود مبنی بر حضور و مشارکت گسترده مردم تاکید ورزیده است، این‌بار برای کشاندن مردم به پای صندوق حتا به عروسک‌هایی که وارد صحنه این نمایش شده‌اند تکلیف نمود در تبلیغات خود روی چه نکاتی انگشت بگذارند! رژیم البته می‌دانست که مردم حتا در محدودۀ دوره‌های پیشین نیز به دام وعده‌های توخالی نخواهند افتاد و صف تحریم‌کنندگان متراکم‌تر خواهد شد. از این رو تلاش نمود این نمایش را به نحوی که توجه مردم به آن جلب شود صحنه‌آرایی کند. خامنه‌ای نیز اگرچه بر این صحنه پردازی صحه گذاشته اما توصیه کرده بود نامزدها از “بداخلاقی” پرهیز کنند و حرف‌هایی که “دشمن را امیدوار” سازد بر زبان نیاورند. اوضاع رژیم اما به قدری بحرانی و فساد چنان عمیق و گسترده است که این توصیه‌ها نمی‌توانست و نتوانست چاره‌ساز باشد و جریان آبروریزی رژیم فاسد و آبروباخته را مهار کند.
میلیون‌ها تن از مردم ایران با چشم خود دیدند و با گوش خود از زبان سران و دست‌اندرکاران رژیم که هر یک مسئولیت‌ها و سمت‌های مهمی در دستگاه حکومتی داشته‌اند و اکنون می‌خواهند رئیس‌جمهور شوند، شنیدند که همه‌‏ی مسئولان درجه اول حکومتی دزد و شیاد و ریاکار و فاسدند و رژیم جمهوری اسلامی سرتا پا غرق در فساد است. تبلیغات انتخاباتی و مناظره‌های تلویزیونی یکبار دیگر نشان داد که تمام مهره‌های اصلی که اداره امور کشور را در دست دارند، ازیک جنس و غارت‌گرند. نشان داد که اختلاس و دزدی و چپاول و سرکوب‌گری و ضدیت با مردم و غارت اموال و ثروت‌های عمومی، منحصر به این یا آن فرد و باند حکومتی نیست، بلکه خصلت تمام حکومت‌گران و ذاتی این رژیم است.
اگر از بحث‌های دو نامزدی که بیشتر سیاهی‌لشکر بودند صرف‌نظر کنیم، اهم بحث‌ها و افشاگری‌هایی را که از یک طرف روحانی و جهانگیری و از طرف دیگر قالیباف و رئیسی علیه یکدیگر مطرح کردند، حول دو محور دور می‌زد. از آنجا که جناح روحانی هیچ برنامه‌ای جز ادامه برنامه ۴ سال گذشته نداشت، که وخیم‌تر شدن وضعیت اقتصادی و معیشتی توده‌های مردم، افزایش فقر، بیکاری، گرانی ازجمله نتایج آن بوده است، لذا این جناح حرف جدیدی برای گفتن نداشت. حرف‌های آن تکرار حرف‌هایی بود که در عمل محک خورده و جذایبتی برای هیچ‌کس حتا بسیاری از طرفداران روحانی نداشت. جناح مقابل نیز اگرچه برنامه معینی ارائه نداد و هیچ راهی برای حل معضلات جامعه نداشت، اما توانست با انگشت نهادن بر معضلات و نارسایی‌هایی که در دوره روحانی تشدید شده بود، از همان آغازپرخاش‏گرانه به رقیب خود یورش بَرَد، اورا به موضع دفاعی اندازد و توجه اقشاری از مردم را نیز کم‌و‌بیش به این جدال لفظی جلب کند. برای دارودسته روحانی روشن بود که اگر به همین سیاق پیش می‌‌رفت و صرفاً به دفاع اکتفا می‌کرد، بازی را از همان آغاز باخته بود و چون نمی‌خواست بازندۀ این نزاع و رقابت باشد، به حمله متقابل و افشاگری علیه جناح رقیب روی آورد. چنین شد که نامزدهای ریاست‌جمهوری به جای ارائه فشرده‌ای از برنامه‌های اقتصادی و سیاسی به قصد جلب‌آراء که معمول این‌گونه انتخابات‌ها در کشورهای سرمایه‌داری‌‌ست، تمام همّ خود را صرف افشای یکدیگر ساختند و پروندۀ فساد و دزدی‌های یکدیگر را رو کردند. پرونده‌های فسادی که البته فقط افشای این یا آن فرد و جناح حکومتی نبود، بلکه در نهایت افشای تمام دم و دستگاه حکومتی و پروندۀ کل نظام بود.
جناح روحانی که در زمینه‌های اقتصادی و اوضاع معیشتی مردم و معضلاتی از قبیل رکود، بیکاری، اشتغال، ازدواج جوانان، مسکن و غیره و غیره مورد حمله رقیب قرار گرفته بود، نخست پروندۀ ۲۲۰۰ میلیارد تومانی قالیباف و بذل و بخشش املاک‌ و دارایی‌های شهرداری به مدیران و بستگان شهردار را رو کرد و از دزدی‌های وی و همسرش در پوشش راه‌اندازی یک موسسه خیره پرده برداشت و قالیباف اختلاس و دزدی‌های نجومی در املاک شهرداری را با زمین ۳۵۰ متری جهانگیری در ونک و زمین ۸۰۰ متری روحانی در شهرک غرب که به مفت تصاحب کرده‌اند جواب داد.
جناح روحانی فاش ساخت که دارودسته قالیباف مانع تحقیق و تفحص مجلس برای رسیدگی به این پرونده شده است و افشاء‌کننده این پرونده را نیز دستگیر و در سلول انفرادی زندانی کرده است و قالیباف در جواب گفت، مدارکی هست که شما این املاک را گرفته‌اید! یعنی اگر تحقیق و تحفص می‌شد پای رئیس‌جمهور و باند وی نیز گیر بود!
جناح روحانی از زدوبندها و دزدی‌های بانکی رقیب سخن گفت، از اینکه رئیسی در مورد پرونده ۱۲ هزار میلیارد تومانی که زیر دست او بوده اقدامی نکرده است و در زمینه مبارزه با قاچاق کالا هیچ کاری انجام نداده است و هم‌چنین از این صحبت کرد که گروه‌های امنیتی که حامی سیاسی دارند، اقتصاد را دست خودشان گرفته و مانع رقابت آزاد شده‌اند. جناح مقابل پاسخ‌اش این بود که مسولان دولتی در زدوبند با بخش خصوصی، و استفاده از رانت‌، خودشان قاچاق کالا می‌کنند و پاداش‌های میلیاردی می‌گیرند. قالیباف در اثبات اینکه مسئولان بالای دولت، منابع و مراکز اقتصادی را در اختیار نزدیکان خود قرار داده‌اند گفت در دولت چهار درصدی رفتارها به شکل دوره قاجار درآمده است، فولاد دست کیست؟ بانک‌ها دست کیست؟ پتروشیمی دست کیست؟ املاک نجومی را شما بردید، نزدیک‌ترین فرد به شما فساد می‌کند اما برخورد نمی‌کنید و تسنیم در تایید این سخنان نوشت، برادر رئیس‌جمهور ظرف کم‌تر از یک سال از محل دو شرکت در خارج کشور، حداقل ۱۲۵ هزار دلار و ۲۰۰ هزار پوند دریافت کرده که بالغ بر یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان می‌شود و همزمان ماهانه ۳۷ میلیون تومان از بانک ملت حقوق گرفته است!
طرف روحانی بارها قالیباف را دروغگو و ریاکار خواند و البته قالیباف نیز کوتاه نیامد و گفت روحانی مستقیم به دوربین نگاه می‌کند و دروغ می‌گوید. روحانی یادآوری کرد که سال ۸۴، او بود که نگذاشت دیگران از پرونده قالیباف(۱) مطلع شوند و خطاب به وی گفت، شما اگر برای زمین ناراحت هستید، به “طرقبه” رسیدگی کنید ببنید بستگان شما آنجا چه کرده‌اند.
بدین ترتیب، هر حمله‌ای با ضدحمله طرف مقابل روبرو می‌شد و نتیجه، رسوایی بیشتر رژیم جمهوری اسلامی و سران و دست‌اندرکاران آن.
محور دوم جر و بحث نامزدها، آزادی‌های سیاسی و اقدامات جناح‌ها حول و حوش آن بود. روحانی که آشکارا تمایل داشت مجادله و میدان بازی را به عرصه آزادی‌های سیاسی و اجتماعی بکشاند، بدین خیال که نقطه ضعف بزرگ رقیب را پیدا کرده است به کرات علیه دارودسته مقابل سخن گفت. وی خطاب به جناح رقیب گفت “مردم ایران اعلام می‌کنند آن‌هایی را که در طول ۳۸ سال فقط اعدام و زندان بلد بودند را قبول ندارند”! وی هم‌چنین با اشاره تلویحی به رئیسی گفت “ما آن‌هایی را که پشت میز نشسته‌اند و حکم صادر کرده‌اند را نمی‌خواهیم”! روحانی خطاب به مردم پیرامون جناح رقیب گفت “شما آن‌ها را نمی‌شناسید، من می‌شناسم، آن‌ها روزی در جلسه‌ای تصمیم گرفتند که در تهران در پیاده‌رو دیوار بکشند، آن‌ها می‌خواستند پیاده رو زنانه و مردانه ایجاد کنند، همان‌طور که در محل کارشان بخشنامه تفکیک جنسیتی را صادر کردند” روحانی هم‌چنین از فشارهای جناح رقیب برای بستن فضای مجازی، توقف اشتغال زنان برخوردهای امنیتی و قضایی،کتک زدن دست فروشان و بالاخره از حملات گازانبری قالیباف در سال ۸۴ گفت و این سخن وی را نقل کرد ” که اگر بگذارید من این دانشجویان را ظرف دو ساعت لوله می‌کنم و جمع می‌کنم!”
حسن روحانی در سخنرانی‌های تبلیغاتی و مناظره انتخاباتی چنان علیه اعدام و زندان و برخوردهای قضایی و امنیتی و محدودیت‌ آزادی‌ها داد سخن داد که اگر کسی مقام و منصب وی در جمهوری اسلامی را نمی‌دانست تصور می‌کرد کسی از میان اپوزیسیون دارد سیاست‌های سرکوب‌گرانه جمهوری اسلامی را زیر سوال می‌برد. تو گویی حسن روحانی در این ۳۸ سال در خلاء یا در کرۀ دیگری بوده است! جناح رقیب البته در این مورد چیزی نداشت که بگوید جز این‌که مشارکت روحانی در این جنایات و سرکوبگری‌ها را گوشزد و مستند سازد. چرا که روحانی آن چه را که درسال ۵۷ گفته و مکتوب کرده بود، ازیادبرده بود ” پس ازانتقاد علمای قم نسبت به وضعیت حجاب زنان و زمانی که طرح اجباری کردن حجاب در ادارات مربوط ارتش مطرح شد، با وجود مخالفت‌های مردم و زنان بی‌حجاب جامعه، با نظر مثبت من تصمیم گرفتیم حجاب را الزامی کنیم و دستور دادم هیچ زن بی‌حجابی را از فردا راه ندهند” {کتاب خاطرات حسن روحانی} روحانی نگفت که در ۲۳ تیر سال ۵۹، زمانی که نماینده مجلس بود، شخصا از دادگاه ارتش تقاضا کرد “توطئه‌گر” ها را هنگام نماز جمعه در حضور مردم به‌دار آویزند تا تاثیرات بیشتری داشته باشد و سال ۸۷ زمانی که دبیرشورای عالی امنیت رژیم بود، دانشجویان مبارز را مزدوران آمریکا و اسرائیل خواند و برخی از همین همکاران امروزی وی که در دهه شصت مسولان وقت وزارت علوم بودند، در نظر داشتند میان دختران و پسران دانشجو در کلاس‌ها دیوار بکشند. روحانی که رئیسی جنایت‌کار یکی از اعضای هیات مرگ در کشتارهای دهه شصت را تلویحا مورد سوال قرار داد که از پشت میز به صدور حکم پرداخته است، به روی مبارک خود نیاورد که عضو دیگر این هیات مصطفی پورمحمدی را به وزارت دادگستری خود منصوب کرده است! واقعا که این جانیان شیَاد، وقاحت و بی‌شرمی را از حد گذرانده و ریاکاری و شارلاتانیسم را به حد اعلا رسانده‌‌اند.
در کنار این مسائل، هر دو جناح اعتراف کردند که تحت عنوان یارانه‌ها و در ازاء ۴۵ هزار تومانی که به مردم داده شده از ۲۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان از جیب آن‌ها برداشته شده است. گفته شد که شکاف طبقاتی عمیق‌تر شده، شمار بیکاران و نرخ بیکاری افزایش یافته است، ریال در ظرف ۴ سال دو سوم ارزش خود را از دست داده است نقدینگی افزایش یافته است، قیمت کالاها به دوبرابر و در مواردی بیشتر افزایش یافته است. سفره مردم مدام کوچک‌تر شده است. میلیون‌ها جوان با معضل بیکاری، بی‌مسکنی دست بگریباند، فقر و نداری گسترده‌تر شده و شمار حاشیه‌نشین‌ها به ۱۶ میلیون رسیده است!
نامزدهای انتخاباتی و نشریات و رسانه‌های جناح آن‌ها با هدف گرم کردن تنور انتخابات و به نیت تضیعف جناح رقیب، دست به افشاگری علیه یکدیگر زدند وتاتوانستند پته هم را روی آب ریختند. آن‌ها اما نمی‌دانستند که با این کار، کل نظام و پایه‌گذار آن را نیز زیر سوال می‌برند و تیشه به ریشه نظام می‌زنند. به راستی کاری را که اپوزیسیون رژیم نمی‌توانست با این ابعاد ودامنه و در این مدت کوتاه انجام دهد، جناح‌های حکومتی به بهترین نحوی آن را انجام داند. آن‌ها با زبان خود به مردم گفتند همه دست‌اندرکاران و سران حکومتی دزد و دروغگو و ریاکار وغارت‌گرند.آن ها اعتراف کردند که اختلاس و بچاپ بچاپ و فساد در دستگاه حکومتی بسیارعمیق و همه جانبه است و رژیم به چنان درجه‌ای از انحطاط رسیده است که حتا سران و دست اندرکاران رژیم نیز ازاعلام آن ابائی ندارند.
ارتجاع حاکم با صحنه آرائی نمایش انتخاباتی و راه انداختن مناظره های جنجالی تلاش نمود مردم را به پای صندوق رأی بکشاند که چهار سال دیگر نیز برآن ها حکمروائی کند تاشاید ازاین ستون به آن ستون فرجی حاصل شود و نظام را از سراشیبی سقوط برهاند و آن را نجات دهد. وقتی‌که نجات نظام در تیشه زدن به ریشه نظام دنبال شود، دیگر هیچ تردیدی نیست که کار این نظام تمام است و وقت آن است که توده‌های مردم ایران این رژیم فاسد را به زیر کشند و تمام دستگاه فاسد حکومتی همراه با سران جانی، دزد و ریاکار آن را به گور بسپارند!
زیرنویس:
اشاره روحانی به پول هائی است که قالیباف درسال ۸۴ زمانی که ” رئیس ستاد مبارزه با قاچاق کالا” بود، از قاچاقچیان مواد مخدر گرفته بود.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۴۱ در فرمت پی دی اف

 بیانیه مشترک بایکوت انتخابات در کردستان، با امضای حزب دمکرات کردستان ایران، حزب دمکرات کردستان، سازمان خبات کردستان ایران، کومه‌له زحمتکشان کردستان، سازمان زحمتکشان کردستان ایران (کومه‌له) و سازمان کردستان حزب کمونیست ایران (کومه‌له) موجی از انتقادات و اتهامات را از سوی برخی احزاب و سازمان‌‌های سیاسی علیه حزب کمونیست و سازمان کردستان آن، در طول هفته‌های اخیر در پی داشت.
برخورد به این موضع یا تاکتیک کومه‌له، البته در موارد متعدد، از موضع یک برخورد رفیقانه با یک اشتباه یا انحراف صورت نگرفت، بلکه گاه دست‌آویز قرار دادن آن برای تسویه‌حساب‌های شخصی و گروهی بود، به‌ویژه که برخی از این منتقدین وابسته به گرایش راست و رفرمیست هستند و زمانی حمایت از یک جناح رژیم ارتجاعی حاکم را تبلیغ می‌کردند و برخی دیگر نیز در چهارچوب سناریوی سیاه‌وسفیدشان با سلطنت‌طلبان همکاری و اتحاد عمل دارند و افق دیدشان از محدوده یک نظم سیاسی پارلمانی فراتر نمی‌رود.
اما، این واقعیت به‌جای خود باقی است که اقدام سازمان کردستان حزب کمونیست، یک تاکتیک انحرافی است و باید موردنقد سازمان‌های کمونیست و چپ قرار گیرد. به‌ویژه که در آخرین شماره جهان امروز، ارگان رسمی حزب کمونیست، مقاله‌ای با امضای سردبیر نشریه، تحت عنوان “تاکتیک مشترک بایکوت انتخابات در کردستان و دغدغه “چپ‌ها” در تائید و دفاع از آن نوشته‌شده و اعلام می‌شود که این خط‌‌مشی رسمی حزب و سازمان کردستان آن است.
این مقاله به منتقدین می‌گوید که سیاست همکاری و اتحاد با احزاب و سازمان‌های بورژوا – ناسیونالیست و ناسیونالیست – مذهبی، از نمونه امضاکنندگان بیانیه، سیاست جدیدی نیست، بلکه “از مصوبه کنگره‌های کومه‌له پشتوانه می‌گیرد و ازنظر تاریخی در جنبش کردستان تازگی ندارد.” این استدلال یک توجیه‌گری ناموفق است و نمی‌تواند توضیح دهد، چرا کومه‌له به‌عنوان بخشی از حزبی که خود را کمونیست می‌داند و البته خواهان انقلاب اجتماعی کارگری است، وارد اتحاد عمل با سازمان‌های بورژوایی و اسلامی‌شده است.
اولاً – در همین مصوبه کنگره مورداشاره کومه‌له، که البته بنا به مصالحی کمترین اشاره‌ای به امپریالیسم و مناسبات سازمان‌های کرد با قدرت‌های امپریالیست، نشده است، لااقل براین نکته تأکید شده است که “همکاری نیروهای سیاسی در هر سطحی که انجام بگیرد، لازم است در راستای منافع عمومی کارگران و مردم ستمدیده در سطح ایران و منطقه باشد.”
آیا واقعاً کسی می‌تواند ادعا کند که همکاری با سازمان‌های سیاسی که از لشکرکشی نظامی تجاوزگرانه امپریالیسم آمریکا به عراق و ویران کردن این کشور حمایت کردند و فراتر از آن از بوش خواستند که جنگ را به داخل ایران بکشاند و هنوز هم به اشکال مختلف این سیاست را ادامه می‌دهند، یا همکاری با گروه اسلام‌گرای خبات که سوابق رسوایی‌های آن به سال‌ها پیش برمی‌گردد، “در راستای منافع عمومی کارگران و مردم ستمدیده در سطح ایران و منطقه است”؟ قطعاً خیر! بنابراین حتی بر طبق مصوبه کنگره کومه‌له که به آن اشاره شد، نمی‌توان این همکاری و اتحاد را توجیه کرد.
ثانیاً – ربط دادن اتحاد کنونی کومه‌له با “هیئت نمایندگی خلق کرد” در سال ۱۳۵۸ یک قیاس مع‌الفارق است. در آن هیئت، سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران به‌عنوان یک سازمان رادیکال و چپ پرقدرت در کنار کومه‌له قرار داشت. شیخ عزالدین حسینی مواضعی رادیکال‌تر از خیلی از چپ‌های کنونی داشت. حزب دمکرات کردستان ایران هم، حزب دمکرات کردستان امروز نبود. خودمختاری در کردستان را با دمکراسی در ایران در پیوند می‌دانست. متحدین خود را در میان نیروهای چپ و آزادی‌خواه داخلی و بین‌المللی جستجو می‌کرد. آن اتحاد و همکاری کجا و اتحاد و همکاری کنونی کومه‌له کجا؟ ترکیب نیروهایی که اکنون کومه‌له با آن‌ها یک بیانیه انتشار داده است، مطلقاً قابل‌مقایسه با آن دوران نیست. بی‌پرده باید گفت که وارد شدن در اتحادی که اکثریت قاطع آن را جریانات راست بورژوایی تشکیل می‌دهند، در درازمدت نتیجه‌ای جز انحلال در آن نخواهد داشت. اما چرا کومه‌له اکنون پس از گذشت متجاوز از سه دهه از آن همکاری‌ها به‌ضرورت همکاری و اتحاد عمل با جریانات بورژوایی و اسلامی در کردستان رسیده است؟
پاسخ می‌شنویم که نفس ضرورت این همکاری “در چارچوب ویژگی‌های جامعه کردستان و مبارزه برعلیه جمهوری اسلامی و ضرورت به کار انداختن حداکثر نیروی موجود در این جامعه برعلیه این رژیم، هیچ‌گاه زیر سؤال نرفت. از چند سال پیش با توجه به تغییراتی که در اوضاع منطقه بوجود آمده، بار دیگر این ضرورت در مقابل این نیروها قرار گرفت.”
توضیح داده نمی‌شود که منظور از این ویژگی‌های جامعه کردستان که ضرورت همکاری با مرتجعین را ایجاب کرده چیست؟ در کجای ایران نمی‌توان ویژگی‌هایی را یافت که کردستان استثنائی بر آن باشد. اگر ستمگری ملی است، نمونه‌های دیگری هم از آن وجود دارد. اگر وجود چند سازمان کرد، آن ویژگی است که ضرورت‌ همکاری و اتحاد با بورژوا – ناسیونالیست‌ها و ناسیونالیست – مذهبی‌ها را ایجاب می‌کند، حزب کمونیست ناگزیر است، این حق را برای برخی مناطق دیگر هم به رسمیت بشناسد. فرضاً هر سازمان کمونیستی که در بلوچستان تشکیلات محلی ‌داشته باشد، بر اساس همین استدلال ویژگی‌ها، لاجرم باید همکاری و اتحاد با جیش العدل را بپذیرد. در خوزستان و آذربایجان هم بر همین منوال با ناسیونالیست‌ها و اسلام‌گرایان همکاری و اتحاد عمل داشته باشد. این را نیز همگان می‌دانند که برخی از همکاران و متحدین کومه‌له در کردستان، اتحاد جداگانه‌ای با جریاناتی در دیگر مناطق ایران دارند که یک سرشان در آخور ارتجاع منطقه‌ای است و سر دیگرشان در آخور ارتجاع امپریالیستی. سؤالی که پایه استدلال حزب کمونیست را ویران می‌کند این است که اگر حزب کمونیست می‌پذیرد که این همکاری و اتحاد عمل با سازمان‌های کردستانی از “ضرورت به کار انداختن حداکثر نیروی موجود در این جامعه برعلیه رژیم” ناشی می‌گردد، چرا آن را برای کردستان مجاز می‌داند و آن را به مبارزه در سراسر ایران بسط نمی‌دهد؟
هر کس می‌داند که در ایران یک دولت دینی شیعه‌مذهب و یک رژیم سیاسی بی‌نهایت ارتجاعی وجود دارد که نمونه آن را به‌استثنای عربستان سعودی در سراسر جهان نمی‌توان سراغ گرفت. حزب کمونیست قاعدتاً باید بر اساس همان استدلالی که در مورد کردستان داشت، در مورد سراسر ایران هم بپذیرد که “ضرورت به کار انداختن حداکثر نیروی موجود در این جامعه بر علیه رژیم” ایجاب می‌کند که همه احزاب و سازمان‌های اپوزیسیون بورژوائی و کارگری، انقلابی و ضدانقلابی، مذهبی و سکولار، باید وارد همکاری و اتحاد شوند و از همین حالا فرضاً با مجاهدین خلق، سلطنت‌طلبان و غیره متحد شوند. احزاب دمکرات کردستان، کومه له‌های کردستانی و خبات ،از این بابت دچار تناقض نیستند، چون کرد ناسیونالیست هستند و عرصه فعالیت خود را صرفاً کردستان می‌دانند. اما حزب کمونیست که ادعای کمونیست و سرا سری بودن دارد، با تناقضی بزرگ مواجه است. استدلال این حزب در مورد ضرورت همکاری و اتحاد عمل با سازمان‌های بورژوایی و اسلامی کردستان، می‌تواند بسط پیدا کند و به نتایج وخیمی بیانجامد.
اما حزب کمونیست به نکته دیگری هم اشاره می‌کند که بهتر می‌تواند توضیح‌دهنده همکاری و اتحاد کنونی کومه‌له در کردستان باشد و آن تغییراتی است “که در اوضاع منطقه به وجود آمده” است.
این‌که کدام تغییرات مدنظر حزب کمونیست است، مسکوت مانده است. البته اتفاقات و تغییرات متعددی در این چند سال در منطقه خاورمیانه رخ‌داده است، اما یکی از آن‌ها رشد ناسیونالیسم و به‌طور خاص، تا جایی که به کردستان مربوط می‌شود، رشد ناسیونالیسم کرد است.
سال‌ها پیش، پس از فروپاشی شوروی و سر برآوردن جنبش‌هایی تحت عنوان جنبش‌های ملی با جنگ و کشتارهای وحشتناک، حتی در بخشی از اروپا، سازمان‌ ما در تحلیلی از این جنبش‌های ارتجاعی اعلام کرد که نه‌فقط این جنبش‌ها هیچ‌یک از مشخصه‌های جنبش‌های ملی را که سال‌ها عصر آن به پایان رسیده دارا نیستند و صرفاً ابزار دسیسه‌های ارتجاع امپریالیستی برای تقسیم مجدد جهان‌اند، بلکه درنتیجه تحولات اوضاع جهانی، ته‌مانده جنبش‌های ملی نیز که هنوز حقانیتی داشتند، عموماً به ذخایر و متحدین ارتجاع امپریالیستی تبدیل خواهند شد. کردهای عراق اولین نمونه آن بودند. آن‌ها به زیر پرچم امپریالیسم آمریکا خزیدند و با همدستی در جنگ تجاوزکارانه و اشغالگرانه امپریالیستی، توانستند منطقه خودمختار کردستان عراق را ایجاد کنند. اما حالا مستقل از این‌که تا چه حد خواست توده‌های مردم کرد تحقق یافت، حکومت اقلیم به‌عنوان یک حکومت تحت‌الحمایه و دست‌نشانده امریکا به حیات خود ادامه داد و اقلیم نیزتبدیل به پایگاهی نظامی برای امپریالیسم آمریکا گردید. همین اتفاق هم دارد در کردستان سوریه رخ می‌دهد. آن‌ها نیز با حمایت و پشتیبانی نظامی، مالی و سیاسی امپریالیسم آمریکا در حال ایجاد منطقه خودمختار خود هستند. بدیهی است که این تحولات در کردستان ایران نیز تأثیر خود را برجای بگذارد، هم ناسیونالیسم را تقویت کند و هم جانب‌داری از امپریالیسم آمریکا و تقاضای کمک برای ایجاد یک منطقه خودمختار در کردستان ایران. مناسباتی که میان برخی از سازمان‌های کرد ایرانی با دولت آمریکا برقرار گردید و همچنان ادامه دارد، بر کسی پوشیده نیست. این تحولات و رشد ناسیونالیسم، فشار فزاینده‌ای بر کومه‌له حزب کمونیست وارد آورد و عجالتاً این سازمان را به همکاری با دیگر سازمان‌های کردستان واداشته است. تغییر و تحولات منطقه هنوز پایان نیافته است. این تحولات در مرحله معینی بالاخره کومه‌له را واخواهد داشت که تصمیم قطعی خود را بگیرد.
حزب کمونیست برای مدتی طولانی نمی‌تواند در درون این تناقض حرکت کند، یعنی از یک‌طرف بگوید یک سازمان سرا سری است و برای برپایی یک انقلاب اجتماعی کارگری تلاش و مبارزه می‌کند، اما از سوی دیگر با سازمان‌های بورژوایی و اسلامی اتحاد عمل داشته باشد.
انقلاب اجتماعی، انقلابی است علیه بورژوازی در کلیت آن. نمی‌شود بورژوازی را بخش بخش کرد، با یکی متحد شد و با دیگری جنگید.
وظیفه یک سازمان کمونیست، نه همکاری و اتحاد با این یا آن گروه بورژوایی با توجیه ویژگی‌ها و تغییر اوضاع، بلکه سازمان‌دهی طبقه کارگر برای سرنگونی بورژوازی از طریق یک انقلاب اجتماعی است. فقط با این انقلاب است که می‌توان بی‌درنگ فوری‌ترین مطالبات آزادی‌خواهانه، دمکراتیک و رفاهی عمومی توده‌های وسیع مردم را نیز محقق ساخت، به ستمگری ملی و هر نوع تبعیض و نابرابری پایان بخشید. بدون این انقلاب چیزی در ایران تغییر نخواهد کرد. اگر به فرض اهداف و آمال جریانات ناسیونالیستی و مذهبی کرد در شرایط دیگری امکان تحقق داشته باشد، چیزی فراتر از اقلیم کردستان عراق عاید توده‌های کارگر و زحمتکش کردستان ایران نخواهد شد.
حزب کمونیست باید این حقیقت را بپذیرد که این همکاری و اتحاد عمل کومه‌له خطرات جدی برای کومه‌له در پی خواهد داشت. بیش از آن‌که بتواند از این همکاری و اتحاد عمل نفع ببرد، زیان خواهد دید. این نه به نفع حزب کمونیست است، و نه به نفع کومه‌له و مردم کردستان. کومه‌له می‌تواند و باید استقلال خود را حفظ کند و زیر فشار موج ناسیونالیسم قرار نگیرد.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۴۱ در فرمت پی دی اف

 یادداشت سیاسی- با نزدیک شدن به دوازدهمین دوره “انتخابات” ریاست جمهوری در روز ۲۹ اردیبهشت، وحشتی فزاینده بر کلام و رفتار خامنه ای سایه افکنده است. این نگرانی اگرچه در تمام صحبت های انتخاباتی خامنه ای طی هفته های اخیر کم و بیش مشهود بود، اما سخنان او در دیدار با دانشجویان دانشگاه امام حسین در ۲۰ اردیبهشت، به نحو کم سابقه ای وحشت او را در فرایند روز شمار نمایش انتخاباتی اردیبهشت ماه نشان داد.
خامنه ای در این سخنرانی به سبک و سیاق همیشگی خود با تاکید بر اقدامات تخریبی “دشمن” ابتدا به نامزدهای “انتخابات” هشدار داد که، اگر با حرف های خود دشمن را به خود امیدوار کنند انتخابات به ضرر جمهوری اسلامی تمام خواهد شد. خامنه ای در ادامه سخنان خود با توجه به تنش های لفظی فزاینده میان نامزدهای انتخاباتیِ برگزیده شورای نگهبان علیه یکدیگر با لحنی تهدید آمیز گفت :”اگر کسی بخواهد در انتخابات بر خلاف امنیت کشور اقدامی انجام دهد، قطعاً با واکنش و سیلی سختی مواجه خواهد شد.”
تردیدی نیست که طرف خطاب سخنان تهدید آمیز خامنه ای، کسی جز حسن روحانی نبوده و نیست. رهبر جمهوری اسلامی با توجه به تجربه احمدی نژاد در “انتخابات” سال ۸۸ که در حمایت از احمدی نژاد دریکی از سخنرانی های خود علنا اعلام کرد که “نظر احمدی نژاد به او نزدیکتر از نظر هاشمی رفسنجانی است”، اینبار سعی کرده تا نظر و حمایت خود از رئیسی را لااقل بدون نام بردن از او به دیگران ابلاغ کند. از این منظر اگر نگوییم خامنه ای تا این لحظه از افشاگری های رئیسی و قالیباف علیه روحانی خوشحال است، دست کم باید گفت که از این بابت چندان هم ناراضی نیست.
بنابر این، تردیدی نیست که تمام نگرانی و اضطراب خامنه ای از طرح بروز اقدامات “خلاف امنیت کشور” همانا از پرده بیرون افتادن موضوعات مربوط به خطوط قرمز نظام است که در کارزارهای انتخاباتی آشکارا به زیر ضرب کشیدن نظام منجر شده است. پوشیده نیست، آنچه موجب وحشت خامنه ای از مناظره های مستقیم تلویزیونی و کارزارهای انتخاباتی دو تیم روحانی – جهانگیری و رئیسی – قالیباف شده، افشاگری های امنیتی، بیان دزدی ها، رانت خواری ها و برملا شدن فساد نهادینه شده در سطوح بالای هیئت حاکمه است که در مقابل چشمان ده ها میلیون بیننده تلویزیونی مطرح و به کرات هم تکرار شده است. اگرچه کمتر کسی است که تا پیش از این از عمق فساد نهادینه شده در جمهوری اسلامی آگاه نبوده باشد، اما طرح این مسائل آنهم از زبان مسئولان درجه اول نظام، سبب شد تا توده های میلیونی مردم ایران طی روزها و هفته های اخیر در سطحی بسیار گسترده شاهد فضاحت و بیرون ریختن هرچه بیشتر کثافات ۳۸ ساله جمهوری اسلامی باشند.
از مجموعه موضوعات مطرح شده توسط نامزدهای انتخاباتی جمهوری اسلامی، سخنان ۱۸ اردیبهشت روحانی در همدان از اهمیت بیشتر برخوردار بوده است. در واقع همین سخنان روحانی بود که خشم خامنه ای را بر انگیخت. حسن روحانی در همدان بی آنکه نامی از رئیسی ببرد گفت: “کسانی که در طول ۳۸ سال فقط زندان و اعدام بلد بوده اند” چگونه می توانند اکنون از آزادی صحبت کنند. البته این سخنان روحانی پیش از آنکه چهره مخوف و جنایتکارانه شخص رئیسی را برملا سازد، در گام نخست شارلاتانیزم روحانی را آشکار می کند و سپس ماهیت سرکوبگرانه احکام و انتصابات خمینی و خامنه ای را در سیستم قضایی و دادستانی جمهوری اسلامی بر ملا می سازد.
اگر جنایتکاری همچون رئیسی اکنون به خود اجازه می دهد تا بدون نگرانی از واکنش جامعه در مقام نامزد ریاست جمهوری این نظام ظاهر شود، این فرش قرمز را پیش از هر کسی خود روحانی برایش پهن کرد. وقتی روحانی با بی شرمی تمام مصطفی پورمحمدی، همدست رئیسی و عضو دیگر هیئت مرگ هزاران زندانی سیاسی در تابستان ۶۷ را به مقام وزارت دادگستری کابینه خود بر می گزیند، چرا جنایتکاری همچون رئیسی برای ریاست جمهوری این نظام خیز بر ندارد؟
با این همه و به رغم اینکه روحانی با این سخنان ابتدا به ساکن خود را رسوا ساخت، اما، بیان این سخنان روحانی چیزی نبود که خامنه ای به سادگی از کنارش بگذرد. چنانچه دیدیم فقط دو روز بعد خشمگینانه نهیب برکشید و اعلام کرد، کسانی که در جهت “خلاف امنیت کشور” حرکت می کنند “قطعاً با واکنش و سیلی سختی مواجه خواهند شد.”
در واقع، وحشت و نگرانی خامنه ای با توجه به شرایط بحرانی جمهوری اسلامی و نارضایتی عمیق توده ها از وضعیت موجود است که او را نسبت به عبور از خط قرمزهای نظام و وقوع چالش های درونی و بیرونی علیه جمهوری اسلامی بیش از گذشته حساس کرده است. چالشی که از یک سو موجب تشدید درگیری و تضادهای درونی هیئت حاکمه خواهد شد و از سوی دیگر می تواند کارگران، ملیت های تحت ستم و توده های ملیونی عاصی و زخم خورده از نظام را به رو در رویی و عصیان علیه هیئت حاکمه ایران بکشاند. عصیانی که خامنه ای در همین سخنرانی خود از آن به عنوان “گسل های اعتقادی، جغرافیایی، زبانی و قومی” یاد کرده و به نامزدهای ریاست جمهوری یادآور شده است که، در کارزارهای انتخاباتی خود “این گسل ها را تحریک” نکنند. کاری که به زعم خامنه ای “دشمن” سال هاست قصد داشته این گسل ها را فعال کند.
با این همه و به رغم تهدید های رهبر نظام، همانگونه که شاهدش بودیم در روزهای بعد هم، نامزدهای پست ریاست جمهوری بی آنکه کمترین توجه ای به تهدیدها و توصیه های انتخاباتی خامنه ای نشان دهند، همچنان به افشاگری های خود علیه یکدیگر ادامه دادند. افشاگری هایی که بیش از پیش گندیدگی نظام جمهوری اسلامی را در معرض عموم گذاشتند.
اگرچه خامنه ای بعد از سخنرانی ۲۰ اردیبهشت تاکنون، سکوت پیشه کرده و به افشاگری های روزهای بعد نامزدها واکنشی نشان نداده است، اما، پوشیده نیست، آنچه را که رهبر جمهوری اسلامی ایران از آن به عنوان اقدام “خلاف امنیت کشور” یاد کرده و برپا کنندگان چنین اقداماتی را به “سیلی سخت” حواله داده است، می تواند یک هشدار جدی به روحانی و هواداران او در روزهای مانده به ۲۹ اردیبهشت و روزهای پس از اعلام نتایج مضحکه انتخاباتی باشد. چنین پیامی به نوعی می تواند به عزم خامنه ای و دستگاه های امنیتی- قضایی تحت امر او در پایان دادن به دوران ۴ ساله ریاست جمهوری حسن روحانی هم تعبیر گردد.
از اینرو، آنچه وحشت رهبر جمهوری اسلامی را بر انگیخته، صرفا افشای دزدی ها، فساد و مواردی از آدم کشی ها و اقدامات سرکوبگرانه هیئت حکمه ایران نیست. چنین موضوعاتی تاکنون بارها و بارها افشا و رسانه ای شده اند. ترس اصلی خامنه ای بیان این موضوعات از زبان نامزدهای انتخاباتی آنهم از طریق تلویزیون سراسری و تریبون های عمومی است. وضعیتی که پیامد آن تعمیق شکاف، وقوع احتمالی جدال های غیر قابل کنترل درونی و در نهایت فراهم شدن بستری برای عصیان و شعله ور گشتن خشم کارگران و توده های زخم خورده از وضعیت موجود است. وضعیتی که خروجی آن محتملا می تواند به تسویه حساب های درونی و پیامد بعدی آن رو در رویی توده های سرکوب شده با جمهوری اسلامی باشد. شرایطی که خامنه ای و نیروهای تحت امر او از آن به عنوان بروز یک “فتنه جدید” یاد می کنند و خامنه ای هم در سخنان ۲۰ اردیبهشت خود با عنوان کردن اقدامات “خلاف امنیت کشور” به نوعی نگرانی و وحشت خود را از شرایط پیش رو بروز داده است.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۴۱ در فرمت پی دی اف

زنده باد سوسیالیسم ۱۰۰۰ یورو
حکومت شورایی ۱۰۰۰ یورو

کانادا- ونکوور
لاکومه ۵۰دلار
نرگس ۱۰دلار
دمکراسی شورایی ۱ ۱۰۰دلار
دمکراسی شورایی ۲ ۱۰۰دلار

سوئیس
علی‌اکبر صفایی فراهانی ۳۰فرانک
سیامک اسدیان (اسکندر) ۴۰فرانک
حمید اشرف ۳۰فرانک
محمد کاسه‌چی ۵۰فرانک
امیر نبوی ۵۰فرانک

دانمارک
هوشنگ احمدی ۲۰۰کرون
دکتر نریمیسا ۲۰۰کرون
خروش (مه) ۲۰۰کرون