طی روزهای گذشته موجی از اعتراضات توده‌ای در تعدادی از شهرهای ایران به راه افتاده است. این اعتراضات که از روز یکشنبه هفتم دیماه ۱۴۰۴ در پی بالا رفتن بی‌سابقه دلار و افزایش شدید قیمت‌ها با ترکیبی از اعتراض کسبه و مردم از بازار بزرگ تهران آغاز شد، در همان ساعات اولیه به خیابان جمهوری و پس‌ازآن مناطق دیگری از تهران را فراگرفت. موج تازه اعتراضات کنونی که ریشه در نارضایتی عمومی توده‌ها، تنگناهای معیشتی مردم، افزایش سرسام‌آور تورم، ناچیز بودن دستمزد و حقوق کارگران و زحمتکشان دارد، طی روزهای دوشنبه و سه‌شنبه نیز ادامه یافته و با کشیده شدن به شهرهایی نظیر اصفهان، مشهد، کرج، همدان، قشم، کیش، ملارد، ممسنی و کرمان ابعاد وسیع‌تری به خود گرفته است.
سرعت گسترش اعتراضات مردمی از تهران به شهرهای دیگر همراه با طرح شعارهایی علیه خامنه‌ای و جمهوری اسلامی و حمایت سریع دانشجویان دانشگاه‌های تهران و دیگر دانشگاه‌های کشور بیانگر خشم و انزجار فروخورده توده‌های زحمتکشی است که دیگر حاضر به تحمل جنایت جمهوری اسلامی نیستند. حاکمیتی مستبد و ارتجاعی که طی سال‌های متمادی مردم ایران را سرکوب، فقر و نداری را بر آنان تحمیل، میلیاردها دلار از دسترنج کارگران و زحمتکشان را صرف جنگ‌افروزی، گسترش نیروهای نیابتی و تأسیسات هسته‌ای خودکرده است. رژیمی فاسد و ستمگر که به‌رغم این‌همه فقر و فلاکتی که بر کارگران و زحمتکشان ایران تحمیل کرده است، اختناق بی‌حدوحصری را بر جامعه حاکم و هر حرکت اعتراضی مردم را با بگیروببند و زندان و اعدام و کشتار پاسخ داده است. چنانچه در همین دو روز گذشته نیز، برای متفرق کردن توده‌های معترض به‌سوی آنان گاز اشک‌آور پرتاب کرده، دانشگاه‌ها را محاصره، معترضان را ضرب و شتم و در مواردی هم به‌سوی آنان گلوله شلیک کرده است.
اعتراضات روبه گسترش توده‌های مردم ایران در همین چند روز اخیر به‌روشنی نشان داده است، نه‌تنها کشتار و اعدام و زندان و بگیروببندهای سال‌های گذشته قادر نبوده است مردم تحت ستم را از مبارزه برای رهایی از فقر و فلاکت و تبعیضاتی که به آنان تحمیل‌شده بازدارد، بلکه بار دیگر آنان را با شعارهای «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر جمهوری اسلامی» و «زنده‌باد آزادی» به خیابان کشانده و خیابان‌ها را به میدان نبرد آنان با ارتجاع حاکم تبدیل کرده است. مهم‌تر اینکه با شکل‌گیری موج نوین اعتراضات، دانشجویان مبارز دانشگاه‌های تهران نیز از همان ساعات اولیهٔ برخاستن اعتراضات خیابانی با سردادن شعارهایی نظیر «نه پهلوی نه رهبری، دموکراسی و برابری»، «زن، زندگی، آزادی»، «نه پادگان نه بنگاه، زنده‌باد دانشگاه» و «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» صحن دانشگاه‌ها را نیز به مبارزات خیابانی مردم پیوند زده‌اند.
در این میان نیروهای اندک به‌ظاهر سلطنت‌طلب – چه‌بسا نفوذی‌های امنیتی – سعی دارند با حضور در پاره‌ای از اجتماعات مردم مبارز و زخم‌خورده از دو ارتجاع اسلامی و سلطنتی و سردادن شعارهایی به نفع رضا پهلوی کوشیده‌اند تا اعتراضات کنونی مردم ایران را همانند سال ۱۴۰۱ به انشقاق و دودستگی بکشانند. ازاین‌رو جا دارد زنان، جوانان و نیروهای پیشرو با طرد و انزوای سیاست‌های نئوفاشیستی آنان همراه با افشای اقدامات فاشیستی اسرائیل و تلویزیون‌های دست راستی «من و تو» و «ایران اینترنشنال» در جعل و صداگذاری روی فیلم‌های مبارزات خیابانی، روند مبارزات رو به رشد کنونی را تسریع کنند. و توده‌های وسیع مردم ایران نیز با هر چه بیشتر پیوستن به صفوف مبارزات خیابانی، اعتراضات مردمی را وسعت بخشند، اتحاد مبارزاتی خود را بیش‌ازپیش مستحکم سازند و کسانی را که سعی دارند با نفوذ در صفوف مبارزاتی‌شان تفرقه ایجاد کنند، از خود دور سازند.
مهم‌تر از مبارزات خیابانی توده‌های کار و زحمت و همبستگی دانشجویان مبارز و آزادی‌خواه با مبارزات آنان در روزهای گذشته، شکل‌گیری و گسترش اعتصابات کارگری و پیوند خوردن آن با مبارزات خیابانی توده‌های مردم ایران است. خواسته‌ای به‌حق که جنبش خیابانی و جنبش دانشجویی می‌بایست در این روزهای سرنوشت‌ساز از طبقه کارگر ایران مطالبه کند. آنچه طی سه روز گذشته در خیابان‌های بیش از ده شهر شکل‌گرفته است و چه‌بسا در روزهای آینده شهرهای بیشتری را فراگیرد، تداوم مبارزات مردم ستمدیده ایران در دیماه ۹۶، آبان ۹۸ و جنبش انقلابی نیمه دوم سال ۱۴۰۱ است. جنبشی بزرگ و ستودنی که تا سرنگونی جمهوری اسلامی پیش رفت، اما در فقدان حضور طبقاتی کارگران و زیر ساطور سرکوب و کشتار هیئت حاکمه از ادامه حرکت باز ماند.
تجربه جنبش بزرگ و انقلابی «زن، زندگی، آزادی» و توقف آن در میانه راه همانند مشعلی فروزان در پیشاروی مبارزات کنونی مردم ستمدیده به‌ویژه طبقه کارگر ایران است. بی‌تردید اگر کارگران ایران در این روزهای سرنوشت‌ساز در کارخانه‌ها و مؤسسات خدماتی، اعتصابات پراکنده خود را یکدست کنند، چرخ تولید را متوقف سازند و متحد و یکپارچه برای سازماندهی اعتصابات سراسری بپا خیزند، یقیناً این بار این کارگران و زنان و توده‌های وسیع مردم ایرانند که بر ویرانه‌های جمهوری اسلامی جشن پیروزی انقلاب را برپا خواهند کرد.
سرنگون رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم
۹ دیماه ۱۴۰۴
امضاها: اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتی است، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت
روز جمعه ۲۱ آذر ۱۴۰۴، مراسم شب هفت خسرو علیکردی – وکیل دادخواهان که به طرز مشکوکی در دفتر کارش در مشهد کشته شد – با همدستی پنهان و آشکار عناصر سلطنت‌طلب و نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی سرکوب گردید. در این تهاجم مشترک که با توهین و سنگ‌پرانی و سردادن شعارهای گروهی اندک به نفع رضا پهلوی و علیه نیروهای مخالف جمهوری اسلامی شروع و در ادامه به ضرب و شتم و دستگیری حاضرین در مراسم انجامید، دست‌کم ۳۹ نفر از فعالان سیاسی – اجتماعی حاضر در این مراسم بازداشت و همگی به مکان‌های نامعلومی برده شدند. بازداشت‌شدگانی که با گذشت بیش از یک هفته هنوز خبر دقیقی از وضعیت و سرنوشت آنان در دست نیست. نکته مهم اینکه حتی یک نفر از شعار‌دهندگان سلطنت‌طلب در این ماجرا دستگیر نشدند. آنچه در مراسم شب هفت خسرو علیکردی رخ داد، طبیعتاً نه حرکتی فی‌البداهه و خودجوش، بلکه اقدامی مسبوق به سابقه بود که پیش از این از طرف نیروهای سلطنت‌طلب به کرات در خارج از ایران رخ داده بود. اما اینبار، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی با استفاده از ظرفیت فاشیستی عناصر طرفدار رضا پهلوی به سازماندهی «باندهای سیاه» سلطنت‌طلب در داخل کشور اقدام کردند. موردی که نطفه‌های اولیه چنین باندهایی در دوران جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» با شکل‌گیری دسته‌های سیاه سلطنت‌طلب در خارج از کشور شروع و سازماندهی شده بود.