هپکو بار دیگر به اعتصاب و تجمع و تظاهرات خیابانی دست زد. هپکوی مبارز که اواخر سال گذشته (دی ماه ۹۵) خوش درخشید و در رویارویی مستقیم با طبقه حاکم و در یک مبارزۀ آشکار و بی‌واسطه سیاسی علیه دولت، در تمام کشور یگانه بود و جنبش طبقه کارگر را گام بسیار مهمی به جلو سوق داد،اواخر شهریور ماه  بار دیگر به اعتصاب و تجمع و اعتراض خیابانی دست زد و خیابان‌های اراک را زیر گام‌های استوار خود به لرزه افکند. هپکو این بار اما تنها نبود، دوشادوش و بازو در بازوی آذراب به خیابان آمد و آن یگانه را به یگانگی با رفقای آذرابی خود مبدل ساخت.

اعتراضات پرشور و مشترک کارگران کارخانه‌های هپکو و آذراب در واپسین روزهای شهریور ماه، ورود آن‌ها با پرچم‌ها و پلاکاردهای مستقل کارگری به خیابان‌ها و میادین شهر اراک از یک سو، تهاجم وحشیانه و بی‌رحمانۀ نیروهای سرکوب و ضدشورش، شلیک گاز اشک‌آور به صورت کارگران و ضرب و شتم آن‌ها از سوی دیگر، یکبار دیگر نه فقط بی‌رحمی و زورگویی طبقه سرمایه‌دار حاکم و دولت این طبقه علیه طبقه کارگر را به نمایش گذاشت، بلکه این واقعیت را نیز بار دیگر به اثبات رساند که جریان زندگی و رویارویی ناگزیر طبقه کارگر با طبقه سرمایه‌دار در پیکار مرگ و زندگی، پیوسته بر تجارب کارگران و جنبش کارگری می‌افزاید، اتحاد و همبستگی میان کارگران گسترده‌تر و مستحکم‌تر می‌شود، جنبش طبقه کارگر مشکلات و کمبودها را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد، بی‌بدیل و استوار در مسیر بالندگی خود گام می‌زند و راه را برای پیروزی‌های آیندۀ خود هموار می‌سازد.

پس از اعتراضات پرشکوه هپکو در دی ماه سال گذشته که یکی از خواست‌های مهم کارگران تعیین تکلیف با کارفرما (علی ‌اصغر عطاریان) و بازگرداندن مالکیت و ادارۀ هپکو به دولت بود، سازمان خصوصی‌سازی که سال ۸۵ هپکو را تنها به قیمت ۱۵ میلیارد تومان به این شخص واگذار کرده بود، مجبور شد هپکو را به سرمایه‌دار دیگری، این بار به قیمت فقط ۱۰ میلیارد تومان واگذار نماید. بدین‌ ترتیب هپکو از ۱۳ خرداد ۹۶ به شرکت “هیدرواطلس” واگذار شد. این شرکت نیز متعهد شد تمام معوقات مزدی و بیمه‌ای کارگران را بپردازد. اما چیزی نگذشت که کارفرمای جدید هپکو نیز مانند سلف خود، به‌رغم وعده‌هایی که داده بود، به تعهدات خود عمل نکرد و بدین ترتیب دور جدید اعتصابات و اعتراضات کارگران هپکو آغاز شد. هپکو روزهای ۱۲ و ۱۳ تیر وارد اعتصاب شد. کارگران مبارز هپکو بار دیگر از محل کارخانه تا ساختمان استانداری و میدان مرکزی شهر اراک دست به راه‌پیمایی زدند. مقامات دولتی استان مرکزی و مدیریت شرکت با این هدف و خیال خام که به اعتراض کارگران پایان دهند، سراسیمه در ۱۵ تیر تصمیم گرفت کارگران را به مدت دو هفته به مرخصی اجباری بفرستد. سراسیمگی به حدی بود که این موضوع در ساعات پایانی شب و از طریق شبکه‌های اجتماعی به کارگران اطلاع داده شد به نحوی که حتا شماری از کارگران بی‌خبر از این تصمیم، در محل توقف همیشگی سرویس حمل‌ونقل کارخانه‌ حاضر می‌شوند و چون از سرویس کارخانه خبری نمی‌شود، با هزینۀ شخصی راهی کارخانه و با درهای بسته روبرو می‌شوند.

با این ترفند و تاکتیک اما نمی‌شد کارگران آگاه و مبارز هپکو را از مبارزه برای دستمزدهایی که دست کم چهار ماه به تعویق افتاده بود بازداشت. کارگران هپکو نه فقط دست از مبارزه نشستند بلکه این بار همراه رفقای خود در آذراب دست به اعتصاب و تجمع و راه‌پیمایی زدند. کارگران آذراب که روز دوشنبه ۲۷ شهریور، همزمان با برگزاری مجمع عمومی شرکت آذراب برای تعیین هیئت‌مدیرۀ جدید، با خواست پرداخت دستمزدهای معوقه دست به اعتصاب و تجمع زده بودند، روز ۲۸ شهریور نیز راهی خیابان‌های اراک شدند و جاده اراک – تهران را مسدود کردند. کارگران هپکو نیز در اتحاد و همبستگی با آذراب دست به اعتصاب زدند و با تجمع در زیر پل بختیاری و بستن مسیر راه‌آهن، بار دیگر به طرح مطالبات خود پرداختند. رژیم ضدکارگری حاکم که از اتحاد کارگران به وحشت افتاده بود، از ترس گسترش اعتصاب و اعتراض به دیگر صنایع و کارخانه‌های اراک، لشگری از نیروهای انتظامی و گارد ویژه ضدشورش مجهز به پیشرفته‌ترین سلاح‌ها را به مقابله با کارگرانی فرستاد که تنها مزد نپرداخته خویش را طلب کرده بودند. مزدوران سرکوب‌گر با خشونت و وحشیگری به ضرب و شتم کارگران پرداختند. صبح روز ۲۹ شهریور، به‌رغم آن‌که دو کارخانه آذراب و هپکو به محاصره نیروهای سرکوب تا به دندان مسلح درآمده بود، اعتصاب و اعتراض کارگران ادامه یافت و پاسداران منافع طبقه حاکم با توسل به قهر و خشونت بیشتر و پرتاب گاز اشک‌آور، وحشیانه به جان کارگران افتادند و با ضربات باتوم و مشت و لگد، کارگران آذراب را به سمت کارخانه عقب راندند. شمار زیادی از کارگران زخمی شدند، صورت کارگر جوانی غرق در خون شد. چهار کارگر بازداشت شدند که بعدا آزاد شدند. به‌رغم عقب‌نشینی کارگران به درون کارخانه، اما نیروهای ضدشورش و مزدوران جیره‌خوار رژیم، ضرب و شتم و شلیک گاز اشک‌آور را تا درون کارخانه ادامه دادند.

درگیری موقتا پایان یافت. ظواهر امر چنین نشان می‌داد که طبقه سرمایه‌دار و دولت این طبقه در این مصاف ودرگیری پیروز شده است. کارگران را عقب رانده است. تجمع کارگران را پراکنده ساخته است. شمار زیادی را مصدوم و مجروح ساخته است و با وعدۀ رسیدگی به خواست کارگران، اوضاع را آرام ساخته است!

اوضاع اما به طور واقعی چنین نبود و چنین نیست. این فقط ظاهر قضیه بود که کام طبقه سرمایه‌دار و رژیم سیاسی پاسدار منافع آن را موقتا شیرین می‌ساخت. در اساس اما کارگران آذراب و هپکو پیروز میدان این نبرد بودند و دشمان خود را عقب راندند. سخنان کارگر شجاع و مبارز هپکو در تجمع روز اول مهر ماه مقابل استانداری چه در بیان رنج‌ها و نابرابری‌ها و گرسنگی و فقر و فلاکتی که صاحبان سرمایه بر کارگران و خانواده‌های کارگری تحمیل کرده‌اند، چه در بیان این واقعیت طبقاتی که دست پلیس و استاندار در دست سرمایه‌داران و دزدهاست و تمام دستگاه بوروکراتیک نظامی موجود حافظ منافع آن‌هاست، چه در مخالفت با استفاده ابزاری از دین و “امام حسین” علیه کارگران و تحمیق مردم و صرف پول‌های هنگفت در لبنان و سوریه در حالی‌که کارگر در گرسنگی به سر می‌برد و نمی‌تواند مخارج و مایحتاج خانواده خود را تهیه کند تماما حاکی از آگاهی سیاسی کارگران هپکو و نمایندگان آن‌هاست. کارگر آگاه و شجاع هپکو، تنها یک روز بعد از سرکوب‌گری و اقدامات وحشیانه مزدوران سرمایه علیه کارگران در دو جمله کوتاه دولت دینی و تمام سیاست خارجی رژیم جمهوری اسلامی را زیر سوال برد. باتوم و گاز اشک‌آور و سرکوب قهری نتوانسته و نمی‌تواند این آگاهی رشد یابنده را زائل سازد! درعین‌حال کارگران هپکو و آذراب تنها نماندند. جنبش کارگری به حمایت از مبارزات و خواست‌های کارگران این دو واحد صنعتی برخاست و اقدامات سرکوب‌گرانه و خشونت‌آمیز نیروی گارد ویژه علیه کارگران را به شدت محکوم کرد. علاوه بر سازمان‌ها و احزاب سیاسی کمونیست و چپ، تمام تشکل‌های کارگری و فعالان کارگری معلمان، نویسندگان، گروه‌هایی از دانشجویان و سایر فعالان حقوق اجتماعی، این عمل جنایتکارانه را محکوم کردند.

سندیکای کارگران شرکت‌واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، با صدور اطلاعیه‌ای در ۳۱ شهریور، برخورد خشونت‌آمیز با کارگران آذراب و هپکو را به شدت محکوم کرد و از تمام تشکل‌های مستقل کارگری و نهادهای مدنی و دانشجویی و معلمان خواست که این‌گونه اعمال را محکوم کنند و جامعه را به اتحاد علیه زورگویان دعوت نمود. سندیکای کارگران شرکت‌واحد از حق اعتراض و تجمع دفاع کرد و خواستار رسیدگی به وضعیت کارگران و محاکمه کارفرمایان این دو کارخانه شد. سندیکای کارگران نی‌شکر هفت‌تپه نیز با صدور اطلاعیه ای در همین تاریخ، سرکوب کارگران هپکو و آذراب را قویا محکوم کرد و “حافظان نظام سرمایه‌داری” را، به فوران خشم طبقه کارگر که هیچ‌کس را یارای مقاومت در برابر آن نخواهد بود، هشدار داد. سندیکای کارگران هفت‌تپه ضمن حمایت از مطالبات کارگران، بر منافع واحد طبقاتی کارگران تاکید نموده و همه کارگران را به اتحاد و همبستگی و مبارزه برای نان و آزادی و یک زندگی شایسته فرا خواند.

افزون بر این، اعتصاب، تجمع و راه‌پیمایی متحدانه آذراب و هپکو با واکنش‌های دیگری در درون کارخانه‌ها که مؤیّد تعمیق و تقویت اتحاد و همبستگی کارگران است همراه بود. کارگران کارخانه “ایرالکو” واقع درکیلومتر ۵ جاده اراک – تهران نیز ضمن محکوم کردن ضرب و شتم کارگران آذراب و هپکو، همبستگی خود را با آن‌ها اعلام نموده و خواستار برخورد قاطع با مسببین این اقدامات خشونت‌آمیز شدند. صدها کیلومتر آن طرف‌تر، کارگران شرکت آلومینیم‌سازی ایران در هرمزگان نیز ضمن حمایت از کارگران آذراب و هپکو، همدردی و همبستگی خود را با این کارگران اعلام نمودند ، اقدامات سرکوب‌گرانه علیه آن‌ها را محکوم ساختند و خواستار برخورد قاطع با مسببین ضرب و شتم کارگران شدند. کارزار حمایت از کارگران و محکومیت ضرب و شتم آنان چنان گسترده و فراگیر شد، که سرکوب‌گران را به غلط کردن واداشت. حتا تشکل‌های وابسته به حکومت از نوع شوراهای اسلامی کار و برخی نمایندگان مجلس نیز سرکوب قهرآمیز کارگران راتقبیح کرده، آن را “ناشایست” خواندند و خواهان “دلجویی” از کارگران شدند.

به سرعت ،این بحث و قضاوت که اگر دستمزد کارگران به موقع پرداخت می‌شد، این حوادث رخ نمی‌داد، فضای جامعه را پر کرد. در این فضا نه فقط حق به کارگران داده شد، بلکه همه جا عمل‌ کارفرما و دولت در تعویق پرداخت دستمزدها و سرکوب کارگران محکوم شد! چنین بود که برخی مقامات دولتی استان مرکزی، از “تعلل” صاحبان این دو واحد صنعتی و “عدم پایبندی به تعهدات قانونی” سخن گفتند. به‌رغم سرکوب و اعمال قهر و زور علیه کارگران آذراب و هپکو وپیروزی ظاهری طبقه حاکم ، اما فضای سیاسی جامعه سرشار از حمایت از کارگران شد تا آن جا که فرماندهی انتظامی استان مرکزی مجبور شد در شبکه تلویزیونی استان حاضر شود و بابت برخورد صورت گرفته از کارگران عذرخواهی کند. بنابراین پیروز این ماجرا، نه دولت که کارگران بودند. دولت به سرعت تن به عقب‌نشینی داد.

در جلسات پی‌درپی بالاترین مقامات دولتی دخیل در موضوع مانند وزرای صنعت و معدن، کار، اقتصاد و روسای بانک مرکزی، سازمان خصوصی‌سازی، مدیرعامل سازمان تامین اجتماعی و بالاترین مسئولان دولتی استان، وضعیت کارگران و دو کارخانه هپکو و آذراب مورد بررسی قرار گرفت. بلافاصله بخشی از طلب کارگران به حساب آن‌ها واریز شد. از پی آن خبر بازداشت مدیرعامل آذراب منتشر شد. از سازمان خصوصی‌سازی خواسته شد بر عملکرد صاحبان این دو کارخانه و پرداخت دستمزدهای عقب‌افتاده نظارت کند. استاندار مرکزی به کارگران وعده داد، دولت و استانداری مرکزی تا رفع مشکلات واحدهای تولیدی و تنگناهای کارگری صنایع استان در کنار کارگران خواهد بود!

و سرانجام دولت تسهیلاتی برای ادامه‌کاری این دو واحد صنعتی در نظر گرفت. سخنان وزیرکار به‌رغم آن‌که تلویحا کارگران را تهدید کرد که نباید “ثبات” و “امنیت” موجود را بهم بریزند، اما به آشکارترین شکلی عقب‌نشینی دولت را به تصویر کشید. او گفت “ما به عنوان دولت وظیفه داریم مشکلات کارگران را رفع کنیم…. و نمی‌توانیم به صرف خصوصی بودن شرکت، کارگران را به حال خود رها کنیم چرا که خصوصی‌سازی آن‌ها نیز توسط دولت انجام شده است”

این سخنان علی‌ ربیعی وزیرکار روحانی که بیان روشنی از عقب‌نشینی دولت است، بسیار مهم است. سخنان ربیعی اعتراف به این واقعیت است که مسئول مستقیم و بی‌واسطه خصوصی‌سازی‌ها و وضعیت وخیمی که برای کارگران ایجاد شده، دولت است. خصوصی‌سازی فقط در آذراب و هپکو نیست و مشکلات و تنگناهای کارگری فقط به این دو واحد خلاصه نمی‌شود. کجاست که خصوصی‌سازی نشده باشد؟ کجاست که پرداخت دستمزد کارگر به تاخیر نیافتد؟ کجاست که ظلم و استثمار و زورگویی و فشار به نهایت خود نرسیده باشد؟ به معادن نگاه کنید، به صنایع فولاد نگاه کنید، به برق و مخابرات نگاه کنید، به پتروشیمی‌ها نگاه کنید، به کشت و صنعت‌ها نگاه کنید، همه جا همین بساط استثمار خشن و حداکثری، زورگویی سرمایه و احجاف در حق کارگران پهن است. همه‌جا کارگران به اسارت در آمده و به قعر فقر و گرسنگی و فلاکت‌ افکنده شده‌اند. در تمام این رشته‌ها و هرجا که دولت آن‌ را به بخش خصوصی واگذار نموده، اوضاع وخیم‌تر شده و کارگران این بخش‌ها به نسبت بیشتری با مشکل اخراج، عدم پرداخت دستمزد ومزایا، دستمزدهای پایین،معوقات بیمه ای و تشدید فشار کار و غیره و غیره روبرو شده‌اند. در قبال تمام این مسائل، علاوه بر صاحبان فعلی این بخش‌های واگذار شده، دولت نیز باید پاسخگوی باشد. در قبال وضعیت وخیم و فشارهای شدیدی که پس از واگذاری کشت و صنعت هفت‌تپه به بخش خصوصی برای کارگران این شرکت بوجود آمده دولت باید پاسخگو باشد، به کارگران معدن سنگ‌آهن بافق و چادرملو و معادن زغال‌سنگ کرمان، سمنان و گلستان، علاوه بر صاحبان فعلی آن‌ها، دولت باید پاسخگو باشد! کارگران می‌توانند به دولتی که درحال عقب‌نشینی‌ست، ضربات بعدی را وارد کنند و آن را وادار سازند یا خود اداره امور این بخش‌ها را بر عهده بگیرد یا سرمایه‌داران بخش خصوصی را قانوناً موظف سازد لااقل دستمزد و مزایای کارگران را کامل و بموقع پرداخت کنند، سهم  بیمه  کارگران را به موقع به حساب سازمان تأمین اجتماعی واریز کنند و در صورت سرپیچی از آن، بازداشت و محاکمه و به جریمه‌های سنگین محکوم شوند. مساله کارگران آذراب و هپکو مساله اکثریت بسیار بزرگی از کارگران و مساله طبقه کارگرایران است. اگر که کارگران هپکو و آذراب در اراک دست به اعتصاب و اعتراض خیابانی می‌زنند، نه فقط کارگران تمام واحدهای صنعتی اراک مانند ماشین‌سازی، آزمون صنعت، نورد آلومینیم، کمباین‌سازی، آلوم‌رول، واگن‌پارس، ایران‌پتک و دیگر کارخانه‌ها و موسسات تولیدی و خدماتی باید به یاری کارگران این دو واحد برخیزند و مانند کارگران آلومینیم در هرمزگان و کارگران ایرالکو (اراک)، اتحاد و همبستگی خود را با کارگران هپکو و آذراب اعلام کنند، بلکه وظیفه سایر کارگران است که به یاری هم بشتابند و با اتحاد و همبستگی خود به مقابله با طبقه سرمایه‌دار و دولت این طبقه برخیزند.

جمع‌بندی

اعتصابات و اعتراضات خیابانی و متحدانه کارگران هپکو و آذراب، حمایت‌های وسیع و نسبتا گسترده‌ای که از این کارگران بعمل آمد و نتایجی که این اعتصابات و تظاهرات برای کارگران به‌بار آورد، همگی حاکی از رشد بیش‌از پیش روحیه اعتراضی کارگران، تقویت اتحاد و همبستگی در میان کارگران و گسترش اعتصابات فراکارخانه‌ای‌ست. حمایت و پشتبانی تشکل‌های کارگری و فعالان کارگری بویژه دو سندیکای کارگران شرکت‌واحد و کارگران هفت‌تپه، حمایت و پشتیبانی و همبستگی کارگران کارخانه الومینیم ایرالکو (اراک) و کارخانه آلومینیم (هرمزگان) بار دیگرنشان داد که مبارزه کارگران با سرمایه داران از حد مبارزه دریک کارخانه منفرد فراتر رفته است. این مبارزات به نحو روشنی جهت‌گیری جنبش کارگری به سمت مبارزات رشته‌ای و ضرورت ایجاد تشکل‌های فراکارخانه‌ای و رشته‌ای را نشان داد و درعین حال براین واقعیت صحه گذاشت که درگیری های میان کارگران وسرمایه داران  درکارخانه های منفرد ، بیش ازپیش خصلت درگیری های بین دو طبقه را به خود می گیرد. اتحاد و همبستگی کارگران هپکو و آذراب، همبستگی کارگران آلومینیم  المهدی (هرمزگان) و ایرالکو (اراک) با هپکو و آذراب، رویداد در نوع خود بسیار مهمی‌ست که  تکرار و تعدد آن، کمک شایانی به پیشرفت جنبش کارگری خواهد کرد. ایرالکو و المهدی، سمبل‌هایی از  اتحاد و همبستگی کارگری هستند و در جریان اعتصابات اخیر و مشترک هپکو و آذراب کارگران این دو واحد، یکی در اراک و یکی در هرمزگان، هر دو آذرابی و هپکویی شدند. این‌ها نمونه‌های کوچک، اما نشان‌دهنده پیشروی جنبش کارگری است. جنبش طبقاتی کارگران در حال پیشروی است و آرام آرام در مسیر بالندگی خود حرکت می‌کند. این پیشروی‌های جنبش کارگری در این مقطع خاص با عقب‌نشینی دولت در زمینه خصوصی‌سازی همراه شده است. این عقب‌نشینی از این جهت نیست که دولت در سیاست‌های خود به فرض تجدید نظر کرده باشد، بلکه از این واقعیت سرچشمه می‌گیرد که بحران‌های متعدد نظم حاکم، جمهوری اسلامی را در موقعیت بسیار وخیم و شکننده ای قرار داده و از جنبش طبقه کارگر به شدت هراسناک ساخته است. رویدادهای اخیر نه فقط یکبار دیگر شجاعت و نترسی کارگران، بلکه وحشت دستگاه حکومتی از خیزش‌ها و برآمدهای توده‌ای و گسترش اعتصابات کارگری را نشان داد. ترس در میان کارگران تقریبا مفهوم خود را از دست داده و کارد به استخوان رسیده است. کارگر چیزی برای از دست دادن ندارد. محافظه‌کاری بخاطر ترس از اخراج و بیکاری پیوسته در حال کاهش و فرو ریختن است. سخنان نماینده‌ مبارزکارگران هپکو تنها یک نمونه و بیان‌گر جسارت و نترسی و درعین حال نفرت عمیق طبقه کارگر از رژیم سرمایه‌داری حاکم است که روزگار کارگران را سیاه کرده  است.

افزون بر این، همدردی و حمایت سایر اقشار زحمتکش از کارگران پیوسته در حال افزایش است. خشم و نارضایتی در میان این اقشار بیش‌ازپیش افزایش یافته و متراکم تر شده است. نطفه‌های اتحاد و همکاری میان کارگران و زحمتکشان در حال شکل‌گیری‌ست. این‌ها همه روندهای مثبتی‌ست که امروز در جامعه جاری است. روندهایی که در ادامه خود و با اعتلاء مبارزات، توازن قوا را به سود انقلاب و طبقه کارگر بکلی برهم خواهد زد. این جهت‌گیری‌ها و تحولات ادامه خواهد یافت تا طبقه کارگر با کسب آمادگی بهتر و بیشتر و متشکل‌تر، در یک پیکار طبقاتی، تمام نظم موجود را به زیر کشد، قدرت سیاسی را به چنگ آورد و دولت شورایی کارگران را مستقر سازد.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۵۰ در فرمت پی دی اف

رضا شهابی کارگر زندانی پس از ۵۰ روز اعتصاب غذا، به صورت مشروط به اعتصاب غذای خود پایان داد.

پیش از پایان اعتصاب غذای رضا شهابی گروهی از کنشگران اجتماعی و فعالین کارگری با توجه به وضعیت جسمی وخیم رضا شهابی خواستار پایان اعتصاب غذای وی شده بودند. در بخشی از پیام آن‌ها آمده است: “پیداست که برای هر حکومت سرمایه‌دارای (از جمله ایران) جان کارگران به طور کلی و کارگران مبارزِ علیه این سیستم به‌طور خاص و ویژه، بی‌ارزش است. آنان می‌اندیشند که عقب نشستن در برابر خواست‌ها و مطالبات حقه‌ی کارگران مساوی با توقف چرخه‌های سود و اختلاس‌های علنی و پایان حقوق‌‏های نجومی‏‏شان است.

رضا شهابی، سندیکای شرکت واحد، کارگران نیشکر هفت‏‌تپه، کارگران هپکو‏ و آذرآب اراک، کارگران معدن یورت، کانون صنفی معلمان ایران، همه و همه پیام‏شان را در خصوص بپاخواستنی جمعی برای پایان دادن به سرکوب، استثمار و پایان بخشیدن به سیاست‏‌های اقتصادی – قضایی نئولیبرالیستی (از خصوصی‌‏سازی‌ها و حقوق‏‌های معوقه تا باتوم‌زدن‏‌ها و زندان کردن‌‏ها) به دفعات و با رساترین و جان‌برکف‌‏ترین اقدامات به گوش ما رساندند، اینک بر عهده‏‌ی ماست تا این دعوت به مبارزه و مقاومت را جدی بگیریم و از جانِ شریف‌‏ترین انسان‌‏های این سرزمین که برای ما جنگیده‌اند (برای‏مان ساختند، به‌ما آموختند، صدمه دیدند، فقیر ماندند، کشته‏ شدند) دفاع کنیم.

صراحتاً اعلام می‌داریم، رهایی بی قید و شرط رضا شهابی، خواسته‌ی فوری و مؤکد ماست و پر واضح است، ما برای همه‌گیر کردن مسیر و صدای این مقاومت، از پای نخواهیم نشست.”

سندیکای شرکت واحد نیز با صدور اطلاعیه‌ای به تاریخ ۴ مهر خواستار پایان اعتصاب غذای رضا شهابی شده بود. در بخشی از اطلاعیه سندیکا آمده بود: “سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی ضمن درخواست آزادی فوری و بدون قید و شرط و تایید و اجرای همه خواست‌های به‌حق ایشان و محکوم کردن رفتارهای غیرانسانی و پایمال کردن حقوق این راننده زحمتکش و ستم دیده و کوشنده و مدافع حقوق کارگری که به ناچار برای رساندن فریاد دادخواهی و حق طلبی‌اش به گوش همگان به ویژه مسئولان مربوط، جان و زندگی خویش و خانواده‌اش را به خطر انداخته و اکنون حیات و سلامتی‌اش به مرزهای بسیار خطرناکی رسیده است؛ مصرانه می‌خواهد هر چه زودتر به اعتصاب غذای خود پایان دهد و همسر و فرزندان و خانواده و همکاران و دوستداران خود را از دلهره و نگرانی شدید بیرون آورد.

با آرزوی تندرستی و بهبودی جسمانی رضا شهابی و پایان رنج و سختی و پایمال شدن حقوق همه کارگران و زحمتکشان در ایران و سراسر جهان و با پاسداشت و سپاس از همه آنانی که در دفاع از رضا شهابی جانانه کوشیده‌اند!

هم‌چنین در اطلاعیه‌ی سندیکا در رابطه با اعلام پایان اعتصاب غذای رضا شهابی آمده است: “رضا شهابی راننده زحمتکش شرکت واحد که برای رساندن فریاد دادخواهی اش به گوش همگان و مسئولین مربوطه در مورد عدم رعایت بدیهی‌ترین حقوق انسانی‌اش از سوی دادستانی تهران و نیروهای امنیتی به ناچار اعتصاب غذا کرده بود، با توجه به این‌که مقام ارشد امنیتی به ایشان در حضور خانواده قول داده است در اسرع وقت به خواسته‌اش رسیدگی می‌شود، همچنین جهت پایان دادن به دل نگرانی‌های خانواده، همکاران، خواست سندیکای شرکت واحد و دیگر سندیکاها و تشکلات کارگری داخلی و بین المللی، فعالین کارگری، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان و دوستدارانش در سراسر جهان در ساعت ۲۱ پنجم مهر ۱۳۹۶ اعلام کرد اعتصاب غذایش را بطور مشروط متوقف می کند”.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۵۰ در فرمت پی دی اف

رضا شهابی کارگر مبارز و عضو هیئت‌مدیره سندیکای کارگران شرکت‌واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، که بیش از ۴۰ روز است در اعتصاب غذا بسر می‌برد، همچنان در معرض فشار و کینه‌جویی ارتجاع و سرمایه است. جمهوری اسلامی با بن‌بست و بحران‌های متعددی روبروست. دزدی و فساد تمام دستگاه حکومتی را فرا گرفته است. شکاف عمیق فقر و ثروت در جامعه، به نهایت خود رسیده است. نفرت و نارضایتی از نظم حاکم و گرایش به سرنگونی آن، در صفوف کارگران و زحمتکشان افزایش یافته است. از این مهم‌تر، اعتراضات و اعتصابات کارگری پیوسته در حال گسترش است. کارگران در شهرهای مختلف کشور، هر روز دست به اعتصاب و تجمع می‌زنند، وارد خیابان‌ها می‌شوند و با شعارها و پرچم‌های مستقل، به طرح مطالبات خود می‌پردازند. در این اعتراضات، شعارهای سیاسی، خواست‌های سیاسی پیوسته پررنگ‌تر شده و خصلت سیاسی مبارزات طبقه کارگر برجسته‌تر شده است. جنبش طبقاتی کارگران، آرام و استوار، مراحل پیشروی خود را طی می‌کند و به آهستگی در حال اعتلاست. رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی که هیچ راهی برای حل بحران‌های موجود، پاسخگویی به مطالبات و بهبود شرایط زندگی کارگران و زحمتکشان ندارد، به قهر و زور و سرکوب بیشتری روی آورده است.

نحوۀ برخورد رژیم با رضا شهابی عضو هیئت‌مدیره سندیکای کارگران شرکت‌واحد، تنها یک نمونه و شاهد غیرقابل انکاری‌ست بر همین واقعیت.

رضا شهابی بخاطر فعالیت‌های سندیکایی و تلاش برای آگاهی و تشکل‌یابی کارگران، در ۲۲ خرداد ۸۹ در حین رانندگی اتوبوس و جابجایی مسافران بازداشت شد. او ۱۹ ماه در انفرادی ۲۰۹ اوین بود و به ۵ سال زندان، پرداخت ۷ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان جریمه نقدی و ۵ سال محرومیت از فعالیت‌های سندیکایی محکوم شد. شهابی مشغول گذراندن دوران محکومیت پنج ساله بود که با پرونده‌سازی دستگاه امنیتی مجددا به دادگاه فراخوانده شد و یک سال دیگر بر دوره محکومیت او افزوده شد. رضا شهابی به دلیل برخوردهای خشن و وحشیانه ماموران امنیتی، هم‌چنین در جریان بازجویی‌ها و شکنجه‌ها در زندان، از ناحیه کمر و گردن به شدت آسیب دید و طی دو مرحله تحت عمل‌جراحی در بیرون از زندان قرار گرفت. بدلیل بیماری و عدم تحمل حبس، مرخصی پزشکی رضا از سوی پزشکی قانونی مورد تایید قرار گفت. به‌رغم این موضوع، دادستانی، با سوءاستفاده از وثیقه‌ای که برای آمدن به مرخصی از رضا گرفته بود و به بهانه باقی ماندن سه ماه از محکومیت حبس، با تهدید به ضبط ملک وثیقه‌گذار، رضا شهابی را به اجبار دوباره به زندان برگرداندند. پس از ورود رضا شهابی به زندان در ۱۸ مرداد ۹۶، از طرف واحد اجرای احکام زندان به او ابلاغ شد که کلیه مرخصی‌های پزشکی او غیبت حساب می‌شود و زندان وی ۹۶۸ روز دیگر تا تاریخ ۱۸/ ۱۰/ ۹۷ ادامه خواهد یافت. این‌ درحالی‌ست که مرخصی پزشکی جزء ایام زندان محسوب می‌شود. رضا شهابی در اعتراض به این اقدام ضدکارگری مسئولین قضایی و امنیتی که حتا ناقض قوانین رژیم در این زمینه است، از همان لحظه ورود دست به اعتصاب غذا زد.

رضا شهابی را به سالن ۱۰ زندان گوهردشت که فاقد هرگونه امکانات اولیه زندگی‌ست، منتقل کردند. با وجود آن‌که جان این کارگر مبارز بطور جدی در خطر و در یک قدمی فلج شدن قرار گرفته است، اما هیچ‌گونه مراقبت پزشکی مانند اندازه‌گیری وزن و فشارخون صورت نمی‌گیرد و با هماهنگی مسولان امنیتی و قضایی و زندان، حتا زندانبان عدم دریافت غذا توسط رضا شهابی را ثبت و گزارش نمی‌کند. همه‌ی ما با برخوردهای وحشیانه و خصمانه رژیم سرمایه‌داری حاکم با طبقه کارگر و پیشروان آگاه و کمونیست آن آشنا هستیم. داغ سر به نیست شدن شاهرخ زمانی در زندان، هنوز بردل کارگران و جنبش طبقاتی کارگران زنده است. از این رو بایستی مجدانه تلاش کرد رضا شهابی، سایر اعضای سندیکا و همه فعالان سندیکایی و کارگری مبارز را از اتهامات واهی دستگاه حکومتی وا رهاند و از چنگ رژیم خون‌آشام نجات داد.

البته تلاش‌های بی‌وقفه و با ارزشی از طرف سندیکای کارگران شرکت‌واحد صورت گرفته است. چند و چون این تلاش‌ها نیز یکبار دیگر این واقعیت را به اثبات می‌رساند که به‌رغم بازداشت و زندان و سرکوب خشن کارگران آگاه و پیشرو و فعالان کارگری و سندیکایی، این سندیکا در میان کارگران شرکت‌واحد ریشه دوانده و توانسته است آگاهی و همبستگی را در میان کارگران ارتقاء دهد و بخش قابل توجهی از کارگران این شرکت را متشکل سازد.

سندیکای کارگران شرکت‌واحد، با موضع‌گیری‌ها و اطلاع‌رسانی منظم و روزانه از کانال تلگرامی و سایت سندیکا، حرکت اعتراضی خود برای آزادی رضا شهابی را آغاز کرد. اطلاعیه‌های پی‌درپی سندیکا و سازماندهی دید و بازدید با همسر شهابی، نه فقط تاثیرات مهمی در بردن موضوع بازداشت و اعتصاب غذای شهابی به میان کارگران شرکت‌واحد و جلب پشتیبانی آن‌ها داشت، بلکه به سرعت موضوع را از حد کارگران شرکت‌واحد فراتر برد. در نبردی که شیپور آن را دستگاه قضایی و امنیتی به صدا درآورده بود، صرف‌نظر از سازمان‌ها و احزاب سیاسی کمونیست و چپ و تشکل‌ها و فعالان کارگری، گروه‌هایی از معلمان، دانشجویان، پرستاران و دیگر فعالان حقوق اجتماعی و بسیاری از کارگران نیز گاه خیلی علنی و آشکار جانب رضا شهابی و سندیکای شرکت‌واحد را گرفتند.

در هجدمین روز اعتصاب غذای شهابی، سندیکای کارگران شرکت‌واحد، بیانیه‌ای را برای امضاء خطاب به کارگران، معلمان، پرستاران، دانشچویان و فعالین مدنی انتشار داد و همگان را به حمایت از سندیکا برای نجات جان شهابی دعوت کرد و بدنبال آن تجمع اعتراضی در مقابل مجلس را سازمان داد. صبح روز ۱۴‌ شهریور، گروهی از کارگران شرکت‌واحد همراه با گروه‌هایی از معلمان، دانشجویان و فعالان کارگری در اعتراض به بازگرداندن شهابی به زندان و برای آزادی فوری وی، در برابر مجلس دست به تجمع زدند. این تجمع با دخالت نیروهای مسلح مستقر در محل به خشونت کشیده شد. اعتراض‌کنندگان در ادامه تجمع پرشور خود که حمایت شماری از مردم را نیز همراه داشت، در خیابان مقابل مجلس دست به راه‌پیمایی زدند. اعتراض‌کنندگان با شعارهایی چون “آزادی شهابی خواسته فوری ما”، “کارگر زندانی آزاد باید گردد”، “دانشجو کارگر اتحاد اتحاد”، “کارگر، دانشجو، معلم، اتحاد اتحاد” تظاهرات خود را تا داخل مترو ادامه دادند. نکته قابل توجه اینکه در پایان این حرکت اعتراضی، بر اهمیت و ادامه همکاری و اتحادی که در جریان این عمل مبارزاتی شکل گرفته بود، تاکید شد.

به‌رغم این اعتراضات و خواست کارگران شرکت‌واحد و سندیکای آن‌ها و دیگر کارگران و گروه‌ها و فعالان حقوق اجتماعی، اما رژیم ضدکارگری جمهوری اسلامی، بی‌توجه به جان و زندگی کارگر مبارزی که جز پیکار در راه حقوق، آگاهی و تشکل‌ کارگران جرم دیگری نداشته است، این خواست را بی‌پاسخ گذاشت. بی‌اعتنایی رژیم سفاک جمهوری اسلامی حاکی از آن بود که سندیکا، این نبرد را بایستی با اقدامات دیگر و در اشکال اعتراضی موثرتری ادامه دهد. سندیکا عموم کارگران و رانندگان شرکت را مورد خطاب قرار داد، از مخاطراتی که جان رضا شهابی را تهدید می‌کند، از فعالیت‌ها و تلاش‌های رضا شهابی و سندیکا سخن گفت و همه را به تلاش برای آزادی رضا شهابی فرا خواند. ۱۷ شهریور درسی و یکمین روز اعتصاب غذایی شهابی، سندیکا با انتشار اطلاعیه‌ای در کانال تلگرامی خود، برای همراهی با رضا شهابی در مورد اقدام بعدی سندیکا از کارگران نظرخواهی کرد و چند روز بعد این نظر را به مرحله اجرا گذاشت. به فراخوان سندیکا روز ۲۲ شهریور، رانندگان خطوط BRT از ساعات اولیه صبح به نشانه اعتراض به زندانی کردن شهابی، چراغ‌های اتوبوس‌هایشان را روشن کردند و سرعت اتوبوس‌ها را به ۲۰ کیلومتر در ساعت کاهش دادند و بدین ترتیب همبستگی خود را با رضا شهابی اعلام کردند. به‌رغم آنکه عوامل امنیتی و حراستی‌های شرکت‌واحد از یک روز قبل خود را برای مقابله آماده ویکی از کارگرانی را که اعلامیه اعتراضی سندیکا را در بین رانندگان پخش می‌کرد، دستگیر و به پلیس امنیت تحویل داده بودند ، به‌رغم آنکه عمال امنیتی و حراستی به نحو چشمگیری در خطوط BRT حضور یافته و حتا تعدادی از رانندگان معترض را نیز از خطوط بیرون کردند و به‌رغم آنکه به شماری از اعضای فعال سندیکا که شناخته شده‌تر بودند، اجازه تردد در خطوط را ندادند، اما هیچ یک از این اقدامات نتوانست تاثیری برآکسیون اعتراضی کارگران بگذارد. اگرچه در اثر فشارهای مدیریت شرکت و خارج کردن رانندگان پیشرو از خطوط، برای مدت کوتاهی تعداد چراغ‌های روشن کم‌تر شد، اما با ورود رانندگان عصرکار، تعداد بیشتری از رانندگان به این اعتراض پیوستند. بدین ترتیب اکثریت بسیار بزرگی از رانندگان BRT به خواست و فراخوان سندیکا پاسخ مثبت دادند و برای آزادی رضا شهابی که رژیم ضدکارگری جمهوری اسلامی او را به زندان افکنده است، وارد عرصه مبارزۀ رودررو با رژیم شدند.

روز (یکشنبه ۲۶ شهریور) در چهلمین روز اعتصاب غذای رضا شهابی عضو هیئت‌مدیره سندیکای کارگران شرکت‌واحد، او همچنان اسیر و زندانی‌ست. جان این کارگر رزمنده در معرض خطر جدی است و باید برای نجات جان او و آزادی‌اش از زندان، بیشتر از این تلاش کرد. چه بسا سندیکای کارگران شرکت‌واحد نیز بایستی این آمادگی را در بدنه خود ایجاد کند که در این نبرد طبقاتی از برنده‌ترین سلاح طبقه کارگر، اعتصاب استفاده کند.

اما صرف‌نظر از نتایجی که حرکت اعتراضی اخیر سندیکا تاکنون درپی داشته است، این اقدام متحدانه و جسورانه و شرکت نسبتا گسترده رانندگان شرکت‌واحد در آن را نه فقط بایستی در شمار سلسله پیروزی‌ها و پیشروی‌های این سندیکا بحساب آورد، بلکه بایستی جایگاهی بسیار مهم‌تر و ویژه‌ای به آن اختصاص داد. چرا که سندیکای کارگران شرکت‌واحد، با این اقدام و ابتکارعمل خود، مبارزات کارگران را وارد فاز جدیدی ساخت. البته پرونده سندیکای کارگران شرکت‌واحد، سرشار از سازماندهی تجمع و اعتراض است و هر ساله چندین اقدام اعتراضی از جمله در شکل تجمع، راه‌پیمایی و حرکت اتوبوس‌ها با چراغ روشن و سرعت کم، را سازمان داده است. اما اکثر قریب به اتفاق این اعتراضات در ارتباط با خواست‌های صنفی و روزمره کارگران بوده‌اند. سندیکای شرکت‌واحد و کارگران این شرکت اما در اعتراض اخیر خود با یک خواست سیاسی، مستقیم و بی‌واسطه وارد عرصه نبرد سیاسی شدند. این بسیار حائز اهمیت است که کارگران شرکت‌واحد در ارتباط با آزادی رضا شهابی که زندانی سیاسی رژیم است، وسط صحنه آمدند. آزادی رضا شهابی که رژیم حاکم او را به زندان افکنده است، یک خواست سیاسی و چنگ در چنگ شدن با نظامی‌ست که این عضو سندیکا را به حبس محکوم کرده است. اعتراض به بازداشت و زندانی شدن رضا شهابی، سازماندهی و شرکت در این حرکت اعتراضی یک عمل سیاسی است و کارگران شرکت‌واحد در واقع حول این عمل سیاسی است که همبستگی خودشان را نشان دادند و با این اقدام خود، مبارزه کارگری را یک پله و یک فاز بالاتر بردند. لازم به گفتن نیست که کیفیت این خواست واین سطح از مبارزه، با اینکه کارگران در ارتباط با یک خواست صنفی مثلا خواست مسکن دست به اعتراض بزنند متفاوت است. ناگفته نماند که سندیکای کارگران شرکت‌واحد در بحبوحۀ کارزار مبارزاتی خود برای آزادی رضا شهابی، از خواست‌های صنفی کارگران نیز غافل نبود.سندیکا درهمین دوره، تجمعاتی را نیز با خواست مسکن برگزار نمود و از تلاش برای خنثاسازی کوشش‌های مذبوحانه حراست و مدیریت برای ایجاد شورای اسلامی در سامانه‌های او ۶ نیز غافل نبود و اعتراضاتی را نیز در این زمینه سازمان داد. نکته دیگری که نباید آن را ناگفته گذاشت، سندیکای شرکت‌واحد، راه را بر کسانی که قصد داشتند به بهانه دیدار و همدردی با همسر شهابی، به نفع خود بهره‌برداری تبلیغاتی و سیاسی کنند بموقع مسدود ساخت.

درهرحال حرکت اعتراضی سندیکای کارگران شرکت‌واحد و مشارکت و همبستگی کارگران در یک عمل سیاسی مشخص، نشانه دیگری بر پیشرفت جنبش کارگری است. نمونه بارز دیگر آن را در هفت‌تپه دیدیم. وقتی که دستگاه امنیتی تعداد زیادی از کارگران را دستگیر و روانه زندان کرد، کارگران نی‌شکر هفت‌تپه در همبستگی و دفاع از بازداشت‌شدگان و برای آزادی آن‌ها یکپارچه دست به اعتصاب زدند و تا آزادی آخرین نفر آن‌ها به اعتصاب ادامه دادند. این اقدام‌های اعتراضی یکبار دیگر نشان می دهد که خصلت سیاسی مبارزات کارگری پیوسته برجسته‌تر شده و جنبش طبقاتی کارگران گام‌های جدیدی به جلو برداشته است. بدیهی‌ست که کارگران سایر شرکت‌ها و کارخانه‌ها نیز از این اقدامات اعتراضی بیاموزند و به دفاع از رفقا و رهبران خویش برخیزند.

این واقعیت بر کسی پوشیده نیست که فعالیت‌های دو سه ساله اخیر سندیکای کارگران شرکت‌واحد، از جنبه‌های مختلفی قرین موفقیت بوده است. پیروزی‌های سندیکا قبل از هر چیز خود را در گسترش نفوذ و اعتبار آن در میان هزاران کارگر این شرکت نشان داده است. این فعالیت‌ها چه از نظر بالا بردن درجه آگاهی و تشکل‌یابی کارگران شرکت، چه از نظر به میدان کشاندن کارگران و سازماندهی عمل مبارزاتی قرین موفقیت بوده است. تاثیرات مثبتی را که فعالیت‌های سندیکای کارگران شرکت‌واحد (و هفت‌تپه) بر تقویت همبستگی کارگری و بر کل جنبش طبقاتی کارگران و پیشرفت آن گذاشته است قابل انکار نیست. علاوه بر اثرات مثبت آن در تقویت همبستگی کارگری در داخل کشور، در راستای تقویت همبستگی بین‌المللی کارگری نیز گام‌های بسیار مهمی برداشته است. گسترش فعالیت‌های سندیکا بویژه فعالیت‌های تبلیغی آن در عرصه بین‌المللی در راستای تقویت و تحکیم روابط خود با اتحادیه‌ها و سندیکاهای کارگری بزرگ جهانی و بردن مسائل و معضلات کارگران و تشکل‌های کارگری ایران به میان آن‌ها، همراه با افشاء سیاست‌های ضدکارگری رژیم، از دستاوردهای اخیر و پیروزی‌های این سندیکاست. این تلاش ها و پیوندها تا بدانجا تقویت شده و گسترش یافته است که در جریان همین حرکت اعتراضی سندیکا برای آزادی رضا شهابی، چندین سندیکا و اتحادیه بزرگ کارگری از سندیکای کارگران شرکت‌واحد و عضو هیئت‌مدیرۀ آن رضا شهابی حمایت کرده و خواستار آزادی فوری وی شده‌اند. اتحادیه کارگری “وردی” (اتحادیه خدمات همگانی آلمان) که عضو فدراسیون کارگران حمل‌ونقل اروپا (ITF) با بیش از ۳ میلیون و پانصدهزار کارگر متشکل در ۲۳۰ اتحادیه حمل‌ونقل در ۴۱‌ کشور است، رئیس عفو بین‌الملل فرانسه همراه با دبیرکل‌های ۵ سندیکای کارگری بزرگ فرانسه، سندیکایCFDT ، CGT ،FSU ،VNSA  و Solidarie، کنگره اتحادیه‌های کارگری بریتانیا (TUC) کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری نروژ (LO) که بیش از ۹۰۰ هزار کارگر را نمایندگی می‌کند، اتحادیه کارگران خدمات عمومی کانادا، اتحادیه جهانی اینداستریال که بیش از ۵۰ میلیون کارگر در بخش‌های انرژی و تولید در ۱۴۰ کشور را دربر می‌گیرد، کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) اتحادیه‌ سراسری کارگران ترانسپورت (سوئد) با ۶۱ هزار عضو، اتحادیه سراسری فلز سوئد (۳۱۳ هزار عضو)، اتحادیه کمونال سوئد (۵۰۰ هزار عضو)، اتحادیه سراسری کارگران سوئد (LO) با بیش از یک میلیون و چهارصد هزار عضو و برخی سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری دیگر، با ارسال نامه‌ها و پیام‌هایی ضمن ابراز همبستگی با سندیکای کارگران شرکت‌واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه و کارگران ایران، خواستار آزادی فوری رضا شهابی شدند. این حمایت‌ها و همبستگی بین‌المللی کارگری نیز به سهم خود موید پیروزی‌ها و پیشروی‌های سندیکای کارگران شرکت‌واحد و جنبش کارگری ایران است.

جمهوری اسلامی با تشدید سرکوب و خفقان و انتقام‌جویی از فعالان کارگری، عملا راه را برای پررنگ‌تر شدن خصلت سیاسی مبارزات کارگران گشوده است. این فقط رضا شهابی نیست که مورد مواخذه و در معرض انواع تهدید و فشار قرار گرفته و به زندان افکنده شده‌ است. دستگاه قضایی و امنیتی، فقط با رضا شهابی عضو سندیکای کارگران شرکت‌واحد نیست که از در بی‌رحمی و کینه‌ورزی وارد شده است. این سندیکای کارگران شرکت‌واحد اتوبوس‌رانی تهران و بالاتر از آن جنبش طبقاتی کارگران است که مورد کینۀ طبقه سرمایه دار و عوامل آن قرار گرفته است. دستگاه قضایی و امنیتی نه فقط از رضا شهابی و سندیکای کارگران شرکت‌واحد، بلکه از جنبش طبقاتی کارگران است که انتقام‌جویی می‌کند و بدین اعتبار دفاع از رضا شهابی، دفاع از تلاش و مبارزۀ کارگران پیشرو برای تشکل‌یابی، دفاع از سندیکای مبارز کارگران شرکت‌واحد و دفاع از جنبش مبارزاتی طبقه کارگر است.

متن کامل نشریه کار شماره ۷۴۹ در فرمت پی دی اف