سوئیس
علیاکبر صفایی فراهانی ۳۰ فرانک
سیامک اسدیان (اسکندر) ۴۰ فرانک
حمید اشرف ۳۰ فرانک
محمد کاسهچی ۵۰ فرانک
امیر نبوی ۵۰ فرانک
دانمارک
هوشنگ احمدی ۲۰۰ کرون
دکتر نریمیسا ۲۰۰ کرون
خروش (مه) ۲۰۰ کرون
سوئد
سوسیالیم و آزادی ۳۰۰ کرون
سوئیس
علیاکبر صفایی فراهانی ۳۰ فرانک
سیامک اسدیان (اسکندر) ۴۰ فرانک
حمید اشرف ۳۰ فرانک
محمد کاسهچی ۵۰ فرانک
امیر نبوی ۵۰ فرانک
دانمارک
هوشنگ احمدی ۲۰۰ کرون
دکتر نریمیسا ۲۰۰ کرون
خروش (مه) ۲۰۰ کرون
سوئد
سوسیالیم و آزادی ۳۰۰ کرون
صبح روز چهارشنبه ۱۱ اردیبهشت تجمع گسترده کارگران به مناسبت روز کارگر در مقابل مجلس شورای اسلامی مورد یورش وحشیانه نیروهای امنیتی و انتظامی رژیم قرار گرفت. در جریان یورش به این تجمع اعتراضی که به فراخوان تشکلهای مستقل کارگری برگزار شده بود و از حمایت دانشجویان و معلمان و بازنشستگان برخوردار بود، دهها نفر دستگیر شدند و مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. تجمع کارگران در حالی مورد یورش قرار گرفت که آنان مانند همطبقههای خود در سراسر جهان گرد هم آمده بودند تا در این روز خواستهها و مطالبات خود را فریاد بزنند. شرکتکنندگان در این گردهمآیی با سر دادن شعارهایی از جمله “کارگر، معلم، دانشجو، اتحاد، اتحاد”، “نان کار آزادی حق مسلم ماست”، “منطق سرمایه دار، بیکاری، استثمار” ، “درد ما درد شماست، مردم به ما ملحق شوید” و “گرانی، تورم، بلای جان مردم” علیه فقر و فلاکت و بیکاری اعتراض کردند.
در روز دوازده اردیبهشت، روز معلم، نیز در جریان تجمعهای اعتراضی معلمان که دهها شهر ایران را فرا گرفت و طی آن بر خواست آزادی معلمان دربند، افزایش حقوق پایه بالاتر از خط فقر، ایجاد بیمه کارآمد برای فرهنگیان، تحصیل رایگان، پایان دادن به خصوصیسازی مدارس، حق برپائی تشکل مستقل و… تأکید کردند، چندین تن از معلمان دستگیر و روانه بازداشتگاه شدند.
یورش نیروهای امنیتی و انتظامی به تجمع کارگران در روز اول ماه می و دستگیری دهها تن از کارگران و معلمان در دو روز متوالی بار دیگر نشان داد سرکوب و ارعاب اصلیترین گزینه رژیم جمهوری اسلامی در مقابله با جنبش اعتراضی کارگران و اقشار فرودست جامعه است. رژیمی که بنا به ماهیت سرمایهدارانه و تنگناهایی که با آن روبرو است قادر به پاسخگویی به مطالبات کارگران و اقشار فرودست جامعه نیست در تلاش است تا با حربه سرکوب و بگیر و ببند فعالین جنبشهای اجتماعی مانع اعتراضات سازمانیافته آنان شود. اما سرکوب و ارعاب و تهدید کارائی گذشته خود را از دست دادهاند. سرمایهداران و دولت حامی آنها کارد را به استخوان رساندهاند، راه عقبنشینی وجود ندارد، باید در جریان تداوم و گسترش مبارزات خود صفوفمان را فشردهتر و متحدتر کنیم، تشکلهای تودهای و طبقاتی خود را برپا داریم و گام به گام ملزومات سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی، برچیدن نظام سرمایهداری و اداره شورائی جامعه را فراهم آوریم.
راه حل کارگران نیز روشن وصریح است «اداره شورائی جامعه» یعنی اعلام این واقعیت که جز با سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی و انتقال قدرت به دست تودههای کارگر و زحمتکش در شوراها، راه حلی برای برونرفت از بحران کنونی به نفع کارگران و زحمتکشان و به نفع آزادی و برابری وجود ندارد. به همین دلیل چهل سال است که تلاش آنها برای تشکل و تحزب و اعتصاب و تجمع، به شدت سرکوب میشود و تظاهرات روز کارگرشان بلافاصله با ضرب و شتم و دستگیری جواب میگیرد. وظیفه همه کارگران و کلیه زحمتکشان است که از مبارزات کارگران دفاع کرده و با دست زدن به اعتصابات و تجمعات، خواستار آزادی بی قید و شرط کارگران، معلمان و جوانان دستگیرشده در تجمعهای اول ماه مه، روز کارگر، و ۱۲ اردیبهشت، روز معلم، و همه کارگران زندانی و زندانیان سیاسی شوند.
عمر رژیم جمهوری اسلامی رو به افول است. با رشد آگاهی طبقه کارگر و زحمتکشان جامعه، سرکوبگریهای رژیم تاثیر و کارآئی خودش را از دست میدهد و تشدید سیاستهای ارتجاعی و ضدانسانی طبقه حاکم، صفوف کارگران، زحمتکشان، معلمان، دانشجویان و همه تودههای رنج و کار را متحدتر و قویترمیکند. تهاجم به تجمع کارگران، معلمین و بازنشستگان را شدیدا محکوم کنیم. با تمام توان خواستار آزادی بی قید و شرط دستگیرشدگان و همه کارگران زندانی و زندانیان سیاسی شویم.
ما از تمامی نیروهای کمونیست و انقلابی خارج از کشور میخواهیم در همبستگی و حمایت از اعتراضات کارگران و زحمتکشان ایران، و در محکومیت سرکوبگریهای رژیم و برای آزادی فوری دستگیرشدگان متحداً کارزارهای اعتراضی و حمایتی تدارک بینند.
کارگر زندانی، زندانی سیاسی آزاد باید گردد
سرنگون باد رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم
۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۸
۳ می ۲۰۱۹
امضاها: اتحاد فدائیان کمونیست، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری – حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت)، هسته اقلیت
همانند دیگر شهرهای سراسر جهان، روز چهارشنبه اول ماه مه، در شهر ونکوور نیز راهپیمایی برگزار شد. این راهپیمایی از محل مرکز پست کانادا، که کارگران آن در حال تحصن و اعتصاب بودند، آغاز شد. در محل تجمع، ابتدا چند سخنرانی برای افشای سیاستهای ضد کارگری اداره پست کانادا انجام شد و سپس، شرکت کنندگان به خیابانهای شهر سرازیر شدند. در طول مسیر، جمعیت حاضر در چندین چهارراه توقف و پس از ایراد سخنرانیهایی به راه خود ادامه میدادند. این راهپیمایی توسط اتحادیه و نهادهای دیگر شهر ونکوور و حومه تدارک دیده شده بود، که سازمانها و احزاب ملیتهای مختلف نیز در آن شرکت داشتند.
فعالین سازمان، نیز، با حمل بنر و پرچم سازمان و با پخش اطلاعیه اول ماه مه، در این راهپیمایی حضور فعال داشتند. پایانبخش برنامه سرود انترناسیونال به زبان فارسی بود که به ابتکار رفقا و با موافقت برگزارکنندگان پخش شد. این سرود با همراهی شرکت کنندگان در راهپیمایی خوانده شد.
فعالین سازمان فدائیان (اقلیت) ونکوور –کانادا







مراسم روز جهانی کارگر در هلند با فراخوان بزرگترین اتحادیه کارگری هلند (اف-ان -ف) سازماندهی و در اول ماه مه از ساعت ۱۳ تا ۱۷ برگزار شد. این مراسم با تجمع در میدان “موزیم پلین” با برپایی پودیم بزرگ با اعلام خواستهها و پیام کارگران شروع شد. بطور مشخص اتحادیه خواستههایی مانند تعطیلی اول ماه مه، تضمین شغلی و اشتغال و دیگر خواسته های رفاهی و اجتماعی از جمله بیمه های اجتماعی و… را مطرح کردند.
از ساعت ۱۵ تا ۱۷ راهپیمایی از محل تجمع بسوی میدان دام در مرکز شهر ادامه یافت. در مراسم روز جهانی کارگر بیش از هزاران کارگر از سراسر هلند شرکت کرده بودند. احزاب و سازمان های چپ و کمونیست هلندی و خارجی نیز در این مراسم شرکت داشتند. فعالین سازمان سازمان در هلند نیز با پخش اطلاعیه اول ماه مه سازمان بزبان هلندی، انگلیسی و فارسی فعالانه شرکت داشتند. شعار ها و پلاکاردهای سازمان در طول راهپیمایی مورد توجه مردم قرار گرفت.
فعالین سازمان فدائیان (اقلیت) – هلند

فهرست مطالب:
توطئه رژیم در هفتتپه و تیری که از چله کمان رها شد!
نامهای که دشمنان طبقه کارگر را آشفته ساخت
چرایی توطئه جدید وزارت اطلاعات علیه اسماعیل بخشی
“طراحی سوخته” یا طرح سوخته؟
“من هم شکنجه شده ام“
ضرورت و فوریت مبارزه برای آزادی اسماعیل بخشی
فهرست مطالب:
زندهباد تشکل مستقل کارگری پاینده باد مبارزات کارگران هفتتپه
هفتتپه، یک پیروزی نسبی و ضرورت آمادگی برای نبردهای بزرگتر
شکست محتوم تاکتیکهای طبقه حاکم در قبال مبارزات فولاد و هفتتپه
پرچمی که در هفتتپه به اهتزاز درآمد!
در گرامیداشت اول ماه مه روز جهانی کارگر، یک راهپیمائی در شهر تورونتو کانادا در زیر باران شدید برگزار گردید. در مراسم امسال، احزاب کانادایی مانند حزب کمونیست کانادا، فایت بک، اکشن سوسیالیست و احزاب و سازمانهای ایرانی و از ملیتهای دیگر در آن شرکت داشتند. در طول راهپیمائی، شرکت کنندگان شعارهایی از قبیل “راه حل چیست؟ انقلاب است”، “دست از ونزوئلا کوتاه”، “زنده باد کمونیسم، زنده باد سوسیالیسم” و شعارهای کارگری سر میدادند. فعالین سازمان فدائیان (اقلیت) در تورنتو، ضمن شرکت در این مراسم، اطلاعیههایی نیز در بین مردم پخش کردند.
فعالین سازمان فدائیان (اقلیت) – تورونتو، کانادا
امروز چهارشنبه یازده اردیبهشت ۹۸، تجمع مسالمت آمیز کارگران در برابر مجلس، به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر مورد یورش وحشیانه نیروهای سرکوب رژیم قرار گرفت.
به دنبال فراخوانی که از سوی سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران برای برگزاری مراسم اول ماه مه صادر شد و مورد استقبال کارگران، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان و سایر زحمتکشان قرار گرفت، روز چهارشنبه اول ماه مه (یازده اردیبهشت) جمعیت زیادی از کارگران و زحمتکشان با شعارها و پلاکاردهای ویژه گرامیداشت روز جهانی کارگر در برابر مجلس دست به تجمع زدند.
طبقه حاکم و رژیم سیاسی آن که همواره از آگاهی، تشکل، تجمع و مبارزات طبقه کارگر به ویژه در اول ماه مه در وحشت به سر برده است، برای ممانعت از برگزاری مراسم اول ماه مه، نیروهای رنگارنگ سرکوب خود را به محل اعزام کرده بود. حضور پررنگ نیروی انتظامی و لباس شخصی ها در محل، حاکی از وحشت و هراس رژیم از کارگران بود.
هنوز نیم ساعت از تجمع اعتراضی کارگران و زحمتکشان نگذشته بود که نیروی سرکوب انتظامی همراه با لباس شخصی های مزدور حکومت، باخشونت و وحشیگری صفوف کارگران و اعتراض کنندگان را مورد یورش قرار داده و به ضرب و شتم شدید آنان پرداختند.
کارگران با سر دادن شعارهائی مانند: “اعتصاب، تجمع، تشکل- حق مسلم ماست”، “نان کار آزادی حق مسلم ماست”، “بیکاری استثمار- منطق سرمایه دار” ، “گرانی، تورم- بلای جانِ مردم”، ” کار کار کار کار – این است شعار بیکار”، “ما همه همبسته ایم – از وعده ها خسته ایم” و شعارهائی در ارتباط با آزادی کارگران، معلمان و دانشجویان زندانی، به اعتراض ادامه دادند. کارگران و سایر اعتراض کنندگان، در برابر مرتجعین سرکوبگر که قصد دستگیری و بازداشت تجمع کنندگان را داشتند، مقاومت نموده و سپس به سمت مترو دست به راهپیمائی زدند.
یورش خشونت آمیز نیروهای سرکوب به صفوف اجتماع کنندگان و راهپیمایان ادامه یافت و تشدید شد. در حمله وحشیانه نیروهای سرکوب به مراسم اول ماه مه، دست کم بیست نفر بازداشت و به مقر دادستانی در میدان ارگ منتقل شدند.اسامی بازداشت شدگانی که تاکنون مشخص شده عبارتند از: رضا شهابی، حسن سعیدی، وحیدفریدونی، ناصر محرم زاده، محمدعلی اصلاغی، سیدرسول طالب مقدم، اسدالله سلیمانی خانم شیری که از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد می باشند. کیوان صمیمی از اعضای کانون نویسندگان. کامیار فکور، مرداس طاهری، سلیمانی نژاد، عباس شمس، هادی سلیمانی، سیدمهدی عظیمی، ماهان صالحی، قاسم خالویی، داود رفیعی، ناهید خداجو، نسرین خضری و حسنی ویژه نیز جزء بازداشت شدگانند.
سازمان فدائیان(اقلیت) ضمن تأکید براین موضوع که تشکل، اعتصاب و تجمع از جمله تجمع و برگزاری مراسم در اول ماه مه از حقوق اولیه و مسلم کارگران است، یورش وحشیانه به مراسم اول ماه مه را قویاً محکوم میکند.
سازمان فدائیان(اقلیت) ضرب و شتم و بازداشت کارگران و سایر حاضران در مراسم اول ماه مه را نیز به شدت محکوم می کند و خواهان آزادی بیدرنگ و بی قید و شرط همه بازداشت شدگان است.
زنده باد اول ماه مه روزجهانی کارگر
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورایی
زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم
سازمان فدائیان (اقلیت)
اول ماه مه- یازده اردیبهشت ۱۳۹۸
در آستانه روز اول ماه مه، روز جهانی کارگر ایستادهایم. از هم اکنون میتوان دید و احساس کرد که اول ماه مه امسال (۹۸) رنگ و بوی دیگری دارد. اول ماه مه، شور و شوق بسیار زیاد و شایان توجهی را در صفوف کارگران دامن زده است. تو گویی روز جهانی کارگر، خون تازهای به رگهای طبقه کارگر ایران تزریق نموده است. روحیه اعتراض و مبارزه، فضا را انباشته است. فضا، فضای جدید و امیدبخشی است. عطر اتحاد و مبارزه، محیطهای کارگری را پر کرده است. همه جا، حال و هوای اتحاد و همبستگی است. استواری، پیگیری و پیشتازی طبقه کارگر در مبارزه، امیدهای جدیدی را در دل تمام زحمتکشان و تهیدستان جامعه رویانده است.
این شور و اشتیاق، بهرغم شرایط اقتصادی و سیاسی دهشتناکیست که طبقه حاکم بر کارگران تحمیل کرده است. طبقه سرمایهدار حاکم و رژیم سیاسی پاسدار منافع این طبقه، با گسترش و افزایش یورشهای پی در پی علیه طبقه کارگر و سطح معیشت کارگری و تحمیل دستمزدهای ناچیز چند برابر زیر خط فقر، خانوارهای کارگری را حتا از تامین مواد غذایی ضروری و خورد و خوراک معمولی ناتوان ساخته است. همپای رشد نرخ تورم و گرانی سرسامآور مایحتاج عمومی که سفره کارگران را روز به روز کوچکتر ساخته و فشارهای معیشتی را فوقالعاده افزایش داده است، فشارهای سیاسی و اعمال قهر و سرکوب و خشونت نیز علیه کارگران افزایش یافته است. صدها کارگر پیشرو و فعال اعتصاب و اعتراض کارگری، به مراکز امنیتی و دادگاههای ارتجاعی احضار شده، مورد بازجویی و محاکمه و ارعاب و تهدید و بدرفتاری و حتا شکنجه قرار گرفتهاند. ارتجاع حاکم برای مقابله با طبقه کارگر و جلوگیری از گسترش اعتصابات و اعتراضات خیابانی کارگران، علنا به شکنجه کارگران و اعترافگیریهای اجباری در زیر شکنجه متوسل شده است.
اما بهرغم تمام فشارهای اقتصادی و سیاسی و یورش همه جانبه طبقه حاکم علیه طبقه کارگر، اعتراضات و اعتصابات کارگری گسترش یافته و جنبش طبقاتی و بالنده طبقه کارگر تکامل و اعتلاء یافته است. اتحاد و همبستگی و تجربه مبارزاتی، آگاهی سیاسی و سازمانیابی در صفوف کارگران رشد و ارتقاء چشمگیری یافته است. روحیه اعتراضی در صفوف کارگران بیش از پیش تقویت شده است. با این پیشینه و دستاوردهاست که طبقه کارگر امسال به استقبال اول ماه مه میرود.
طبقه کارگر ایران در شرایطی به استقبال اول ماه مه میرود که جامعه آبستن دگرگونیها و تحولات بزرگیست. تحولاتی که در مرکز ثقل آن، به زیرکشیدن ارتجاع حاکم و داغان کردن تمام نظم موجود قرار دارد. آمادگی برای اعتراض و مبارزه و روحیه اعتراضی در میان کارگران به میزان زیادی افزایش یافته است. همینکه فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران در چهاراردیبهشت ۹۸، برای برگزاری اول ماه مه و تجمع در مقابل مجلس انتشار یافت، با استقبال کم نظیر کارگران روبرو شد. در فراخوان این سندیکا، از کارگران و زحمتکشان دعوت به عمل آمده که روز اول ماه مه (۱۱اردیبهشت ۹۸) در تجمع اعتراضی کارگران شرکت واحد مقابل مجلس شرکت کنند. در این فراخوان، سندیکای کارگران شرکت واحد، تمام رانندگان، کارگران تعمیرگاهها، پرسنل اداری و خدماتی، کنترلین و بازنشستههای شرکت را برای برگزاری هر چه باشکوهتر اول ماه مه روز جهانی کارگر، به تجمع در مقابل مجلس فرا خوانده است. در این فراخوان گفته شده است “سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران به خاطر گرامیداشت روز جهانی کارگر (۱۱اردیبهشت ۹۸) و در اعتراض به تعیین دستمزد زیر خط فقر، گرانی و تورم افسار گسیخته مایحتاج اولیه و معیشت کارگران، بازنشستگان و تمام مزدبگیران، ممانعت از ایجاد سندیکا و دیگر تشکلهای مستقل کارگری، خصوصیسازی و پولیسازی آموزش و پرورش، قراردادهای سفید امضاء، تبعیض و نابرابری حقوق زن و مرد، افزایش بیرویه کودکان کار، بازداشت یا زندانی کردن کارگران و معلمان و دیگر فعالین صنفی که بخش عظیمی از کارگران و قشر فرودست جامعه را در بر میگیرد، در مقابل مجلس (میدان بهارستان) تجمع برگزار میکند”.
این فراخوان که مورد استقبال گسترده کارگران و دیگر اقشار زحمتکش قرا گرفت، بار دیگر ظرفیت و شایستگی طبقه کارگر در مقام رهبری و هدایت مبارزات تودههای زحمتکش علیه نظم موجود را به اثبات رساند. علیرغم آنکه در آستانه اول ماه مه نیروهای امنیتی تاکنون دست کم ۱۶ فعال کارگری را در تهران، ارومیه، سنندج و مریوان بازداشت و احضار نمودهاند، اما کارگران مصمماند در این روز مبارزات پرشوری را سازمان دهند و تا همین لحظه مراسمهایی را نیز به مناسبت اول ماه مه برگزار نمودهاند.
یک روز بعد از انتشار فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد، گروه “اتحاد بازنشستگان” به فراخوان سندیکا لبیک گفت و با صدور اطلاعیهای، ضمن حمایت از تجمع کارگران شرکت واحد، اعلام کرد یازده اردیبهشت (روز کارگر) در تجمع مقابل مجلس و روز ۱۲اردیبهشت (روز معلم) در تجمع معلمان مقابل اداره کل آموزش و پرورش شرکت خواهد کرد. شایان ذکراست که “شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان” طی فراخوانی اعلام نموده است روز ۱۲اردیبهشت، در اعتراض به سیاستهای رژیم حاکم از جمله پولی سازی آموزش پرورش و بازداشت و حبس فعالان جنبش اعتراضی معلمان، مقابل اداره کل آموزش و پرورش و نیز ادارات آموزش و پرورش شهرستانها، تجمع اعتراضی برپا خواهد کرد.
بعد از گروه “اتحاد بازنشستگان”، “دانشجویان نیز با انتشار اطلاعیهای در شبکههای اجتماعی، خطاب به کارگران، معلمان و بازنشستگان، از فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد و تجمع در مقابل مجلس حمایت کردند. در این اطلاعیه گفته شده است “روز جهانی کارگر ما دانشجویان در همبستگی با کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، بیکاران، مزدبگیران و سایر گروههای تحت ستم، در یازده اردیبهشت ۱۳۹۸، برای بزرگداشت روز تاریخی کارگر و رساندن صدای اعتراض خود…” علیه وضع موجود “در مقابل مجلس گرد هم میآئیم و با تشکلهای مستقل کارگری همراه خواهیم شد”. در این اطلاعیه، از دانشجویان برای شرکت در اول ماه مه و همراهی با کارگران دعوت بهعمل آمده و چنین نوشته شده است “از تمام دانشجویان دانشگاههای کشور دعوت میکنیم تا با حضور خود بار دیگر اعلام کنیم” فرزند کارگرانیم، کنارشان میمانیم” و فریاد اعتراضمان علیه ستمورزی بر فرودستان را سر دهیم”.
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری و “شورای بازنشستگان ایران” نیز با صدور اطلاعیههایی ضمن حمایت از فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد برای تجمع در مقابل مجلس و همچنین حمایت از فراخوان “شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان” برای تجمع در مقابل ادارات آموزش و پرورش، کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، زنان، دانشجویان و سایر زحمتکشان را به شرکت در این تجمعات دعوت نموده و اعلام کردهاند که در این تجمعات شرکت خواهند کرد.
حامیان فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد و ابتکار عمل این سندیکا به عنوان یک تشکل واقعی و مستقل پیشرو کارگری و داوطلبان شرکت در تجمع اعتراضی به مناسبت اول ماه مه همچنان در حال افزایش است. هفتم اردیبهشت، هم زمان با انتشار بیانیه مشترک سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه، گروه اتحاد بازنشستگان و کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری به مناسبت اول ماه مه که درآن مطالبات کارگری فرمولبندی و انعکاس یافته همچنین بطور ویژه بر “فریاد حقطلبانه کارگران علیه نظام سرمایهداری” و “پیام آزادیبخش اول ماه مه” تاکید شده است، اطلاعیه دیگری در حمایت از برگزاری مراسم مستقل اول ماه مه و تجمع در مقابل مجلس انتشار یافت. این اطلاعیه که به امضاء “اتحاد سراسری بازنشستگان ایران”، “اتحادیه نیروی کار پروژهای”، “بازنشستگان سندیکای بافنده سوزنی”، “بازنشستگان فلزکار – مکانیک” و “جمعی از کارگران صنف فلزکار و مکانیک” رسیده است، ضمن حمایت از فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد، از عموم کارگران شاغل و بیکار و بازنشسته دعوت به عمل آمده که مراسم مستقل اول ماه مه را در سراسر کشور هر چه باشکوهتر برگزار نمایند.
روند حمایت از فراخوان سندیکای کارگران شرکت واحد، دعوت از کارگران به برگزاری مراسم اول ماه مه، شور و شوق مبارزه و سرانجام روحیه مبارزاتی کارگران برای حضور در کف خیابان و اعتراض به نظم موجود در حال افزایش است. در آستانه اول ماه مه، همه جا نارضایتی شدید کارگران از وضع موجود و روحیه مبارزه برای درگیر شدن با نظم حاکم موج میزند. خیابانها و میادین و جادهها برای استقبال گرم از طبقه کارگری که همه اقشار زحمتکش و فرودست جامعه بر گرد آن حلقه زدهاند، آغوش گشوده است. طبقه کارگری که با برافراشتن پرچم نان، کار، آزادی و اداره شورایی، در یک مبارزه طبقاتی جانانه، آینده روشن و تابناکی را فراروی جامعه قرار داد. طبقه کارگری که بدیل شورایی خود و حاکمیت شوراها را در برابر نظم موجود قرار داد و طبقه حاکم را به چالش کشید و نشان داد که این اوست که در راس همه جنبشهای اعتراضی و در راس جنبش سرتاسری بایستی نقش و رسالت خود را در براندازی نظم موجود و استقرار نظم شورایی و سوسیالیستی ایفا کند.
اول ماه مه، روز جهانی کارگر موقعیت مناسب دیگری است که طبقه کارگر با خواستهای اخص خویش و با خواست کار، نان، آزادی و حاکمیت شوراها که بیان فشرده خواستهای عموم کارگران و زحمتکشان و تهیدستان است، پرچم مستقل و طبقاتی خود را برافرازد و جنبش طبقه کارگر و کل جنبش انقلابی کارگران و زحمتکشان را گامی جلوتر ببرد و در عین حال جایگاه یگانه و منحصر به فرد خود را در مبارزه علیه ارتجاع حاکم و تمام نظم موجود، مستحکمتر سازد.
اول ماه مه فرصت مناسب دیگری است که کارگران ایران به یک مبارزه متحد و سراسری علیه نظم موجود بپا خیزند. سایر زحمتکشان و فرودستان جامعه نیز به نقش تعیین کننده طبقه کارگر در این مصاف پی برده و دریافتهاند که تنها در اتحاد با طبقه کارگر است که میتوانند مبارزات سراسری موثرتری را سازمان دهند و به خواستهای خود برسند. چرا که تنها طبقه کارگر است که به عنوان یک نیروی سراسری از استعداد و اقتدار و توانایی شکل دادن به یک جنبش سراسری علیه نظم موجود برخوردار است. این طبقه کارگر است که میرود روز اول ماه مه، روز جهانی کارگر را به روز مبارزه و اعتراض همگانی کارگران و زحمتکشان علیه نظم موجود تبدیل کند.
کارگران مبارز ایران!
اول ماه مه روز شما کارگران و روز جهانی کارگر است. بیایید در اول ماه مه همه با هم دست از کار بکشیم، کار را تعطیل کنیم، تمام ماشینها را خاموش و تولید را متوقف سازیم و به ندای بخش پیشرو طبقه کارگر پاسخ مثبت دهیم. با پرچمها و شعارهای مستقل کارگری وارد خیابانها و میادین و جادهها شویم و یکبار دیگر اتحاد و همبستگی خود با کارگران سراسر جهان در پیکار و رزم مشترک علیه نظام سرمایهداری را به نمایش بگذاریم.
بیایید در اول ماه مه اراده واحد طبقاتی خود را برای نابودی هر گونه ستم و استثمار و بهرهکشی و استقرار نظامی عاری از ستم و استثمار و نابرابری به نمایش بگذاریم. بیایید تا با گامهای استوار و مار ش ظفرنمون خویش زمین زیر پای سرمایهداران را به لرزه اندازیم.
زنده باد اول ماه مه!
پیش به سوی برگزاری هر چه باشکوهتر اول ماه مه!
پیش به سوی تجمعات و اعتراضات خیابانی!
براساس فراخوان “شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران”، روز پنجشنبه ۱۲ اردیبهشت، “روز معلم” تجمعاتی در برابر ادارات کل آموزش و پرورش (در مراکز استانها) و ادارات آموزش و پرورش شهرستانها از سوی معلمان برگزار میشود.
شورای هماهنگی در اطلاعیه خود از تمامی شاغلان و بازنشستگان آموزش و پرورش خواست تا جهت پیگیری خواستهای بر حق معلمان و در ادامه اعتراضات قبلی در این تجمعات اعتراضی شرکت کنند. فراخوان تجمعی که تاکنون با اعلام حمایتهای متعددی از سوی گروههای بازنشستگان، کارگران و فعالین کارگری همراه شده است.
۱۲ اردیبهشت “روز معلم” یادآور کشته شدن معلم جانفشان ابوالحسن خانعلی در تجمع اعتراضی معلمان در میدان بهارستان در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۴۰ است. یک روز پس از این جنایتِ رژیم شاهنشاهی، بزرگترین تظاهرات ضد سلطنتی بعد از کودتای سال ۳۲ با حضور معلمان و دیگر گروههای اجتماعی در مراسم به خاکسپاری ابوالحسن خانعلی برگزار شد. چند روز بعد معلمان با اعلام ۱۲ اردیبهشت بهعنوان روز معلم، این روز را در تقویم مبارزاتی کارگران و زحمتکشان ایران به عنوان “روز معلم” به ثبت رساندند. روزی که معلمان برای دستیابی به خواستهای برحق خود به پا خاسته و در راه رسیدن به آن جانفشانی کردند.
از آن روز تا امروز که بیش از نیم قرن میگذرد، هیچکدام از دولتهای سرمایهداری ایران به خواستهای معلمان پاسخی نداده که نتیجه آن تداوم مبارزات معلمان در طول اینسالهاست.
واقعیت تلختر اما این است که در طول بیش از نیم قرن، هم وضعیت معیشتی معلمان بدتر شده است و هم وضعیت آموزشی کشور. بر بستر این واقعیت است که در سالگذشته پیشروترین بخشهای معلمان ۳ اعتصاب پرشکوه سراسری را سازمان دادند، به گونهای که حتا در برخی از شهرها بخش بزرگی از معلمان به اعتصاب پیوسته و اغلب مدارس در این شهرها (هر چند انگشتشمار) عملا تعطیل شدند. جدا از اعتصابات سراسری، معلمان بارها در طول سال دست به تجمعات اعتراضی زدند. در اصفهان تجمع پرشکوه معلمان با حضور بسیار پر رنگ معلمان زن با حمله وحشیانه ماموران سرکوبگر رژیم به صفوف معلمان دردمند و زحمتکش همراه شد که به سوی معلمان حتا گاز اشکآور پرتاب کردند.
بهرغم اعتراضات متعدد معلمان در سالهای اخیر، دولت سرمایهداری حاکم نه تنها به خواستهای برحق معلمان که علاوه بر خواستهای معیشتی معلمان، خواستهای میلیونها کودک و والدین آنها را نیز در برمیگیرد، پاسخی نداده است، بلکه همانطور که در بالا آمد، در عمل با ایجاد جو خفقان و حمله وحشیانه به تجمعات اعتراضی معلمان و بازداشت و به زندان انداختن معلمان، سعی در خاموش ساختن صدای اعتراض معلمان داشته است، تلاش سرکوبگرانه و وحشیانهای که هرگز نتوانست صدای معلمان زحمتکش کشور را خاموش سازد.
برای نمونه پس از حمله وحشیانه به تجمع سال گذشته معلمان در تاریخ ۲۰ اردیبهشت در برابر سازمان برنامه و بودجه و به زندان انداختن محمد حبیبی از سازماندهندگان اعتراضات معلمان، معلمان نه تنها عقب ننشستند، بلکه اعتصابات و اعتراضاتی باشکوهتر در طول یکسال اخیر برگزار کردند.
واقعیت این است که این اعتراضات خاموش شدنی نیست و علت آن نیز بیش از هر چیز به دلیل بستر عینی این اعتراضات است، واقعیاتی که معلمان را برای تغییر وضعیت موجود به تلاش برانگیخته است. نگاهی به وضعیت معیشتی معلمان و آموزش کشور این واقعیت را اثبات میکند. واقعیاتی که به ما میگویند باید تغییراتی اساسی در نظم موجود صورت گیرد. واقعیاتی که در بیانیه “شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران” نیز که به مناسبت این روز و در بیان علل و خواستهای تجمع اعتراضی ۱۲ اردیبهشت آمده، کاملا هویدا است.
بیانیه شورای هماهنگی با اشاره به تورم کمر شکن و گرانیها که معلمان و اکثریت بسیار بزرگ دانشآموزان را که از خانوادههای کارگری و زحمتکش جامعه هستند، به فقر کشانده است، دیگر خواستهای معلمان از جمله پایان دادن به خصوصیسازی مدارس، بهینهسازی آموزش در مدارس، حق تشکلیابی مستقل، بیمه کارآمد، دفاع از حقوق معلمان بخش خصوصی، آزاد و خرید خدمت و اجرای مصوبه نظام پرداخت هماهنگ حقوق را مطرح کرده است.
بهطور کلی میتوان خواستهای معلمان را به سه دسته تقسیم کرد.
اولین دسته حق تشکلیابی و حق اعتصاب و اعتراض است که آزادی معلمان زندانی نیز دراین دسته میگنجد. جمهوری اسلامی در طول این سالها هرگز پاسخی به این خواست برحق معلمان نداده است و سال ۹۷ نیز یک نمونه آشکار از تداوم این سیاستها در نظام جمهوری اسلامی است. ایجاد مانع و محدودیت در برابر فعالیت تشکلهای صنفی فرهنگیان، دستگیری و زندانی کردن معلمان همچون محمد حبیبی به جرم فعالیت در راستای خواستهای برحق معلمان و سازماندهی اعتراضات معلمان همگی نمونههای آشکاری هستند که نشان میدهد مبارزات معلمان نه تنها منجر به تغییری در این سیاست جمهوری اسلامی نشده، بلکه حتا جمهوری اسلامی وقیحانهتر از گذشته به سرکوب معلمان پرداخته است.
وضعیت معیشتی معلمان نیز مانند دیگر زحمتکشان جامعه سال از پی سال بدتر میشود. سال ۹۷ بهرغم تمام اعتراضات معلمان برای دریافت حقوقی بالاتر از خط فقر، نه تنها این خواست بر حق معلمان از سوی رژیم بیپاسخ گذاشته شد، بلکه با افزایش ۱۸ درصدی حقوق سال ۹۸ نسبت به سال ۹۷ آنهم در حالی که نرخ تورم چند برابر این رقم بود، معلمان را به فقری بیشتر و حتا گرسنگی محکوم کرد. افزایش ۱۸ درصدی حقوق معلمان ثابت کرد که دولت سرمایهداری ایران تا چه حد نسبت به وضعیت معیشتی معلمان بیتفاوت است و بنابراین نباید انتظاری از حکومت برای بهبود وضعیت معیشتی معلمان داشت.
گسترش خصوصی سازی در آموزش و تبدیل مدارس به دکانی برای کسب سود توسط سرمایهداران یکی دیگر از سیاستهای جمهوری اسلامی است که برخلاف خواستهای معلمان برای بهبود وضعیت آموزشی و رایگان شدن واقعی آموزش، در این سالها رونق زیادی یافته و منجر به محروم شدن گروه بزرگی از کودکان کارگران و دیگر ستمدیدگان جامعه بویژه در مناطق محروم و حاشیه شهرها شده است.
براساس آمار منتشره از سوی بانک جهانی که البته استخراج شده از آمارهای دولت جمهوری اسلامی است، ۱۵ درصد از دانشآموزان دوره متوسطه کشور در مدارس غیردولتی درس میخوانند. در آذربایجان شرقی بیش از ۴ هزار مدرسه از حدود ۹ هزار مدرسه غیر دولتی هستند. براساس آمار بانک جهانی خصوصیسازی مدارس در ایران با سرعتی بالا در حال انجام است.
سرعت خصوصی سازی آموزش و درست برخلاف خواستهای معلمان در بودجه سال ۹۸ افزایش شدیدی یافته است. براساس این بودجه، دولت از ابتدای سال تحصیلی ۹۸ – ۹۹ سالانه ۱۰ درصد از دانشآموزان تحت پوشش وزارت آموزش و پرورش (مدارس دولتی) را به صورت خرید خدمات از بخش غیردولتی در خواهد آورد. به گفتهی حاجی بابایی نماینده مجلس “اگر سالانه ۱۰ درصد دانشآموزان تحت پوشش طرح خرید خدمات آموزشی از بخش خصوصی قرار بگیرند، در طول ۹ سال باید کل آموزش و پرورش را به بخش خصوصی بدهیم”.
نتیجه این طرح که در بودجه سال ۹۸ به این شکل مصوب شده است چیزی جز فاجعه نخواهد بود. اول اینکه کیفیت آموزش در این مدارس به شدت پایین خواهد آمد. دومین مساله که براساس تجارب سالهای گذشته است، استفاده از معلمان به اصطلاح خرید خدمت با حقوق ۵۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان است. این مساله در صحبتهای روحانی در جریان ارائه لایحه بودجه نیز کاملا مشخص بود. آنجا که وی گفت “دولت برای هر دانشآموز چهار میلیون تومان هزینه میکند، در حالی که اگر دولت این خدمت را از مردم (بخوان پیمانکار و سرمایهدار) بخرد، مردم خودشان این کار را با حداکثر یک میلیون تومان انجام میدهند”. معنای سخنان روحانی، این نماینده هار و کثیف طبقه سرمایهدار ایران چیزی جز کاهش کیفیت آموزش، پولی کردن مدارس تحت عناوین مختلف و کاهش حقوق معلمان نیست. این نماینده وقیح طبقه سرمایهدار در حالی این سخنان را بر زبان میآورد که سرانه دانشآموزان در ایران بسیار پایینتر از حتا کشورهای منطقه و یکی از پایینترین سرانههای دانشآموزان در کل جهان است. براساس آمار سازمان “همکاریهای اقتصادی و توسعه” میانگین سرانه دانشآموزی در ایران (با توجه به نرخ واقعی دلار) تنها ۲۰۰ دلار است و این رقم برابر است با سرانه دانشآموزان در کشورهای فقیر آفریقا. آن وقت روحانی میخواهد همین مبلغ را هم به یک چهارم (یک میلیون تومان از چهار میلیون تومان کنونی) تبدیل کند. این در حالیست که سرانه دانشاموزی در کشوری مانند ترکیه ۳۵۸۹ دلار است، در آمریکا کشوری که از آن به عنوان بهشت سرمایهداران نام برده میشود سرانه دانشآموزی ۹۳۱۳ دلار است!!! در حالی که در ایران سهم آموزش و پرورش از تولید ناخالص ملی حتا به نیمدرصد هم نمیرسد، در کوبا برای نمونه سهم آموزش از تولید ناخالص ملی ۱۲ درصد است!!!
جالب آنکه دولت حتا همین میزان سرانه دانشآموزی را نیز نمیپردازد. بهگفته رضا مسلمی (از فعالان صنفی معلمان)، اگر یک لامپ بسوزد، مدیر مدرسه پولی برای تعویض آن ندارد!!! از همین رو هم اکنون در مدارس دولتی چیزی به نام “مشارکت” مد شده است که والدین دانشآموزان در عمل مجبور میشوند تا تحت عنوان “مشارکت” اغلب هزینه مدارس به غیر از حقوق معلمان را پرداخت کنند.
نتیجه این سیاست برجسته ترشدن خصلت طبقاتی نظام آموزشی در ایران است. این سیاست واقعی جمهوری اسلامی است که سال به سال گسترش مییابد و درست برخلاف خواست معلمان.
بنابراین نه تنها هیچ ارادهای در جمهوری اسلامی برای پاسخگویی به خواستهای معلمان وجود ندارد، بلکه نتیجه عملی سیاستهای جمهوری اسلامی درست در جهت مخالف خواستهای معلمان است. از همینرو بهطور واقعی تنها یک راه برای معلمان وجود دارد و آن گسترش مبارزه و اتحاد با دیگر زحمتکشان جامعه و در راس همه آنها طبقه کارگر، برای تغییر وضعیت موجود و تحقق شعار کار، نان، آزادی است. این تنها راه واقعی در برابر معلمان، دانشآموزان و والدین آنهاست. به همین منظور ۱۲ اردیبهشت امسال را باید به روزی بزرگ در تاریخ مبارزاتی معلمان و زحمتکشان ایران تبدیل کرد. روزی که معلمان و بازنشستگان در کنار هم آن را رقم خواهند زد. روزی که دیگر متحدان معلمان باید در کنار آنها قرار بگیرند. روزی که باید این سخنان صمد بهرنگی معلم آگاه و نویسنده “ماهی سیاه کوچولو” را آویزه گوش کرد: “همهاش که نباید ترسید، راه که بیافتیم ترسمان میریزد”. راه صمد راه ماست، صمد معلم ماست.
