در ادامه تنش های فزاینده جمهوری اسلامی ایران با دولت آمریکا این هفته نیز شاهد رخدادهایی بودیم که به شدت بر تعمیق بحران موجود افزوده است. پس از عملیاتی شدن تهدیدات جمهوری اسلامی در کاهش “تعهدات” خود از توافق برجام، هفته گذشته نیزحسن روحانی با تعیین یک مهلت ۶۰ روزه دیگر اعلام کرد: در صورتی که مشکل فروش نفت و دریافت پول آن همچنان باقی بماند، جمهوری اسلامی در گام سوم، غنی سازی ۲۰ در صدی اورانیوم را شروع خواهد کرد.

گام اول جمهوری اسلامی در کاهش تعهدات خود، عبور از میزان وزنی اورانیوم غنی شده و آب سنگین بود که پس از انقضای مهلت ۶۰ روزه اول حدود دو هفته پیش صورت گرفت. گام دوم، افزایش میزان غلظت غنی سازی اورانیم بود که آن هم حدود ده روز پیش از میزان توافق ۶۷ /۳ درصد بالاتر رفت و به ۵ /۴ درصد رسید. طبق توافق برجام، جمهوری اسلامی متعهد شده است که میزان اورانیوم ذخیره شده خود را تا ۳۰۰ کیلوگرم و آب سنگین تولید شده را تا سقف ۱۳۰ تن ثابت نگه دارد. بر اساس توافق موجود، غلظت اورانیوم غنی شده نیز نمی بایست از میزان ۶۷ /۳ درصد بالاتر رود. حال جمهوری اسلامی گام به گام و مرحله مرحله بخشی از تعهدات خود در برجام را کاهش داده و بر این تصمیم است که مفاد دیگری از توافق برجام را نیز نقض کند. نقض چند مورد از این تعهدات که آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز آن را تایید کرده است، تاکنون با واکنش تند آمریکا و نگرانی و هشدار کشورهای باقیمانده در برجام مواجه بوده است. ترامپ طی یادداشتی هشدارآمیز نوشت: ایران مراقب تهدیدهای خود باش. آن ها می توانند بازگردند و طوری شما را نیش بزنند که تا بحال کسی چنین نیشی نخورده باشد”. فرانسه، آلمان و انگلیس با لحنی تند از جمهوری اسلامی خواستند به تعهدات خود پایبند باشد، چین و روسیه از اقدامات جمهوری اسلامی ابراز نگرانی کردند و موگرینی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نیز با جملاتی هشدار دهنده اعلام کرد، نقض و کاهش تعهدات الزام آور جمهوری اسلامی در برجام، منجر به شکست کامل این توافق خواهد شد.

علاوه بر تهدید غنی سازی ۲۰ درصدی اورانیوم، توقیف نفتکش غول پیکر جمهوری اسلامی در آب های تنگه جبل الطارق توسط نیروی دریایی انگلیس و پیامد آن واکنش رژیم در اقدامی ناموفق برای توقیف یک نفتکش انگلیسی در تنگه هرمز، شرایط باز هم بحرانی تری را برای هیئت حاکمه ایران رقم زده است. بر اساس گزارش سی ان ان و اعلام دولت بریتانیا، روز چهارشنبه ۱۹ تیر قایق های تندرو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تلاش کردند یک نفتکش انگلیس را که در حال خروج از خلیج فارس و ورود به تنگه هرمز بود، به آب های ایران هدایت و توقیف کنند، که با هشدار رادیویی یک ناو جنگی بریتانیا قایق های فوق مجبور به عقب نشینی شدند.

حال در چنین وضعیتی بحرانی که دامنه تنش های آن از محدوده دولت های ایران و آمریکا فراتر رفته و عملا پای کشورهای عضو باقیمانده در برجام هم به وسط ماجرا کشیده شده است، جمهوری اسلامی روز دوشنبه ۱۷ تیر رسما اعلام کرد که در پایان مهلت ۶۰ روزه دوم، غنی سازی اورانیم ۲۰ درصدی را شروع و طرح تغییر کاربردی راکتور اتمی اراک را که طبق توافق برجام ملزم به تولید آب سبک است، متوقف و دوباره چرخه تولید آن را در مسیر تولید آب سنگین و پلوتونیم فعال خواهد کرد.

اعلام رسمی این خبر توسط جمهوری اسلامی اینبار با واکنش شدیدتر آمریکا، آژانس بین المللی انرژی اتمی و دیگر کشورهای باقیمانده در توافق هسته ای برجام مواجه شد. آمریکا با متهم کردن جمهوری اسلامی به “باجگیری از جامعه جهانی” و اینکه “تاکتیک فریب و اخاذی ایران، تحریم ها را لغو نمی کند”، خواهان تشکیل فوری جلسه شورای حکام آژانس بین المللی اتمی شد. آلمان، بریتانیا و فرانسه نیز خواهان “تشکیل فوری” کمیسیون مشترک برجام شدند. در پی درخواست آمریکا، ۳۵ عضو شورای حکام روز چهارشنبه ۱۹ تیر برای بررسی پرونده هسته ای جمهوری اسلامی تشکیل جلسه دادند. جلسه شورا بدون دستیابی به یک نتیجه معین و بدون صدور قطعنامه ای علیه جمهوری اسلامی پایان یافت. جمهوری اسلامی نتیجه این جلسه را “انزوای بین المللی” آمریکا اعلام کرد و دولت آمریکا نیز ادعا کرد که هدف از درخواست برگزاری این جلسه، تمرکز “جهانی” بر موضوع هسته ای ایران بود. آلمان، بریتانیا و فرانسه نیز که خواهان “تشکیل فوری” کمیسیون مشترک برجام شده اند، با صدور بیانیه ای از جمهوری اسلامی خواستند از هر اقدامی که منجر به تضعیف برجام شود اجتناب کند و مسائلی از این دست بهتر است از طریق همکاری بیشتر اعضا، از طریق کمیسیون مشترک انجام شود.

کمیسیون مشترک برجام، که عموما در سطح وزرای خارجه کشورهای عضو توافق هسته ای تشکیل می گرد، از جمله نهادهای حقوقی توافق برجام است که به اختلافات طرفین در باره اجرای مفاد برجام می پردازد. این کمیسیون اختیار دارد تا اجرا نشدن مفاد توافق هسته ای را به شورای امنیت ارجاع دهد تا این شورا در باره ادامه لغو تحریم های اتمی ایران تصمیم گیری کند. با اینکه فرانسه نسبت به اعلام رسمی جمهوری اسلامی در غنی سازی ۲۰ درصدی واکنش تندی از خود بروز داد، اما ماکرون رئیس جمهور فرانسه ضمن افزایش تماس های دیپلماتیک خود با حسن روحانی اعلام کرد، که در جلسه فوری کمیسیون مشترک برجام، فعلا هیچ بحثی بر سر ارسال پرونده هسته ای جمهوری اسلامی به شورای امنیت مطرح نخواهد بود.

به رغم اینکه جلسه شورای حکام آژانس انرژی اتمی بدون دستیابی به یک نتیجه معین پایان یافت و در جلسه کمیسیون مشترک برجام نیز قرار نیست بحثی از ارسال پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت مطرح شود، با این همه روندی را که جمهوری اسلامی در نقض تعهدات الزام آور خود از جمله تهدید به اقدام غنی سازی اورانیوم ۲۰ درصدی در پیش گرفته است، ارسال مجدد پرونده هسته ای جمهوری اسلامی به شورای امنیت بسیار محتمل است. چرا که با تشکیل جلسه کمیسیون مشترک برجام اگر پس از یک ماه اعضای این کمیسیون نتوانند به توافق لازم برسند، پرونده به شورای امنیت ارجاع می شود. علاوه بر این، اگر آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز بر اساس داده های مدیر کل آژانس و نمایندگان آن در ایران به این نتیجه برسند که اقدامات صورت گرفته از طرف جمهوری اسلامی در نقض مفاد توافق برجام بسیار جدی هستند، در این صورت هم پرونده فورا به شورای امنیت ارجاع می شود. در چنین وضعیتی تمامی تحریم های سازمان ملل در بازه زمانی پیش از توافق هسته ای برجام بسیار ساده تر از گذشته علیه جمهوری اسلامی اعمال خواهد شد. چرا که با ارجاع پرونده هسته ای جمهوری اسلامی به شورای امنیت، هر پنج عضو ثابت شورای امنیت در مقابل این پرسش قرار می گیرند که آیا همه اعضا با ادامه لغو تحریم های سازمان ملل موافق هستند؟ در مقابل این پرشس، چنانچه فقط یکی از پنج عضو دائمی شورای امنیت موافق ادامه لغو تحریم های پیش از توافق برجام نباشد، به طور اتوماتیک همه تحریم های پیش از توافق برجام دوباره علیه جمهوری اسلامی اعمال می شوند. چرا که در این مورد بخصوص و بر اساس قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، هیچ کشوری از حق وتو در ممانعت از بازگشت مجدد تحریم ها پیشین سازمان ملل برخوردار نیست.

تا اینجای قضیه، همه واقعیات موجود نشان می دهند که جمهوری اسلامی در وضعیت بسیار اسفباری قرار دارد. حال در چنین وضعیتی وخامت بار که هیئت حاکمه ایران در آن دست و پا می زند، این رژیم با نقض تعهدات برجام و به طور اخص تهدید به غنی سازی ۲۰ درصدی اورانیوم چه اهدافی را دنبال می کند؟ آیا بر سر دست گرفتن جنازه برجام و مانور روی آن هیچ سود و فایده ای برای جمهوری اسلامی دارد؟

هیئت حاکمه ایران، بویژه شخص خامنه ای بارها و بارها اعلام کرده بودند زمانی که ترامپ توافق برجام را پاره کند، ما این توافق را “آتش” می زینم. اکنون بیش از یک سال است که دولت آمریکا از برجام خارج شده است، جمهوری اسلامی اما به رغم همه آن ادعاهای پوچ و توخالی اش نه تنها توافق برجام را آتش نزد، نه تنها از آن خارج نشد، بلکه همچنان بر جنازه آن دخیل بسته است. تابوت برجام را بر سر دست گرفته و با مانور دادن روی این تابوت بر این تصور است که شاید بتواند امتیازاتی هرچند کوچک از طرف مقابل کسب کند. روشن است شیوه ای را که جمهوری اسلامی طی دو ماه گذشته در پیش گرفته نوعی خروج تدریجی و گام به گام از برجام است، با این تفاوت که طبقه حاکم و نظام سیاسی پاسدار آن در ایران با اتخاذ اینگونه اقدامات تهدیدآمیز بر این باورند که بتوانند از طریق اعمال فشار به کشورهای اروپایی باقیمانده در برجام، امتیازاتی هر چند کوچک از دولت آمریکا کسب کنند. حسن روحانی به روشن ترین وجهی هدف از اتخاذ این تاکتیک را حل “مشکل فروش نفت و دریافت پول آن” اعلام کرده است.

بنابر این تا این جای قضیه روشن است که جمهوری اسلامی با کاهش تعهدات برجام چه هدف یا اهدافی را دنبال می کند. طرف دیگر این سیاست، در گام نخست کشورهای باقیمانده در برجام خصوصاً فرانسه، انگلیس و آلمان هستند که به زعم جمهوری اسلامی باید بتوانند دولت آمریکا را به تعدیل یا کاهش “فشارهای حداکثری” بر جمهوری اسلامی ترغیب کنند. تا آنجا که به اتحادیه اروپا و کشورهای باقیمانده در برجام مربوط است، آنان اگر می توانستند کاری برای فروش نفت جمهوری اسلامی و بازگرداندن پول آن انجام دهند، مطمئناً تا حالا انجام داده بودند و هرگز منتظر نمی ماندند تا کار به اقدامات تهدید آمیز جمهوری اسلامی کشیده شود. از طرف دیگر موضع دولت آمریکا نیز تا این لحظه روشن بیان شده است. ترامپ و دولت آمریکا نه تنها کمترین نرمشی از خود نشان نداده اند، بلکه بر افزایش تحریم های بیشترهم پافشاری دارند. ترامپ علاوه بر اینکه اقدامات کنونی هیئت حاکمه ایران را “باجگیری از جامعه جهانی” خواند، بار دیگر بر “افزایش قابل توجه” تحریم ها در آینده نزدیک به جمهوری اسلامی هشدار داد. در واقع ترامپ اقدامات جمهوری اسلامی از جمله تصمیم به غنی سازی اورانیوم ۲۰ درصدری را فرصتی می داند تا به جهانیان اعلام کند که موضع او در قبال جمهوری اسلامی درست بوده و این رژیم از اول هم در فکر ساختن “بمب اتم” بوده است.

در چنین وضعتی روشن است که اتحادیه اروپا و سه کشور باقیمانده اروپایی در برجام نیز ناگزیرند دیر یا زود با دولت آمریکا و سیاست های آن در مقابله با تهدیدات جمهوری اسلامی همراه شوند. چنانکه همین آلان نیز مواضع آن ها در مقایسه با دو ماه پیش به سیاست های ترامپ و دولت آمریکا نزدیکتر شده است. با این همه و به رغم اینکه جمهوری اسلامی اکنون هیچ منافعی در برجام ندارد و بطور عملی بود و نبود توافق برجام برایش علی السویه است، اما هیئت حاکمه ایران از نظر سیاسی همچنان ترجیح می دهد در برجام بماند و تا آنجا که ممکن است خروج از برجام را به طور رسمی اعلام نکند. چرا که خروج از برجام و بازگشت به شرایط پیش از برجام نیز نه تنها هیچ کمکی به حل یا کاهش بحران های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی رژیم نمی کند، بلکه بحران های موجود ژرفتر، فقر و بیکاری و نارضایتی بیشتر و شرایط برای طبقه حاکم و نظام سیاسی پاسدار آن از جمیع جهات از آنچه اکنون است به مراتب وخیم تر خواهد شد. از این نظر به رغم اینکه خامنه ای اعلام کرده است که مذاکره با آمریکا “سم” و مذاکره با ترامپ “سم مضاعف” است، با این همه برای جمهوری اسلامی هیچ راهی بجز مذاکره با آمریکا باقی نمانده است. همه این جار و جنجال هایی که هیئت حاکمه ایران با چرخاندن تابوت برجام  به منظور “باج خواهی”از اتحادیه اروپا ایجاد کرده است، دیر یا زود در اقدامی ناگزیر در مسیر مذاکره سر ریز خواهند شد. اقدامی که هم اکنون بطور غیر مستقیم از کانال اتحادیه اروپا روزنه هایش باز شده و حسن روحانی نیز در آخرین اظهار نظرش با اعلام اینکه راه مذاکره هیچوقت بسته نیست، کانال ورود به آن را باز نگه داشته است.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۳۰ در فرمت پی دی اف

سازمان فدائیان(اقلیت) مکرر هشدار داده است ، خطر اصلی که جنبش انقلابی کارگران و زحمتکشان و انقلاب قریب‌الوقوع ایران را تهدید می‌کند، از داخل ایران و تاکتیک‌های طبقه حاکم است. افشای خبر مذاکره و بندوبست احزاب و سازمان‌های بورژوا ناسیونالیست کرد با جمهوری اسلامی ( حزب دمکرات کردستان ایران، حزب دمکرات کردستان، حزب زحمتکشان کردستان و سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران) تنها یک نمونه کوچک از مواردی است که همراه با تشدید بحران‌های جمهوری اسلامی و رشد جنبش اعتراضی توده‌‌ای، در آینده با نمونه‌های متعددی از آن روبه‌رو خواهیم بود.

بر طبق اخباری که از چند روز پیش در مورد این مذاکرات انتشاریافته بود و اکنون رسماً از سوی عمر ایلخانی زاده، مسئول کنونی رهبری دوره‌ای مرکز همکاری احزاب کردستان ایران تائید شده است، نمایندگان این چهار سازمان از مدت‌ها پیش، مذاکراتی مخفی، نخست غیرمستقیم از طریق یک سازمان نروژی وابسته به وزارت امور خارجه نروژ و اخیراً یک مذاکره مستقیم با نمایندگان جمهوری اسلامی داشته‌اند. از محتوای این مذاکرات و بندوبست طرفین هنوز چیزی انتشار نیافته است.

ایلخانی زاده در مصاحبه با دویچه وله گفت:«در طول یک سال و یک سال نیم گذشته از طرف شخصیت‌ها و نهادهای بین‌المللی تماس‌هایی با ما گرفته شد. آن‌ها می‌خواهند که راه‌حل آشتی برای جنبش کردستان پیدا بشود. ما پاسخ مثبت دادیم و اعلام کردیم که حاضر به مذاکره هستیم و بالاخره این تماس‌ها برقرار شد.»

کسی که شناخت درستی از ماهیت طبقاتی این احزاب و نقش و موقعیت جنبش‌های ملی در اوضاع سیاسی کنونی جهان داشته باشد، از این اقدام سازمان‌های ناسیونالیست کرد تعجب نخواهد کرد. چراکه آن‌ها سرشتی مجزا از بورژوازی در کلیت آن ندارند و بنا به ماهیت طبقاتی‌شان همان اهداف و منافعی را تعقیب می‌کنند که بخش‌های دیگر بورژوازی. توقعی بیجاست که کسی انتظار داشته باشد که آن‌ها جز آنچه هستند، عمل کنند و از بندوبست و سازش با رژیم حاکم بر ایران برکنار بمانند.

برعکس، شرایطی که بورژوازی کرد در چهار کشور ایران، ترکیه، عراق و سوریه با آن مواجه است، نه امروز که دیگر جنبش‌های ملی نقش مترقی خود را ازدست‌داده‌اند، بلکه از سال‌ها پیش، احزاب بورژوائی کرد را واداشته که همواره در پی سازش و بندوبست با رژیم‌‌های استبدادی و سرکوبگر حاکم بر این کشورها برآیند. به سوابق سازمان‌های کرد عراق رجوع کنید که تا پیش از حمله نظامی آمریکا همواره یا در پی سازش و بندوبست با رژیم بعثی‌های حاکم بر این کشور بودند، یا بندوبست با قدرت‌های رقیب منطقه‌ای عراق و دولت‌های امپریالیست. امروز هم که به فدرالیسم و اقلیم‌شان رسیده‌اند، متحد بورژوازی عرب عراق هستند. در ترکیه وقتی‌که پ-ک-ک به اوج قدرت خود رسید، راه دیگری جز این نداشت که وارد مذاکره با بورژوازی ترک شود. در سوریه نیز کردها همواره متحد بعثی‌های سوریه بوده‌اند. اکنون تکلیف سوریه هم که یکسره شود و سایه آمریکا از سر کردهای این کشور برداشته شود، بازهم متحد بورژوازی عرب سوریه‌ خواهند بود. در ایران هم وضع بر همین منوال است. منتها هر بار که احزاب بورژوا ناسیونالیست کرد تلاش کردند با جمهوری اسلامی مذاکره کنند و به سازش و توافقی دست یابند، این رژیم جمهوری اسلامی بود که دست رد بر سینه آن‌ها زد. جمهوری اسلامی یک‌بار بر سر میز مذاکره، دبیر کل حزب دمکرات کردستان، قاسملو را به قتل رساند، بار دیگر درحالی‌که حزب دمکرات بازهم آماده مذاکره بود، کشتار میکونوس را به راه انداخت و دبیر کل بعدی این حزب را به قتل رساند. این احزاب پس‌ازآنکه از جمهوری اسلامی مأیوس شدند وارد همکاری با امپریالیسم آمریکا شدند و فراموش نخواهد شد که دبیر کل حزب دمکرات کردستان ایران خواستار حمله نظامی بوش به ایران شد. بنابراین مذاکره و بندوبست مجدد با جمهوری اسلامی دور از انتظار نبود. دلیل آن‌هم روشن است. احزاب بورژوا ناسیونالیست، چشم‌انداز دیگری جز سازش ندارند. اگر فرضاً ۴۰ سال پیش می‌شد هنوز ته‌مانده‌ای از رادیکالیسم در عین سازش‌کاری در این احزاب را پیدا کرد، هرچه خصلت بورژوائی جامعه ایران و توام با آن کردستان، برجسته‌تر و تضادهای طبقاتی حادتر شده‌اند، همین ته‌مانده رادیکالیسم را نیز از دست دادند و حالا کاملاً آماده هرگونه سازشی حتی خفت‌بار با بورژوازی حاکم بر ایران هستند. بنابراین ایلخانی زاده درست می‌گوید ” احزاب اصلی موجود در جنبش کردستان که از اول هم طرف جمهوری اسلامی بوده‌اند، قبلاً هم در سال  ۷۹ مذاکراتی انجام داده بودند و هیچ‌گاه اصل مذاکره بر سر مسائل کردستان را رد نکرده‌‌اند.” ولو با شکست‌های پی‌درپی بر سر این مذاکره، ولو به بهای کشتار رهبران این احزاب، ولو به بهای بمباران‌ مکرر مقرهایشان!

اما این‌که وی ادعا می‌کند « جواب مثبت احزاب کردی برای مذاکره با ایران بر سر کردستان، با خواسته‌های کردها مغایر نیست.” به‌کلی خلاف حقیقت است. برعکس، هرگونه مذاکره، سازش و بندوبست با جمهوری اسلامی، از اساس، مغایر منافع توده‌های کارگر و زحمتکش در کردستان و حتی خواست مردم کردستان به رفع ستم ملی است. جمهوری اسلامی در طول چهل سال حاکمیت خود آشکارا نشان داده است که نه‌فقط در ماهیت این رژیم نیست که به خواست‌های مردم کردستان همچون مطالبات تمام مردم سراسر ایران تن دهد، بلکه همواره به شدیدترین سرکوب‌ها و کشتارها علیه مردم کردستان متوسل شده است. هر جریانی که اندکی مدافع خواست‌های مردم ستمدیده و اسیر در چنگال رژیم ستمگر و بی‌رحم جمهوری اسلامی باشد، هرگز با یک رژیم به‌غایت ارتجاعی، سرکوبگر و استبدادی وارد مذاکره، بندوبست و سازش نمی‌شود. چون اساساً موجودیت این رژیم‌ها برای مقابله با مطالبات مردم است. اگر جز این می‌بود چه نیازی به دیکتاتوری‌های عریان بود. کسی با فاشیسم مذاکره و سازش نمی‌کند، بلکه باید آن‌ را سرنگون کرد و جمهوری اسلامی چیزی کم و کسر از رژیم‌های فاشیستی ندارد.  اما این دیگر بسی مسخره است که سازمان‌هایی درست در شرایطی که یک رژیم ارتجاعی ضد انسانی زیر فشار بحران‌ها و مبارزات کارگران و زحمتکشان در آستانه سرنگونی قرارگرفته است، از مذاکره صحبت کند. چراکه این دیگر مذاکره و سازش نیست، بلکه همدستی با ارتجاع حاکم برای نجات رژیم ستمگر و استبدادی است.

البته در کردستان علاوه بر سازمان‌های ناسیونالیست فوق‌الذکر، سازمان‌ها و گرو‌ه‌های دیگری نیز فعال‌اند که وارد مذاکره با رژیم نشده‌اند و مهم‌ترین آن‌ها تشکیلات کردستان حزب کمونیست، کومه له است.

باید ضمن حمایت از کومه له، که وارد این مذاکره با رژیم نشده است، مواضع این سازمان را نیز که در اطلاعیه‌ اخیر پیرامون مذاکره، انعکاس یافته است و متأسفانه حاوی ابهامات جدی و در پاره‌ای موارد محافظه‌کاری است، موردنقد قرارداد.

نخست این‌که یک تشکیلات وابسته به یک حزب که خود را کمونیست می‌داند، قبل از هر چیز باید از موضع طبقه کارگر، از وحدت طبقاتی کارگران در سراسر ایران دفاع نماید و مواضع بورژوازی را به‌نقد بکشد، از آلترناتیو سوسیالیستی و شوراها دفاع کند. در این اطلاعیه رد پائی از نقش طبقه کارگر ایران، آلترناتیو سوسیالیستی و شوراها دیده نمی‌شود. گویا چون کومه له در کردستان فعالیت می‌‌کند، مسئله‌اش صرفاً “حقوق مردم کردستان” است و نه چیزی فراتر از آن. در این اطلاعیه به‌گونه‌ای برخورد می‌شود که گویا حتی تحقق “حقوق مردم کردستان” مجزا و مستقل از جنبش طبقاتی کارگران سراسر ایران و مبارزه سرا سری کارگران و زحمتکشان قابل تحقق است. لذا کمترین اشاره‌ای به این مسئله نمی‌شود که تحقق ” حقوق مردم کردستان،” جدا از مبارزه سرا سری برای برانداختن نظم موجود، ممکن نیست. برعکس، اطلاعیه وارد بحث مذاکره و شرایط مجاز بودن آن می‌شود که اصلاً در مورد رژیم حاکم بر ایران موضوعیتی ندارد. اطلاعیه کومه له به‌جای نفی صریح مذاکره با رژیم سرتاپا ارتجاعی مذهبی و استبدادی سرمایه‌داری که در این سال‌ها همواره مردم کردستان را سرکوب و کشتار کرده است به بورژوا ناسیونالیست‌ها درس می‌دهد که تحت چه شرایطی می‌شود با رژیم مذاکره کرد و برای آن شرط و شروط هم تعیین می‌کند که بله ” اگر این رژیم واقعاً خواهان مذاکره بر سر حقوق مردم کردستان و آزادی فعالیت احزاب سیاسی است، باید به‌عنوان مقدمه هر گفتگویی گام‌های عملی درراه اعاده پاره‌ای از حقوق پایمال و سرکوب‌شده مردم کردستان بردارد. به‌عنوان‌مثال زندانیان سیاسی و فعالین مدنی را آزاد کند، موانع امنیتی موجود بر سر راه فعالیت‌های مدنی و ایجاد تشکل‌های توده‌ای کارگران، زنان، جوانان ، محیط‌زیست، فعالیت‌های فرهنگی و هنری آزاد و مستقل را در کردستان بردارد. کشتار و آزار کولبران پایان داده شود. تبعیدیانی که تحت فشارهای رژیم ناچار از مهاجرت شده اند، بتوانند در امنیت کامل به کردستان باز گردند و اموال و دارائی های مصادره شده به آنها بازگردانده شود. نیروهای رژیم اعم از ارتشیان و پاسداران صحنه شهرها و روستاها را ترک کنند و به پادگانها بازگردند.” این چیزی جز توهم پراکنی نیست. چون حتی تحقق این خواست‌ها که هنوز به معنای ” تحقق حقوق مردم کردستان” هم نیست، مطلقا با موجودیت جمهوری اسلامی ناسازگار است. پس چه معنائی می‌تواند جز توهم پراکنی و نفوذ گرایشات ناسیونالیستی در کومه له داشته باشد؟

در جای دیگری از این اطلاعیه در نقد گروه‌های بورژوا ناسیونالیست گفته‌شده است، ” ما هرگونه مذاکره پنهانی و به دور از چشم مردم را رد می کنیم.” اما تا جایی که رهبران کومه له در مصاحبه‌های اخیر خود مطرح کرده‌اند، به‌رغم آگاهی آن‌ها از این مذاکرات، آن را مخفی نگه داشتند، تا زمانی که مذاکره چهار سازمان علنی شد. یعنی خود کومه له به آنچه اکنون می‌گوید عمل‌نکرده است. اکنون‌که ماجرای مذاکره علنی شده است، دیگر گفتن این‌که ما مذاکره پنهانی را رد می‌کنیم هنر نیست. امروز حتی عمر ایلخانی زاده هم می‌گوید پیش‌شرط ما این است که مذاکرات علنی باشد. نا پیگیری و محافظه‌کاری کومه له در برخورد با این احزاب به‌ویژه در پایان اطلاعیه خود را نشان می‌دهد که اشکال کار احزاب بورژوا ناسیونالیست را در این می‌داند که کمی عجله کردند. در این اطلاعیه پس از اشاره به شروط کومه له برای مذاکره با رژیم آمده است “تعجیل آن‌ها برای شرکت در این نشست، بدون تأمین ملزومات واقعی، آن را توهم برانگیز، زیان‌بار و ادامه آن‌ها گرفتار شدن در دام توطئەهای جمهوری اسلامی می دانیم.” این موضع سازمانی که ادعای سوسیالیستی دارد در برخورد به بورژوازی آن‌هم بورژوازی که وارد مذاکره و بندوبست با جمهوری اسلامی شده است، نیست. مشکل این احزاب در تعجیل‌شان نیست. ماهیت طبقاتی‌شان حکم کرده است که پای میز مذاکره با رژیم بروند. سازمان ما در گذشته نیز این موضع محافظه‌کارانه کومه له را در برخورد با احزاب و سازمان‌های بورژوا ناسیونالیست کرد موردانتقاد قرار داده است و اکنون نیز تأکید می‌کند که کومه له برای این‌که بتواند در برابر فشارهای ناسیونالیسم کرد، مقاومت کند، باید با گرایش‌های ناسیونالیستی تسویه‌حساب کند و از موضعی رادیکال با بورژوازی ناسیونالیست برخورد نماید. به ادامه بحث اصلی بازگردیم.

این‌که رژیم جمهوری اسلامی در شرایط کنونی حاضر به مذاکره با احزاب ناسیونالیست شده است، دلیل دارد. در وهله نخست به‌ویژه با بحران انقلابی که از دی‌ماه ۹۶ در ایران شکل گرفت و ازآن‌پس موقعیت رژیم پیوسته وخیم‌تر شده است، جمهوری اسلامی در تلاش است به شیوه‌ها و تاکتیک‌های مختلف جنبش توده‌ای سرا سری برای سرنگونی را تضعیف کند. یکی از همین تاکتیک‌ها، مذاکره با جریانات بورژوائی اپوزیسیون باهدف ایجاد توهم و شکاف در میان توده‌های مردم در سراسر ایران است. بی‌هیچ تردیدی اگر جمهوری اسلامی می‌توانست یا می‌خواست گروه‌هایی امثال سلطنت‌طلبان و مجاهدین خلق را نیز به‌پای میز مذاکره بکشاند، همین ماجرای احزاب ناسیونالیست کرد در مورد آن‌ها نیز صادق بود. اما فعلاً آن‌ها این آمادگی را ندارند، چراکه ادعای این سازمان‌ها نه منطقه‌ای بلکه سرا سری است. اما جمهوری اسلامی با این تاکتیک یعنی مذاکره با بورژوا ناسیونالیست‌های کرد، می‌کوشد نه‌فقط در صفوف دیگر سازمان‌های بورژوائی توهم و شکاف ایجاد کند، بلکه مهم‌تر در میان بخش‌هایی از مردم توهم ایجاد کند، لذا از این بابت نیز از مذاکره بهره می‌برد.

علاوه بر این، گرچه در نزاع میان جمهوری اسلامی و دولت آمریکا، جنگی رخ نخواهد داد و یا لااقل احتمال آن بسیار ضعیف است، اما جمهوری اسلامی خود را برای همین احتمال ضعیف هم آماده می‌کند. یکی از خطراتی که رژیم در شرایط جنگ با آن مواجه خواهد بود، وقوع شورش‌ها و قیام‌های توده‌ای است. اگر به فرض، جنگی رخ دهد، جمهوری اسلامی برای کنترل موج نارضایتی و اعتراض توده‌ای، نیروهای سرکوبش را در شهرهای بزرگ متمرکز خواهد کرد. اما اولین نقاطی که کنترل آن‌ها از دست رژیم در می‌رود، مناطق مرزی است که هم نارضایتی مردم در این مناطق بسیار شدید است و هم گروه‌هایی در میان مردم فعال‌اند که از حمایت قدرت‌های بزرگ جهانی  و منطقه‌ای رقیب جمهوری اسلامی برخوردارند. کردستان یک نمونه بالفعل و آماده‌تر یک چنین مناطقی است. بنابراین جمهوری اسلامی از هم‌اکنون تلاش خواهد کرد که نه‌فقط مانع از وقوع چنین تحولی در کردستان شود، بلکه آن را به یک پشت جبهه مطمئن برای خود تبدیل کند، یا چنانچه جنگی رخ دهد، لااقل سیاست رژیم بشار اسد را در قبال کردهای سوریه در ایران پیاده کند و آن‌ها را تبدیل به یک نیروی بی‌خطر برای خود تبدیل کند.

اما از این سیاست و تاکتیک‌های رژیم چه چیزی عاید سازمان‌های بورژوا ناسیونالیست کرد خواهد شد. فعلاً هیچ. اکنون نه جمهوری اسلامی هنوز در آخرین مرحله سرنگونی است و نه قراری است که جنگی رخ دهد. جمهوری اسلامی فعلاً آن‌ها را به بازی گرفته است برای ایجاد توهم و شکاف در میان مردم. جمهوری اسلامی فعلاً هنوز در شرایطی نیست که به فرض، حتی اجازه فعالیت آزادانه به این سازمان‌ها بدهد. جمهوری اسلامی نه صرفاً ازآن‌رو که یک رژیم استبدادی- مذهبی سرکوبگر است و ازاین‌رو حاضر به دادن همین امتیاز ناچیز به آن‌ها نیست، بلکه احزاب کرد را تجزیه‌طلب می‌داند و همان‌گونه که می‌دانیم طبقه حاکم بر ایران همواره سیاستش سرکوب آن‌ها بوده است. علاوه بر این، کردستان جزیره جدا افتاده‌ای در ایران نیست که فرضاً رژیم جمهوری اسلامی بتواند در کردستان به این احزاب اجازه فعالیت سیاسی بدهد و در بقیه مناطق ایران اوضاع به روال کنونی باقی بماند. بنابراین، جمهوری اسلامی نه‌فقط حاضر نیست خواست آن‌ها را ولو در حد یک خودمختاری محدود اداری بپذیرد، بلکه لااقل در لحظه کنونی حتی اجازه فعالیت سیاسی آزادانه را نیز به آن‌ها نخواهد داد. شکست آن‌ها از همین حالا آشکار است و شکستی دیگر بر شکست‌های پیشین این سازمان‌ها افزوده خواهد شد.

اما توده‌های مردم کردستان که در طول چهل سال حاکمیت جمهوری اسلامی ماهیت ارتجاعی و به غایت استبدادی و سرکوبگرانه این رژیم را شناخته‌اند، می‌دانند که جمهوری اسلامی هیچ‌گاه به مطالبات آن‌ها تن نخواهد داد. تحقق مطالبات آن‌ها و ازجمله برافتادن ستم ملی، تنها و تنها مشروط به اتحاد آن‌ها با جنبش سرا سری کارگران و زحمتکشان ایران است.

جمهوری اسلامی امکان دوام و بقاء ندارد. بحران‌های متعدد اقتصادی، اجتماعی و سیاسی تمام ارکان نظم موجود را به لرزه انداخته است. نارضایتی، اعتراض و مبارزه مدام در حال افزایش است. رژیم در بن‌بست قرار دارد و قادر به حل بحران‌های موجود و تحقق هیچ‌یک از مطالبات توده‌های زحمتکش و ستمدیده مردم ایران نیست. توده‌های مردم ایران هرگز با رژیمی که تمام موجودیتش سرکوب، اختناق، کشتار و به بند کشیدن مردم بوده است و ده‌ها میلیون انسان را به فقر، گرسنگی، بیکاری، اعتیاد و ده‌ها مصیبت اجتماعی دیگر محکوم کرده است، سازش نخواهند کرد. این رژیم را باید سرنگون کرد تا توده‌های مردم از طریق شوراها بر سرنوشت خود حاکم شوند و مردم کردستان نیز با برخورداری از خودمختاری وسیع منطقه‌ای و حاکمیت بر سرنوشت خود از طریق شوراها، ستم ملی را براندازند.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۳۰ در فرمت پی دی اف

نزدیک به یک ماه است که عده ای در فضای مجازی (تلگرام و اینستاگرام)، خود را هوادار سازمان ما معرفی میکنند.

این افراد اگر چه در گروههای مختلف سعی دارند وانمود کنند که در ارتباط با سازمان میباشند، اما در ادامه ماهیت خود را افشا نموده و علیه سازمان، کانال سازمان در تلگرام و گروه هواداری سازمان در تلگرام، شروع به جوسازی کرده‌اند. حرکت و فعالیت تخریبی این افراد در فضای مجازی نشان داد که نه تنها هوادار سازمان نیستند که اساسا ماهیتی غیر سیاسی دارند.

در اینستاگرام پیج سازمان و در تلگرام کانال سازمان و گروه هواداری پیشتاز، سامانه‌های اصلی و رسمی تحت مسئولیت کمیته تبلیغات سازمان میباشند.

برای تماس با سازمان میتوانید از طریق آدرس ایمیل سازمان، اقدام نمائید.

۲۳ تیرماه ۱۳۹۸

کمیته تبلیغات سازمان فدائیان(اقلیت)

متن کامل نشریه کار شماره ۸۳۰ در فرمت پی دی اف

در هفته‌ای که گذشت منازعات دولت‌های ارتجاعی ایران و آمریکا به روند رو به رشد خود ادامه داد و مساله بود و نبود “برجام” و فعالیت‌های هسته‌ای دولت ایران خارج از توافق “برجام” به تمام موارد قبلی مورد نزاع دو کشور افزوده گردید.

٧ تیر ماه، نشست کمیسیون “برجام” در وین برگزار گردید که در عمل حاصلی برای جمهوری اسلامی به‌همراه نداشت. اگر چه برخی از طرف‌های این توافق از پیشرفت‌هایی در جریان این نشست سخن به میان آوردند، اما معلوم بود که این نشست بیش از هر چیز به معنای پایان کار “برجام” است.

یک روز پیش از برگزاری نشست، عباس موسوی سخن‌گوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی گفته بود: “به نظرم این نشست می تواند آخرین فرصتی باشد که اعضای باقیمانده در برجام دور هم بنشینند و ببینند چگونه می توانند تعهداتشان را در قبال برجام و ایران اجرا کنند”. عباس عراقچی معاون وزیر خارجه و نماینده جمهوری اسلامی در نشست مذکور نیز در آستانه برگزاری نشست گفت: “صبر راهبردی ایران به پایان رسیده و ما بیش از این تحمل نمی‌کنیم که جمهوری اسلامی ایران یک سویه و یک‌جانبه به توافق برجام عمل کند و آن را اجرا کند ولی دیگران به تعهدات خود عمل نکنند”.

تنها حاصل این نشست اعلام آغاز به‌کار “اینستکس” یا همان کانال مالی اروپایی بود، کانالی که در بهترین حالت در شرایط کنونی می‌توانست نقشی “سمبلیک” ایفا کند و به قول مجید تخت‌روانچی نماینده دولت ایران در سازمان ملل “ماشینی بسیار زیبا اما بدون بنزین”. عباس عراقچی نیز بعد از پایان نشست بر همین موضوع تاکید کرد و گفت: “بدون اینکه خرید نفت از ایران صورت بگیرد یا اعتبارات خاصی برای اینستکس در نظر گرفته شود، اینستکس نمی تواند به صورت کامل انتظارات ما را برآورده کند. انتظار داریم کشورهای اروپایی به صورت جدی بحث فروش نفت ایران را هم مدنظر داشته باشند”. خبرگزاری‌های خارجی هم‌چنین از قول یک مقام دولت جمهوری اسلامی بدون این‌که نام او را ذکر کنند، نوشتند: ” ما از اروپایی‌ها که نمی‌خواهیم بیایند در ایران سرمایه‌گذاری کنند. ما فقط می‌خواهیم نفت خودمان را بفروشیم”.

از فردای پایان نشست وین، حمله رسانه‌های جمهوری اسلامی به “اینستکس” شروع شد. تیتر اول روزنامه جوان وابسته به سپاه پاسداران با عنوان “آفتابه لگن اینستکس” به این موضوع اختصاص یافت. این روزنامه نوشت: “بدون خرید نفت و تامین اعتبارات ویژه، این سازوکار تقریبا هیچ است و در حد یک صرافی هم نیست”. شریعتمداری در سرمقاله روزنامه کیهان “اینستکس” را بدتر از فرمول فروش نفت در برابر غذا و دارو در زمان صدام حسین نامید.

سه روز بعد از پایان این نشست (۱۰ تیرماه) آژانس انرژی اتمی تایید کرد که میزان ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران از سطح توافق “برجام” بالاتر رفته است. موضوعی که واکنش سریع دیگر طرف‌های “برجام” را برانگیخت. حتا سرکئی ریابکوف معاون وزیر خارجه دولت روسیه و نماینده این کشور در نشست وین، از افزایش ذخایر اورانیوم غنی شده ایران ابراز تاسف کرد و از جمهوری اسلامی خواست که “مسئولانه” عمل کند.

فردای آن روز، وزرای خارجه دولت‌های آلمان، فرانسه، بریتانیا و فدریکا موگرینی نماینده اتحادیه اروپا در سیاست خارجی، بیانیه‌ای انتشار داده و از دولت ایران خواستند به توافق “برجام” پایبند بماند. در بخشی از این بیانیه آمده بود: “تعهد ما به توافق اتمی وابسته است به اجرای کامل آن توسط ایران… ما به تاکید از ایران می‌خواهیم گامی را که برداشته برگرداند و از اقدامات دیگری که موجب تحلیل رفتن توافق اتمی شود، خودداری کند”.

۱۲ تیر، یک روز پس از این بیانیه، روحانی در جلسه کابینه ضمن رد “اینستکس” بدون آن‌که ایران بتواند نفت خود را بفروشد، بر ادامه غنی‌سازی و گذر از ۳۰۰ کیلو ذخایر اورانیوم غنی شده و ۱۳۰ تن آب سنگین تاکید کرد و گفت: ” در ۱۶ تیرماه سطح غنی‌سازی ایران دیگر ۶۷/ ۳ نخواهد بود و به هر مقداری که ضرورت و نیاز ما باشد، ارتقاء خواهیم داد. از ۱۶ تیر اگر طرف‌های مقابل به تمامی تعهدات خود طبق زمان‌بندی عمل نکنند، راکتور اراک به شرایط سابق باز خواهد گشت”.

در همین روز وزارت خارجه فرانسه با بیان این‌که عدم پایبندی ایران به توافق هسته‌ای هیچ سود و ثمری برای ایران در پی نخواهد داشت و تنها منجر به افزایش تنش در منطقه می‌گردد، اعلام کرد که به همراه دیگر شرکای اروپایی خود از ایران خواسته‌اند تا غنی‌سازی اضافی را فورا به حالت اول باز گردانده و از اقدامات بیشتری که تعهدات ایران را نقض می‌کنند، خودداری کند. جرمی هانت وزیر خارجه انگلیس اعلام کرد اگر ایران از برجام خارج شود، بریتانیا نیز از برجام خارج خواهد شد و فدریکا موگرینی هشدار داد که عدم پایبندی ایران به الزامات و تعهدات پیش‌بینی شده در “برجام” منجر به شکست کامل این توافق می‌شود.

ترامپ نیز که در همان ۱۲ تیر و در پاسخ به روحانی توئیت کرده بود: “ایران، مراقب تهدیدهای خود باش. آن‌ها می‌توانند بازگردند و طوری شما را نیش بزنند که تا به حال کسی چنین نیش نخورده باشد”. روز ۱۴ تیر و پیش از سفر به نیوجرسی در پاسخ به پرسش خبرنگاران در رابطه با ایران، گفت: ” خواهیم دید که درباره ایران چه رخ خواهد داد. ایران باید خیلی خیلی محتاط باشد”. در همین روز ولایتی مشاور بین‌الملل خامنه‌ای در مصاحبه با “پایگاه اطلاع‌رسانی خامنه‌ای” گفته بود: “گام دوم از شانزدهم تیرماه ۱۳۹۸ آغاز می‌شود و میزان غنی‌سازی اورانیوم از حد ۳.۶۷ درصد جلوتر خواهد رفت”.

اگرچه مقامات جمهوری اسلامی می‌گویند از برجام خارج نشده و فقط تعهدات خود را کاهش داده‌اند، اما در واقع از ۱۶ تیر با اجرای مرحله دوم کاهش تعهدات هسته‌ای جمهوری اسلامی در “برجام” و اعلام رسمی عبور از محدودیت ۶۷ / ۳ درصدی غنی‌سازی اورانیوم، همراه با افزایش ذخائر اورانیوم غنی‌شده بیش از ۳۰۰ کیلوگرم و آب سنگین بیش از ۱۳۰ تن که در توافق “برجام” آمده بود و اقدامات دیگری هم‌چون بازگرداندن راکتور اراک به شرایط سابق که حسن روحانی اعلام کرد، دیگر چیزی از “برجام” نمانده که بخواهد حفظ شود!! دیگر تعهدی از ایران در “برجام” باقی نمانده که سخن از بقای “برجام” باشد. “برجام” که از همان ابتدا مرده بدنیا آمده بود،  در ۱۶ تیر جنازه‌اش به گورستان سپرده شد. اما چرا “برجام” از همان ابتدا مرده بدنیا آمده بود و چرا در این مقطع زمانی جمهوری اسلامی به تعهدات هسته‌ای خود در “برجام” پایان (به قول خودشان کاهش) داد؟

برای پاسخ به این سوال باید ابتدا کمی به عقب برگردیم. زمانی که توافق “برجام” امضا شد، روحانی و دارودسته‌ی “اصلاح‌طلبان” از “برجام دو و سه” سخن به میان آوردند و در رسانه‌های‌شان سخن از “برجام منطقه‌ای” به میان آمد. اما واقعیت این بود که “برجام منطقه‌ای” هیچ میانه‌ای با سیاست‌های حاکم بر جمهوری اسلامی نداشته و نخواهد داشت. خامنه‌ای نیز در سخنان خود در مشهد (اول فروردین ۹۵) تمام رشته‌های دارودسته‌ی “اصلاح‌طلبان” و روحانی را که از برجام‌های دیگر حرف به میان آورده بودند، پنبه کرد. وی در سخنان خود با نفی آن‌چه که از آن به عنوان برجام دو و سه و چهار یاد می‌شود، گفت: “معنای این حرف این است که جمهوری اسلامی از مسائل اساسی‌ای که به حکم اسلام و به حکم برجستگی‌های نظام جمهوری اسلامی پایبند به آن‌ها است، صرف‌نظر کند. از مساله‌ی فلسطین صرف‌نظر کند، از حمایت از مقاومت در منطقه صرفِ‌نظر کند، از مظلومان منطقه مثل ملّت فلسطین، مثل مردم غزّه، مثل مردم یمن، مثل مردم بحرین- پشتیبانی و حمایت سیاسی نکند، و نظام جمهوری اسلامی با تعدیل خواسته‌های خود، خود را به آنچه طرف مقابل یعنی آمریکا به دنبال تحقّق آن است، نزدیک بکند… البتّه قضیه به اینجاها ختم نمیشود؛ معنای آنچه در آن تحلیل سیاسی دشمن ادّعا میشود، این است که اگر میل آمریکا است، جمهوری اسلامی حتّی از ابزارهای دفاعی خود هم صرفِ‌نظر کند. می‌بینید که بر روی مساله‌ی موشکها چه جنجالی در دنیا به راه انداخته‌اند که چرا جمهوری اسلامی موشک دارد…. تدریجاً موضوع را به این خواهند کشاند که اصلاً چرا نیروی قدس تشکیل شده است، چرا سپاه تشکیل شده، چرا سیاست‌های داخلی جمهوری اسلامی طبق قانون اساسی، باید با اسلام تطبیق داده بشود؛ مطلب به اینجاها میرسد. شما وقتی در مقابل دشمن، درحالی‌که میتوانید ایستادگی کنید -که بعداً عرض خواهم کرد- عقب‌نشینی کردید، دشمن جلو می‌آید -دشمن متوقّف نمی‌شود- و کم‌کم کار را به اینجا می‌رسانند که این‌که شما می‌گویید دولت جمهوری اسلامی، مجلس شورای اسلامی و قوّه‌ی قضائیه باید برطبقِ احکام اسلام و شریعت اسلامی باشد، اینها برخلاف آزادی است و لیبرالیسم این‌ها را قبول ندارد؛ کم‌کم به اینجاها میرسد. اگر عقب‌نشینی کردیم”.

در واقع نیز هدف دولت آمریکا در زمان امضای توافق “برجام” این بود که توافق هسته‌ای تنها سنگ‌ بنایی باشد برای ایجاد توافق‌های دیگر. ما در مقالات متعدد نشریه کار بر این تاکید کرده بودیم که مساله اصلی نزاع بین دولت‌های ایران و آمریکا نه فعالیت‌های هسته‌ای ایران که سیاست‌های منطقه‌ای و منافع منطقه‌ای دولت‌های ارتجاعی ایران و آمریکا است. این مساله اصلی است و تا وقتی که این مساله حل نشود، نزاع این دولت‌ها نیز ادامه خواهد یافت. اما پس از توافق “برجام” و برخلاف خواست دولت آمریکا، جمهوری اسلامی نه تنها از سیاست‌های منطقه‌ای خود عقب ننشست بلکه با بهره‌گیری از درآمدهای نفتی، بر دخالت‌های منطقه‌ای خود افزود. در چنین شرایطی بدیهی بود که توافق “برجام” دوام نیاورد و بر سر کار آمدن ترامپ تنها این مساله را تسریع کرد، وگرنه دلایل عینی خروج آمریکا از “برجام” با تداوم و حتا گسترش سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی کاملا بوجود آمده بود. “برجام” وقتی می‌توانست به توافقی پایدار تبدیل شود که عقب‌نشینی جمهوری اسلامی در عرصه “هسته‌ای” به سایر عرصه‌ها تسری یابد. وقتی این اتفاق نیافتاد و حتا برعکس، پس از “برجام” سپاه پاسداران دست به پرتاب دو موشک زد که بر روی آن به زبان عبری “مرگ بر اسرائیل” نوشته شده بود، طبیعی بود که “برجام” هم به پایان راه نرسد.

بر بستر چنین شرایطی‌ست که دولت آمریکا تحریم‌ها را حتا شدیدتر از تحریم‌های قبلی به اجرا می‌گذارد. دولت آمریکا با بهره‌گیری از ابزار تحریم، جمهوری اسلامی را در تنگنا قرار داده است. اما ابزار جمهوری اسلامی برای مقابله با سیاست آمریکا چیست؟

جمهوری اسلامی فاقد ابزارهای اقتصادی و قدرت اقتصادی است که به آمریکا حتا کمترین صدمه‌ای بزند، بنابر این باید به دنبال ابزارهای دیگری باشد. با این تحلیل است که چرایی سیاست‌های کنونی جمهوری اسلامی درک می‌شود. جمهوری اسلامی با دامن زدن به تشنج در اشکال گوناگون سعی در تحت فشار قرار دادن طرف مقابل دارد و در این میان همه کارت‌های‌اش را به بازی می‌گیرد. از حمله به کشتی‌ها در دریای عمان، تا حمله به مراکز و دفاتر شرکت‌های خارجی در عراق، تا تحریک تشکلات وابسته به خود در فلسطین و یا مرزهای اسرائیل، تا حمله به تاسیسات و فرودگاه‌های عربستان از خاک یمن و عراق، تا پایان دادن به تعهدات هسته‌ای خود در “برجام”. بنابراین تنها هدف سیاست‌های هسته‌ای اخیر جمهوری اسلامی تحت‌فشار قراردادن کشورهای دیگر عضو برجام، بویژه کشورهای اروپایی برای تامین حداقل‌هایی برای جمهوری اسلامی است که همان فروش نفت می‌باشد.

اما در عمل استفاده از این ابزارها کمکی به جمهوری اسلامی تا امروز نکرده و نخواهد کرد، دلیل آن نیز روشن است. درست برعکس آن‌چه جمهوری اسلامی انتظار دارد، آمریکا از این سیاست‌های جمهوری اسلامی برای ایجاد اجماع جهانی علیه جمهوری اسلامی بهره می‌برد. همان‌طور که در جریان حمله به نفتکش‌ها و صدور قطعنامه شورای امنیت دیدیم، این بار هم آمریکا خواهان برگزاری نشست ویژه شورای حکام برای بررسی فعالیت‌های هسته‌ای ایران شده است.

از سوی دیگر با این سیاست‌ها، دولت‌های اروپایی نیز به مواضع دولت آمریکا نزدیک می‌شوند و توقیف نفتکش ایرانی در جبل‌الطارق یک نمونه آن است. بنابراین جمهوری اسلامی با این سیاست‌ها نه تنها به اهداف خود نمی‌رسد که برعکس این سیاست‌ها منجر به اتحادهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای علیه آن می‌شود. حتا دولت‌های چین و روسیه نیز به دلیل منافعی که در کشورهای عربی منطقه و اسراییل یا کشور‌های دیگردارند، برای حمایت از جمهوری اسلامی محدود می‌شوند. در این شرایط، یعنی زمانی که دولت آمریکا دست بالا را دارد، طبیعی‌ست که جمهوری اسلامی به پای مذاکره نرود. چرا که هر گونه مذاکره به معنای پذیرش عقب‌نشینی از سیاست‌های منطقه‌ای است و جمهوری اسلامی آمادگی چنین کاری را ندارد بویژه آن‌که در داخل با بحران شدیدی روبرو هست و هرگونه ابراز ضعف و زبونی علنی می‌تواند در داخل برای جمهوری اسلامی بسیار گران تمام شود. هم در رشد تضادهای درونی طبقه حاکم و هم در رشد اعتراضات توده‌ای. شرایط جمهوری اسلامی مانند سال ۶۷ نیست که خمینی با سرکشیدن جام زهر به یک معضل به ظاهر غیرقابل حل پایان دهد و نه شرایط لحظه کنونی حتا برای نرمش قهرمانانه خامنه‌ای مهیا است.

جمهوری اسلامی در این شرایط تنها یک راه برای طولانی‌تر کردن عمر خود دارد. جمهوری اسلامی ضمن ادامه سیاست خارجی کنونی، بار نتایج فاجعه‌بار اقتصادی این سیاست‌ها را بر دوش کارگران و زحمتکشان انداخته و از سوی دیگر با گسترش سرکوب در داخل، تلاش می‌کند تا مانع گسترش اعتراضات و بروز اتفاقاتی هم‌چون دی‌ماه ۹۶ شود.

بنابراین در این‌جا تنها یک راه برای کارگران و زحمتکشان ایران قابل تصور است و آن سرنگونی جمهوری اسلامی است. تنها با سرنگونی جمهوری اسلامی، برقراری حکومت شورایی، بدست گرفتن قدرت توسط کارگران و زحمتکشان، پایان دادن به سیاست‌های ویرانگر منطقه‌ای و انجام اقدامات فوری سیاسی، اجتماعی و اقتصادی به نفع کارگران و زحمتکشان است که می‌توان به مصیبت‌های کنونی پایان داد.

متن کامل نشریه کار شماره ۸۲۹ در فرمت پی دی اف