کنفرانس ۱۷
ایتالیا- انحاد ۲۴۰ یورو
سوئیس- ر.ن ۲۰۰ یورو
راه کارگر ۵۰ یورو
کانادا- ونکور ۵۰ فرانک
سوئیس
سوئیس
علی‌اکبر صفایی فراهانی ۳۰ فرانک
سیامک اسدیان (اسکندر) ۴۰ فرانک
حمید اشرف ۳۰ فرانک
محمد کاسه‌چی ۵۰ فرانک
امیر نبوی ۵۰ فرانک
دانمارک
هوشنگ احمدی ۲۰۰ کرون
دکتر نریمیسا ۲۰۰ کرون
خروش (سپتامبر) ۲۰۰ کرون
هلند
داریوش کوهی ۲۰ یورو
آلمان
در حمایت از جنبش کارگری ۵۰ یورو
رفقای کنگره،
عزم و رزمتان پایدار ۵۰ یورو
سوئد
کارگر زندانی،
زندانی سیاسی آزاد باید گردد ۲۰۰ کرون
منتشره در “پرچم سرخ”، ۲۰ نوامبر ۱۹۱۸
ترجمه بهروز عارفی
فراخوان متفق‌القولی از روزنامه‌های “دویچه تاگ سایتون”، وسیچه” و “وُروارتز” تا روزنامه مستقل رونلو “آزادی”، از رونتلو، ارزبرگِر، شایدِمان تا هاس و کائوتسکی، خواستار مجلس ملی است و فریادی همان‌قدر یکدست، از افتادن قدرت به دست طبقه کارگر ابراز نگرانی می‌کند.
بنا بر گفتهٔ آنان، همه “خلق”، “همه ملت” را باید دعوت کرد تا در مورد سرنوشت آتی انقلاب از طریق رأی اکثریت تصمیم بگیرند.
برای مأموران آشکار و مخفی هیئت حاکمه، این شعار به‌خودی‌خود قابل‌درک است. ما نه در صحن مجلس ملی و نه درباره مجلس ملی، با پاسداران گاوصندوق سرمایه‌داران بحث نخواهیم کرد؛ اما خود رهبران مستقل‌ها [انترناسیونال کائوتسکیست‌ها- م]، در مورد این مسئله تعیین‌کننده در همان اردوگاهی جای می‌گیرند که پاسداران سرمایه.
با چنین روشی، همان‌طوری که هیلفردینگ در “فرایهایت- آزادی” توضیح می‌دهد، تلاش می‌کنند که انقلاب را از توسل به‌زور، جنگ داخلی با همهٔ طاقت‌فرسایی‌هایش دور کنند. توهّمات خرده‌بورژوایی! آنان جریان قدرتمند انقلاب اجتماعی که در برابر بشریت قرارگرفته را به شکل ملاقاتی بین طبقه‌های اجتماعی متفاوت جهت مباحثه‌ای دلنواز و “شایسته” تصویر می‌کنند که نتیجه‌گیری آن‌هم در یک رأی خلاصه می‌شود– شاید بازهم یک‌بار دیگر از طریق همان “بازی جفتک‌چارکش” معروف؛ و اگر طبقهٔ سرمایه‌دار دریابد که در اقلیت است، با کشیدن آهی و به‌مثابه نماینده منضبط مجلس خواهد گفت: کاری نمی‌توان کرد! ما شاهدیم که در رأی‌گیری شکست خوردیم، چنین باد! ما می‌پذیریم و همه املاک، کارخانه‌ها، معدن‌هایمان، همه گاوصندوق‌های نسوزمان و سودهای مطلوبمان را واگذار می‌کنیم…
درواقع، تیرهٔ لامارتین، گارنیه-پاژِس‌ها، لُدرو رولن‌ها، شعبده‌بازان و خرده‌بورژواهای ورّاج سال ۱۸۴۸، این تیرهٔ مردم، خاموش و ضعیف نشده‌اند؛ این تیره در نسخه‌های آلمانی، به صورتی آزاردهنده، فضل‌فروشانه و حکیمانه– البته فاقد درخشش، بدون استعداد و جذابیت تازگی – در شخصیت‌هایی چون کائوتسکی، هیلفردینگ و هاس دوباره جان می‌گیرند.
این مارکسیست هایژرف اندیش الفبای سوسیالیسم را فراموش کرده‌اند. آنها فراموش کرده‌اند که بورژوازی یک حزب پارلمانی نیست، بلکه طبقهٔ رهبری است که همه ابزار تسلط اقتصادی و اجتماعی را در دست دارد.
این آقایان یونکر [یونکرها، اشرافیت زمین‌دار پروس شرقی بودند. م] و سرمایه‌داران تا وقتی آرام هستند که حکومت انقلابی به کمی آرایش و بزک رژیم مزدگیری قناعت می‌کند؛ آنها تا زمانی مهربان هستند که انقلاب نیز مهربان باشد، یعنی زمانی که عصب حیاتی، شریان سلطه طبقاتی بورژوازی: یعنی مالکیت خصوصی سرمایه‌دار، مزدبگیری، سود، دست‌نخورده باقی می‌ماند. اگر گلوی سود گرفته شود، اگر مالکیت خصوصی تقدیم چاقوی قربانی شود، آنگاه، خوبی و بی‌آلایشی آنان نیز به سر می‌رسد.
عشق بی‌آلایش کنونی که گرگ و بره، ببر و گوسفند به‌آرامی در کنار هم مانند کشتی نوح، به چرا مشغول باشند، دقیقاً تا زمانی دوام می‌آورد که به‌طورجدی به‌حساب سوسیالیسم رسیدگی شود.
به‌مجرداینکه ” مجلس ملی ” کذائی به‌طور واقعی تصمیم بگیرد که سوسیالیسم را در همه ابعاد آن به اجرا گذارد، قاطعانه سلطه سرمایه را ریشه‌کن کند، بلافاصله نبردها نیز شروع خواهد شد. هنگامی‌که قلب بورژوازی هدف قرار گیرد – و قلبش در گاوصندوقش است- تا جان دارد تا دم مرگ برای سلطه‌اش خواهد جنگید، بورژوازی هزار مانع، چه آشکارا و چه در خفا، علیه تصمیمات سوسیالیستی خواهد تراشید.
همه این قضایا اجتناب‌ناپذیر است. باید هم این نبردها را تا آخر به‌پیش برد- خواه با مجلس ملی، خواه بدون آن. “جنگ داخلی” را که می‌خواهند از ترس انقلاب طرد کنند، قابل طرد کردن نیست؛ زیرا جنگ داخلی نام دیگر مبارزه طبقاتی است؛ و این ایده که می‌توان بدون مبارزه طبقاتی و از طریق رأی اکثریت مجلس، سوسیالیسم ایجاد کرد، توهم مضحک خرده‌بورژوازی است.
با ترفند بزدلانه مجلس ملی چه به دست می‌آوریم؟ موضع بورژوازی را مستحکم می‌کنیم، پرولتاریا را ضعیف‌تر می‌کنیم و آن را در سردرگمی ناشی از توهم تُهی از محتوا فروبرده و با روند “گپ و گفت ” بین گرگ و گوسفند، زمان و نیرو را به هدر می‌دهیم. در یک کلمه، در دام بازی همه عناصری می‌افتیم که هدفشان خسته و مأیوس کردن انقلاب پرولتری نسبت به اهداف سوسیالیستی و با ختنه کردن آن، تبدیلش به یک انقلاب بورژوا دموکراتیک است.
اما مسئله مجلس ملی، مسئله “مناسبت”، یا مسئله “سهولت” بیشتر نیست؛ این‌یک مسئله اصولی، مسئله شناسایی خصوصیت سوسیالیستی انقلاب است.
در دوران انقلاب بزرگ فرانسه، نخستین قدم تعیین‌کننده در ژوئیه ۱۷۸۹ برداشته شد، هنگامی‌که سه قشر مجزا در یک مجلس ملی متحد شدند. این تصمیم مُهرش را بر کل روند رویدادهای آتی زد. این کار نماد پیروزی نظم جدید اجتماعی بر جامعهٔ قرون‌وسطایی فئودالِ اصناف شد.
به همان صورت، نماد نظم اجتماعی جدید، سوسیالیستی که انقلاب پرولتری کنونی آبستن آن است، نماد خصلت طبقاتی وظائف ویژه‌اش، خصلت طبقاتی ارگان سیاسی‌ای است که باید این وظائف را به انجام برساند: یعنی مجلس کارگران، نمایندگی پرولتاریای شهرها و روستاها.
مجلس ملی میراث کهنهٔ انقلاب‌های بورژوائی است، غلافی خالی، ته‌ماندهٔ دوران توهّمات خرده‌بورژوائی درباره “خلق متحد” و درباره “آزادی، برابری و برادری” وضعیت بورژوایی.
کسی که امروز به مجلس ملی متوسل می‌شود، می‌خواهد آگاهانه یا ناآگاهانه، انقلاب را تا حد تاریخی انقلاب‌های بورژوایی به عقب براند؛ چنین فردی، یا مأمور پنهان بورژوازی است یا نظریه‌پرداز ناآگاه خرده‌بورژوازی.
نبرد حول مجلس ملی با فریاد “دموکراسی یا دیکتاتوری!” انجام می‌گیرد و رهبران سوسیالیست فرمان‌بردار این شعار عوام‌فریبانه ضدانقلابی را به‌حساب خود می‌نویسند، بدون این‌که ملاحظه کنند که این بدیل چیزی جز یک تحریف عوام‌فریبانه نیست.
امروزه، مسئله، انتخاب بین دموکراسی و دیکتاتوری نیست مسئله‌ای که تاریخ در دستور کار قرار داده، این است: دموکراسی بورژوایی یا دموکراسی سوسیالیستی؛ زیرا دیکتاتوری پرولتاریا، دموکراسی به معنای سوسیالیستی واژه است. دیکتاتوری پرولتاریا به معنی بمب، کودتا، شورش، “آنارشی”، آن‌طور که مأموران سود سرمایه‌دارانه جرئت می‌کنند وانمود کنند، نیست بلکه استفاده از همه ابزارهای قدرت سیاسی برای استقرار سوسیالیسم، برای سلب مالکیت از طبقه سرمایه‌دار است – مطابق احساسات و خواست اکثریت انقلابی پرولتاریا، یعنی با روحیهٔ دموکراسی سوسیالیستی. بدون اراده آگاهانه و اقدام آگاهانه اکثریت پرولتاریا، سوسیالیسمی وجود نخواهد داشت. برای تیز کردن این آگاهی، برای آبدیده کردن این اراده، برای سازمان‌دهی این عمل، باید یک ارگان طبقاتی داشت: یعنی پارلمانِ پرولترهای شهر و روستا.
فراخواندن چنین مجلسی از نمایندگان کارگران، به‌جای مجلس ملی انقلاب‌های بورژوایی، به‌خودی‌خود یک اقدام مبارزه طبقاتی است، گسستی با گذشته تاریخی جامعه بورژوایی ست، ابزار نیرومند بسیج توده‌های پرولتری است، اعلام جنگی بی‌پرده به سرمایه‌داری است.
راه گریزی نیست، تردید جایز نیست – باید تاس‌ها را ریخت. دیروز، حماقت پارلمانییک ضعف بود، امروز امری مشکوک است و فردا خیانت نسبت به سوسیالیسم محسوب خواهد شد.
۱۷ دسامبر ۱۹۱۸، « Die Rote Fahne » [پرچم سرخ]
ترجمه بهروز عارفی
دومین مسئله دستور کار کنگره شوراهای کارگری و سربازان با مجلس ملی یا حکومت شوراها بیان شد و درواقع، مسئله اساسی انقلاب در لحظه کنونی، همین نکته است. یا مجلس ملی یا همه قدرت در دست شوراهای کارگری و سربازان؛ یا صرف‌نظر از سوسیالیسم یا مبارزه طبقاتی شدید علیه بورژوازی با مسلح شدن کامل پرولتاریا: یکی از این دو راه.
برنامه یایده آلیستی‌ای وجود دارد که فکر می‌کند از طریق پارلمانی و از طریق تصمیم سادهٔ یک اکثریت، می‌توان به سوسیالیسم رسید. این رؤیای صورتی فام حتی تجربه تاریخی انقلاب بورژوایی را در مدنظر ندارد؛ حتی اگر نخواهیم از وضعیت ویژه انقلاب پرولتاریایی سخنی بگوییم.
اوضاع در انگلستان چگونه گذشت؟ مهد پارلمانتاریسم بورژوایی در آنجا قرار دارد. در این کشور است که پارلمانتاریسم بورژوایی بسیار زود با قدرت زیاد توسعه یافت. هنگامی‌که در سال ۱۶۹۴ آهنگ نخستین انقلاب بورژوایی مدرن در انگلستان نواخته شد، مجلس این کشور، تاریخی سیصدساله پشت سر داشت. لذا از همان نخستین لحظه‌های انقلاب، پارلمان به مرکز آن، سنگر آن و مرکز فرماندهی آن تبدیل شد. همه مرحله‌های انقلاب انگلستان از بستر “پارلمان طولانی” مشهور بیرون آمده است. از زمان نخستین زدوخوردهای پراکنده بین مخالفان و حکومت سلطنتی تا محاکمه و اعدام چارلز استیوارت، این مجلس ابزاری بی‌همتا و کاملاً سازگار در دست بورژوازی رو به رشد بود.
و بر سر آنچه آمد؟ همین پارلمان مجبور شد “ارتش پارلمانی ویژه”ای ایجاد کند تا ژنرال‌های منتخب آن بتوانند در یک جنگ داخلی طولانی، طاقت‌فرسا و خونین، فئودالیسم و ارتش “سوارکاران” وفادار به پادشاه را شکستی کامل بدهند. این پیروزی نه از طریق مباحثه‌های کلیسای وِست مینیستِر که مع‌هذا، مرکز معنوی انقلاب بود، بلکه در میدان‌های نبرد “مارستونمور” و “نِزبی” ممکن شد. این کار به‌هیچ‌وجه از طریق سخنرانی‌های درخشان در صحن مجلس عملی نشد بلکه از طریق گردان‌های اسب‌سوار دهقانان، سوارکاران کرامول [موسوم به “شانه آهنین”] بود که سرنوشت انقلاب انگلستان بسته شد؛ و توسعه این انقلاب در بستر جنگی داخلی و دو بار “تصفیه” همین مجلس از طریق زور و سرانجام دیکتاتوری کرامول صورت گرفت.
و در فرانسه وضع چگونه بود؟ در این کشور بود که مجلس ملی متولد شد. این امر، در تاریخ جهانی، ابتکار هوشمندانه‌ای از شم طبقاتی بود، آنگاه‌که میرابو و دیگران در سال ۱۷۸۹ اعلام کردند: پس‌ازاین، سه دولت، اشراف، روحانیان و دولت “افراد ثالث” [در فرانسه رژیم قدیم (پیش از انقلاب) به افراد خارج از روحانیت و اشراف گفته می‌شد. م]، موظفند در محلی مشترک به‌عنوان “مجلس ملی” گرد هم‌آیند. درواقع، این مجلس با گرد هم‌آیی این اقشار، به ابزار بورژوازی در مبارزه طبقاتی تبدیل شود. با پشتیبانی اقلیت‌های نیرومند دولایهٔ بالاتر، “قشر ثالث” یعنی بورژوازی انقلابی، بلافاصله در مجلس ملی به اکثریت فشرده تبدیل شد.
و یک‌بار دیگر، چه سرنوشتی پیدا کرد؟ رخدادهای ایالت “واندِه” [جنگ جمهوری خواهان و سلطنت‌طلبان. م]، مهاجرت، خیانت ژنرال‌ها، لایحه “وضعیت مدنی روحانیت”، قیام در ۵۰ ایالت، جنگ‌های ائتلافی اروپای فئودال و سرانجام به‌مثابه تنها ابزار ضامن پیروزی نهائی انقلاب: دیکتاتوری و همراه آن فرمانروائی ترور و وحشت حکم‌فرما شد؛ و این بود ارزش اکثریت پارلمانی برای دفاع از انقلاب بورژوایی؛ و باوجوداین، در مقایسه با شکاف عمیقی که امروزه بین کار و سرمایه پدید آمده و اما جدال بین بورژوازی و فئودالیسم چه بود! وجدان طبقاتی رزمندگان دو اردوگاه در ۱۶۴۹ و ۱۷۸۹ در مقایسه با نفرت مرگبار و خاموش نشدنی که امروزه میان پرولتاریا و طبقهٔ سرمایه‌داران شعله‌وراست، چه ارزشی دارد!
بیهوده نیست که کارل مارکس با پرتو دانشمندانه‌اش گوشه‌های بسیار مخفی مکانیسم اقتصادی و سیاسی جامعه بورژوایی را روشن کرده است. بیهوده نیست که او همه کنش‌های بورژوازی را تا اشکال اعجاب‌انگیز احساسات و اندیشه آن را به‌مثابهٔ اشاعه این واقعیت بنیادی که مانند خون‌آشامی که خون پرولتاریا را می‌مکد و زندگی‌اش را از آن دریافت می‌کند، به‌صورت درخشانی برملا کرد.
بیهوده نیست که اوگوست بِبِل، در جمع‌بندی سخنرانی مشهورش در شهر درِسد، اعلام کرد: «من دشمن فنا کننده جامعه بورژوازی هستم و خواهم ماند!»،
این آخرین نبرد بزرگی است که حفظ و بقا و یا الغای استثمار در گرو نتیجه آن است، این‌یک نقطه عطف تاریخی بشریت است، نبردی که در آن نه راه گریزی می‌تواند وجود داشته باشد و نه مصالحه و ترحمی.
و [گویا] این نبرد که به خاطر گستردگی وظایفش از هر آنچه می‌شناسیم، فراتر رفته است، باید آنچه را که هیچ مبارزه طبقاتی نتوانسته به سرانجام برساند، انجام دهد: مبارزه مرگبار بین دوجهان را به یک غرولند آرام به‌صورت مبارزه سخنوری در پارلمان و اتخاذ تصمیم با رأی اکثریت تقلیل دهد!
برای پرولتاریا تا زمانی که روند یکنواخت روزمرهٔ جامعه بورژوا دوام داشت، پارلمانتاریسم میدان مبارزه طبقاتی بود: مجلس تریبونی بود که توده‌های گرد هم آمده دور پرچم سوسیالیسم، می‌توانستند برای نبرد آموزش ببینند.
امروز، ما در میانهٔ انقلاب پرولتری قرار داریم و اکنون زمان آن رسیده که تبر را بر تنه درخت استثمار سرمایه‌داری فرود آوریم. پارلمانتاریسم بورژوایی نظیر سلطهٔ طبقاتیِ بورژوازی که هدف اصلی سیاسی آن نیز هست، حق موجودیت خود را ازدست‌داده است. اکنون، نوبت آن رسیده است که مبارزه طبقاتی به بی‌پیرایه‌ترین و عریان‌ترین شکل آن وارد صحنه شود. سرمایه و کار حرفی ندارند که به همدیگر بگویند. اکنون آنها فقط می‌توانند در جنگ تن‌به‌تن بی‌رحمانه‌ای باهم دست‌وپنجه نرم کنند تا نبرد تصمیم بگیرد که کدام‌یک بر زمین خواهد افتاد.
سخنان واسال، اینک بیش از هرزمانی معنا دارد: عمل انقلابی همواره بیان آنچه هست، می‌باشد؛ و نام این مقوله این است: سرمایه اینجاست – کار اینجاست! مذاکره ریاکارانه مسالمت‌آمیز جایز نیست، آنجا که مسئله مرگ وزندگی مطرح است، پیروزی جماعت وجود ندارد، آنجا که باید جایگاه خود را انتخاب کنی و یا این‌طرف سنگر (باریکاد) باشی یا آن‌طرف آن. به‌صورت روشن، آشکارا و صادقانه و با تمام توانی که روشنی و صداقت به دست می‌دهند است که پرولتاریا باید به‌مثابه طبقه‌ای تکوین یافته، کل و تمام قدرت سیاسی را در دستان خود جمع کند.
برای دهه‌ها، پیامبران بزرگ و کوچک سلطه طبقه بورژوا بر سر ما با فریاد جار زدند: «برابری حقوق سیاسی، دموکراسی!»،
امروز، مردان همه‌فن‌حریف بورژوازی، شایدمان‌ها، چنان پژواکی از آن، هم‌صدا فریاد می‌زنند: «برابری حقوق سیاسی، دموکراسی». [فیلیپ شایدمان، سوسیال‌دموکرات و دومین صدراعظم وایمار بود (۱۹۳۹-۱۸۶۵). م]
آری، این شعار باید امروز به یک واقعیت بدل شود، زیرا “برابری سیاسی” هنگامی معنا دارد که استثمار اقتصادی کاملاً ریشه‌کن شده باشد؛ و “دموکراسی “، سلطه مردم، آنگاه آغاز می‌شود که توده کارگران قدرت سیاسی را به دست می‌گیرند. این باید در مدنظر باشد که [می‌بایست] بر شعارهایی که به مدت یک قرن و نیم مورد سوءاستفاده نابجای بورژوازی قرارگرفته بودند، نقد عملی اقدام تاریخی را وارد کرد. به این معنی که برای نخستین بار، کنه شعار بورژوازی فرانسه در ۱۷۸۹، «آزادی، برابری، برادری» – بدون سلطهٔ طبقاتی بورژوازی عملی شود؛ و به‌عنوان نخستین قدم، زمان آن رسیده که در برابر سراسر جهان و در برابر قرن‌ها تاریخ جهانی، با صدای رسا دستور کار را به ثبت برسانیم: آنچه تاکنون به‌عنوان برابری حقوق و دموکراسی معرفی می‌شد – یعنی پارلمان، مجلس ملی، حق رأی برابر – فریب و کلاه‌برداری‌ای بیش نبوده است! همه قدرت به دست توده‌های کارگر، به‌مثابه سلاح انقلابی برای انهدام سرمایه‌داری –تنها این است برابری واقعی حقوق، تنها این است دموکراسی واقعی!
زمان: روز شنبه ۷ سپتامبر ۲۰۱۹ ساعت ۱۴ تا ۱۵
مکان: Kultorvet- København.K
ما فعالین سازمان فدائیان (اقلیت) در دانمارک، با حضور در اکسیون روز شنبه ۷ سپتامبر ۲۰۱۹ که از ساعت ۱۴ تا ۱۵ در میدان Kultorvet کپنهاک به فراخوان فعالین چپ و کمونیست در دانمارک برگزار می‌شود، گرد هم می‌آییم تا یاد جان‌باخته‌گان دههٔ ۶۰ به ویژه تابستان ۶۷ را گرامی بداریم.
پاینده باد یاد و خاطره جان‌باخته‌گان دهه ۶۰
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی
زنده‌باد آزادی – زنده‌باد سوسیالیسم
فعالین سازمان فدائیان (اقلیت) – دانمارک
اعتراض کارگران مبارز هپکو به پرداخت نشدن چندین ماه دستمزد و نیز مطالبات معوقه سال‌های گذشته، برای چهارمین روز متوالی ادامه یافت. پس از گذشت ۵ ماه از سال جاری، کارگران تنها دستمزد کامل یک ماه و علی‌الحساب ماه‌های فروردین و اردیبهشت را دریافت کرده‌اند. کارگران از سال‌های ۹۵، ۹۶ و ۹۷ نیز معوقات دستمزدی دارند و مشکلات بیمه‌ای آنها حل‌نشده است. اکنون، تعدادی از کارگران نیز به مرخصی اجباری بدون حقوق فرستاده‌شده‌اند و در بلاتکلیفی به سر می‌برند.
وضعیت هپکو پس از خصوصی‌سازی همچنان با ابهام مواجه است. گفته شد که از خریدار خلع‌ید شده است، اما ابهام و بلاتکلیفی همچنان پابرجاست. دولت کارخانه را که یکی از مؤسسات صنعتی مهم کشور است به حال خود رها کرده است.
روز گذشته کارگران با راهپیمایی در خیابان‌های اراک عزم خود را به ادامه مبارزه تا تحقق مطالباتشان به نمایش گذاشتند و از مردم شهر خواستند به حمایت از آنها برخیزند. کارگران با تجمع در مقابل استانداری خواستار تحقق مطالبات خود شدند. سرمایه‌داران و دولت پاسدار منافع آنها اما پاسخی به مطالبات کارگران ندادند. بنابراین کارگران هپکو امروز ۵ شهریور در ادامه تجمع‌ها و راهپیماییهای خیابانی سه روز گذشته، محور راه‌آهن شمال به جنوب اراک را به مدت چند ساعت بستند و تهدید کردند چنانچه به مطالبات آنها توجهی نشود، این مبارزات ادامه خواهد یافت.
اکنون چندین سال است که کارگران مبارز هپکو درگیر مبارزه‌ای سخت برای جلوگیری از نابودی هپکو و تحقق مطالبات خود هستند. کارگران هپکو همانند تعداد دیگری از کارخانه‌هایی که درنتیجه خصوصی‌سازی با وضعیتی مشابه روبه‌رو هستند، خواستار نه‌فقط تحقق هرچه سریع‌تر مطالبات مزدی خود هستند، بلکه خواهان آن هستند که به خصوصی‌سازی پایان داده شود. دولت مسئولیت کارخانه را مستقیماً بر عهده گیرد. بودجه لازم را برای ادامه فعالیت هپکو تأمین کند و مانع از واردات محصولاتی گردد که هپکو تولید‌کننده آن هست. جمهوری اسلامی که با خصوصی‌سازی‌ها ، فقر و بیکاری برای کارگران به بارآور ده، همچنان بر سیاست اقتصادی شکست‌خورده اصرار می‌ورزد وزندگی کارگران را تباه کرده است. کارگران راهی جز تشدید مبارزه ندارند. آنها در این مبارزه چیزی برای از دست دادن ندارند و تهدیدات سرکوبگرانه رژیم ازجمله تهدیدات اخیر رئیسی، جلاد و آدم کش شهره رژیم، این قاتل هزاران تن از مردم ایران علیه کارگران، نیز نمی‌تواند مانع از ادامه مبارزه و تشدید آن گردد.
سازمان فدائیان( اقلیت) با حمایت از مبارزات کارگران هپکو، خواستار تحقق هرچه فوری‌تر کلیه مطالبات آن‌هاست.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی- برقرار باد حکومت شورایی
نابود باد نظام سرمایه‌داری
زنده‌باد آزادی – زنده‌باد سوسیالیسم
سازمان فدائیان (اقلیت)
۵ شهریورماه ١٣٩۸
کار – نان – آزادی – حکومت شورایی
باگذشت دو سال از کنفرانس شانزدهم سازمان فدائیان(اقلیت)، کنفرانس هفدهم در موعد مقرر در اساسنامه سازمان ، در ۲۵ مردادماه ۹۸ برگزار شد. کنفرانس‌‌های سازمان که بالاترین ارگان سازمانی ما محسوب می‌شوند و از قدرت تصمیم‌گیری یک کنگره برخوردارند، هر دو سال یک‌بار تشکیل می‌شوند. این کنفرانس‌ها ، عملکرد سیاسی و تشکیلاتی سازمان و وظائف کمیته اجرائی که رهبری تشکیلات را در فاصله دو کنفرانس بر عهده دارد، مورد ارزیابی قرار می‌دهند و وظائف سیاسی و تشکیلاتی و تاکتیک‌های سازمان را در دوره دو سال آینده تعیین و کمیته اجرائی جدیدی را انتخاب می‌کنند. بر طبق اساسنامه سازمان ما، کمیته اجرائی سه ماه پیش از برگزاری هر کنفرانس، گزارش سیاسی و تشکیلاتی و قطعنامه‌های پیشنهادی خود را که قرار است به کنفرانس ارائه شود، در اختیار تشکیلات قرار می‌دهد تا بحث کافی پیرامون آنها صورت گیرد و چنانچه نقد و اصلاحی در مورد آنها وجود دارد به بحث گذاشته شود تا شرکت‌کنندگان در کنفرانس با آمادگی لازم در این اجلاس عالی سازمان، حضور یابند. در این فاصله سه‌ماهه اعضای سازمان چنانچه پیشنهاد و یا قطعنامه‌ای در مورد تغییرات برنامه‌ای ، اساسنامه‌ای یا مسائل سیاسی و تشکیلاتی دارند، برای بحث به تشکیلات ارائه می‌دهند و در کنفرانس پیرامون آنها تصمیم‌گیری می‌شود.
بنابراین، کنفرانس هفدهم سازمان پس از مباحثات دوره سه‌ماهه، با تدارک سیاسی و تشکیلاتی لازم برگزار شد. کمیته اجرائی منتخب کنفرانس شانزدهم، ضمن خوش‌آمدگوئی به رفقای شرکت‌کننده در کنفرانس هفدهم، از آنها خواست، هیئتی را برای ریاست جلسه انتخاب کنند و وظایف خود را پایان‌یافته اعلام کرد. رفقایی که در کنفرانس حضور یافته بودند، یک هیئت‌رئیسه سه‌نفره را انتخاب کردند. پس از انتخاب هیئت‌رئیسه،.کنفرانس رسماً کار خود را با یک دقیقه سکوت به‌پاس بزرگداشت جان‌فشانان سازمان و همه جان‌باختگان راه آزادی و سوسیالیسم آغاز کرد. هیئت‌رئیسه، سپس آئین‌نامه اجلاس و روال کار آن را که از قبل آماده‌شده بود، به بحث گذاشت که به‌اتفاق آراء تصویب شد. بخش نخست کنفرانس هفدهم به بررسی گزارش تشکیلاتی کمیته اجرائی و عملکرد کمیته‌ها و ارگان‌های سازمانی ما اختصاص یافت.
هیئت‌رئیسه اجلاس از کمیته اجرائی سابق خواست که در مورد رفقای شرکت‌کننده در کنفرانس توضیح دهد و به سؤالات اجلاس پیرامون گزارش تشکیلاتی پاسخ دهد. یکی از رفقای کمیته اجرائی در مورد رفقایی که به کنفرانس دعوت‌شده بودند و رفقایی که به علل مختلف نتوانستند در کنفرانس حضور پیدا کنند توضیحاتی ارائه داد و به برخی سؤالات پاسخ داد. پس‌ازآن، رفقای شرکت‌کننده در این اجلاس، نظرات، پیشنهاد‌ها و انتقادات خود را در مورد گزارش تشکیلاتی کمیته اجرائی و عملکرد کمیته‌های تشکیلاتی ابراز داشتند. بحث ارزیابی گزارش تشکیلاتی و مسائل مختلف سازمانی، یک روز ادامه یافت. بر طبق آئین‌نامه مصوب، پس از دو دور بحث و گفتگو، هیئت‌رئیسه کفایت بحث را اعلام کرد و گزارش تشکیلاتی به رأی گذاشته شد که با ۸۳ درصد آرای موافق و ۱۷ درصد ممتنع تصویب شد. در این بخش از اجلاس، همچنین قطعنامه پیشنهادی یکی از رفقا در مورد تغییر یکی از بندهای برنامه در دستور کار قرار گرفت . در بخش مطالبات مشخص کارگری برنامه فوری سازمان دریکی بندهای مربوط به زنان کارگر آمده بود: “ممنوعیت کار زنان در رشته‌هایی که برای سلامتی آنها زیان‌آور باشد.” از آنجائی که در این بند، این ابهام پیش می‌آمد که گویا زنان نمی‌توانند یا نباید در برخی رشته‌ها کار کنند، پیشنهادشده بود که این بند به شکل زیر تغییر کند. “ممنوعیت کار زنان در مواردی که برای سلامتی آنها زیان‌آور باشد.” هیئت‌رئیسه از رفیقی که قطعنامه تغییر بند برنامه‌ای را پیشنهاد کرده بود، خواست که به مدت ده دقیقه از قطعنامه خود دفاع کند. سپس رفقای موافق و مخالف بر سر این قطعنامه وارد بحث شدند. گرچه سخنران‌ها عموماً بر این نظر تأکید داشتند که واژه رشته‌ها باید حذف شود، اما برخی رفقا واژه “موارد” را نیز جایگزین مناسبی نمی‌دانستند. سرانجام پس از دو دور بحث، رأی‌گیری شد و این قطعنامه نیز با ۷۸ درصد آرای موافق ، ۱۷ درصد ممتنع و ۵ درصد مخالف تصویب شد.
دستور کار بعدی اجلاس، بررسی گزارش سیاسی کمیته اجرائی پیشین به کنفرانس هفدهم سازمان بود. در این بخش، علاوه بر اعضا، تعدادی از فعالان و هواداران سازمان و میهمانانی که از آنها برای شرکت در کنفرانس دعوت‌شده بود، حضور داشتند. کمیته اجرائی سازمان همچنین از سازمان‌هایی که در پروژه همکاری مشترک با سازمان ما قرار دارند، اتحاد فدائیان کمونیست، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری – حکمتیست، سازمان راه کارگر و هسته اقلیت دعوت کرده بود که در کنفرانس سازمان ما حضور یابند. از هر سازمان دو نماینده در این اجلاس حضور یافتند.
هیئت‌رئیسه، پس از خوش‌آمد گوئی به رفقای مهمان کنفرانس، نخست از کمیته اجرائی خواست که پیرامون گزارش سیاسی و تغییراتی که در آن صورت گرفته است به کنفرانس گزارش بدهد. یکی از اعضای کمیته اجرائی قبل از هر چیز، برای اطلاع رفقایی که به‌عنوان مهمان در کنفرانس حضور داشتند، توضیحاتی در مورد روند بحث‌های پیش از کنفرانس و روال کار سازمان ما برای تهیه گزارش سیاسی ارائه داد. سپس با مروری کلی بر برخی تحلیل‌های گزارش، در مورد اوضاع سیاسی ایران و جهان، افزود: در جریان بحث‌های پیش از کنفرانس، پیشنهادهایی از جانب اعضای سازمان، در مورد افزودن موارد جدیدی بر گزارش یا توضیح بیشتری پیرامون چشم‌انداز تحول اوضاع سیاسی و تاکتیک‌های طبقه حاکم در ایران مطرح‌شده بودند که برخی از پیشنهاد‌ها تاجانی که نظر عمومی تشکیلات بود به گزارش افزوده شد. این افزوده‌ها به اطلاع شرکت‌کنندگان در کنفرانس رسید. اصل این گزارش از قبل در اختیار تمام شرکت‌کنندگان در کنفرانس قرارگرفته بود. پس‌ازاین توضیحات، اجلاس وارد بحث گزارش شد. بحث فعالی پیرامون گزارش سیاسی صورت گرفت. اغلب حاضرین در اجلاس، ازجمله رفقایی که به‌عنوان میهمان حضور یافته بودند، فعالانه در بحث‌ها شرکت کردند و نظرات خود را ارائه دادند. نمایندگان احزاب و سازمان‌های شرکت‌کننده در این اجلاس نیز ضمن قرائت پیام‌های سازمان‌های خود به کنفرانس هفدهم سازمان ما که در همین شماره نشریه کار درج‌شده است، فعالانه در گفتگوها شرکت داشتند، نظرات خود را مطرح کردند و به پربار شدن مباحث یاری رساندند. در جریان بحث‌هایی که صورت گرفت، تمرکز بحث‌ها بر روی دو نکته قرار گرفت. یکی مسئله اتحادها، موانع و مشکلات و تلاش برای تقویت اتحاد و همکاری شش جریان و نکته دیگر، بحث بر سر بدیل‌های بورژوائی و تاکتیک‌های رژیم در برابر جنبش توده‌ای و جنبش طبقاتی کارگران بود. در فواصل مباحث، پیام‌هایی که رفقای داخل کشور برای کنفرانس ارسال کرده بودند، توسط یکی از اعضای کمیته اجرائی سابق، قرائت شد که موردتوجه شرکت‌کنندگان در کنفرانس قرار گرفت. چهار پیام رفقای داخل کشور در همین شماره نشریه درج‌شده است. پس از دو دور بحث پیرامون گزارش سیاسی، هیئت‌رئیسه، کفایت بحث را اعلام کرد و این سند به رأی گذاشته شد. گزارش سیاسی با صد درصد آراء به تصویب رسید.
کنفرانس هفدهم سازمان همچنین پیام‌هایی خطاب به کارگران و زحمتکشان، زنان و جوانان، خطاب به خانواده‌های جان‌فشان سازمان و زندانیان سیاسی و خطاب به فعالان و هواداران سازمان را تصویب نمود، که در همین شماره نشریه کار انتشار می‌یابند. در کنفرانس هفدهم سازمان یک کمیته اجرائی جدید نیز انتخاب شد که عهده‌دار رهبری سازمان تا کنفرانس هیجدهم خواهد بود. کنفرانس هفدهم سازمان، روز ۲۷ مرداد با موفقیت، همراه با سرود انترناسیونال به کار خود پایان داد.
رفقا! جهان سرمایه‌داری هرگز نمی‌تواند از چنگال تضادها و بحران‌های علاج ناپذیر رهایی یابد. در سراسر جهان سرمایه‌داری از اروپا، تا آسیا، از آفریقا تا قاره آمریکا، بحران‌های متعددی این نظم را فراگرفته است. سال‌هاست که بحران جهانی اقتصاد سرمایه‌داری به یک بحران مزمن و ساختاری حل ناپذیر تبدیل‌شده است. از سال ۲۰۰۷ که بحرانی عمیق سراسر جهان سرمایه‌داری را فراگرفت، این بحران نتوانسته حتی در همان محدوده تعدیل سال‌های پیش از آن، روی بهبود به خود ببیند. در طول این چند سال، دوره‌های بهبود در سیکل اقتصادی، چنان کوتاه شده که همچون یک لحظه‌ی گذراست. بدون این‌که بهبود به مرحله رونق نسبی برسد، به کسادی و رکود بازگشته است.
بورژوازی و نظریه‌پردازان آن در این سال‌ها، مکرر از غلبه بر بحران سخن به میان آوردند و حتی آمارهایی از بهبود اوضاع اقتصادی ارائه دادند. اما همواره ناگزیر به پذیرش بازگشت رکود شدند.
بر طبق گزارش بخش امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل، در سال ۲۰۱۶ نرخ رشد تولید ناخالص جهانی به پایین‌ترین سطح خود از هنگام بحران مالی جهانی رسید. یک سال بعد، ادعا شد که در سال ۲۰۱۷ رشد تولید ناخالص داخلی جهان به ۱ / ۳ درصد رسیده که سریع‌ترین سرعت رشد از سال ۲۰۱۱ است. در پی این بهبود نسبی، اقتصاددان‌های جهان سرمایه‌داری ادعا کردند که سرانجام، سرمایه‌داری از رکود بزرگ بیرون آمده است.
اما این نیز یک‌لحظه گذرا بیش نبود. یک سال بعد، در نیمه دوم سال ۲۰۱۸ اعلام شد که رشد اقتصادی جهان کاهش یافت. برآوردهای رشد صنعتی و تجاری جهانی نشان از وخامت اوضاع بود. رشد تولیدات صنعتی جهان که در سال ۲۰۱۷، ۵ / ۳ درصد اعلام‌شده بود در ۲۰۱۸، به ۲ / ۲ درصد کاهش یافت. رشد تجارت جهانی نیز که در سال ۲۰۱۷، ۶ / ۴ درصد بود، تا اواسط سال ۲۰۱۸ به ۱ / ۳ درصد تنزل کرد.
صندوق بین‌المللی در گزارش آوریل سال ۲۰۱۹ گفت: پس از رشد نیرومند سال ۲۰۱۷ و اوایل ۲۰۱۸ فعالیت اقتصادی جهانی به نحو قابل‌ملاحظه‌ای در نیمه دوم سال ۲۰۱۸ کاهش یافت. رشد چین زیر فشار جنگ تجاری و کنترل بانکی، کاهش یافت. اقتصاد منطقه یورو تحرکش را از دست داد. سرمایه‌گذاری در ایتالیا و تقاضای کالا از آسیا کاهش یافت. وضعیت اقتصادی ژاپن مناسب نیست. جنگ تجاری تأثیرات نامطلوبی بر جای نهاده و در همه‌جا بی اطمینانی پدید آورده است و بازارهای مالی بدتر شده است. پیامد آن نیز سقوط‌ها و بی‌ثباتی‌های بورس بود که در طول سال گذشته مکرر رخ داد.
ارزیابی صندوق بین‌المللی از اوضاع اقتصادی جهان حاکی است که رشد تولید ناخالص داخلی کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری که در سال ۲۰۱۸ به ۲ / ۲ درصد کاهش‌یافته بود، در سال ۲۰۱۹ به ۸ / ۱ درصد، اتحادیه اروپا از ۸ / ۱ به ۳ / ۱ درصد و ایالات‌متحده که وضعیت اقتصادی آن بهتر از کشورهای دیگر است نیز از ۹ / ۲ به ۳ / ۲ درصد کاهش خواهد یافت. نرخ رشد تولید ناخالص داخلی ژاپن که در سال ۲۰۱۷، ۹ / ۱ در صد بود به یک درصد کاهش می‌یابد. نرخ رشد تولید ناخالص داخلی چین که در سال ۲۰۰۷ بیش از ۱۴ درصد بود، اکنون به حدود ۵ / ۶ درصد کاهش‌یافته است.
قروض کشورهای جهان یک‌بار دیگر ابعاد وسیعی به خود گرفته است. بر طبق گزارش کنفرانس توسعه و تجارت سازمان ملل، بدهی جهانی، اکنون یک‌سوم، بالاتر از ۲۰۰۸ و بیش از سه برابر تولید ناخالص داخلی جهان است. این بدهی‌ها در سال ۲۰۱۷ به ۱۹۳ تریلیون دلار رسید که معادل ۳۱۸ درصد تولید ناخالص داخلی جهان است. گزارش میافزاید: این بدهی کلان کشورهای جهان، نه‌فقط یک ریسک مالی بزرگ است، بلکه سرمنشأ آسیب‌پذیری جدی به هنگام نزول اقتصادی است. افزایش نرخ‌های بالای بهره و افزایش ناگهانی در هزینه‌های مالی برای ثبات مالی و قروض، یک ریسک دیگر است. رقم غیررسمی بدهی چین نسبت به تولید ناخالص داخلی این کشور ۳۰۰ درصد، ایالات‌متحده ۱۰۵ درصد و ژاپن به ۲۵۰ درصد، رسیده است.
این‌که اقتصاد سرمایه‌داری به‌ویژه پس از بحران بزرگی که از ۲۰۰۷، آغاز شد، هرگز نتوانسته یک دوره رونق نسبی را به خود ببیند و دوره‌های بهبود یک، تا دوساله بدون طی کردن مرحله رونق در سیکل اقتصادی به مرحله رکود بازگشته‌اند، بارزترین دلیل است بر این‌که تضادهای شیوه تولید سرمایه‌داری به درجه‌ای رشد کرده که بحران، دیگر نمی‌تواند راه‌حل لحظه‌ای این تضادها باشد. انباشت سرمایه به درجه‌ای رشد کرده که راهی برای به جریان افتادن ندارد. بورس‌بازی مفری برای این سرمایه‌ها شده و مازاد تولید به پدیده‌ای همیشگی تبدیل‌شده است. به قول مارکس:
“این واقعیت که تولید بورژوایی به‌حسب قوانین ذاتی خود ناگزیر است از سویی نیروهای تولیدی را چنان توسعه دهد که گویی تولید بر یک بنیاد اجتماعی تنگ و محدود قرار نگرفته و حال‌آنکه از سوی دیگر، این نیروهای تولیدی را تنها در درون این محدوده‌های تنگ می‌تواند توسعه دهد، ژرف‌ترین و پنهانی‌ترین علت بحران و تضادهای فاحشی است که تولید بورژوایی در درون آن انجام می‌گیرد و با نظری اجمالی، آن را تنها به‌عنوان یک‌شکل گذرای تاریخی، نمایان می‌سازد.”(تئوری‌های ارزش اضافی؛ جلد ۳۲؛ کلیات آثار مارکس – انگلس)
اکنون قدرت مولد سرمایه‌داری از محدوده‌های بازار بسیار فراتر رفته است. بسط بازار برای سرمایه‌گذاری‌های جدید وجود ندارد. قدرت خرید مدام محدودتر شده و پیوسته مازاد تولید رخ می‌دهد. با بحران ۲۰۰۷ برای جبران بدهی‌های بانک‌ها و دولت‌ها، دوران ریاضت آغاز شد. این خود عاملی دیگر برای محدودیت قدرت خرید بود. تا مدتی بسط بازار و سرمایه‌گذاری در کشورهایی از نمونه کره جنوبی، برزیل، ترکیه، هند، چین، اروپای شرقی یا فناوری‌های جدید، محرکی برای گسترش بازار بود، اکنون اما همه این کشورها در سراشیبی قرارگرفته‌اند. وضعیت برخی از نمونه ترکیه، برزیل آرژانتین به‌شدت وخیم است و در رکودی جدی به سر می‌برند. حتی کاهش نرخ رشد در کره جنوبی که پیشرفته‌تر از همه آن‌هاست، هم‌اکنون به ۳ / ۰ درصد رسیده است. درنتیجه رکود مداوم، نرخ‌های بیکاری حتی در کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری همچنان بالاست.
سازمان بین‌المللی کار می‌گوید: در سال ۲۰۱۸ بیش از ۱۷۲ میلیون بیکار بودند و ادعا می‌کند که حدود دو میلیون کاهش‌یافته است. اما آمارهای سازمان بین‌المللی کار هرگز نمی‌تواند تعداد واقعی بیکاران جهان را منعکس سازد. نه صرفاً ازآن‌رو که معیار یک ساعت کار در هفته معیاری غیرواقعی برای شاغل بودن محسوب می‌شود، بلکه به این دلیل ساده که این آمار از منابع قلابی دولت‌هایی از نمونه جمهوری اسلامی ایران گرفته می‌شود. بااین‌وجود حتی در منطقه یورو نرخ بیکاری در تعدادی از کشورها بالاست. کمیسیون اروپایی نرخ بیکاری سال ۲۰۱۸ را در منطقه یورو ۲ / ۸ درصد اعلام کرده است. اما این نرخ بیکاری در اسپانیا ۱ / ۱۴ درصد، در یونان ۵ / ۱۸ درصد، در ایتالیا ۵ / ۱۰ درصد و در فرانسه ۹ درصد است. نرخ بیکاری جوانان در فرانسه، ۵ / ۲۱ درصد، در اسپانیا و ایتالیا ۳۳ درصد، در یونان حدود ۴۰ درصد است. تنها موردی در میان کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری که می‌توان گفت نرخ بیکاری در آن به نحو قابل‌ملاحظه‌ای کاهش‌یافته، آمریکاست که در سال ۲۰۱۸ به چهار درصد رسید.
درنتیجه بحران اقتصادی، بیکاری، تورم، سیاست اقتصادی نئولیبرال و ریاضت اقتصادی، کاهش واقعی دستمزدها و محدود شدن روزافزون امکانات اجتماعی طبقه کارگر، توده‌های کارگر و زحمتکش در مقیاسی جهانی مدام فقیرتر و سرمایه‌داران ثروتمندتر شده‌اند.
اساساً، نظام سرمایه‌داری پیوسته فقر و ثروت را در دو قطب جامعه انباشت می‌کند. در طول دو سال گذشته نیز شکاف فقر و ثروت عمیق‌تر شده است.
گزارش ژانویه ۲۰۱۹ آکسفام ، به‌وضوح عمیق‌تر شدن این شکاف را نشان می‌دهد. بر طبق این گزارش در سال گذشته ثروت میلیاردرهای جهان، ۱۲ درصد، یا روزی ۵ / ۲ میلیارد دلار افزایش یافت، درحالی‌که ثروت ۸ / ۳ میلیارد جمعیت که نیمه فقیرترین مردم را تشکیل می‌دهند، ۱۱ درصد کاهش یافت. این فقر در برخی مناطق چنان گسترده است که هرروز ده‌ها هزار نفر به علت عدم دسترسی به امکانات بهداشتی مناسب جان خود را از دست می‌دهند.
این انباشت ثروت در دست گروهی اندک به درجه‌ای است که ثروت ۸۰ ثروتمند، معادل ثروت نیمی از جمعیت جهان است.
به گفته مدیر تحقیق سازمان بین‌المللی کار ۷۰۰ میلیون نفر در جهان به‌رغم داشتن کار در فقر شدید یا ملایم زندگی می‌کنند.
درحالی‌که در هند ۱۰ درصد ثروتمند جمعیت، ۵۵ درصد تمام درآمد را در سال ۲۰۱۶ دریافت کرد، ۲۱۸ میلیون نفر با کمتر از ۹۰ / ۱ دلار درآمد روزانه، در فقر شدید به سر می‌برند.
سازمان بین‌المللی کار همچنین می‌گوید که ۵۴ درصد جوانان کارگر در جنوب آسیا با روزی ۱۰ / ۳ دلار در فقر زندگی می‌کنند. ۲۰ درصد آنها با روزی ۹۰ / ۱ دلار در فقر شدید قرار دارند.
اطلاعات جدید جمع‌آوری‌شده برای اشتغال جهانی و چشم‌انداز اجتماعی، حاکی است که در سال ۲۰۱۸، اکثریت ۳ / ۳ میلیارد جمعیت شاغل جهان، از امنیت اقتصادی و رفاه مادی لازم برخوردار نبودند. بیش از دو میلیارد از جمعیت شاغل یعنی ۶۱ درصد نیروی کار جهان، اشتغال غیررسمی دارند.
بانک جهانی نیز می‌گوید بیش از ۹ / ۱ میلیارد از جمعیت جهان در سال ۲۰۱۵ با کمتر از ۲۰ / ۳ دلار در روز زندگی می‌کردند.
بر طبق گزارش سایت تحقیقی نابرابری جهانی وابسته به مدرسه اقتصادی پاریس، بالاترین نابرابری منطقه‌ای جهان در خاورمیانه قرار دارد که سهم ۱۰ درصد بالائی جامعه از کل درآمد ملی ۶۱ درصد است. این رقم برای هند و برزیل ۵۵ درصد، آمریکا و کانادا، ۴۷ درصد، روسیه ۴۶ درصد، چین ۴۱ درصد و اروپا، ۳۷ درصد ذکرشده است.
با ادامه بحران اقتصادی، سیاست اقتصادی نئولیبرال و ریاضت اقتصادی، فقر، بیکاری و عمیق‌تر شدن نابرابری و شکاف طبقاتی، مبارزه طبقاتی کارگران تشدید شده است. در دو سال گذشته هزاران مورد اعتراض کارگران و کارمندان بخش‌های خصوصی و دولتی در سراسر جهان رخ‌داده است. اعتصاب کارگران راه‌آهن آلمان در ماه دسامبر، اعتصابات کارکنان فرودگاه‌ها در اغلب کشورهای اروپایی، اعتصابات کارگران بلژیک، هلند، یونان، اعتصاب کارگران کره جنوبی، اعتصابات عمومی آرژانتین، تظاهرات و اعتصابات متعدد در اروپای شرقی، ازجمله در لهستان، تظاهرات ده‌ها هزار تن در مجارستان، تنها نمونه‌هایی از این اعتراضات است.
آمار اعتراضات کارگری سال گذشته در ایالات‌متحده، برای اولین بار در مقایسه با سه دهه پیش، افزایش‌یافته است.
بر طبق گزارش مرکز آمار اداره کار ایالات‌متحده آمریکا، حدود نیم میلیون نفر در اعتصابات عمده در ۲۰۱۸ شرکت داشتند که از سال ۱۹۸۶ بالاترین رقم است. اعتصاب کارگران فولاد ، هتل و معلمان این کشور، چندین روز به طول انجامید. اما مهم‌ترین اعتصابات جهان در فاصله دو کنفرانس سازمان، در فرانسه و هند به وقوع پیوسته است.
در ۲۰۱۸ موجی از اعتصابات و تظاهرات، فرانسه را فراگرفت. ده‌ها هزار کارگر و کارمند بخش عمومی فرانسه به اعتصاب و تظاهرات متوسل شدند . ماکرون رئیس‌جمهوری کنونی فرانسه از همان آغاز به قدرت رسیدن، یکی از وظایف خود را واگذاری حتی بخش‌های خدمات عمومی به سرمایه‌داران خصوصی و یورش به دست‌آوردهای کارگران فرانسوی قرار داد. در سال ۲۰۱۸ به‌رغم اعتراضات و تظاهرات وسیع، طی چند فرمان برخی برنامه‌های ارتجاعی خود را علیه کارگران و تحصیلات عالی به مرحله اجرا گذاشت.
کارگران شبکه ریلی دولتی فرانسه “مجمع ملی راه‌آهن فرانسه”، تاکنون به خاطر شرایط دشوار کار از امنیت و تضمین شغلی، برخوردار بوده‌اند. ماکرون، تلاش نمود در استخدام‌های جدید، اشتغال تضمین‌شده، مزایای بازنشستگی، ازجمله بازنشستگی زودهنگام و دیگر دست‌آوردهای کارگران را از قراردادهای کار حذف کند و این بخش را به سرمایه‌داران خصوصی واگذار کند.
بنابراین، چهار سندیکای مهم فرانسه تصمیم گرفتند که در مقابل این تعرض بورژوازی که درعین‌حال حمله‌ای به دست‌آوردهای عموم کارگران فرانسوی بود ، بایستند. آنها از ۷۴ هزار کارگران مجمع ملی راه‌آهن فرانسه خواستند که به مدت سه ماه از هر ۵ روز، دو روز را در مخالفت با برنامه دولت دست از کار بکشند. به‌رغم تمام تشبثات بورژوازی و بلندگوهای تبلیغاتی آن، این اعتصاب چنان موفق بود که فرانسه را به‌کلی فلج کرد و ماکرون را وادار به عقب‌نشینی کرد.
علاوه بر اعتصابات کارگران خطوط ریلی، ده‌ها هزار تن از معلمان، کارکنان بخش‌های درمان، کارگران نظافتچی، کارگران برق، خطوط هوایی و دانشجویان به اعتصاب و تظاهرات روی آوردند.
دانشجویان در جریان این مبارزه، تعدادی از دانشگاه‌ها را اشغال کردند. پیش‌ازاین نیز، در۲۲ مارس ده‌ها هزار معلم، پرستار و کارمند بخش‌های دیگر این کشور در مخالفت با برنامه اقتصادی ماکرون به اعتصاب و تظاهرات متوسل شده بودند.
کارکنان شرکت هواپیمایی ایر‌فرانس نیز برای افزایش حقوق، چندین اعتصاب برپا کردند.
پی آمد این مبارزات کارگران و زحمتکشان فرانسوی، شکل‌گیری جنبشی سرا سری در اواخر سال ۲۰۱۸ به نام جنبش جلیقه زردها بود. این جنبش، در آغاز در اعتراض به افزایش قیمت سوخت شکل گرفت. روز ۱۷ نوامبر ۲۸۰ هزار نفر در سراسر فرانسه، با مسدود کردن بزرگراه‌ها و خیابان‌ها، به این جنبش سرا سری شکل دادند. این جنبش که در آغاز ترکیب نامتجانسی داشت، تدریجاً خصلت طبقاتی کارگری در آن برجسته شد و برخی اتحادیه‌های کارگری نیز به آن پیوستند. تظاهرات هفتگی جلیقه زردها، ماکرون را ناگزیر به عقب‌نشینی از افزایش بهای سوخت و دادن برخی امتیازات کرد. اما جنبش ادامه یافت و جلیقه زردها خواستار رفراندوم و برکناری ماکرون شدند.
در ژانویه سال ۲۰۱۹ با فراخوان ۱۰ اتحادیه مرکزی هند ، بزرگ‌ترین اعتصاب تاریخ جنبش کارگری جهان در این کشور شکل گرفت. بیش از ۱۸۰ میلیون کارگر بخش عمومی و خصوصی، تولیدی و خدماتی، یک اعتصاب دو روزه سرا سری را به همراه تجمعات و تظاهرات برای مقابله با سیاست‌های نئولیبرال مودی، نخست‌وزیر این کشور و تعرض به حقوق کارگران برپا کردند.
افزایش حداقل دستمزد به ۱۸۰۰۰ روپیه در ماه، کاهش قیمت کالاهای اساسی، مخالفت با خصوصی‌سازی مؤسسات بخش عمومی، وسایل نقلیه عمومی، بانک و بیمه، مخالفت با تغییر قانون کار، پرداخت حقوق بازنشستگی به‌تمامی رشته‌های اقتصاد، قرار گرفتن کلیه کارگران ازجمله کارگران کشاورزی تحت پوشش قانون کار و بیمه شدن آنها، استخدام رسمی کارگران قراردادی، دستمزد برابر زنان با مردان کارگر در ازای کار برابر، تعدادی از مطالبات کارگران در این اعتصاب بزرگ بود.
در فاصله دو کنفرانس سازمان، یکی دیگر از تضادهای جهان سرمایه‌داری که تشدید شده است، تضاد میان قدرت‌های امپریالیست است. این واقعیت بر همگان آشکار است که از هنگام به قدرت رسیدن ترامپ در آمریکا، اختلاف و نزاع امپریالیسم آمریکا با مهم‌ترین قدرت‌های امپریالیست رقیب به نحو روزافزونی حادتر شده است. دولت آمریکا تلاش کرده است با انداختن بار هزینه‌های بحران اقتصادی بر دوش دولت‌های دیگر، اوضاع اقتصادی را در آمریکا بهبود بخشد. بنابراین تعرفه‌های سنگینی بر واردات مهم‌ترین کشورهای سرمایه‌داری وضع کرد. اختلاف دولت آمریکا با اتحادیه اروپا، نزدیک‌ترین متحد این کشور بر سر تعرفه‌ها و هزینه‌های ناتو حتی به جدال‌های تند و علنی انجامید. ازآن‌پس، رابطه آمریکا و اروپا همچنان تیره است. همکاری‌های سیاسی و نظامی میان این دو قدرت جهانی در برخورد با بحران‌های بین‌المللی به حداقل ممکن کاهش‌یافته است. برجام تنها یک نمونه بود. منازعات خاورمیانه نمونه دیگری است. نزاع دولت آمریکا با چین نیز به یک درگیری حاد تجاری انجامیده است. به‌رغم این‌که چین آماده دادن امتیازات متعددی به آمریکا است، اما این رقابت و نزاع همچنان ادامه یافته و دولت چین نیز تعرفه‌ها و تحریم‌های جدیدی علیه کالاهای آمریکائی وضع کرده است. دولت آمریکا حتی برخی قراردادهای نظامی با روسیه را یک‌جانبه فسخ کرد و از برخی قراردادهای بین‌المللی و حتی مؤسسات وابسته به سازمان ملل کنار کشیده است. از سوی دیگر، چین و روسیه نیز در حال شکل دادن به یک بلوک جداگانه در مقابل اروپا و آمریکا هستند. برکسیت نیز که نتیجه تضاد درونی قدرت‌های اروپایی است، همچنان با کشمکش ادامه دارد. در همین حال، تضاد قدرت‌های منطقه‌ای به‌ویژه در خاورمیانه، شبه‌قاره هند، آمریکای لاتین نیز تشدید شده است.
در شرایطی که تضادهای قدرت‌های امپریالیست و دولت‌های منطقه‌ای تشدید شده است، خطر درگیرهای نظامی افزایش‌یافته و دولت‌های جهان در حال تولید و انبار کردن هرچه بیشتر سلاح‌های پیشرفته‌اند. بنابراین، هزینه‌های نظامی قدرت‌های امپریالیست و دولت‌های منطقه‌ای متحد و وابسته به این قدرت‌ها، به‌شدت افزایش‌یافته است.
گزارش آوریل ۲۰۱۹ موسسه تحقیقات بین‌المللی صلح استکهلم نشان می‌دهد که هزینه‌های نظامی جهان در سال ۲۰۱۸ به رقم ۱۸۲۲ میلیارد دلار(۸ / ۱ تریلیون دلار) رسید که ۶ / ۲ درصد نسبت به سال ۲۰۱۷ افزایش‌یافته است .این رقم معادل ۱ / ۲ درصد تولید داخلی ناخالص جهان است. این هزینه نظامی کلان، بالاترین سطح هزینه‌ها از سال ۱۹۸۸ است. آمریکا و چین نیمی از این هزینه‌ها را به خود اختصاص داده‌اند. در این میان ۶۰ درصد این هزینه‌ها به آمریکا، چین، عربستان، هند و فرانسه، تعلق دارد. مخارج نظامی دولت آمریکا ۶۴۹ میلیارد دلار، مخارج چین ۲۵۰ میلیارد دلار، هند ۵ / ۶۶ میلیارد دلار، روسیه ۴ / ۶۱ میلیارد دلار و مجموع هزینه نظامی ۲۹ عضو ناتو ۹۶۳ میلیارد دلار است که دربرگیرنده ۵۳ درصد مخارج نظامی جهان است.
توأم با افزایش هزینه‌های نظامی، حجم نقل‌وانتقال سلاح نیز در جهان افزایش‌یافته است. گزارش ماه مارس موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی حاکی است که حجم نقل‌وانتقال سلاح‌های عمده، در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ – ۲۰۱۴، ۸ / ۷ درصد بیشتر از ۲۰۱۳ – ۲۰۰۹ بود. آمریکا، روسیه، فرانسه، آلمان و چین بزرگ‌ترین صادرکنندگان سلاح در جهان‌اند و مجموعاً از کل صادرات، ۷۵ درصد حجم آن را در اختیار داشتند. مقصد ۳۵ درصد صادرات سلاح در فاصله ۲۰۱۸ – ۲۰۱۴ خاورمیانه بود.
در طول دو سال گذشته، دنیای سرمایه‌داری با بحران‌های سیاسی متعددی مواجه بود. خاورمیانه همچنان یکی از کانون‌های بحران جهان سرمایه‌داری است. منازعه جمهوری اسلامی با اغلب دولت‌های عربی منطقه تشدید شد. نزاع دولت آمریکا با جمهوری اسلامی بر سر هژمونی منطقه‌ای به جنگ اقتصادی انجامید. در سوریه گرچه جنگ داخلی ظاهراً فروکش کرده، اما بحران حل‌نشده باقی‌مانده است و هر بخش این کشور در دست یکی از طرفین نزاع است. در یمن، جنگ داخلی تشدید شده است و رژیم‌های عربستان و جمهوری اسلامی مدام بر آتش این جنگ می‌دمند. جنگ داخلی در افغانستان ادامه دارد و همه‌روزه گروهی از مردم این کشور به قتل می‌رسند. در طول این دو سال، درنتیجه‌ی به قدرت رسیدن ترامپ در آمریکا و تغییرات سیاسی در اوضاع منطقه که درنتیجه آن رژیم‌های ارتجاعی عرب برای مقابله با جمهوری اسلامی مناسبات خود را با اسرائیل بهبود بخشیده‌اند، رژیم اسرائیل با استفاده از این شرایط، اقدامات تجاوزکارانه خود را تحت حمایت و پشتیبانی دولت آمریکا علیه مردم فلسطین تشدید کرد. گروهی از مردم فلسطین را به قتل رساند و بخش‌هایی از سرزمین‌های اشغالی فلسطین را رسماً به خاک خود ضمیمه کرد. درنتیجه شرایط سیاسی وخیم منطقه و جهان و نیز به علت سلطه گروه‌های ارتجاعی اسلام‌گرا و نقش منفی و خرابکارانه جمهوری اسلامی در جنبش مردم فلسطین، نتوانست واکنشی جدی از سوی مردم فلسطین و جنبش‌های مترقی جهان در قبال این اقدامات تجاوزکارانه دولت اسرائیل صورت بگیرد. متأسفانه در اوضاع کنونی، چشم‌انداز حل مسئله فلسطین و تشکیل یک دولت فلسطینی، تیره‌تر از هر زمان دیگر درگذشته است.
در شمال افریقا، کشورهای سودان و الجزایر با بحران سیاسی مواجه‌اند و مبارزات مردم به سرنگونی دارو دسته‌های حاکم انجامیده است. جنگ داخلی در لیبی میان دو دارو دسته مرتجع اسلام‌گرا که هر یک توسط قدرت‌های امپریالیست و منطقه‌ای حمایت می‌شوند، تشدید شده است.
در آمریکای لاتین وضعیت اغلب کشورهای این منطقه بحرانی است. جناح راست بورژوازی در اغلب این کشورها در رأس قدرت قرارگرفته است. در ونزوئلا نزاع میان جناح‌های چپ و راست بورژوازی به مداخلات علنی قدرت‌های امپریالیست به‌ویژه امپریالیسم آمریکا انجامیده است.
اتحادیه اروپا از درون با بحران‌های جدی مواجه است. خروج انگلیس از اتحادیه اروپا که رفراندوم آن در ۲۰۱۶ صورت گرفت، برای انگلیس و اتحادیه اروپا به یک بحران تبدیل‌شده است. نارضایتی مردم از سیاست‌های اتحادیه اروپا که مدام شرایط معیشتی کارگران و زحمتکشان را وخیم‌تر ساخته، افزایش‌یافته است. بی‌اعتمادی مردم به احزاب جناح چپ و راست سنتی بورژوازی که اساساً تفاوتی با یکدیگر ندارند، افزایش‌یافته است. احزاب موسوم به سوسیال‌دمکرات در میان کارگران و زحمتکشان رسوا و بی‌اعتبار شده‌اند. ادامه بحران اقتصادی بر بی‌ثباتی اوضاع سیاسی در کشورهای اروپائی افزوده و گرایش‌های شدیداً ناسیونالیستی، نژادپرستانه و نئوفاشیستی را تقویت کرده است. فقر، گرسنگی و بیکاری در قاره آفریقا، موج مهاجرت به اروپا را افزایش داده است. جناح راست و نژادپرست بورژوازی این مهاجرت را دست‌آویز و مستمسکی برای بسیج توده‌های فقیر، بیکار و مردمی که زیر فشار بحران ، سیاست نئولیبرال و ریاضت اقتصادی و محدودتر شدن روزافزون امکانات اجتماعی، سطح زندگی‌شان مدام تنزل می‌یابد، قرار داده است. تحت چنین شرایطی در غیاب احزاب انقلابی کمونیست، راست‌ترین جناح‌های بورژوازی کوشیده‌اند از این اوضاع بهره‌برداری کنند و توده‌های ناراضی را به دنبال خود بکشند. در اغلب موارد، مردمی که در انتخابات شرکت می‌کنند به احزاب سنتی جناح راست و چپ بورژوازی رأی نمی‌دهند. یکی از نمونه‌های بارز آن به قدرت رسیدن مکرون در فرانسه است. در همین حال، احزاب راست افراطی و نئوفاشیست قدرت گرفته‌اند که بازتابی از بحران سیاسی در اتحادیه اروپا است. در ایتالیا، اتریش، مجارستان و … هم‌اکنون قدرت در دست احزاب راست افراطی است. در دیگر نقاط جهان، بحران‌های سیاسی نظم سرمایه‌داری به اشکال دیگری نمود یافته‌اند.
در این میان یکی از کانون‌های بحران نظام سرمایه‌داری، ایران است. طبقه حاکم بر ایران با حادترین بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی روبه‌روست. نارضایتی کارگران و زحمتکشان به اوج خود رسیده و اوضاع از جهات مختلف برای برپایی یک انقلاب اجتماعی مساعد است.
رفقا! گزارش سیاسی کنفرانس شانزدهم، دو سال پیش، چشم‌انداز اوضاع سیاسی را چنین تصویر نمود: “تمام شواهد موجود نشان می‌دهند که همراه با تشدید تضادها و بحران‌های رژیم، مبارزات، اعتلای بازهم بیشتری خواهد یافت، جناح‌های رژیم، رسوا‌تر و مفتضح‌تر و موقعیت رژیم متزلزل‌تر و ضعیف‌تر خواهد شد. توازن قوا هر چه بیشتر به نفع طبقه کارگر و متحدان آن تغییر خواهد کرد و شرایط برای سرنگونی رژیم بیش از هر زمان دیگر فراهم خواهد شد.” این‌یک ارزیابی دقیق از چشم‌انداز تحول اوضاع سیاسی در ایران بود.
تنها چهار ماه از کنفرانس شانزدهم گذشته بود که یک بحران سیاسی عمیق در جامعه ایران شکل گرفت. توده‌های مردمی که سال‌ها فشارهای سنگین اقتصادی و سیاسی، ستمگری و بی حقوقی را تحمل کرده بودند، به پا خاستند. جنبش مبارزاتی توده‌های کارگر و زحمتکش مرحله قانونی را پشت سر گذاشت، و وارد مرحله نوینی از مبارزه انقلابی و تعرضی شد. اما چگونه این روند رخ داد؟ نشریه کار یک هفته پیش از آغاز جنبش دی‌ماه نوشت:
“اعتراضات اجتماعی و سیاسی ماه‌ها و هفته‌های اخیر و تغییراتی که در صف‌بندی‌های سیاسی جامعه ایران رخ‌داده است، مرحله جدیدی را در تغییر توازن قوای طبقاتی و سیاسی دونیروی نافی و پاسدار نظم موجود گشوده است.
تردیدی نیست که نارضایتی عمومی از وضع موجود، پدیده جدیدی نیست. این نارضایتی و اعتراض، سال‌هاست که وجود دارد و به اشکال مختلف خود را نشان داده است. اما آنچه به‌رغم تمام مبارزات طبقه کارگر، معلمان و جنبش‌های توده‌ای پراکنده، پیشرفت سیاسی جنبش انقلابی توده‌های کارگر و زحمتکش را کند و به تأخیر انداخت، آن توازن سیاسی بود که ضدانقلاب حاکم بر ایران، توانست با جلب حمایت خرده‌بورژوازی، به‌ویژه لایه‌های وسیعی از خرده‌بورژوازی مدرن، به آن شکل بدهد….
اما در طول چند ماه اخیر دو اتفاق مهم، سرآغاز درهم شکستن این توازن و تغییر آن به نفع طبقه انقلابی مخالف نظم موجود، شده است. نخست این‌که درنتیجه رشد و ارتقای سطح آگاهی، همبستگی و سازمان‌یافتگی در صفوف طبقه کارگر، مبارزه این طبقه به مرحله جدیدی از رشد کمی و کیفی رسیده است… عامل مهم دیگری که در تغییر توازن قوای سیاسی نقش ایفا نموده، روی‌گردانی لایه‌هایی از خرده‌بورژوازی مدرن از جمهوری اسلامی است…
این برهم خوردن توازن سیاسی قوای طبقاتی و تغییراتی که در صف‌بندی‌های سیاسی در حال رخ دادن است، به این معناست که جامعه ایران بیش از هر زمان دیگر به مرحله‌ای که با یک بحران انقلابی مواجه شود، نزدیک شده است. یا به‌عبارت‌دیگر تحولات کمی و رشد تضادها به آن مرحله رسیده است که از میان تمام مبارزات و اتفاقات سیاسی که مدام در اینجا و آنجا رخ می‌دهد، سرانجام یکی از آنها به جنبشی بزرگ تبدیل گردد و تحولی کیفی رخ دهد…” و نتیجه گرفت:
“ویژگی اوضاع سیاسی لحظه کنونی در ایران، از هم‌اکنون چشم‌انداز تحول اوضاع سیاسی در جهتی که راه را بر یک انقلاب اجتماعی کارگری هموار سازد، گشوده است.”
بنابراین، مقدمات جنبش دی‌ماه از قبل فراهم‌شده بود. مبارزات کارگران از مدت‌ها پیش دامنه وسیع‌تر و اشکال رادیکال‌تری به خود گرفته بود. به‌ویژه از نیمه دوم دهه هشتاد، کارگران در هرسال صدها اعتصاب، تجمع و راهپیمایی برپا کرده بودند که نشان‌دهنده رشد آگاهی و سازمان‌یافتگی و روحیه تعرضی و انقلابی طبقه کارگر ایران بود. در سراسر سال ۹۶ کارگران رشته‌های مختلف درصدها مورد به اعتصاب، تجمع و راهپیمایی روی آورده بودند. در آخرین روزهای شهریورماه سال ۹۶ اعتلا و رادیکالیسم جنبش کارگری خود را در اعتصابات و تظاهرات خیابانی گسترده و تعرضی کارگران آذرآب و هپکو در اراک نشان داده بود. مبارزاتی که به درگیری با نیروهای سرکوبگر رژیم حاکم انجامید و ۲۰ تن از فعالین این اعتراضات به دادگاه فراخوانده شدند.
اعتصابات و تجمعات اعتراضی کارگران هفت‌تپه در آذرماه نیز ادامه اعتصابات و اعتراضات پیشین آنها بود. این اعتصاب از ۱۱ آذر آغاز شد و تا۲۰ آذر به اوج خود رسیده بود.
در همین حال تظاهرات گسترده در خوزستان علیه بیکاری و آلودگی محیط‌زیست، اعتراضات بازنشستگان و مالباختگان در جریان بود که در این اعتراضات، علیه سران رژیم شعار سر داده شد. بنابراین، روشن است که جنبش دی‌ماه، نتیجه منطقی تشدید تضادها و مبارزات رادیکال پیش از آن بود.
در دی‌ماه ۹۶ در متجاوز از ۱۰۰ شهر، توده‌های کارگر و زحمتکش، تهیدستان و جوانان بیکار به مبارزه‌ای مستقیم و آشکار علیه نظم موجود و رژیم حاکم روی آوردند. در نخستین روزهای دی‌ماه، فریاد “مرگ برگرانی” در خیابان‌های مشهد طنین افکند. این اعتراض به‌سرعت به سراسر ایران گسترش یافت. ترکیب طبقاتی جنبشی که از اعماق جامعه جوشید و شعارهای رادیکال آن، به‌وضوح خصلت و مضمون انقلابی این جنبش را بازتاب می‌داد. تظاهرات توده‌ای، ده روز در سراسر ایران ادامه یافت. در برخی شهرها، توده‌های زحمتکش مردم، جوانان فقیر و بیکار با یورش به مراکز ستم و سرکوب نظامی، بانک‌ها، مساجد و به آتش کشیدن عکس‌‌های سران رژیم، خشم و انزجار خود را از نظم موجود به نمایش گذاشتند. رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی، ده‌ها هزار تن از مزدوران مسلح خود را به مقابله با توده‌های مردم، گسیل داشت. در جریان یورش‌های وحشیانه نیروهای سرکوب به مردم معترض، لااقل ۳۰ نفر کشته و بیش از ۵ هزار تن دستگیر شدند. شعارهای توده مردم در جنبش دی‌ماه، علیه گرانی و بیکاری، شعار “کار، نان، آزادی”، “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر خامنه‌ای”، “مرگ بر روحانی”، و شعار “اصلاح‌طلب، اصولگرا دیگه تمومه ماجرا” بود. سرانجام، این اعتراضات سرا سری عمومی به علت سرکوب‌های خشن رژیم و نیز خصلت خودجوش جنبش، فروکش کردند، اما در اشکالی دیگر ادامه یافتند.
این جنبش از نظر سیاسی حامل پیامی روشن بود. دوران رکود سیاسی به پایان رسیده و دورانی جدید، دورانی انقلابی در زندگی سیاسی و مبارزاتی توده‌های مردم آغازشده است. در بطن این جنبش و تحت تأثیر اوضاع سیاسی جدید، مبارزات زنان علیه رژیم نیز وارد مرحله نوینی شد. زنانی که از بند توهمات اسارت‌بار اصلاح‌طلبی و گروهای لیبرال-رفرمیست، رهاشده بودند، فعالانه در خیابان‌ها به مبارزه‌ای علنی علیه رژیم حاکم روی آوردند. اعتراض به حجاب اجباری شکل جدیدی به خود گرفت و گروهی از زنان با الهام از دختر خیابان انقلاب، در چندین شهر، روسری‌ها را برداشتند. در ۸ مارس ۹۶ و ۹۷ گروهی از زنان بدون روسری در مراکز عمومی و مترو حضور یافتند، سرود خواندند، سخنرانی کردند و زنان را به مبارزه برای دست‌یابی به حقوق پایمال‌شده خود تشویق نمودند. بیش از ۳۰ نفر از زنان در جریان این مبارزات دستگیر و محکوم شدند.
در پی جنبش دی‌ماه، جنبش کارگری به رشد و اعتلای خود ادامه داد و وارد مرحله جدیدی از آگاهی، سازمان‌یابی، همبستگی و رادیکالیسم شد.
کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه روز ۱۱ بهمن برای چندمین بار در سال ۹۶ به اعتصاب روی آوردند. طبقه حاکم برای مقابله با کارگران، نیروهای سرکوب را گسیل کرد. در پنجمین روز اعتصاب (۱۵بهمن) نیروهای گارد ویژه و مزدوران وزارت اطلاعات، به‌زور علیه کارگران متوسل شدند. کارگران را مورد ضرب و شتم قراردادند و ۳۴ تن ازجمله چند تن از نمایندگان کارگران را بازداشت کردند. بازداشت‌شدگان پس از سپردن “تعهد ” آزاد شدند. اما این اقدامات وحشیانه رژیم نتوانست خللی در عزم و اراده کارگران به مبارزه ایجاد کند. روز ۱۶ بهمن، کارگران تمام قسمت‌های مجتمع نیشکر هفت‌تپه متحد و یکپارچه دست به اعتصاب زدند و کارگران بازنشسته نیز به اعتصاب پیوستند.
درحالی‌که کارگران نیشکر هفت‌تپه در اعتصاب بودند، کارگران کارخانه هپکو نیز بار دیگر در۱۶ بهمن به اعتصاب، تجمع و تظاهرات خیابانی روی آوردند. راه‌آهن شمال و جنوب را مسدود کردند. خواستار پرداخت فوری و کامل مطالبات معوقه خود شدند. آنها مخالفت خود را با خصوصی‌سازی هپکو اعلام کردند و خواهان دخالت و مشارکت در امور کارخانه شدند. این مبارزات ۴ روز ادامه یافت.
سال ۹۷ به لحاظ تعدد و تنوع مبارزات، کمیت مردمی که در این مبارزات شرکت کردند، رادیکالیسم جنبش، آگاهی و همبستگی در صفوف کارگران، پس از سال ۶۰ بی‌نظیر بود.
از همان نخستین روزهای سال جدید، کارگران مبارز مجتمع نیشکر هفت‌تپه برای تحقق مطالبات خود به راهپیمایی و تظاهرات روی آوردند. مردم عرب خوزستان، در اعتراض به سیاست شوونیستی طبقه حاکم، در اهواز، ماھشھر، آبادان و خرمشهر، چندین روز تجمع و تظاهرات برپا کردند. پلیس به سرکوب و بازداشت گسترده معترضین روی آورد و گروهی را دستگیر نمود.
دور جدیدی از اعتصابات و تجمعات کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه از ۲۷ مرداد آغاز شد و پس از ۱۵ روز با پذیرش برخی از مطالبات کارگران، این مبارزه با پیروزی کارگران این شرکت به پایان رسید. در جریان تمام این مبارزات، سندیکای نیشکر هفت‌تپه نقش مهم و برجسته‌ای بر عهده داشت.
ازآنجایی‌که دولت و کارفرما به وعده‌های خود عمل نکردند، بار دیگر کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، روز ۱۴ آبان یکپارچه وارد اعتصاب شدند. خواست اصلی کارگران خلع ید از کارفرمای بخش خصوصی، بازگرداندن مجتمع به دولت و پرداخت مطالبات معوقه بود. پس از یک هفته اعتصاب و بی‌توجهی دولت، کارگران برای پیگیری مطالبات خود، از ۲۲ آبان در مقابل فرمانداری شوش دست به تجمع زدند و از ۲۳ آبان راهپیمایی در خیابان‌های شهر شوش را آغاز کردند. با حضور خانواده‌های کارگران در اعتراضات خیابانی روزهای ۲۵ و ۲۶ آبان، دامنه اعتراضات گسترده‌تر شد. گروه‌هایی از مردم شهر به اعتراضات پیوستند و یا از کارگران حمایت کردند. شورای کارگران نیشکر هفت‌تپه، رهبری این اعتراضات را بر عهده داشت. جمهوری اسلامی بار دیگر روز ۲۷ آبان نیروهای مسلح یگان ویژه را به محل اعزام کرد و خروجی‌های شرکت توسط نیروی ضد شورش، مسدود شد. کارگران با برپائی و سخنرانی، اقدامات رژیم را محکوم کردند. کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه، قهرمانانه ایستادند، از مطالبات خود دفاع کردند و فراتر از آن شعار “نان- کار- آزادی- اداره شورایی” را سر دادند که اوج رادیکالیسم جنبش کارگری ایران بود. این شعار انعکاس وسیعی در سراسر ایران پیدا کرد. سریعاً همه‌گیر شد و در مبارزات بازنشستگان، معلمان، دانشجویان تکرار شد. برای نخستین بار از هنگام به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی، طبقه کارگر در هفت‌تپه، بدیل خود را در برابر نظم موجود، با صدای بلند اعلام کرد. وحشت، مرتجعین را فراگرفت. دستگاه‌های امنیتی و سرکوب، یورش گسترده‌تری را علیه کارگران سازمان دادند.
۱۸ تن از کارگران و نمایندگان آنها و یک زن خبرنگار بازداشت شدند. ۲۸ آبان بخش زیادی از بازداشت‌شدگان آزاد شدند. تنها اسماعیل بخشی یکی از نمایندگان شجاع کارگران هفت‌تپه و سپیده قلیان خبرنگار و فعال سیاسی چپ، در بازداشت ماندند. تظاهرات خیابانی اما تا چند روز بعدازاین یورش سرکوبگرانه با شعار “کارگر زندانی آزاد باید گردد” “زندانی هفت‌تپه آزاد باید گردد” ،”مرگ بر ستمگر، درود بر کارگر” ادامه یافت. رژیم بازور سرنیزه و پذیرش برخی مطالبات جزئی کارگران، به اعتصاب خاتمه داد. اما پیروزی کارگران بسیار فراتر از مطالبات مشخصی بود که برای تحقق آنها به نبرد برخاسته بودند. کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه پرچم آلترناتیو شورایی و سوسیالیستی طبقه کارگر را به اهتزاز درآوردند. جمهوری اسلامی برای جبران این ضربه سنگین، به شیوه‌های منسوخ و رسوای اعتراف گیری و برپایی شوی تلویزیونی متوسل شد. نتیجه اما خلاف خواست رژیم از کار درآمد. بر محبوبیت کارگران مبارز نیشکر هفت‌تپه و رهبر برجسته آنها، اسماعیل بخشی در میان کارگران و زحمتکشان سراسر ایران، افزوده شد.
هم‌زمان با اعتصابات و تظاهرات کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه، دور جدید اعتصاب قهرمانانه کارگران “گروه ملی صنعتی فولاد اهواز” همراه با تجمعات، تظاهرات و راهپیماییهای خیابانی، یکی دیگر از مبارزات مهم و برجسته سال ۹۷ بود. اعتراض کارگران فولاد که در ماه‌های پایانی سال ۹۶ بیش از ۳۰ روز ادامه داشت، از نیمه دوم خرداد سال ۹۷ حول پرداخت دستمزدهای معوقه، پرداخت حق بیمه، تعیین تکلیف نهایی وضعیت تملک شرکت و ادامه کاری آن، از سر گرفته شد و بیش از دو هفته ادامه یافت. دور جدید اعتراضات کارگران فولاد اهواز از ۲۰ آبان آغاز شد. با جدی شدن خطر تعطیل کارخانه، اعتراضات کارگران، گسترده‌تر و شعارها، رادیکالتر شد. این اعتراضات که روزهای متوالی خیابان‌های شهر اهواز را به لرزه انداخت، با آگاه گری و سخنرانی کارگران پیشرو همراه بود. در جریان این مبارزات، تعدادی از کارگران بازداشت و روانه زندان شدند. اما خللی در مبارزه کارگران رخ نداد. برعکس، شعارها رادیکالتر شد. شعار “کارگر زندانی آزاد باید گردد”، “نه تهدید نه زندان دیگر اثر ندارد”، “کارگر زندانی حمایتت می‌کنیم”، “مرگ بر این دولت مردم‌فریب”، “بیکاری و تورم – بلای جان مردم” و “ما کارگران فولاد – علیه ظلم و بیداد – می‌جنگیم می‌جنگیم” به شعارها افزوده شد. در جریان مبارزات کارگران نیشکر هفت‌تپه و فولاد، کارگران این دو واحد ضمن حمایت از مبارزات یکدیگر، ناب‌ترین احساسات رفیقانه و همبستگی را در شعارهای خود ابراز داشتند. “فولاد، هفت‌تپه، کارگران متحد”، “فولاد، هفت‌تپه پیوندتان مبارک”، “کارگر هفت‌تپه حمایتت می‌کنیم” از این نمونه شعارها بود. با ادامه تظاهرات کارگران فولاد، گروه‌هایی از زنان و مردم اهواز نیز به تظاهرات آنها پیوستند. این مبارزات نیز همانند مبارزات کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه موردحمایت بازنشستگان، معلمان، دانشجویان و تعداد زیادی از کارگران کارخانه‌های دیگر قرار گرفت که همبستگی خود را خواه از طریق اعتراضات عملی و یا از طریق پیام و بیانیه اعلام کردند.
اعتصاب ۳۷ روزه کارگران فولاد، که همراه با تجمعات و تظاهرات مداوم بود، سطح بالای سازمان‌یافتگی و آگاهی را در درون کارگران به‌خوبی نشان داد.
سندیکای کارگران شرکت واحد در این دوره نیز به‌رغم فشارهای متعدد رژیم به فعالیت‌های خود ازجمله برگزاری تجمعات اعتراضی مکرر بر سر مسکن کارگران شرکت واحد، تجمعات برای آزادی کارگران زندانی ازجمله رضا شهابی، فراخوان به رانندگان شرکت واحد به روشن کردن چراغ به‌عنوان اقدام اعتراضی به عدم تحقق مطالبات کارگران، صدور بیانیه‌ها و اطلاعیه‌ها، ازجمله در حمایت و همبستگی با کارگران نیشکر هفت‌تپه و فولاد، افزایش دستمزد، تلاش برای کسب حمایت بین‌المللی از کارگران ایران و برپایی مراسم‌های اول ماه مه بود. سندیکای شرکت واحد امسال فراخوان برگزاری علنی مراسم اول ماه مه را صادر کرد که صدها نفر در پاسخ به این فراخوان در گرد هم‌آیی بهارستان شرکت کردند و مراسم اول ماه مه علنی برگزار شد. در این گرد هم‌آیی شعارهایی در مورد اتحاد و همبستگی کارگران، آزادی تشکل و شعار “نان، کار، آزادی” سر داده شد. در قطعنامه مشترک سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه، گروه اتحاد بازنشستگان و کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری به مناسبت اول ماه مه، ازجمله، آزادی تشکل، تحزب، اعتصاب، راهپیمایی، آزادی بیان و عقیده، آزادی بی‌قیدوشرط زندانیان سیاسی، به رسمیت شناخته شدن اول ماه مه به‌عنوان یک روز تعطیل رسمی، آزادی برگزاری مراسم اول ماه مه، افزایش حداقل دستمزد به بالای خط فقر، لغو قراردادهای سفید امضا، به‌عنوان مطالبات فوری کارگران، خواسته‌شده بود. گردهم‌آیی اول ماه مه مورد یورش نیروهای سرکوب رژیم قرار گرفت. ده‌ها تن بازداشت و زندانی شدند.
اعتصابات و تجمعات سرا سری کارگران و کارکنان نگهداری خط و ابنیه فنی راه‌آهن، تجمعات اعتراضی سرا سری کارگران و کارکنان مخابرات روستایی و برق فشارقوی علیه قراردادهای موقت و سختی شرایط کار، اعتصاب هم‌زمان کارگران معادن زغال‌سنگ در کرمان و صدها اعتصاب تک‌واحدی در کارخانه‌ها و مؤسسات خدماتی در اعتراض به عقب افتادن پرداخت دستمزد و مزایای کارگران، مبارزه برای افزایش دستمزد و بهبود شرایط کار، در همین فاصله رخ‌داده است.
رانندگان کامیون نیز در سال گذشته چندین اعتصاب سرتاسری برپا کردند. رانندگان ناوگان باری که تعداد آنها ۵۹۰ هزار نفر اعلام‌شده است، نخستین اعتصاب خود را در خردادماه ۹۷ در اعتراض به پایین بودن نرخ کرایه حمل‌ونقل، افزایش قیمت لاستیک و سایر وسایل یدکی، واسطه‌گری در پایانه‌های بار در شرکت‌های حمل‌ونقل و دریافت “کمیسیون”های سنگین از رانندگان، افزایش حق بیمه رانندگان به میزان دو تا سه برابر، بالا بودن عوارض جاده‌ها، برپا کردند. بخشی از این رانندگان مالک کامیون و بخشی دیگر کارگر مزدبگیر هستند. واکنش دولت به این مطالبات افزایش ۲۰ درصد نرخ حمل‌ونقل و وعده رسیدگی به دیگر خواست‌ها بود. اما ازآنجایی‌که این وعده‌ها عملی نشد، اعتصاب سرتاسری دوم در مردادماه، برپا شد. رژیم به تهدید و سرکوب متوسل شد. بیش از ۱۸۰ تن از فعالان اعتصاب بازداشت و روانه زندان شدند. بااین‌وجود، اعتصاب سه هفته ادامه یافت. بی‌پاسخ ماندن خواست‌ها به اعتصاب سوم از اول مهرماه انجامید. این اعتصاب به بیش از ۲۷۰ شهر گسترش یافت و رانندگان شرکت‌های مسافرتی نیز به این اعتصاب پیوستند.
افزایش دستمزد رانندگان، افزایش حقوق بازنشستگی، افزایش ۷۰ درصدی نرخ کرایه، حق سختی کار، کسر حق پرداختی بیمه رانندگان، کاهش قیمت قطعات یدکی و توزیع لاستیک با نرخ دولتی، ازجمله مهم‌ترین خواست‌های اعتصابیون در اعتصاب سوم بود. مطالبات رانندگان مگر در موارد جزئی تحقق نیافت.
در مورد مبارزات کارگران در دو سال پس از کنفرانس شانزدهم سازمان باید گفت، در این دوره نه‌فقط تعداد اعتراضات کارگری و کمیت کارگرانی که در این مبارزات شرکت داشتند، بسیار افزایش یافت، بلکه مهم‌تر از آن، جهشی کیفی در مبارزات کارگران رخ داد که نمونه‌های برجسته آن را در مبارزات کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، فولاد اهواز و هپکو دیدیم. در این دوره، سطح تشکل و آگاهی، اتحاد و همبستگی در صفوف کارگران وسیعاً رشد کرد. نشان داده شد که یک قشر قابل‌ملاحظه از کارگران آگاه و پیشرو در هر کارخانه و موسسه تولیدی شکل‌گرفته که قادر است مبارزه کارگران را در اعتصابات و اعتراضاتی که گاه بیش از یک ماه ادامه می‌یابد، سازمان‌دهی و رهبری کند. مبارزات کارگران در این دو سال به شکل کاملاً آشکاری سیاسی شد. مطالبات سیاسی در تعدادی از کارخانه‌ها برجسته بود و طبقه کارگر به‌عنوان یک طبقه مدعی کسب قدرت سیاسی، با ارائه بدیل طبقاتی خود، ظاهر گردید. طبقه کارگر در جریان این مبارزات، صلاحیت و شایستگی خود را برای رهبری انقلاب توده‌های زحمتکش مردم ایران نشان داد و توانست اعتماد توده‌های وسیع مردم زحمتکش، معلمان، بازنشستگان، گروه‌هایی از دانشجویان و زنان و همه ستمدیدگان را به دست آورد. این قدرت طبقاتی لرزه بر اندام تمام مرتجعین انداخت. رژیم به شدیدترین تهدیدها و سرکوب‌ها علیه کارگران متوسل گردید. صدها کارگر، دستگیر، تهدید و اخراج شدند. گروهی با قرار وثیقه‌های چندمیلیونی موقتاً از حبس رهایی یافتند و تعدادی به حبس و شلاق محکوم شدند. در تجمع اعتراضی اول ماه مه متجاوز از ۵۰ تن بازداشت شدند که هنوز سه تن از زنان مبارز در بازداشت به سر می‌برند. تاکنون ده‌ها تن از کارگران مجتمع نیشکر ازجمله علی نجاتی عضو سندیکا به جرم دفاع از مطالبات خود به محاکمه کشیده شده‌اند. جمهوری اسلامی در ادامه سرکوبگری‌های خود علیه کارگران، شدیدترین سرکوب و فشار را بر اسماعیل بخشی و اعضای تحریریه نشریه گام که از مبارزات کارگران دفاع و حمایت کردند، متمرکز ساخته است که پس از ۷ ماه مقاومت و ایستادگی در اسارت در شکنجه‌گاه‌های قرون‌وسطایی رژیم در یک دادگاه فرمایشی به محاکمه کشیده شده‌اند. اما تمام این اقدامات سرکوبگرانه نتوانست، رشد و اعتلای جنبش کارگری را سد کند. رژیم به اقدامات سرکوبگرانه اکتفا نکرد. تلاش نمود، در صفوف کارگران و تشکل‌های آنها شکاف ایجاد کند و از طریق گرایش راست درون جنبش کارگری، تشکل‌های موازی دست‌ساز خود را ایجاد نماید. این تلاش نیز به شکست انجامید.
اما در این دو سال، علاوه بر جنبش طبقاتی کارگران، شاهد اعتلای جنبش‌های اجتماعی دیگر و اعتراضات متعدد نیز بوده‌ایم.
در خردادماه سال ۹۷ موجی از مبارزه و اعتراض به گرانی و بیکاری ایران را فراگرفت. ۹ خرداد در منطقه شاپور جدید در اصفهان گروهی از مردم با شعار “مرگ برگرانی، مرگ بر بیکاری” به تظاهرات روی آوردند. همان روز، در گوهردشت کرج نیز مردم به خیابان‌ها آمدند. در فاصله پنج روز، این اعتراضات به چندین شهر و استان ازجمله تهران، رشت، شیراز، کرج، ساری، اراک، اهواز، مشهد، کرمانشاه، قهدریجان و قزوین گسترش یافت. یک جوان ٢٧ ساله در جریان تظاهرات گوهردشت کرج، با گلوله مزدوران سرکوبگر رژیم به قتل رسید.
در تیرماه، مردم شهرهای خوزستان در ادامه مبارزات چند ماه گذشته در اعتراض به آلودگی و ناایمنی محیط‌زیست، اعتراض به بیکاری و گرانی، اعتراض به نبود آب و برق، به تظاهرات روی آوردند.
در خرمشهر، واحدهای پلیس ضد شورش، به سرکوب گسترده و وحشیانه مردم روی آوردند. مردم خرمشهر نیز با شعار “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر خامنه‌ای و روحانی” با برافروختن آتش در خیابان‌ها، سنگربندی کردند و به مقاومت علیه مزدوران سرکوبگر حکومت اسلامی ادامه دادند. رژیم، وحشی‌گری را به اوج رساند و مردم خرمشهر را به گلوله بست و تعدادی را به خاک و خون کشید. یک‌تن کشته و تعدادی زخمی شدند.
جنبش معلمان در این دو سال، یکی از جنبش‌های اجتماعی فعال بود. معلمان، چندین اعتصاب سرا سری و تجمع اعتراضی برپا کردند.
یک نمونه آن تجمعات اعتراضی اردیبهشت‌ماه ۹۷ در تهران و چند استان دیگر بود. این تجمعات مورد یورش نیروهای سرکوب رژیم قرار گرفتند و تعدادی از معلمان ازجمله دبیر کانون صنفی معلمان تهران دستگیر شدند.
معلمان در روزهای ۲۲ و ۲۳ مهرماه، یک اعتصاب دوروزه سرا سری برگزار کردند. این اعتصاب به دعوت “شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران” برپا شد که دست‌کم ۳۲ تشکل صنفی معلمان در آن عضویت دارند. آنها خواهان تحقق مطالبات صنفی و سیاسی خود شدند و به گرانی و تورم و کاهش قدرت خرید اعتراض کردند. یکی از خواست‌های معلمان، آزادی معلمان زندانی بود. شعار “کارگر – معلم، اتحاد” نیز یکی دیگر از شعارهای معلمان بود.
به گزارش “شورای هماهنگی” در جریان این اعتصاب، ۳۰ معلم احضار و بازجویی شدند و حداقل ۱۲ معلم بازداشت شدند.
دور سوم اعتصاب سرا سری معلمان در روزهای دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم اسفند ۱۳۹۷ در بسیاری از شهرهای ایران برگزار شد. این اعتصاب موفق‌تر از اعتصابات پیشین بود و تعداد بیشتری از معلمان در آن مشارکت کردند. این اعتصاب در ۱۱۰ شهر برگزار شد.
با فراخوان “شورای هماهنگی تشکل‌های فرهنگیان ایران”، در ۱۲ اردیبهشت ۹۸ به مناسبت روز معلم در ایران، تجمعات اعتراضی متعددی در مراکز چندین استان و شهر برگزار شد. معلمان و بازنشستگان زن در این اعتراضات نقشی فعال داشتند. در تهران پلیس و نیروهای امنیتی با حمله به تجمع‌کنندگان حداقل نه نفر را بازداشت نمودند. مطالبات معلمان، بهینه‌سازی آموزش در مدارس، توقف خصوصی‌سازی آموزش، حق تشکل یابی مستقل، رفع موانع در برابر فعالیت‌های تشکل‌های فرهنگیان، ایجاد بیمه کارآمد برای فرهنگیان، اجرای دقیق مصوبه‌ی نظام پرداخت هماهنگ حقوق، دفاع از حقوق معلمان بخش خصوصی، آزاد و خرید خدمت ازجمله خواست‌هایی بود که در بیانیه “شورای هماهنگی” بر آن تأکید شده بود.
آزادی فوری و بی‌قیدوشرط معلمان زندانی و فعالان صنفی، افزایش حقوق به بالای خط فقر، اصلاح وضعیت بیمه معلمان و بازنشستگان، مشارکت و نظارت بازنشستگان بر صندوق بازنشستگی، آزادی تشکل‌های مستقل، آموزش رایگان و توقف تمامی طرح‌هایی که با آموزش رایگان مغایرت دارند ازجمله مهم‌ترین خواست‌هایی است که در قطعنامه پایانی “شورای هماهنگی” مطرح شد. همان‌گونه که از این مطالبات آشکار است، بخشی از مطالبات معلمان سیاسی است.
به‌رغم این‌که معلمان اعتصابات و تجمعات متعددی برپا داشتند، اما رژیم حاکم به هیچ‌یک از مطالبات آنها پاسخ نداد. یکی از علت‌های آن نیز حضور اقلیتی محدود از جمعیت یک‌میلیونی معلمان در این اعتراضات بود. هنوز اکثریت بزرگ معلمان به این اعتراضات نپیوسته‌اند.
یکی دیگر از جنبش‌های اجتماعی که در طول دو سال گذشته مبارزات متعدد و پیگیرانه‌ای داشته، جنبش بازنشستگان بود.
عموم بازنشستگان و مستمری‌بگیران تأمین اجتماعی و اکثریت بسیار بزرگ بازنشستگان کشوری و لشکری در زیرخط فقر، به سر می‌برند و در وضعیت اسف‌باری زندگی می‌کنند. ۸۰ تا ۹۰ درصد بازنشستگان زیرخط فقر قرار دارند.
لذا مبارزه و اعتراض بازنشستگان کشوری به‌ویژه فرهنگیان در سال ۹۷ گسترش یافت. بازنشستگان، چندین تجمع اعتراضی سرا سری برپا کردند. تنها در آذرماه سه تجمع اعتراضی در تهران و شهرستان‌ها برپا کردند. شعارهای بازنشستگان در این گردهم‌آیی‌ها عمدتاً سیاسی بود. در اغلب تجمعات، آنها شعارنوشته‌هایی با خود حمل می‌کردند که بر آنها نوشته‌شده بود “نان، کار، آزادی” “دانشجو، کارگر، بازنشسته، اتحاد” آنها شعار سر دادند، “تا حق خود نگیریم، از پا نمی‌نشینیم”، “کارگر زندانی، معلم زندانی، دانشجوی زندانی، آزاد باید گردد”، ” زندانی سیاسی آزاد باید گردد”، ” دولت خیانت می‌کند، مجلس حمایت می‌کند”. این مبارزات پیگیرانه ادامه یافته است.
بازنشستگان ازجمله خواستار اجرای مطالبات زیر بودند:
ارتقاء سطح دریافتی حقوق‌بگیران و مستمری‌بگیران به میزان بالاتر از خط فقر کارشناسی شده متناسب با هزینه زندگی استاندارد امروزی، هم‌ترازی حقوق بازنشستگان با شاغلین با اجرای کامل ماده ۶۴ و ۱۲۵ قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب سال ٨۶، لغو بیمه‌های تکمیلی و برقراری بیمه کارآمد و رایگان، توقف سیاست و برنامه‌های خصوصی‌سازی در عرصه‌های تولید، آموزش، بهداشت و درمان و خدمات عمومی، توقف روند پرونده‌سازی و پیگردهای قضایی و امنیتی برای فعالین صنفی و اجتماعی و آزادی فوری و بی‌قیدوشرط کلیه فعالین صنفی و اجتماعی.
با جنبش دی‌ماه سال ۹۶، جنبش دانشجویی نیز که پیش‌ازاین تحرک سیاسی خود را ازدست‌داده بود، تحرک نوینی یافت و رادیکالیسم چپ در آن تقویت گردید. یک جنبش رادیکال و نوین دانشجویی از درون خشم و اعتراض توده‌های فقیر و رشد و اعتلای جنبش کارگری سر برآورد، که دیگر وابسته به جناح‌های رژیم نبود. پس از سرکوب خونین جنبش دانشجویی ایران در اردیبهشت سال ۵۹، نخستین بار بود که جنبشی با این مختصات در میان دانشجویان، ظهور می‌کرد. در اعتراضات جنبش دی‌ماه، این دانشجویان، شعار “کار، نان، آزادی” و “اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا” را سر دادند.
این جنبش که پس از گذشت چهار دهه به سنت‌ها و مواضع رادیکال پیشین جنبش دانشجویی ایران بازمی‌گشت، از همان آغاز، از هم سرنوشتی خود با کارگران سخن گفت و خود را با طبقه کارگر پیوند زد. در جریان مبارزات کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه و فولاد اهواز، موجودیت مستقل خود را در چند دانشگاه اعلام کرد.
روز ۲۹ آبان ۹۷ گروهی از دانشجویان دانشگاه تهران در پردیس مرکزی این دانشگاه در حمایت از کارگران نیشکر هفت‌تپه تجمع برپا کردند. آنها شعارهای “فرزند کارگرانیم، کنارشان می‌مانیم”، “هفت‌تپه خوزستان الگوی زحمتکشان”، “از هفت‌تپه تا تهران، زحمتکشان در زندان”، “کارگر زندانی آزاد باید گردد” سر دادند و با حمایت از مبارزات و مطالبات کارگران نیشکر هفت‌تپه، خواستار آزادی کارگرانی شدند که توسط رژیم ستمگر حاکم بازداشت شدند.
دانشجویان دانشگاه هنر تهران نیز در اتحاد و همبستگی با کارگران هفت‌تپه و فولاد اهواز، تجمعاتی برگزار کردند و خواستار اتحاد معلمان و کارگران و دانشجویان و آزادی کارگران زندانی شدند. آنها نیز شعارهای “نان- کار- آزادی، اداره شورایی”، “فرزند کارگرانیم؛ کنارشان می‌مانیم”، “هفت‌تپه خوزستان؛ الگوی زحمتکشان” را سر دادند. این همبستگی با جنبش طبقاتی کارگران و حمایت از مبارزات کارگران فولاد و هفت‌تپه در دانشگاه علامه طباطبایی، دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، دانشگاه‌های کرمانشاه و اهواز نیز صورت گرفت.
صدها تن از دانشجویان دانشگاه‌های سراسر کشور در جریان مبارزات دو سال اخیر دستگیر و به بند کشیده شدند. رئیس فراکسیون زنان مجلس ارتجاع اسلامی، اوایل سال ۹۷، تنها دستگیرشدگان جنبش دی‌ماه را بیش از ۱۵۰ تن اعلام کرد. گروهی از این دانشجویان به حبس، شلاق، جزای نقدی یا ممنوع‌الخروجی و محرومیت از تحصیل محکوم شدند.
در سال ۹۷ مردم کردستان نیز دو اعتصاب عمومی برپا کردند. اعتصاب اول در ۲۶ فروردین آغاز شد و یک هفته ادامه یافت. مردم کردستان نسبت به سیاست دولت درزمینهٔ بستن مرزها، ممنوعیت و محدودیت کولبری و تیراندازی به کولبران و همچنین نسبت به افزایش تعرفه‌های گمرکی اعتراض کردند.
اعتصاب دوم کاملاً سیاسی بود و در اعتراض به اعدام سه زندانی سیاسی و موشک‌باران مقرهای دو حزب دمکرات کردستان و دمکرات کردستان ایران، روز چهارشنبه ۲۱ شهریور در برخی از شهرهای استان‌های کردستان، آذربایجان غربی و کرمانشاه برگزار شد. این اعتصاب به‌ویژه در برخی از شهرها همچون سنندج، مهاباد، بانه، مریوان، بوکان، سقز، سردشت، پیرانشهر، اشنویه و پاوه با استقبال مردم روبرو شد.
جمهوری اسلامی با تشدید سیاست تبعیض و ستمگری ملی و مذهبی به سرکوب و کشتار بی‌رحمانه مردم به‌ویژه در کردستان، بلوچستان و خوزستان ادامه داده است. ده‌ها تن را به خاطر مخالفت با تبعیض ملی و مذهبی به جوخه اعدام سپرده و صدها تن را به حبس‌های طویل‌المدت محکوم کرده است. علاوه بر این، ده‌ها تن از مردم این مناطق را که در وخیم‌ترین شرایط معیشتی به سر می‌برند، در کشوری که مقامات آن بزرگ‌ترین قاچاقچی‌ها و دزدان کشورند، به جرم حمل چند گالن بنزین یا یک کوله‌بار، بی‌رحمانه به گلوله بسته است.این سیاست ارتجاعی جمهوری اسلامی تنها نتیجه‌ای که در پی داشته، تقویت گرایش‌های و گروه‌های ارتجاعی ناسیونالیست و مذهبی بوده است.
اعتراضات و راهپیماییهای مکرر کشاورزان اصفهان، همراه با شعارهایی علیه رژیم، تجمعات گسترده و پی‌درپی مالباختگان در سراسر ایران که علیه تمام مقامات دولتی شعار سردادند، اعتراضات دراویش که به دستگیری ۲۰۰ تن از آنها انجامید، تظاهرات در کازرون که به مرگ دو تن در جریان تیراندازی نیروهای سرکوب انجامید و ده‌ها نمونه دیگر از اعتراضات عمومی نیز در همین دوره رخ دادند.
رفقا! مبارزاتی که در طول دو سال گذشته در ایران رخ داد و به آنها اشاره شد، در چهار دهه گذشته بی‌سابقه است. این حجم از مبارزات، آشکارا نشان می‌دهد که جامعه ایران نیازمند یک تحول سیاسی و اجتماعی است. تغییری کیفی در زندگی سیاسی و مبارزاتی طبقه کارگر و توده‌های زحمتکش و تحت ستم رخ‌داده است. بحران سیاسی که از دی‌ماه سال ۹۶ شکل‌گرفته است، یک بحران انقلابی است. جنبش مرحله مبارزات قانونی را پشت سر نهاده و مبارزات شکلی انقلابی برای سرنگونی نظم موجود را به خود گرفته است. جامعه ایران به یک دوران انقلابی گام نهاده است. کارگران و زحمتکشان و عموم توده‌های تحت ستم با مبارزات خود نشان داده‌اند که دیگر نمی‌خواهند نظم ستمگرانه حاکم را تحمل کنند. در همین حال تمام تحولات دو سال گذشته نشان داد که طبقه حاکم نیز دیگر قادر نیست به شیوه گذشته بر مردم حکومت کند. نظم اقتصادی- اجتماعی و سیاسی موجود بحران‌های متعدد لاینحلی به بار آورده است. تمام سیاست‌های طبقه حاکم برای حل بحران‌ها در انظار عموم توده‌های مردم به شکست انجامیده است. جمهوری اسلامی در تمام عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در بن‌بست قرار دارد. گندیدگی و فساد درونی ابعاد بی‌سابقه‌ای به خود گرفته است. تمام تلاش رژیم برای نجات از بحران سیاسی کنونی و مهار جنبش ناکام مانده است.
جمهوری اسلامی باسیاست خارجی ماجراجویانه و توسعه‌طلبانه پان‌اسلامیستی نیز خسارات سنگینی برای توده‌های مردم ایران به بار آورده است. همه‌ساله میلیاردها دلار از حاصل دسترنج کارگران ایران را هزینه این توسعه‌طلبی و ماجراجویی کرده است. دخالت سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی در عراق، سوریه، لبنان، یمن و تعداد دیگری از کشورهای منطقه، به تشدید تضاد و کشمکش با تعدادی از دولت‌های رقیب منطقه‌ای و قدرت‌های جهانی انجامیده است. تضاد و اختلاف جمهوری اسلامی با اغلب رژیم‌های عربی منطقه چنان حاد شده که پیش‌ازاین سابقه نداشته است. رابطه جمهوری اسلامی با تمام دولت‌های منطقه و حتی شمال آفریقا، به‌استثنای عراق، سوریه و ترکیه به‌شدت تیره است. جمهوری اسلامی در ادامه تلاش‌های توسعه‌طلبانه خود تلاش نمود گروه اسلام‌گرای انصار الله را در یمن به قدرت برساند . این تلاش منجر به دخالت نظامی عربستان سعودی و تعداد دیگری از کشورهای عربی منطقه در یمن گردید و جنگی داخلی را برانگیخت که تاکنون ادامه یافته و به کشتار ده‌ها هزاران تن از مردم یمن، گرسنگی، آوارگی و ویرانی این کشور انجامیده است. نتیجه سیاست توسعه‌طلبانه پان‌اسلامیستی جمهوری اسلامی برای کسب هژمونی در خاورمیانه نه‌فقط برای مردم ایران، بلکه سراسر منطقه خاورمیانه، فاجعه به بار آورده و زمینه را برای دخالت روزافزون قدرت‌های امپریالیست به‌ویژه امپریالیسم آمریکا در این منطقه هموار کرده است. یکی دیگر از عواقب این سیاست ماجراجویانه، تحریم‌های اقتصادی دولت آمریکاست که بار سنگین آن نیز بر دوش مردم ایران قرارگرفته است.
اما عواقب این سیاست به تحریم‌ها و فشار بر توده‌های کارگر و زحمتکش محدود نشده است. با تشدید اختلافات و تضادها، امپریالیسم آمریکا که برای تحکیم موقعیت خود در خاورمیانه، به‌ویژه در کشورهای عربی منطقه و نیز تقویت و حمایت از اسرائیل تلاش می‌کند، نه‌فقط بر دامنه و ابعاد تحریم‌ها افزوده، معافیت صادرات ایران به ۸ کشور را لغو کرد و تعدادی از شرکت‌ها را تحریم کرد، بلکه سپاه پاسداران را در لیست گروه‌های تروریست قرارداد، خامنه‌ای و وزیر خارجه جمهوری اسلامی را در لیست تحریم قرارداد و پایگاه‌های نظامی خود را در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس تقویت نمود. دولت آمریکا از اوایل سال جاری، تعدادی از مهم‌ترین ناوهای جنگی به همراه انواع مختلفی از بمب‌افکن‌ها ، موشک‌های پیشرفته، نفربرهای آبی، خاکی ضد مین، سامانه لیزری را به منطقه گسیل کرده است. اوضاع پس از خرابکاری در ۴ کشتی نفت‌کش در بندر فجیره ، سقوط پهپاد آمریکائی توسط سپاه پاسداران و بالاخره گروگان‌گیری کشتی‌های نفت‌کش وخیم‌ترشده است. دولت آمریکا نه‌فقط واحدهای نظامی بیشتری به منطقه گسیل نموده بلکه در تلاش برای ایجاد یک ائتلاف بین‌المللی برای دخالت بیشتر در خلیج‌فارس به بهانه اسکورت کردن کشتی‌های تجاری است. در همین حال جمهوری اسلامی نیز تعهدات برجامی خود را کاهش داده و بر عمیق‌تر شدن بحران افزوده است. اما با تمام این اوصاف به نظر نمی‌رسد که لااقل در شرایط کنونی این تشدید تضادها به جنگ بیانجامد، گرچه عملیات نظامی موردی و ایذائی می‌تواند وجود داشته باشد و هم‌اکنون نیز وجود دارد. بنابراین فعلاً احتمال جنگ نیست، یا لااقل تا پایان دور اول ریاست جمهوری ترامپ این احتمال بسیار ضعیف است. اما تشدید تضادها، اختلافات شدید و بحران‌هایی که جمهوری اسلامی در سیاست خارجی با آنها مواجه شده است و نیز نارضایتی مردم ایران از ادامه این سیاست که در شعارهای آنها انعکاس یافته، نشان می‌دهد که این سیاست خارجی جمهوری اسلامی با تمام هزینه‌ای که بر دوش کارگران و زحمتکشان ایران تحمیل کرده، هم‌اکنون به بن‌بست انجامیده است.
جمهوری اسلامی نه‌فقط راه‌حلی برای بحران‌های خارجی خود ندارد و در بن‌بست قرارگرفته، بلکه مهم‌تر از آن هیچ راهی برای حل یا تخفیف تضادهای و بحران‌های داخلی موجود، ندارد. بحران اقتصادی ژرف کنونی به یک بحران علاج ناپذیر تبدیل‌شده است. رکود اقتصادی، پیوسته عمیق‌تر شده است. مرکز پژوهش‌های مجلس کاهش نرخ رشد تولید ناخالص داخلی را در سال ۹۷ منفی ۸ / ۲ درصد و برای سال جاری منفی ۵ / ۵ درصد اعلام کرده است. گزارش صندوق بین‌المللی پول نیز این نرخ را برای سال گذشته منفی ۹ / ۳ درصد و در سال جاری منفی ۶ درصد اعلام کرده است.
توأم با رکود اقتصادی سنگین و بحران سیاسی، فرار سرمایه‌ها از ایران آغازشده است. بر طبق گزارش‌های رسمی در مدتی کوتاه متجاوز از سی میلیارد ارز تا اوایل سال ۹۷ از کشور خارج شد. انحصارات بین‌المللی نیز در پی اعلام خروج آمریکا از برجام، ایران را ترک کردند. ازهم‌پاشیدگی اوضاع اقتصادی به کاهش پی‌درپی ارزش ریال و افزایش بهای ارزهای معتبر بین‌المللی انجامیده است. بهای دلار از ۴ هزار تومان در اوایل سال ۹۷، به حدود ۱۵ هزار تومان تا اوایل سال ۹۸ افزایش یافت. بهای کالاها روزبه‌روز به سیر صعودی خود ادامه داده و نرخ تورم، افسارگسیخته است.
مرکز آمار ایران اعلام کرده است که در سال ۹۷ نرخ تورم ۵ / ۲۷ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه ۵ / ۴۷ درصد افزایش یافت.
این ارقام از گزارش مرکز آمار با افزایش نرخ تورم واقعی بسیار فاصله دارد. اما در گزارش مرکز آمار، تورم ۲ / ۷۳ درصدی خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها نسبت به اسفند سال ۹۶ نیز ذکرشده که با توجه به افزایش چند برابری تعداد زیادی از خوراکی‌ها، افزایش ۱۲۵ درصدی دخانیات و افزایش بیش از صددرصدی وسایل خانگی، نرخ تورم بیش از ۷۰ درصد در سال ۹۷، به حقیقت نزدیک‌تر است. هیچ چشم‌اندازی برای کاهش این نرخ در سال جاری وجود ندارد، بالعکس احتمال افزایش نرخ تورم به بیش از ۱۰۰ درصد نیز، وجود دارد. از نخستین ماه‌های سال جدید، بهای کالاها پی‌درپی در حال افزایش است.
در طول دو سال گذشته نه‌تنها با تشدید بحران اقتصادی، رکود عمیق صنایع و توقف بسیاری از پروژه‌های عمرانی درنتیجه بحران مالی دولت، از ابعاد میلیونی بیکاران کاسته نشد، بلکه گروه‌گروه کارگران بیکار شدند. جوانانی که وارد بازار کار شدند نیز، نتوانستند کاری پیدا کنند. مرکز آمار ایران نرخ بیکاری را در پاییز سال گذشته ۲ / ۱۲ درصد (حدود ۳ / ۳ میلیون) اعلام کرد. این نرخ برای جوانان ۲۷ درصد، در مورد فارغ‌التحصیلان دانشگاه، بیش از ۴۰ درصد و برای زنان ۶۸ درصد اعلام‌شده است. صندوق بین‌المللی پول نیز، نرخ بیکاری ۴ / ۱۵ درصد را اعلام کرده است. هیچ‌یک از این آمار ابعاد واقعی بیکاری را در ایران منعکس نمی‌کنند. چرا؟ اگر بر طبق سرشماری سال ۹۵ مرکز آمار، ۵ / ۲۴ میلیون جمعیت زیر ۲۰ سال و ۵ / ۷ میلیون جمعیت بالای ۶۰ سال را از جمعیت ۸۰ میلیونی کشور کنار بگذاریم، ۴۸ میلیون باقی می‌ماند. اکنون اگر تعداد ۲۸ میلیون شاغل و بیکار ادعائی دولت را از این رقم کسر کنیم، ۲۰ میلیون از جمعیت ایران باقی می‌ماند که گویا نه شاغل‌اند و نه بیکار. روشن است که آمار دولتی در مورد تعداد بیکاران در ایران، دروغ است و در واقعیت، جمعیت بیکاران در ایران قطعاً از ده میلیون نیز متجاوز است.
بحران اقتصادی و سیاست اقتصادی نئولیبرال دولت، سقوط بهمن‌وار ارزش ریال به‌ویژه از سال ۹۷ تا به امروز، تحریم‌ها و افزایش حیرت‌آور نرخ تورم برای ده‌ها میلیون کارگر و زحمتکش فاجعه‌ای وحشتناک به بار آورده است. گرانی و بیکاری، زندگی را بر اکثریت بسیار بزرگ مردم جامعه ایران تحمل‌ناپذیر ساخته است. فقر و گرسنگی، زندگی میلیون‌ها انسان را تباه کرده است. اکنون حداقل دستمزد کارگران جبران‌کننده تنها یک‌پنجم هزینه زندگی آن‌هاست. روزی که روحانی در ایران به قدرت رسید، حداقل دستمزد ماهانه کارگران معادل ۴۰۰ دلار بود و امروز این حداقل دستمزد به ۱۰۰ دلار کاهش‌یافته است. حدود ۸۰ درصد مردم ایران زیرخط فقر به سر می‌برند. درحالی‌که ده‌ها میلیون تن از مردم ایران با فقری کمرشکن مواجه‌اند، سرمایه‌داران و مقامات دولتی، ثروت‌های افسانه‌ای اندوخته‌اند. حقوق‌های نجومی مقامات و دزدی‌های تریلیونی، ابعاد حیرت‌آوری به خود گرفته است. فقر و ثروت به نحو بی‌سابقه‌ای در دو قطب جامعه ایران انباشت شده‌اند. عمق و وسعت شکاف فقر و ثروت به حدی است که در تمام دورانی که نظام سرمایه‌داری بر ایران حاکم شده است، سابقه نداشته است.
حجم نقدینگی بر طبق گزارش بانک مرکزی در بهمن‌ماه سال ۹۷ از ۱۷۰۰ هزار میلیارد تومان نیز فراتر رفته است. این نقدینگی در دست کیست؟ رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس رژیم سال گذشته گفت: ۶۰ درصد نقدینگی کشور در دست ۱ درصد از جمعیت ایران است. برخی اقتصاددان‌های رژیم معترف‌اند که “۸۵ درصد سپرده‌های بانکی در اختیار ۵ / ۲ درصد سپرده‌‌گذاران است”.
یکی از معضلات جدی که نظام سرمایه‌داری و جمهوری اسلامی در ایران به بار آورده‌اند و به طبیعت و مردم ایران صدمات جدی وارد آورده است، ویران‌سازی طبیعت و مشکلات زیست‌محیطی است. گرچه این‌یک معضل جهانی ناشی از شیوه تولید سرمایه‌داری است که ویران‌سازی طبیعت جزء جدائی‌ناپذیری از موجودیت آن محسوب می‌گردد، اما در ایران ابعاد بسیار وخیمی به خود گرفته است. تنها یک مورد آن، آلودگی هوا و گسترش دامنه ریز گردهای آلوده به مواد شیمیائی و دیگر مواد خطرناک به شهرهای مختلف ایران است. این معضل، گذشته از عواقب درازمدت آن بر سلامتی عموم مردم ایران و بیماری‌های خطرناک، در کوتاه‌مدت نیز به بیماری‌های تنفسی و پوستی گروه کثیری از مردم برخی از شهرها انجامیده است. برای نمونه، سال گذشته در استان خوزستان که غلظت این آلودگی بالا رفت، هزاران تن درنتیجه مشکلات تنفسی و پوستی روانه بیمارستان‌ها شدند. غلظت آلاینده‌ها در برخی مناطق ایران، فوق‌العاده بالاست. در عسلویه شاخص برخی از آلاینده‌های هوا تا بیش از ده برابر حد مجاز است و برخی کارشناسان، آلایندگی هوای عسلویه را حتی ١٠٠ برابر تهران اعلام کرده‌اند. این معضل در برخی شهرها از نمونه تهران و بلوچستان یک‌لحظه مردم را آرام نگذاشته و در اغلب روزها با آن مواجه‌اند.
در دورانی که جمهوری اسلامی بر ایران حاکم بوده است، بزرگ‌ترین صدمات ممکن به طبیعت وارد آمده است. قلع‌وقمع جنگل‌ها و به‌جای آنها ساخت و سازهایی که منبع سودهای سرشار برای طبقه حاکم بوده است، تصرف مناطق جنگلی و سرسبز توسط ارگان‌های نظامی و دیگر نهادهای حکومتی، باعث از بین رفتن نیمی از جنگل‌ها شده است. حفر بی‌حساب‌وکتاب چاه‌های عمیق، ذخایر آب‌های زیرزمینی را نابود کرده است. سدسازی‌های بدون محاسبه دقیق و همه‌جانبه، عاملی دیگری است که بر وخامت اوضاع افزوده است. مجموعه سیاست‌های رژیم باعث از بین رفتن رطوبت خاک، فرسایش زمین و بیابانی شدن هر چه بیشتر زمین شده است. درنتیجه، با وزش باد، گردوخاک در هوا پخش می‌گردد و با آلودگی ناشی از سوخت‌های فسیلی وسایل نقلیه موتوری، آلودگی ناشی از وجود هزاران کارخانه و کارگاه در جوار شهرها، پالایشگاه‌ها، صنایع پتروشیمی، نیروگاه‌ها، کوره‌های آجرپزی و سوزاندن زباله‌ها به شیوه سنتی، ترکیب می‌گردد و ریز گردهای آلوده به مواد شیمایی و خطرناک را پدید آورده که مردم ایران با آنها دست به گریبان‌اند. ویران‌سازی طبیعت، فرسایش خاک، از بین رفتن رطوبت خاک و پوشش گیاهی، ساخت و سازهایی که توسط عوامل رژیم و ارگان‌های آن صورت گرفته است، تعرض به حریم رودخانه‌ها و ساخت‌وساز در مجاورت کانال‌ها ، آبراهه‌ها و دریا، درهمان حال که یکی از عوامل اصلی خشک‌سالی‌های سال‌های اخیر بوده است، باعث گردیده که در پی هر بارانی سیل ویرانگری به راه افتد که مخرب‌ترین آن در فروردین‌ماه امسال رخ داد. در جریان این سیل که در بیش از ۲۰ استان کشور رخ داد، به‌ویژه در خوزستان، گلستان، لرستان ، فارس و بلوچستان، ده‌ها تن از مردم جان خود را از دست دادند. صدها هزار تن از مردمی که در معرض این سیل ویرانگر قرار گرفتند، آواره و بی‌خانمان گردیدند و از هستی ساقط شدند. بیش از ۱۵۰ هزار منزل مسکونی به همراه مزارع و دام‌های دهقانان نابود شد. ده‌ها هزاران تن از این مردم هنوز جا و مکانی برای زندگی ندارند و همانند زلزله کرمانشاه، درسرپل ذهاب، گیلان غرب و قصر شیرین هنوز آواره و سرگردان‌اند، یا زیر قرض‌های کلان برای بازسازی منازل مسکونی خود قرارگرفته‌اند.
در ایران علاوه بر آلودگی‌های هوا، آلودگی آب هم یکی دیگر از معضلاتی است که نظم سرمایه‌داری حاکم و رژیم سیاسی پاسدار آن، به بار آورده‌اند. به نمونه‌های متعددی از عواملی که این آلودگی را به بار آورده‌اند می‌توان اشاره کرد: از سرازیر شدن فاضلاب بسیاری از کارخانه‌ها به‌ویژه کارخانه‌هایی که در مجاورت مناطق کشاورزی و روستایی قرار دارند به رودخانه‌ها و جویبارها و سواحل تا فاضلاب خانگی، از دفن زباله‌های خانگی و بیمارستانی تا دفن زباله‌های هسته‌ای، از آلوده‌سازی دریا درنتیجه ورود پساب صنایع، آلودگی‌های نفتی، تخلیه فاضلاب خشکی در دریا تا مواد سمی صید صنعتی و ده‌ها مورد دیگر از عواملی هستند که در ایران بر آلودگی آب و ناسالم سازی آن تأثیر گذاشته که به‌نوبه خود موجب لطمه به طبیعت و انواع بیماری‌ها شده‌اند. تمام تجارب موجود هم به‌قدر کافی نشان داده است که نظم حاکم بر ایران، هیچ راه‌حلی برای این معضلات نداشته و نخواهد داشت.
رفقا! فجایعی که جمهوری اسلامی در ایران به بار آورده است، بی‌شمارند. در شرایطی که میلیون‌ها خانواده کارگری و توده‌های زحمتکش در گرسنگی مداوم به سر می‌برند، سرمایه‌داران و مقامات دزد و فاسد جمهوری اسلامی، در بالاترین سطح رفاه و خوش‌گذرانی به زندگی خود در ناز و نعمت ادامه می‌دهند. این وضع همان‌گونه که تاکنون نشانه‌های آن را بازگو کردیم، دیگر قابل‌دوام نیست. هیچ چشم‌اندازی برای بهبود شرایط مادی و معیشتی کارگران و زحمتکشان وجود ندارد. جمهوری اسلامی که اکنون با تشدید تحریم‌های اقتصادی دولت آمریکا نیز مواجه است، نه‌فقط حتی قادر به تعدیل بحران اقتصادی نیست، بلکه تلاش کرده است بار این تحریم‌ها را بر دوش کارگران و زحمتکشان قرار دهد. تمام شواهد موجود نشان می‌دهند که بحران اقتصادی عمیق‌تر و رکود شدیدتر خواهد شد. سطح معیشت کارگران بازهم تنزل خواهد یافت. بیکاری افزایش می‌یابد و نرخ تورم از آنچه که اکنون هست، فراتر خواهد رفت. کاهش درآمد دولت از نفت، بحران مالی دولت را عمیق‌تر خواهد کرد که بار آن نیز بر دوش کارگران و زحمتکشان قرار خواهد گرفت. جمهوری اسلامی تنها در عرصه اقتصادی با بن‌بست مواجه نیست. پوسیدگی رژیم به درجه‌ای رسیده که تمام ارکان دولت غرق در فساد و دزدی است. دیگر هیچ توهمی به رژیم و جناح‌های آن در میان توده‌های وسیع مردم وجود ندارد. جمهوری اسلامی در میان مردم به‌کلی رسوا و مفتضح است. اتوریته رژیم چنان ضربه خورده است، که این‌همه سرکوب، کشتار و زندان نیز نتوانسته آن را ترمیم کند. جمهوری اسلامی در طول دو سال گذشته صدها تن از مردم ایران را با اتهامات سیاسی به جوخه اعدام سپرده، هزاران تن را دستگیر و بخش بزرگی از آنها را به بند کشیده است. بااین‌وجود، این سرکوب و کشتار نتوانست مانع از تداوم مبارزه علنی گردد. کارگران و زحمتکشان در اعتراضات خیابانی، آشکارا فریاد می‌زنند، سرکوب، زندان و اعدام دیگر اثر ندارد. شرایط عینی برای سرنگونی رژیم به‌سرعت آماده‌تر می‌شود. گرچه هنوز موقعیت انقلابی به همراه اشکال مبارزاتی مختص آن فرانرسیده است، اما با توجه به تمام شرایط عینی و رشد و اعتلای مبارزات، این مرحله نیز به‌زودی فرا خواهد رسید. چشم‌انداز برپایی یک انقلاب اجتماعی در ایران نزدیک‌تر و روشن‌تر شده است.
رفقا! جمهوری اسلامی حتی با شدیدترین سرکوب نیز دیگر نمی‌تواند به شکل و شیوه گذشته به حیات خود ادامه دهد. باید برافتد و بر خواهد افتاد. اما این بدان معنا نیست که رژیم به‌سادگی عقب می‌نشیند و قدرت را واگذار خواهد کرد. تا جایی که زورش برسد، مقاومت خواهد کرد و بی‌رحمانه‌ترین شیوه‌های سرکوب و کشتار را برای بقای خود به کار خواهد گرفت. اصلاح‌طلب و اصولگرا چهره عوض می‌کنند و در تلاش برای فریب توده مردم و جذب مجدد اقشار خرده‌بورژوازی، نقش‌های نوینی در شرایط جدید بر عهده می‌گیرند. این رژیم نه‌فقط در برابر انقلاب کارگران و زحمتکشان می‌ایستد، بلکه محال است که حتی قدرت را به دارو دسته‌های بورژوایی خارج از کشور، ازجمله بدیل‌های امپریالیستی سلطنت‌طلب، مجاهدین خلق، جمهوری‌خواه و غیره واگذار کند. نیاز به توضیح است که اساساً قدرت‌های امپریالیست، همواره خواهان حفظ و بقای جمهوری اسلامی بوده و هستند. حتی دولت آمریکا به‌رغم تضادها و اختلافاتی که با جمهوری اسلامی دارد، بدیلی مناسب‌تر از خود جمهوری اسلامی ندارد. این واقعیت را ترامپ نیز اعلام کرد. اپوزیسیون‌های بورژوائی که تحت عنوان بدیل‌های امپریالیستی از آنها نام‌برده می‌شود، در واقعیت امر چیزی جز ابزارهای فشار سیاسی در دست امپریالیسم آمریکا نیستند. آنها فقط تحت شرایط استثنائی که فرضاً جنگی میان دو دولت دربگیرد و جمهوری اسلامی سرنگون شود، می‌توانند شانسی برای قدرت داشته باشند و دولت آمریکا به‌عنوان یک نیروی جایگزین از آنها استفاده کند، آن‌هم به‌دشواری. چراکه هیچ‌یک از این به‌اصطلاح آلترناتیوها از چنان نفوذ توده‌ای برخوردار نیستند که بتوانند از عهده این وظیفه برآیند و اوضاع ازهم‌گسیخته را مهار کنند. حتی این‌که دولت آمریکا بتوانند همچون عراق این اپوزیسیون‌های بورژوائی را در کنار هم قرار دهد و متحدشان سازد، به‌سادگی ممکن نیست. تصور کنید که مجاهدین خلق و سلطنت‌طلبان و نئوفاشیست‌های فرشگردی، جمهوری‌خواهان و ناسیونالیست‌های ملی و قومی را در کنار هم قرار دهد. از درون آن فقط یک هرج‌ومرج زاییده خواهد شد. بنابراین جریاناتی که این اپوزیسون‌های بورژوائی را به‌عنوان بدیل قدرت‌های امپریالیست مطرح می‌کنند، آدرس غلط به توده‌های کارگر و زحمتکش می‌دهند. چراکه در واقعیت آنها آلترناتیوهای پوشالی‌اند و آلترناتیو بورژوازی در برابر آلترناتیو کارگری، از داخل ایران خواهد بود، خواه از درون رژیم یا خارج از آن. حتی روزی که جمهوری اسلامی درنتیجه اعتلای کاملاً رشد یافته جنبش کارگران و زحمتکشان ایران و برپائی انقلاب، دیگر هیچ‌گونه امکان بقاء نداشته و در آستانه سرنگونی قرارگرفته باشد، آلترناتیو طبقه سرمایه‌دار و قدرت‌های امپریالیست بازهم از داخل و حتی از درون خود رژیم خواهد بود. هرچه جنبش ضد نظم موجود اعتلا یابد و پیشرفت کند، جمهوری اسلامی تاکتیک‌های متنوع‌تر و پیچیده‌تری را برای حفظ موجودیت خود در دستور کار قرار خواهد داد. هنگامی هم که دیگر نتواند به مقاومت ادامه دهد و خطر انقلاب، تمام موجودیت نظم موجود را تهدید کند، آنگاه، طبقه سرمایه‌دار حاکم بر ایران با یاری بورژوازی بین‌المللی به تاکتیک‌های پیچیده‌تری برای سرکوب انقلاب متوسل خواهد شد. نمی‌توان از پیش گفت که چه خواهد کرد، اما می‌توان تصور کرد که اگر تمام تاکتیک‌ها برای کنترل و مهار جنبش به شکست بیانجامد و دیگر راهی برای حفظ جمهوری اسلامی وجود نداشته باشد، حتی آماده است دولت مذهبی را نیز کنار بگذارد تا از این طریق در جنبش انقلابی توده‌های مردم ایران، شکاف ایجاد کند، آن را تضعیف نماید و با بسیج کردن حتی برخی جناح‌های بورژوازی اپوزیسیون حول محور خود، انقلاب را سرکوب و نظم موجود را نجات دهد. تجربه مصر در جریان بهار عربی و تحولات اخیر در سودان نیز به‌وضوح این حقیقت را نشان داده است. این بدان معناست که موجودیت طبقه سرمایه‌دار حاکم بر ایران، الزاماً با موجودیت جمهوری اسلامی گره نخورده است. زمانی که جمهوری اسلامی دیگر نتواند منافع طبقه سرمایه‌دار و موجودیت نظم حاکم را حفظ کند، جمهوری اسلامی می‌تواند توسط خود طبقه سرمایه‌دار حاکم برانداخته شود. چگونه؟ به اشکال مختلف. فقط به یک احتمال اشاره‌کنیم. امروزه می‌بینیم که تنها ارگانی که صحبتی از آن نیست و ظاهراً خیلی بی‌آزار به مردم معرفی می‌شود، ارتش است. درحالی‌که دیگر نیروهای مسلح و نظامی رژیم از نمونه سپاه پاسداران، بسیج، پلیس، به‌شدت مورد نفرت مردم قرار دارند. می‌توان تصور کرد که تحت شرایطی که جمهوری اسلامی دیگر امکان هیچ‌گونه بقائی ندارد، این ارتش با ادعای دفاع از مردم و با ادعای مخالفت با همین جمهوری اسلامی، قدرت را به دست بگیرد، اعلام کند که رژیم استبدادی جمهوری اسلامی سرنگون‌شده است، روحانیون دیگر نباید دخالتی در امور سیاسی داشته باشند، سپاه و بسیج منحل و پرسنل آن در ارتش ادغام می‌شوند. اعلام می‌کند که حجاب اجباری و محدودیت‌هایی ازاین‌دست ملغی است، اعلام می‌کند که ما سیاست خارجی گذشته رژیم را نفی می‌کنیم و می‌خواهیم با همه دولت‌های جهان دوست باشیم و وعده پشت وعده که به‌زودی جمهوری دمکراتیک برپا می‌شود و آزادی‌های مردم برقرار می‌گردد. احتمالاً چندنفری را هم دستگیر خواهند کرد. در آن صورت چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ اگر طبقه کارگر و عموم توده‌های زحمتکش هوشیار نباشند و سریعاً توطئه طبقه حاکم را خنثی نکنند، دستگاه دولتی موجود و اصلی‌ترین ارگان‌ها و نهادهای آن حفظ می‌شوند. تمام بورژوازی داخلی و خارجی از آن حمایت خواهند کرد. طبقه حاکم به همراه نظم سرمایه‌داری برجای خود باقی می‌ماند. گروه‌هایی از مردم که خواست آنها صرفاً کنار رفتن دستگاه روحانیت از قدرت سیاسی است، به جانب‌داری از آن برمی‌خیزند، بخشی از مردم دچار سردرگمی می‌شوند و جنبش به شکست می‌انجامد. آیا یک چنین احتمالی وجود دارد؟ می‌تواند وجود داشته باشد و نمونه‌های آن را مکرر در کشورهای دیگر جهان‌دیده‌ایم. مگر آنکه از هم‌اکنون پیشاپیش خطراتی که اصلی‌‌اند و از داخل و از درون طبقه سرمایه‌دار حاکم، جنبش طبقه کارگر و انقلاب را تهدید می‌کنند، برای کارگران و زحمتکشان روشن کرده باشیم و تاکتیک‌های بورژوازی را در هر شکل آن پیشاپیش خنثی کنیم. سازمان ما باید همواره در میان کارگران و زحمتکشان ایران تبلیغ کند که جز سرنگونی تام و تمام جمهوری اسلامی، درهم شکستن تمام دستگاه دولتی موجود و برقراری حکومت شورایی کارگری و دولت شورایی نباید به هیچ تحول سیاسی رضایت داد. بنابراین طبقه کارگر و کمونیست‌های ایران در جریان تحولات انقلابی که در پیش است، باید هوشیاری خود را حفظ کنند. توده‌های کارگر و زحمتکش را از خطرات آگاه سازند، تاکتیک‌های بورژوازی را در هر شکل آن خنثی نمایند، تا بتوانند انقلاب را به فرجام پیروزمندش برسانند.
رفقا! وظیفه سازمان ما به‌عنوان یک سازمان کمونیست، در دوره پس از کنفرانس هفدهم با توجه به عمیق‌تر شدن بحران سیاسی و تشدید مبارزه طبقاتی، سنگین‌تر از گذشته است. سازمان ما باید تمام امکانات و نیروی خود را در خدمت برپایی انقلاب اجتماعی کارگری و استقرار حکومت شورایی در ایران به کار گیرد. با توجه به مجموع شرایط عینی کنونی این احتمال تقویت‌شده است که جنبش به مرحله عالی‌تری ارتقاء یابد و یک موقعیت انقلابی فرابرسد و قیام مسلحانه در دستور کار قرار گیرد. در چنین شرایطی باید تاکتیک‌هایی که به پیروزی این قیام یاری رساند در دستور کار قرار گیرند. اما اصلی‌ترین وظیفه ما تا زمانی که موقعیت انقلابی فرابرسد و قیام مسلحانه در دستور کار قرار گیرد، همچنان تلاش برای بسیج سیاسی توده‌ای و ارتقای سطح آگاهی و تشکل طبقه کارگر است. فعالیت عملی – سیاسی و تبلیغ مواضع انقلابی سازمان در دو سال گذشته، افزایش یافت. باید بازهم بر دامنه فعالیت‌های عملی افزود و تبلیغ و ترویج مواضع سازمان را وسعت داد. شعار “کار- نان- آزادی- حکومت شورایی” هم‌اکنون جای خود را در میان بخشی از توده‌های کارگر و زحمتکش بازکرده است. اکنون در اغلب اعتراضات توده‌ای شعار “کار- نان- آزادی” مطرح می‌شود و بی‌تردید با اعتلای بیشتر جنبش، شعار حکومت شورایی نیز به شعار اصلی کارگران و زحمتکشان تبدیل خواهد شد، چراکه حکومت شورایی، تنها بدیل کارگری در برابر بدیل‌های بورژوایی است. باید هرچه وسیع‌تر این شعار را به میان توده‌ها برد. در این دوره تبلیغ شعار اعتصاب عمومی سیاسی و قیام مسلحانه برای برافکندن جمهوری اسلامی اهمیت بیشتری کسب می‌کند. به‌ویژه عاجل‌ترین نیاز جنبش در مرحله کنونی گذر از اعتصابات رشته‌ای و تک کارخانه‌ای، تجمعات و تظاهرات کنونی، به یک اعتصاب سرتاسری سیاسی است. بنابراین در بطن رشد و اعتلای کنونی جنبش، باید تبلیغات را روی اعتصاب سرتاسری سیاسی متمرکز ساخت. اما درحالی‌که بر روی این وظایف متمرکز هستیم، باید احتمالات دیگر را نیز مدنظر قرارداد.
این احتمال به‌کلی منتفی نیست که ممکن است چنانچه ترامپ در دور دوم هم انتخاب شود، احتمال ضعیف کنونی در مورد جنگ، در شرایط دیگر به یک احتمال واقعی تبدیل شود و جنگی رخ دهد. اگر چنین جنگی رخ دهد، این‌یک جنگ ارتجاعی میان دو دولت ارتجاعی است که برخلاف منافع و خواست توده‌های کارگر و زحمتکش مردم ایران و آمریکاست. سازمان ما در همان حال که شدیداً مخالف این جنگ است و علت وقوع یک چنین جنگ ارتجاعی را سیاست‌های هژمونی‌طلبانه و توسعه‌طلبانه دولت‌های آمریکا و جمهوری اسلامی می‌داند و محکوم می‌کند، چنانچه چنین جنگی رخ دهد، از کارگران و زحمتکشان خواهد خواست که در این جنگ ارتجاعی شرکت نکنند و برای پایان دادن به جنگ، به انقلاب و سرنگونی جمهوری اسلامی روی‌آورند.
رفقا! همان‌گونه که همگان می‌دانند، یکی از نقاط ضعف جدی جنبش انقلابی و کمونیستی ایران، پراکندگی است. گروه بزرگی از فعالانی که زمانی در درون سازمان‌های سیاسی فعالیت می‌کردند، عمدتاً درنتیجه رکود سیاسی طولانی جنبش و انشعابات در درون سازمان‌های چپ و کمونیست یا از فعالیت سیاسی کنار کشیدند، یا به‌صورت منفرد فعالیت می‌کنند. تغییری که در اوضاع سیاسی رخ‌داده، گرایش به فعالیت متشکل را در میان این نیروها در داخل و خارج از ایران افزایش خواهد داد. سازمان ما باید برای جلب این نیروها به صفوف خود تلاش کند. علاوه بر این، تلاش برای اتحاد مبارزاتی با سازمان‌های انقلابی و کمونیست به‌رغم اختلافات نظری و موانع دیگر، در این دوره برای تقویت جنبش انقلابی کارگران و زحمتکشان و آلترناتیو کارگری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار خواهد بود. این اتحاد می‌تواند در سه سطح انجام بگیرد. اتحاد عمل‌های موردی بر سر مسائل مختلف مبارزاتی روزمره، اتحاد عمل پایدار برای سرنگونی جمهوری اسلامی و تقویت آلترناتیو شورایی و سوسیالیستی طبقه کارگر و وحدت تشکیلاتی و حزبی با سازمان‌هایی که مواضع مشترک کمونیستی با آنها داریم. سازمان ما در شرایط کنونی باید تلاش کند نزدیکی و اتحاد خود را با سازمان‌هایی که برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی، برپایی انقلاب اجتماعی و استقرار حکومت شورایی مبارزه می‌کنند، تقویت نماید و مواضع سازمان‌هایی را که مانعی بر سر راه انقلاب کارگری‌اند، بی‌رحمانه افشا کند.
ضروری است که اعضا، فعالان و هواداران سازمان در داخل ایران فعالیت خود را در چند سطح بسط دهند. باید در کارخانه، محلات و تمام مراکز حضور توده‌ای، مداخله فعال‌تری در مبارزات علنی برای تقویت رادیکالیسم و طرح شعارهای انقلابی داشته باشیم. باید برای ایجاد و گسترش هسته‌های سرخ کمونیستی در میان کارگران در کارخانه‌ها و محلات، در میان دانشجویان، معلمان، پرستاران ، سربازان، بیکاران، تلاش بیشتری انجام گیرد. اساس فعالیت هسته‌های سرخ همچنان مخفی است، اما این مخفی‌کاری هرگز نباید مانع از حضور فعال در مبارزات علنی باشد. هسته‌های سرخ و هواداران سازمان باید مواضع سازمان ر ا که از طریق نشریه کار، فرستنده تلویزیونی، سایت‌های اینترنتی و صفحات سازمان در شبکه‌های اجتماعی تبلیغ و ترویج می‌شوند، در اشکال متنوع کتبی و شفاهی، تراکت و شعارنویسی به میان توده‌های وسیع کارگر و زحمتکش ببرند.
در خارج از کشور وظیفه کمیته‌های سازمانی ما، سازمان‌دهی آکسیون در حمایت از جنبش طبقاتی کارگران و جنبش انقلابی توده‌ای، جلب حمایت و پشتیبانی تشکل‌های کارگری از جنبش کارگری ایران، افشای هرچه وسیع‌تر ماهیت ارتجاعی جمهوری اسلامی و سیاست‌های آن در میان مردم کشورهای مختلف، تبلیغ و ترویج گسترده نظرات و مواضع سازمان، از طریق فرستنده تلویزیونی، صفحات اینترنتی و شبکه‌های اجتماعی خواهد بود.
رفقا! تلاش کنیم و با تمام نیرو به برپایی انقلاب اجتماعی کارگری ایران و برقراری حکومت شورایی یاری‌رسانیم.
کارگران، زحمتکشان، زنان و جوانان!
هفدهمین کنفرانس سازمان در شرایطی برگزار شد که جامعه در یک دوران انقلابی بسر می‌برد و طبقه کارگر ایران با برافراشتن پرچم “نان کار آزادی اداره شورایی” آلترناتیو انقلابی خود را پیشاروی جامعه و اقشار گوناگون زحمتکش جامعه برای برون رفت از شرایط وخامت‌بار کنونی قرار داده است.
در کنفرانس شانزدهم (که در شهریور ۹۶ برگزار شد) ما با تحلیل شرایط مشخص جامعه به این نتیجه رسیده بودیم که جامعه در ماه‌های آینده با یک بحران انقلابی روبرو خواهد شد. چهار ماه بعد، اعتراضات توده‌ای حداقل ۱۶۰ شهر بزرگ و کوچک را فرا گرفت، بیش از ۵۰۰۰ نفر دستگیر شدند و ده‌ها نفر در خیابان‌ها و یا زندان‌های رژیم جمهوری اسلامی جان خود را از دست دادند. در این اعتراضات که بسیاری از مکان‌های سرکوب و تحمیق مذهبی – که به شدت مورد تنفر توده‌ها هستند – مورد حمله تظاهرکنندگان قرار گرفت و نیروی عمده خود را از جوانان بیکار می‌گرفت، شعارهای متعددی همچون “مرگ بر جمهوری اسلامی”، “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر خامنه‌ای”، “مرگ بر روحانی” و “اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تموم ماجرا” سر داده شد. اما در این میان یکی از شعارهای تظاهرکنندگان دی‌ماه ۹۶ بعدتر و در مسیر رشد جنبش انقلابی اهمیت فراوانی یافت و آن شعار “نان کار آزادی” بود.
در این مرحله اگرچه توده‌ها در اعتراضات خود خواستار سرنگونی جمهوری اسلامی شده، پایان توهم به اصلاح‌طلبان حکومتی را اعلام و خواست‌های خود یعنی نان، کار و آزادی را با صدای رسا فریاد زدند، اما هنوز این‌که چه چیزی باید جایگزین جمهوری اسلامی شود، در شعارهای‌شان روشن نبود.
ده ماه بعد کارگران مبارز هفت‌تپه، در جریان اعتصاب پرشکوه خود به این سوال پاسخ دادند. پاسخی که برخاسته از تجربه‌ی مستقیم و عینی کارگران بود. کارگران هفت‌تپه که پیش از این خواستار نظارت شورای مستقل کارگران بر تمامی امور کارخانه برای حل معضلات هفت‌تپه شده بودند، در تداوم مبارزه خود با شعار “نان کار آزادی، اداره شورایی” پرچمی را برافراشتند که دیگر بر زمین افتادنی نبود. این شعار کارگران هفت‌تپه به دلیل آنکه جامعه به دنبال راه حلی برای برون رفت از شرایط کنونی بود، به سرعت از سوی سایر کارگران، و همچنین دیگر اقشار زحمتکش جامعه همچون بازنشستگان و معلمان پذیرفته شد و دانشجویان با شعار “فرزند کارگرانیم، کنارشان می‌مانیم”، پرچم سرخ “نان کار آزادی، اداره شورایی” را بر دوش گرفتند. خیابان‌ها با شعار “نان کار آزادی” و “نان کار آزادی، اداره شورایی” آذین یافتند، شعارهایی که فراگیرشدن‌شان، جنبش انقلابی توده‌ها را فرسنگ‌ها به پیش راند.
کارگران مبارز ایران!
مبارزات شما از سویی رژیم ارتجاعی سرمایه‌داری جمهوری اسلامی را به وحشت انداخته و از سوی دیگر روشنایی‌بخش جنبش انقلابی توده‌های ستم‌دیده جامعه شده و امید را در دل‌ها بارور ساخته است. پرچمی که در هفت‌تپه برافراشته شد، به‌رغم تمام فشارهای سرکوبگرانه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی، سراسر ایران را در نوردید و به گامی مهم و ارزشمند برای تحقق آرزوها و آمال کارگران و زحمتکشان جامعه تبدیل گردید.
اما این تنها کارگران هفت‌تپه نبودند. مبارزات قهرمانانه کارگران فولاد اهواز نیز یک پرده افتخارآمیز دیگر از مبارزات کارگران ایران در سال گذشته بود. کارگران مبارز هپکو، پتروشیمی، نفت، راه‌آهن، مخابرات، برق، معادن و دیگر کارگران ایران در صنایع مختلف بارها با تجمعات و اعتصابات خود، به نظم موجود اعتراض کردند. در یک نگاه کلی اعتراضات کارگران در سال‌های اخیر از نظر کمی و کیفی به رشد خود ادامه داده است.
گسترش کمی و ارتقاء کیفی مبارزات کارگران در حالی‌ست که سرمایه‌داران و رژیم حامی آنها از هر ابزاری برای جلوگیری از گسترش اعتراضات کارگری استفاده کرده‌اند. اخراج و بویژه اخراج نمایندگان کارگران تنها یک حیله آن‌هاست، آن هم در شرایطی که وجود میلیون‌ها بیکار، قراردادهای موقت و فقر همواره تهدیدی برای کارگرانی‌ست که برای احقاق حقوق خود دست به اعتراض می‌زنند.
تلاش برای ایجاد تشکل‌های وابسته و یا زرد و سرکوب تشکل‌های واقعی کارگری و به زنجیر کشیدن نمایندگان کارگران از حیله‌های دیگر رژیم هستند تا بتواند از اتحاد کارگران که به شدت از آن هراسان است، جلوگیری کند.
رفقای کارگر!
ترس رژیم از مبارزات شما و گسترش آن را می‌توان به‌خوبی در محاکمه کارگران هفت‌تپه و حامیان آنها و محاکمه شرکت‌کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر و صدور احکام سنگین علیه آنها دید.
محاکمه جمعی از کارگران هفت‌تپه، دستگیری و محاکمه اسماعیل بخشی و علی نجاتی دو تن از کارگران مبارز هفت‌تپه، دستگیری تعدادی از حامیان کارگران هفت‌تپه همچون سپیده قلیان، عسل محمدی، امیر امیرقلی، ساناز اللهیاری، امیرحسین محمدی فرد، هیراد پیربداقی، رهام یگانه، فرید لطف‌آبادی، و نیز دستگیری و محاکمه تعدادی از شرکت‌کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر که هنوز سه تن از آنها مرضیه امیری، عاطفه رنگریز و ندا ناجی در زندان هستند و صدور احکام سنگین و ظالمانه علیه آنها همچون صدور حکم ۵ سال زندان برای حسن سعیدی عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه و صدور حکم ده سال و نیم زندان و ۱۴۸ ضربه شلاق برای مرضیه امیری هرگز نشانه اقتدار رژیم نیست. این نشانه وحشت رژیم است که گمان می‌برد با تشدید سرکوب می‌تواند فریاد بلند کارگران را خاموش سازد. اما تداوم مبارزات، مبارزاتی که نه تنها خاموشی نمی‌گیرد بلکه در مسیر خود تنها شعله‌ورتر شده است، نشان داد که این جنبش قصد ایستادن ندارد.
شرایط عینی جامعه و تجربه کارگران و دیگر زحمتکشان از مبارزات و اعتراضات خود، همدلی و اتحاد را در بین کلیه زحمتکشان و ستمدیدگان جامعه گسترش داد که اعتراضات متعدد بازنشستگان و حمایت‌های آنها از کارگران و معلمان یک نمونه آن است.
بازنشستگان مبارز و حق‌طلب!
اعتراضات متعدد شما در دوره اخیر و اعلام همبستگی‌تان با کارگران، معلمان، پرستاران و جوانان با شعارهایی چون “کارگر، معلم، پرستار، دانشجو، اتحاد اتحاد” و سردادن شعارهایی چون “نان، کار، آزادی”، بیان‌گر یک نیاز و یک واقعیت در زندگی امروز بازنشستگان است. بازنشستگانی که امروز اکثریت بسیار بزرگ آنها در زیر خط فقر زندگی می‌کنند. بازنشستگانی که از امکانات درمانی مناسب محروم هستند. بازنشستگانی که به ماهیت مناسبات حاکم و رژیم سیاسی حامی آن پی برده و راه رهایی را در اتحاد کلیه کارگران و زحمتکشان می‌بینند. بدون تردید یکی از نیازهای ضروری بازنشستگان در شرایط کنونی تشکل است، موضوعی آن‌چنان ملموس که در حرکت‌های اخیر بازنشستگان، ضرورت ایجاد یک تشکل واقعی سراسری بازتاب داشته است.
معلمان مبارز و آگاه!
همگام با پیشرفت جنبش انقلابی توده‌های مردم ایران و به دور ریخته شدن توهم اصلاح‌طلبی، جنبش اعتراضی معلمان ایران نیز گام‌های مهمی به پیش نهاد. اعتصابات سراسری سال گذشته تحصیلی یک نقطه عطف در مبارزات معلمان ایران بود که توانست تعداد قابل توجه‌ای از معلمان را به میدان عمل وارد کند. تهدید، دستگیری، اخراج و حتا زندان و صدور احکام ظالمانه علیه معلمان مبارزی همچون حبیبی نیز بیش از پیش ماهیت فریبکارانه و سرکوبگر رژیم را برای معلمان ایران آشکار ساخت. معلمان و بویژه بخش پیشروتر آنها به‌خوبی دریافته‌اند که رژیم جمهوری اسلامی نه تنها “اصلاح‌پذیر” نبوده و نخواهد بود، بلکه مانع عمده‌ای بر سر راه تحقق خواست‌های بر حق معلمان، از خواست‌های ویژه و معیشتی آنها گرفته تا آموزش رایگان و با کیفیت برای همه کودکان می‌باشد.
دانشجویان و جوانان مبارز!
در سالی که گذشت دانشجویان با حمایت از مبارزات کارگران و دیگر جنبش‌های اجتماعی و با سر دادن شعارهایی همچون “اصلاح‌طلب، اصولگرا دیگه تموم ماجرا”، “نان کار آزادی”، “فرزند کارگرانیم کنارشان می‌مانیم” و “نان کار آزادی اداره شورایی” نقش مهمی در فراگیر شدن شعارها و مطالبات برحق توده‌های کارگر و زحمتکش جامعه داشتند. توسعه جهت‌گیری رادیکال در اعتراضات دانشجویی و حمایت از مطالبات زنان از دیگر جنبه‌های مهم مبارزات دانشجویان در سال گذشته بود، آن‌هم در شرایطی که رژیم جمهوری اسلامی با گسیل نیروهای خودی به دانشگاه‌ها در چهره دانشجو و استاد و با استفاده از ابزاری همچون حراست سعی داشته و دارد تا جو دانشگاه‌ها را به کنترل خود درآورد. اما در دانشگاه‌ها نیز همچون دیگر عرصه‌ها،رژیم نتوانست مانع مبارزات دانشجویان و بویژه گسترش رادیکالیسم شود به‌گونه‌ای که بارها مجبور شد تا به حضور “کمونیست‌ها” در دانشگاه‌ها اعتراف کند.
واقعیت این است که دانشجویان و جوانان جامعه یک نیروی بسیار با اهمیت در جنبش انقلابی کارگران و زحمتکشان هستند. مبارزات دو سال گذشته از دی‌ماه ۹۶ تا امروز نیز گواه این مساله است. تنها نظری به تعداد دانشجویان و جوانانی که امروز در بند رژیم هستند، نقش و اهمیت آنها را آشکار می‌سازد.
زنان مبارز!
سال‌ها ستم قرون وسطایی بر زنان جامعه، خشم و طغیان آنها را برانگیخته و از آنان نیرویی سرشار از مبارزه ساخته است. نیرویی که رژیم را در عرصه‌های مختلف به شکست کشانده که یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های آن حجاب است. رژیم مذهبی جمهوری اسلامی که با زور و سرکوب سعی داشت حجاب را بر سر زنان ایران ابدی سازد از زنان ایران شکستی مفتضحانه خورد. مبارزه با حجاب اجباری تنها مبارزه برای حق انتخاب پوشش نیست، مبارزه با مذهبی‌ست که زنان را جنس دوم می‌خواند و حجاب یک نماد مهم و اساسی برای این مذهب است.
اگر تا چند سال پیش زنان “اصلاح‌طلب” با طرح خواست‌هایی آن‌چنان جزئی سعی داشتند مطالبات زنان را به بیراهه برند اما امروز و با پیشرفت جنبش انقلابی، نه تنها این گروه از زنان بورژوا کاملا منزوی شده‌اند، بلکه زنان مبارزی پا به میدان مبارزه رادیکال گذاشته‌اند که در بسیاری از مبارزات و جنبش‌های اجتماعی به نیرویی پیشتاز تبدیل شده‌اند. از مبارزات بازنشستگان، تا دانشجویان و معلمان همه‌جا حضور زنان بارز است. تجمع اعتراضی معلمان در اصفهان یک نمونه است که بیش از ۹۰ درصد‌شان معلمان زن بودند.
از همین روست که رژیم ضد زن جمهوری اسلامی در سال گذشته بیشترین فشار را بر روی زنان مبارز آورده است. دستگیری زنان مبارزی که به دفاع از کارگران هفت‌تپه برخاسته بودند، دستگیری دانشجویان زن مبارز و صدور احکام سنگین زندان علیه آنها، و بالاخره بازداشت و صدور احکام سنگین علیه زنانی که در تجمع اول ماه مه حضور داشتند، همگی بیان‌گر نفرت و در عین‌حال ترس رژیم از زنانی‌ست که برای آزادی و ایجاد جامعه‌ای نوین که هیچ تبعیضی بین زنان و مردان وجود نداشته باشد، مبارزه می‌کنند.
کارگران، زحمتکشان، زنان و جوانان!
دو سالی که گذشت تجارب گران‌بهایی در برداشت، تجاربی که در شعارها، پلاکاردها و در اشکال اعتراضی شما نیز انعکاس یافتند. اعتصابات سراسری رانندگان کامیون یک نمونه است و اعتصابات سراسری معلمان نمونه‌ای دیگر. از این تجارب بویژه در سالی که گذشت فراوان هستند. به بار نشستن اتحاد در عمل در عرصه‌هایی نتیجه‌ی یکی از این تجارب گران‌بهاست. نه تنها اتحاد در یک گروه و صنف بلکه ضرورت اتحاد کلیه کارگران، زحمتکشان و ستمدیدگان جامعه در برابر جمهوری اسلامی و نظام سرمایه‌داری حاکم امروز در برابر چشمان همگان قرار دارد.
رژیم جمهوری اسلامی سعی دارد تا با سرکوب و بهره‌گیری از اختلافات منطقه‌ای خود و این‌که مثلا “در جنگ اقتصادی هستیم”، مانع گسترش مبارزات توده‌ها شود. مبارزاتی که بر بستر عینی شرایط جامعه شکل گرفته‌اند. اما واقعیت مهم و از لحاظی مهم‌ترین واقعیت این است که تا زمانی که جمهوری اسلامی به بقای خود ادامه دهد، این شرایط روز به روز بدتر خواهد شد.
رژیم جمهوری اسلامی به انتهای خط رسیده است. این یک امر روشن است. شکاف عمیق طبقاتی که در کمتر کشوری می‌توان دید، فسادی که در دنیا اگر نگوییم بی‌نظیر حداقل کم نظیر است، همه بیان‌گر اوج بحران‌های لاینحل نظام سرمایه‌داری حاکم و رژیم سیاسی آن است. در کجای دنیا امروز می‌توان دید که گندم را با فضولات حیوانی درهم آمیزند و برای پخت نان از آن استفاده کنند؟!! این‌ها نشانه‌ی فروپاشی این نظام هستند که کثافت همه جای آن را فرا گرفته است، نظامی که یک روز قائم مقام شهردار تهران، روز دیگر معاون اطلاعات سپاه، روز دیگر معاون بانک مرکزی، روز دیگر معاون قوه قضاییه و روز دیگر دو نماینده مجلس و مدیران عامل بزرگ‌ترین خودروسازی‌ها به جرم فساد دستگیر می‌شوند، در حالی که نه فقط دستگیرشدگان بلکه دستگیرکنندگان نیز همه غرق در فساد هستند. کشتی جمهوری اسلامی به گل نشسته و سرنوشتی جز نابودی ندارد. اما تنها زمانی مرگ جمهوری اسلامی با یک زندگی بهتر برای کلیه کارگران و زحمتکشان همراه خواهد شد که کارگران و زحمتکشان با اتحاد و مبارزه، با برپایی اعتصابات سرتاسری و در نهایت قیام مسلحانه این رژیم را برانداخته و خود قدرت را در دست بگیرند.
کارگران، زحمتکشان، زنان و جوانان!
رهایی از این شرایط و بحران کنونی تنها یک راه حل دارد: راه حل انقلابی. هرگونه تلاش برای ایجاد توهم به امپریالیست‌ها و هرگونه تلاش برای ایجاد توهم به اشکال دیگری از جمهوری اسلامی تنها برای نجات این نظام و سیستمی است که زندگی شما را تا امروز فنا کرده است. با ایجاد تشکل‌های مخفی، نیمه مخفی و علنی، با گسترش مبارزات و بالاخره با اعتصاب سراسری سیاسی و قیام مسلحانه رژیم جمهوری اسلامی را برانداخته و با برقراری حکومت شورایی قدرت را در دست بگیرید.
کنفرانس هفدهم سازمان فدائیان (اقلیت)
سرنگون بادرژیم جمهوری اسلامی- برقراربادحکومت شورائی
زنده بادآزادی- زنده بادسوسیالیسم
مرداد ۱۳۹۸
رفقای زندانی، مبارزان راه آزادی و سوسیالیسم
گرم‌ترین و صمیمانه‌ترین درودهای کمونیستی کنفرانس هفدهم سازمان نثار شما باد. بر شمایی که به “جرم” تلاش برای برپایی آینده‌ای بهتر و در خور برای توده‌های کارگر و زحمتکش در شکنجه‌گاه‌های رژیم در اسارت به سر می‌برید.
درود بر شما بلندقامتانی که با وجود آگاهی بر سبعیت رژیم جمهوری اسلامی و طبقه حاکم، جان بر کف به پا خاستید، تا باشد که مردمان سرزمین‌تان، باشد که نسل‌های آینده در جهانی شایسته و عاری از فقر و نابرابری، ستم و استثمار، تبعیض و نابرابری، شکنجه و زندان، داغ و درفش زندگی کنند.
شما با توشه آگاهی، همبستگی، عزم و از خودگذشتگی گام در راه مبارزه گذاشتید و بر تن دشمن غدار و تا بن دندان مسلح رعشه مرگ افکندید؛ دشمنی که از هیچ جنایتی ابایی ندارد و با تمام توان نظامی – امنیتی به مقابله با شما برخاسته تا شما را به خاموشی و تسلیم وادارد؛ زهی خیال باطل. چرا که نشان داده‌اید، حتا مخوف‌ترین شکنجه‌های رژیم نیز شما را به تسلیم وانداشته است. همچنان از درون زندان‌ها می‌نویسید، افشاگری می‌کنید، آگاهی می‌بخشید و با تنها سلاح‌تان، یعنی جان‌تان، به اعتراض و اعتصاب، ادامه می‌دهید.
رفقای زندانی،
کنفرانس هفدهم سازمان، یک سال و اندی پس از اعتراضات دی ماه برگزار شد. اعتراضاتی که نقطه عطف گذار از دوران رکود سیاسی به دوران بحران انقلابی بود. از آن زمان تاکنون، اعتراضات کارگران و زنان، جوانان و دانشجویان، معلمان و بازنشستگان با وجود فراز و فرودها، بی‌وقفه ادامه یافته است. در این مدت اندک، جنبش مبارزاتی در نتیجه جان‌فشانی‌های شما و یاران‌مان به دستاوردهای بس عظیمی دست یافته است. اگر وخیم‌تر شدن بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، تشدید سرکوب، استمرار تبعیض و نابرابری، افشای هرچه گسترده‌تر دامنه فساد و چپاول، سیاست خارجی ارتجاعی و توسعه‌طلبانه رژیم در فروریختن توهم توده‌های مردم نسبت به “اصلاح‌طلبان”، “دولت تدبیر و امید” و کلیت رژیم نقش داشته‌اند، شما کارگران، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، جوانان سوسیالیست و آگاه بودید که با طرح شعارهای “اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا” پایان این دوران و آغاز دوران نوین مبارزاتی را فریاد زدید؛ این شما و یاران‌تان بودید که با شعار “نان، کار، آزادی” خواسته‌های برحق توده کارگر و زحمتکش را فرموله کردید. رفقای کارگر، این شما و یاران‌تان بودید که با شعار “اداره شورایی” که در مرحله معینی از پیشرفت مبارزه طبقاتی، به یقین به “حکومت شورایی” فرا خواهد رویید، آلترناتیو طبقه کارگر در فردای سرنگونی جمهوری اسلامی را پیشاروی توده‌های مردم قرار دادید. آلترناتیوی که بسیار زود بر ذهن و جان توده‌های کارگر و زحمتکش نقش بست و نه تنها سران رژیم، بلکه طبقه حاکم را به هراس افکنده و آنان را به تکاپو واداشته تا بدیل‌های خود را در برابر این آلترناتیو قرار دهند.
در تلاطم این مبارزه طبقاتی است که رژیم هر روز تعداد بیشتری از کارگران و سوسیالیست‌ها را به بند می‌کشد؛ شلاق می‌زند؛ بر دامنه تحقیر و سرکوب زنان میافزاید، دانشجویان سوسیالیست و آزادی‌خواه را به بهانه “پیشگیری از جرم” روانه زندان‌ها می‌سازد، اما به اتهام اقدام علیه امنیت کشور به محاکمه می‌کشد. آزادی‌خواهان را به بهانه‌های واهی دادگاهی و محکوم می‌کند؛ معلمان را به “جرم” دفاع از منافع خود و نسل‌های آینده این سرزمین زندانی و اخراج می‌کند، بازنشستگان را ضرب و شتم و بازداشت می‌کند، روشنفکران و آزادی‌خواهان چپ و مترقی را به پای میز محاکمه می‌کشاند، شوهای تلویزیونی تحت عنوان “اعترافات” به راه می‌اندازد، عربده‌کشان توده‌های معترض را “فتنه‌گر”، “عامل بیگانه” و “مخل امنیت ملی” می‌نامد؛ هرچند استمرار اعتصابات و تجمعات و اعتراضات نشان داده است، از این همه بهره‌ای نمی‌برد جز رسوایی، جز افزودن بر نارضایتی، جز دامن زدن بر آتش مبارزه. آتشی که در نهایت خود در آن خاکستر خواهد شد.
خانواده‌های رفقای دربند و زندانیان سیاسی
درود بیکران ما بر عزم راسخ شما. بر شمایانی که به رغم فشارها و تهدیدات رژیم از پای نمی‌نشینید، رنج بی‌خبری و نگرانی را تاب می‌آورید، در برابر زندان‌ها و دادگاه‌ها تجمع می‌کنید، درباره پرونده‌‌سازی‌های ارگان‌های امنیتی و نظامی و قضایی رژیم افشاگری می‌کنید، مصاحبه می‌کنید، در رسانه‌های اجتماعی می‌نویسید و سرکوبگران را لحظه‌ای به خود وانمی‌‌گذارید تا در سکوت و بی‌خبری با زندانیان سیاسی آن کنند که می‌خواهند.
خانواده‌های رفقای دربند،
در دوره‌ای که برخی از حربه‌های فریبکارانه‌ی تاکنونی در به بیراه کشاندن مبارزه طبقاتی جاری در جامعه، دیگر کارآیی پیشین را ندارند، مسلماً رژیم بیش از پیش به حربه سرکوب روی می‌آورد و در نتیجه بر تعداد زندانیان سیاسی و به تبع آن بر تعداد خانواده‌های زندانیان سیاسی افزوده خواهد شد. اما از هم اکنون نیز عدم کارآیی این شیوه بر رژیم آشکار گشته است. زیرا با اسارت هر مبارزی، پیکارگران دیگری پرچم مبارزه را بلند می‌کنند، خانواده‌های بیشتری به میدان اعتراض کشانده می‌شوند، اتحاد و همبستگی پیشروان جنبش‌های اجتماعی، زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان ابعاد وسیع‌تری به خود می‌گیرند.
شما خود شاهدید که با تمام مرارت‌های‌تان، خواب از چشم سرکوبگران ربوده‌اید؛ خود شاهدید که تنها نیستید؛ خود شاهدید که پای‌فشاری شما، کانونی فراهم آورده تا نیروهای چپ و آزادی‌خواه و مدافعان زندانیان سیاسی به دور آن گرد آیند و همراه و هم‌پای شما به احکام بی‌دادگاه‌های رژیم اعتراض کنند، خواستار آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی گردند. کانونی که بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود.
پس، می‌دانید که عمر رژیم به درازا نخواهد کشید. می‌دانید که در پی خیزش‌های بعدی و فراگیرتر اعتراضات کارگران و زحمتکشان، زندانیان سیاسی آزاد خواهند بود. آزاد خواهند بود تا به آغوش شما بازگردند، آزاد خواهند بود تا در کنار یاران مبارزشان جای گیرند، آزاد خواهند بود تا پرچم پیکار برای ” کار، نان، آزادی – حکومت شورایی” را به دست گیرند و جامعه‌ای عاری از ستم و استثمار و خفقان، و بدون زندانی سیاسی برپا کنند.
تا آن روز، ما در کنار شماییم؛ در لحظات اندوه‌تان شریکیم و در آینده شادتان، شاد خواهیم شد.
درودهای بی‌پایان ما نثار شما باد
خانواده‌های جان‌فشانان سازمان!
۳۱ سال پیش در چنین روزهایی رژیم سفاک جمهوری اسلامی در حال قتل عام زندانیان سیاسی در سلاخ‌خانه‌های خود بود. کشتاری که یکی از جنایت‌بارترین و ننگین‌ترین برگ‌های تاریخ طبقه حاکم در دوران متأخر ایران است. این جنایتی که هزاران زندانی سیاسی آزادی‌خواه و سوسیالیست را به کام مرگ فرو برد، به دست سران جمهوری اسلامی در سایه حمایت و سکوت طبقه حاکم بر ایران و امپریالیسم جهانی به وقوع پیوست. دو دهه به طول انجامید تا سرانجام، برخی نهادهای “حقوق بشری” بین‌المللی، در پی ارائه مدارک انکارناپذیر و تلاش شاهدان زنده و شما خانواده‌ها، آن جنایت عظیم را به عنوان “جنایت علیه بشریت” به رسمیت بشناسند.
سران جمهوری اسلامی نه تنها در آن زمان هزاران زندانی سیاسی را برای استمرار حاکمیت خود به قتل رساندند، بلکه پس از آن تا به امروز، تلاش کرده‌اند تا آن را به ورطه فراموشی بسپرند. امروز، هنوز بسیاری از این قاتلان در ایران بر سریر قدرت‌اند. چندی از آنان نیز که در پی اختلافات درونی از حاکمیت رانده شده و امروزه داعیه “اپوزیسیون” دارند، نه تنها حاضر نیستند برگی از این پرونده ننگین را افشا کنند و مسئولیتی در آن بپذیرند، بلکه به بهانه‌های گوناگون سعی در توجیه آن دارند.
خانواده‌های جان‌فشانان راه آزادی و سوسیالیسم!
اما این پایان نبود. این شما بودید که پیکار عزیزان‌تان را پی گرفتید. این شما بودید که به رغم تمامی سرکوب‌ها و آزارها از پای ننشستید، روزی را به عنوان “سالگرد کشتار تابستان ۶۷” انتخاب کردید، هر سال گورهای دسته‌جمعی عزیزان‌تان را گل‌باران کردید، تا نگذارید راز این جنایت هولناک در پرده سکوت پیچیده و از خاطرها زدوه شود.
درود بر شما که پس از سه دهه همچنان دادخواه عزیزان‌تان هستید. عزیزانی که جز دغدغه بهروزی و رفاه توده‌های مردم در سر نداشتند و تنها به این “جرم” نابخشودنی از دید سران رژیم به قتل‌گاه برده شده و در گورهای دسته‌جمعی در کنار یکدیگر دفن شدند. از آن زمان نه تنها سران جمهوری اسلامی، بلکه طبقه حاکم و نظریه‌پردازان رنگارنگ آن، با تمامی ادعاهای “بشردوستانه” خود، نشان داده‌اند که تمایلی به گشودن این پرونده جنایت‌بار ندارند.
اما تنها در تابستان ۶۷ نبود که هزاران انسان مدافع آزادی و سوسیالیسم قتل عام شدند. رژیم جمهوری اسلامی از همان روزی که قدرت را قبضه کرد، پایه‌های قدرت خود را بر دریایی از خون بنا گذاشت. تابستان ۶۷، نقطه عطفی در کشتار قتل، اعدام کشتار کارگران، کمونیست‌ها و نیروهای آزادی‌خواه بود. پس از این تابستان، همچنان تاکنون، هر چند در ابعادی کم‌دامنه‌تر اعدام و قتل کارگران و کمونیست‌ها ادامه یافته است.
با وجود این، به یقین روزی فرا خواهد رسید که این جنایتکاران به پای میز محاکمه کشیده خواهند شد و سزای جنایت خود را خواهند دید. روزی در فردای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و برپایی حکومتی برآمده از اراده و مبارزه کارگران و زحمتکشان، زیرا در چنین حکومتی تاباندن نور بر زوایای تاریک این پرونده برای پیشگیری از تکرار چنین جنایتی در آینده، به نفع تمامی توده‌های کارگر و زحمتکش خواهد بود.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران
زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم
کار، نان، آزادی – حکومت شورایی
هفدهمین کنفرانس سازمان فداییان (اقلیت)
مرداد ماه ۱۳۹۸
رفقای هوادار و فعالان سازمان!
هفدهمین کنفرانس سازمان فدائیان (اقلیت) در شرایطی برگزار شد که طبقه حاکم بر ایران و رژیم سیاسی پاسدار منافع آن، با حادترین بحران‌های اقتصادی، اجتماعی وسیاسی روبروست. همراه با تشدید مداوم بحران اقتصادی، رکود اقتصادی نیز پیوسته ژرف‌تر و عمیق شده است. ارتجاع حاکم تمام بار بحران رکود – تورمی را بر دوش کارگران و زحمتکشان افکنده است. از جنبش توده‌ای دی‌ماه ۹۶ که با شعار “مرگ بر گرانی” آغاز شد تا به امروز بی‌استثناء تمام کالاها و خدمات مورد نیاز کارگران و زحمتکشان گران‌تر شده است. قیمت‌ها تا بدان حد افزایش یافته است که عموم توده‌های زحمتکش مردم از کارگران و معلمان و پرستاران گرفته تا مستمری‌بگیران و تهیدستان و بیکاران، قادر به تامین مایحتاج زندگی و حتا خورد و خوراک و پوشاک خود نیستند و اکثریت قریب به اتفاق آنها زیر خط فقر زندگی می‌کنند. فقر و بیکاری، امان جوانان و توده‌های زحمتکش را بریده است. صف میلیونی بیکارها، بی‌مسکن‌ها و حاشیه‌نشین‌ها پیوسته متراکم‌تر شده است. به موازات انباشت بیش از پیش فقر و نداری در یک قطب جامعه، ثروت و رفاه در قطب دیگر جامعه نیز متراکم‌تر شده است. استثمار و غارت و چپاول ثروت‌های جامعه، به حد نهایی خود رسیده است. دزدی‌های کلان و چند هزار میلیارد تومانی، اختلاس و فساد تا بالاترین مقامات و نهادهای حکومتی، از مجلس و قوه قضاییه گرفته تا مقامات دولتی و سپاه و بیت خامنه‌ای، همه را در بر گرفته است. شکاف میان فقر و ثروت عمیق‌تر و تضاد میان کارگران و زحمتکشان و طبقه حاکم، حادتر و قطبی‌تر شده است. جمهوری اسلامی در تمام عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در بن‌بست قرار گرفته است. گندیدگی و فساد درونی آن ابعاد بی‌سابقه‌ای به خود گرفته است. نارضایتی توده مردم از وضع موجود، پیوسته بیشتر و شدیدتر شده است. با روی‌آوری کارگران، زحمتکشان، زنان، دانشجویان، جوانان و بیکاران و عموم تهیدستان شهر و روستا به مبارزه علنی و آشکار خیابانی برای برچیدن نظم موجود که از دی ماه ۹۶ آغاز و در مبارزات آبان ۹۷ کارگران فولاد و هفت‌تپه، وارد مرحله کیفی جدیدی شد، شیپور مرگ جمهوری اسلامی به صدا درآمده است.
رفقای هوادار و فعالان سازمان!
جنبش طبقاتی کارگران طی دو سال گذشته، بویژه در سال ۹۷ وارد فرازهای جدیدی شد که در تمام طول سال‌های گذشته و چهار دهه حاکمیت جمهوری اسلامی سابقه نداشت. طبقه کارگر ایران با اعتصابات و اعتراضات پرشور خیابانی و طرح خواست‌ها و شعارهای رادیکال سیاسی بویژه شعار “نان، کار، آزادی، اداره شورایی” و با حضور مداوم خود در صحنه سیاسی جامعه، نه فقط پرچم اخص اعتراض کارگری علیه تمام نظم موجود را به اهتزاز درآورد و نه فقط در مقام یک طبقه مدعی قدرت سیاسی ظاهر شد و یک اتحاد و همبستگی گسترده طبقاتی را در مقیاس سراسری رقم زد، بلکه توانست حمایت و اعتماد توده‌های وسیع دانشجویان، معلمان، زنان، بازنشستگان و سایر زحمتکشان را نیز بدست آورد و صلاحیت و شایستگی خود برای رهبری انقلاب توده‌های زحمتکش مردم ایران را نیز نشان دهد.
رفقا!
همه شما می‌دانید که طبقه سرمایه‌دار حاکم و رژیم سیاسی پاسدار منافع این طبقه، در وحشت از اعتلاء بیشتر جنبش طبقه کارگر، به خشن‌ترین شیوه‌های سرکوب علیه کارگران و زحمتکشان متوسل شده است. صدها کارگر در هپکو، فولاد، شرکت واحد، هفت‌تپه و سایر واحدها به دادگاه و مراکز امنیتی احضار شدند که ده‌ها تن از آنان در دادگاه‌های فرمایشی محاکمه و به زندان و اخراج و شلاق محکوم شدند.بازداشت و سرکوب معلمان، زنان، نویسندگان، روزنامه نگاران و دانشجویان چپ و آزادی‌خواه و زندانیان سیاسی تشدید شد. بازجویی‌های مکرر و فرسایشی، شکنجه‌های وحشیانه و اعتراف‌گیری‌های اجباری به حد اعلا رسید .ارتجاع حاکم هم‌پای تشدید اعمال قهروسرکوب، علیه کارگران آگاه و پیشرو و تشکل‌های کارگری، به دسیسه و توطئه‌چینی و سندیکاسازی پرداخت. اما کارگران آگاه و بخش پیشرو طبقه کارگر که پرچم تشکل مستقل کارگری و پرچم شوراها را برافراشته و بدیل کارگری حاکمیت کنونی را ارائه داده اند، مرعوب این وحشی‌گری‌ها و توطئه‌ها نشده اند. هیچ نیرویی ولو از نوع مرتجع‌ترین و سرکوب‌گرترین آن که جمهوری اسلامی باشد، قادر نیست در مسیر رشد و اعتلاء جنبش طبقه کارگر و سایر جنبش‌های اجتماعی مانع غیرقابل عبوری ایجاد کند. در شرایطی که میلیون‌ها تن از کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان و سایر اقشار زحمتکش و محروم جامعه در فقر و گرسنگی و بی‌غذایی به سر می‌برند و با هزار و یک تنگنا و مشکل معیشتی و اقتصادی دست به گریبانند، سرمایه‌داران و مرتجعین و مقامات دزد و فاسد جمهوری اسلامی و مشتی آخوند بیکاره و انگل در بالاترین سطح رفاه، در کاخ‌ها و ویلاهای مجلل و افسانه‌ای و در ناز و نعمت زندگی می‌کنند. چنین وضعیتی نمی‌تواند ادامه داشته باشد. کارد به استخوان مردم رسیده است. کارگران، معلمان، دانشجویان و عموم زحمتکشان و تهیدستان طی مبارزات خود در دو سال گذشته، شمه‌ای از اراده خویش برای به زیر کشیدن نظم موجود و دگرگونی بنیادی آن را به نمایش گذاشتند.
رفقای هوادار و فعالان سازمان!
تمامی شواهد حاکی از تعمیق بحران سیاسی و تشدید مبارزه طبقاتی‌ست. تحت چنین شرایطی وظایف سازمان و تک تک اعضا و فعالان و هواداران سازمان سنگین‌تر از گذشته است. مهم‌ترین وظیفه ما در شرایط کنونی تلاش برای بسیج توده‌ای و ارتقاء سطح آگاهی و تشکل طبقه کارگر است. در این راستا، فعالیت‌های تشکیلاتی، سیاسی و عملی خود را افزایش دهید و تبلیغ و ترویج شعارها و مواضع سازمان را بیش از پیش وسعت بخشید. اگرچه شعار کار نان آزادی جای خود را در میان بخش هایی از کارگران و زحمتکشان باز کرده است، اما این شعار که تبلور و فشرده خواست‌های کارگران و زحمتکشان است، باید بیش از پیش تبلیغ و به میان توده‌های مردم برده شود. تردیدی نیست که با اعتلاء بیشتر جنبش، شعار حکومت شورایی که در عبارت “اداره شورایی” بر زبان کارگران هفت‌تپه جاری شد نیز به شعار اصلی کارگران و زحمتکشان تبدیل خواهد شد. با این همه حکومت شورایی را که تنها بدیل کارگری در برابر بدیل‌های بورژوایی‌ست، باید هر چه وسیع‌تر به میان کارگران و زحمتکشان برد.
در چند سال گذشته، اعتصابات رشته‌ای پیوسته در حال افزایش بوده است، اما بخش اعظم اعتصابات کارگری کماکان، اعتصابات تک واحدی و پراکنده است. فوری‌ترین نیاز جنبش طبقه کارگر در مرحله کنونی، گذار از اعتصابات تک واحدی و رشته‌ای به اعتصاب سرتاسری سیاسی‌ست. از این رو بیشتر از گذشته بایستی برای ایجاد تشکل‌های رشته‌ای و سراسری تلاش کرد. در بطن مبارزات جاری و رشد و اعتلاء جنبش بایستی تبلیغات خودمان را روی اعتصاب سرتاسری سیاسی متمرکز سازیم. نیازی به توضیح نیست که تحت هر شرایطی باید هسته‌های سرخ سازمانی را در کارخانه‌ها و محلات و در میان دانشجویان و معلمان و دیگر زحمتکشان گسترش دهیم. ایجاد کمیته‌های کارخانه که با اعتلاء بیشتر جنبش به کمیته‌های اعتصاب و شوراهای کارگری فرا می‌رویند، از وظایف مهم دیگر ما در شرایط کنونی‌ست.ما همچنین باید با حضورفعال خود درتشکل های مستقل و توده ای کارگری، ضمن تقویت گرایش رادیکال درون این تشکلها، یاری رسان سازمان‌یابی طبقه کارگرباشیم. افزون بر این، برای پیشبرد سیاست‌ها و تبلیغ و ترویج مواضع و خط‌مشی سازمان، هر جا که مقدور باشد، بایدتشکل‌های علنی پوششی از نوع تعاونی‌ها، گروه‌های ورزشی و کوه‌نوردی و امثال آن را سازمان داد.
رفقا!
کنفرانس هفدهم سازمان فدائیان (اقلیت) در روزهای ۲۵ تا ۲۷ مرداد ۹۸ برگزار شد. اگرچه به دلایل روشنی شما رفقایی که مستقیما با سازمان در ارتباط هستید، نمی‌توانستید و نتوانستید در کنفرانس سازمان حضور یابید، اما بدانید که از نخستین لحظات آغاز کنفرانس تا دقایق پایانی آن در کنار ما بودید. پیام‌های سرشار از رفاقت کمونیستی شما که در فواصل مباحثات در کنفرانس قرائت شد، مورد استقبال گرم و پرشور و تشویق همه‌ی ما شرکت‌کنندگان در کنفرانس قرار گرفت. کنفرانس هفدهم سازمان فدائیان (اقلیت)، تلاش‌های خستگی‌ناپذیر شمارفقا برای پیشبرد سیاست‌ها و اهداف کارگری – کمونیستی سازمان بویژه در شرایط سخت پلیسی – امنیتی حاکم بر جامعه را از صمیم قلب ارج می‌نهد و ضمن تقدیم بهترین درودهای کمونیستی و رفیقانه، دست یکایک شما رفقای عزیز را با مهر و عشق و صمیمیت کمونیستی می‌فشارد.
کنفرانس هفدهم سازمان فدائیان (اقلیت)
سرنگون بادرژیم جمهوری اسلامی- برقراربادحکومت شورائی
زنده بادآزادی- زنده بادسوسیالیسم
مرداد ۱۳۹۸
