رفیق محمد احمدی درگذشت؛
اما خاطرهٔ ایستادگی و مقاومت او زنده خواهد ماند.
رفیق محمد احمدی، پس از سال‌ها تحمل زندان، شکنجه، فشار و محرومیت و پس از عمری دست‌وپنجه نرم کردن با رنج و سختی، امروز از میان ما رفت.
زندگی محمد، زندگی نسلی بود که در سال‌های سیاه سرکوب، به‌دلیل باورها و آرمان‌هایش، بهای سنگینی پرداخت. سال‌های طولانی زندان و فشارهای سیاسی، تنها بخشی از رنج‌هایی بود که بر او تحمیل شد. سال‌هایی که می‌توانست در زندگی هر انسانی اثری فراموش‌نشدنی بر جسم و جان او باقی بگذارد.
اما محمد تنها قربانی سال‌های سرکوب نبود؛ او انسانی بود که در برابر این فشارها ایستاد و تا پایان عمر، زخم‌های آن دوران را با خود حمل کرد.
رفیق محمد احمدی، همچون بسیاری از رفقای هم‌نسل خود، بخش بزرگی از زندگی‌اش را در مبارزه با استبداد، سرکوب و بی‌عدالتی سپری کرد. نسلی که زندان رفت، شکنجه شد، محروم شد، بسیاری از عزیزانش را از دست داد، اما از آرمان‌های آزادی و عدالت دست نکشید.
امروز در فقدان او، تنها سوگوار مرگ یک رفیق نیستیم؛
سوگوار انسانی هستیم که سال‌های بسیاری از زندگی‌اش را در رنج و مقاومت گذراند و زخم‌های عمیق یک دوران سرکوبگر را بر تن و جان خود داشت.
نام و یاد محمد احمدی در کنار نام همهٔ آن انسان‌هایی خواهد ماند که در برابر استبداد سر فرود نیاوردند و برای آزادی و رهایی انسان از ستم و استثمار، هزینه پرداختند.
مرگ او پایان رنج‌هایش بود، اما پایان یاد و خاطره‌اش نیست.
یاد رفیق محمد احمدی،
رفیق سال‌های سخت،
انسان رنج‌کشیده و مبارز،
همواره در خاطرهٔ رفقا و یارانش زنده خواهد ماند.
یادش گرامی،
نامش جاودان،
و راهش پررهرو باد.
در سوگ رفیق محمد احمدی
از طرف هستهٔ کارگری زاگرس مرکزی
فعالان کارگری نفت جنوب
دهم شهریور ماه ۱۴۰۵
