تشکیلات سازمانده و اشاعه‌دهنده خرافات مذهبی، همواره ابزاری در خدمت طبقات حاکم، برای انقیاد و اسارت توده‌های زحمتکش و تحت ستم بوده است. در جریان تحولات سیاسی یک صد سال اخیر جامعه‌ی ایران، دستگاه

طرح حذف یارانه ها، از جمله بحث انگیزترین طرح های دولت احمدی نژاد در سال گذشته بود. این طرح که با عنوان کذایی “هدفمند کردن یارانه ها” به مجلس اسلامی ارائه گردید، واکنش های بسیار متفاوتی را نه فقط

سخنان اسفندیار رحیم مشائی رئیس دفتر احمدی‌نژاد در “همایش ایرانیان خارج کشور” پیرامون نحوه برخورد با اسلام و تاکید بر “مکتب ایران” به جای “مکتب اسلام” چالش حاد و جدیدی را در میان گروه‌بندی‌های

٢٢ سال از فاجعه جنایت بار قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ می گذرد.  فاجعه ای که به فرمان مستقیم خمینی شکل گرفت و  به فاصله کمتر از دو ماه، هزاران زندانی سیاسی در بند به جوخه های مرگ سپرده

رویدادهای سیاسی سال گذشته تجارب گرانبهایی برای توده‌های مردم ایران به همراه داشت. در پرتو این تجارب، صحت و سقم مواضع و خط‌مشی‌ سیاسی جریانات مختلف شفاف‌تر از گذشته نشان داده شد و پراتیک مبارزه

زن بودن جرم است و مجازات‌اش سنگین. باور نمی‌کنید به سکینه محمدی آشتیانی بنگرید. باور نمی‌کنید به بسیار زنانی که در جمهوری اسلامی سنگسار، اعدام و یا به زندان افکنده شدند بنگرید. باز باور

بیش از هفت سال از تجاوز نظامی به عراق گذشته است و وضعیت این کشور روز به روز فاجعه بارتر می شود و بر رنج و عذاب مردم پایانی متصورنیست. در مارس ۲۰۰۳ دولت آمریکا با تشکیل یک ائتلاف بین المللی از

نزاع میان دستگاه قانون گذاری و اجرایی جمهوری اسلامی ایران وارد حادترین مراحل دوران خود شده است. تضاد موجود میان دولت و مجلس، تا بدانجا پیش رفته است که احمدی نژاد نه تنها خود را ملزم به ابلاغ

اعتیاد به مواد مخّدر آن‌هم از بدترین و خطرناک‌ترین انواع آن مانند کراک و شیشه در میان مردم، به ویژه جوانان به طور روزافزونی در حال گسترش است. اعتیاد و گسترش بی سابقۀ آن در جامعه، زندگی میلیون‌ها

جمهوری اسلامی در طول سه دهه گذشته، سیاست‌ها و تاکتیک‌های متعددی را برای اسلامی کردن نظام آموزشی، مدارس و دانشگاه‌ها به مرحله اجرا درآورد، که همگی با شکست رو به رو شدند. علت آن هم پوشیده نیست.