اعتصاب همچنان ادامه دارد

ما قبلا اعلام کردیم که مدیریت شرکت نیشکر هفت تپه به بهانه ویروس کرونا، شرکت را به مدت یک هفته تعطیل کرده است.

این تعطیلی از ۲۵ مرداد ۱۴۰۰ شروع شده  و به مدت یک هفته از تاریخ اعلام شده تعطیلی شرکت ادامه دارد. اما اعتصاب و اعتراض کارگران همچنان ادامه خواهد داشت و روند تعطیلی شرکت هیچ خللی در روند اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه ایجاد نخواهد کرد.

همچنین اطلاع پیدا کردیم که همکار عزیز ما ابراهیم عباسی منجزی و خانواده گرامی او به ویروس کرونا مبتلا شده اند.

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه  بهبودی کامل ایشان و خانواده گرامی را آرزو دارد. به امید سلامتی و بهبودی سریع ابراهیم عباسی منجزی و خانواده گرامی ایشان.

سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه

۲۶ مرداد ۱۴۰۰

#نان کار آزادی

#شادی رفاه آبادی

#نابود باد استثمار و کار مزدی

سی و ششمین روز اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه در سال ۱۴۰۰.

سه شنبه ۲۶ مرداد

با این توضیح که مدیریت شرکت هفت تپه اعلام کرده است که شرکت نیشکر هفت تپه به مدت ۶ روز تعطیل می باشد.

خواست فوری کارگران نیشکر هفت تپه به قرار زیر است.

⭕️تعیین تکلیف وضعیت شرکت بعد از خلع ید از بخش خصوصی

🔘 پرداخت حقوق های معوق شده

🔘بازگشت به کار تمامی همکاران اخراج شده

🔘 تمدید قرار داد کارگران دفع آفات و دیگر کارگران

🔘 مختومه شدن پرونده قضایی وکیل کارگران هفت تپه، خانم فرزانه زیلابی

🔘 واکسیناسیون، سریع و رایگان همگان در مقابل کرونا

✔️ همچنین کارگران هفت تپه حمایت خود را از خواست به حق مردم خوزستان اعلام داشته و خواستار رسیدگی فوری به حقوق پایمال شده کارگران و زحمتکشان این منطقه می باشند.

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه

۲۶مرداد ۱۴۰۰

امروز سه‌شنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۰ شهروندان افغانستانی ساکن در اصفهان به پیشگامی زنان افغان علیه اشغال طالبان شعار سر دادند.

این تصویر مردمانی‌ست که صداوسیما جمهوری اسلامی از بازنمایی‌شان می‌ترسد.

تصویر مردمانی که ناسیونالیسم ایرانی می‌کوشد عقب‌افتاده و مرتجع معرفی‌شان کند و چنین نتیجه بگیرد که طالبان ماحصل مناسبات قومی درونی چنین مردمان بی‌فرهنگی ست.

اینجا اما واقعیت خلاف این توهمات ناسیونالیستی است:

اینجا زنان پیشتازند و از مسلمان تا سنی و از بی‌دین تا کاگر، از ارتجاع متنفرند و علیه آن می‌رزمند.

اولین سپیده‌دم سلطه‌ی طالبان در کابل را جمعی از زنان افغانستانی با حضور در خیابان آغاز کردند. آنها به خیابان آمدند تا نشان دهند در برابر تعرضات طالبان نیز، مانند دیگر تعرضات گروه‌های ارتجاعی در تمام سال‌های گذشته مقاومت خواهند کرد. اجتماع آنان هرچند کوچک بود اما سرشت رهایی از همین جمع‌های کوچک، از همین خیابان‌ها آغاز می‌شود. برخلاف ارتش پوشالی که فرو پاشید و دولت دست‌نشانده که رها کرد و در رفت، این بدن‌های مهمیز‌خورده و حذف‌شده‌ی زنان افغانستانی است که مقاومت می‌کند و زیر بار ستم نمی‌رود.

روز دوشنبه ٢۵ مرداد کارگران شرکت پاژن واقع در “نسیم‌شهر” تهران، در اعتراض به عدم پرداخت حق بیمه و دستمزد در مقابل این مجتمع صنعتی دست به تجمع زدند.

مدیریت علی‌رغم کسر بخشی از دستمزد پرسنل، از واریز کردن وجه برای پوشش بیمه امتناع کرده و همچنین دستمزد چند ماه کارگران را پرداخت نکرده‌اند.

یکی از کارگران گفت: «حق و حقوق‌مان را نمی‌دهند، اینجا هستند کسانی که ۲۰ سال است که دارند کار می‌کنند، آمار بیمه را رفتند گرفتند، از سال ۱۳۹۴ کلا یک ماه بیمه‌مان را ریخته‌اند، من خودم دو سال است که اینجا هستم فکر می‌کنم جمعا ۶ماه بیمه‌مان را نریخته‌اند، ۶-۵ماه هم است که حقوق‌مان عقب افتاده‌است. الان هم که می‌گویند کارگر نمی‌خواهیم، دارند می‌ریزند بیرون، حقوق را هر موقع دوست داریم می‌دهیم و بیمه هم که نریخته‌اند، دستمان هم به جایی بند نیست، همه جا هم تعطیله، الان هم ورود و خروج دستگاه انگشت‌زن مان را قفل کرده‌اند و نمی‌گذارند انگشت ورودی خروجی بزنیم، الان هم می‌گویند همین است که هست، هرکس می‌خواهد بماند هر کسی نمی‌خواهد»

پیام سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه خطاب به خواهران و براداران در افغانستان

در هفته های گذشته، در مقابل چشمان تمام مدعیان حقوق بشر! و دموکراسی غربی یکی از جریانات وحشی که بند بند اساسنامه آنها با توحش و جنایت نوشته شده است شهر های افغانستان را به کنترل خود در آورده است.

طالبان و نیروهای جنایتکار این گروه که در اساس با حمایت های مادی آمریکا و پاکستان و دیگر کشور های مرتجع تدارک و سازماندهی شده است، امکان دوباره ای یافته تا بتواند حاکمیت‌ خود را بر مردمان زحمتکش تحمیل کند و دختران ۱۲ ساله را به عقد اجباری نیروهای مسلح خود در آورد.

بسیار درد ناک است، فاجعه پشت فاجعه.

قدرت های امپریالیستی و ارتجاعی منطقه برای داشتن هر چه بیشتر سود و دسترسی به امکانات منطقه،  برای داشتن امکان بیشتر در  معادلات منطقه ای، زنان و کودکان و مردم کارگر و زحمتکش در افغانستان را قربانی می کنند تا بتوانند بر سر تقسیم وحضور سود پرستانه خود در منطقه توان چانه زنی بیشتری را داشته باشند.

خواهران و برادران افغانستانی، عزیزان، هم زنجیران به  اسارت در آمده  در خون و آتش، ما سندیکای کارگران‌نیشکر هفت تپه، درد و نگرانی شما را می فهمیم.

ما می دانیم خواهران و مادران ما در افغانستان در چه شرایط وحشتناکی هستند، ما می دانیم که تمام مدعیان  حقوق بشر و رسانه های امپریالیستی  در مقابل جنگ آفروزی و تجاوز های آشکار و پنهان دولت های سرمایه داری جهانی و منطقه ای سکوت اختیار کرده اند.

ما می دانیم دختران مان در آن سرزمین با چه توحشی ( بیشتر از گذشته) روبرو خواهند شد.

ما می دانیم، که حرمت و کرامت  انسانی در مناسبات فکری و اندیشه های جریانات تند رو از جمله طالبانیسم، چقدر نادیده شمرده می شود، ما می دانیم که آتش و خون و جنون همچنان بر آن سرزمین حاکم خواهد شد.

برای رهایی از تبعیض و نابرابری ها، برای رهایی از زن ستیزی و کودک ستیزی، برای رهایی از جنگ و کشتار و غارت، برای رهایی از فقر، حقارت و سود پرستی صاحبان زر و زور  باید متحد شد.

زنان در  کوبانی نشان دادند که می شود تاریخ خود را رقم زد.

می توان در مقابل داعش و طالبان و تمام مناسبات  استبدادی ایستاد. باید متحد شد، راه افتاد و از زندگی و کرامت انسانی با چنگ و دندان به دفاع برخواست.

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه خود را حامی تمام کسانی می داند که برای رهایی از هر نوع ستم و استبداد ی به مبارزه بر می خیزند که اولین شعار و مطالبه آنها برابری زنان و مردان در تمام شئونات اقتصادی، سیاسی،  اجتماعی و فرهنگی باشد.

ما مدافع پیگیر و سرسخت برابری و دشمن هر نوع استثمار انسان از انسان و طبیعت هستیم.

ما خود را در کنار خواهران و برادران در افعانستان می دانیم. درود بر شما زنان و مردان آزادیخواه که در مقابل توحش افسار گسیخته دولت های سرمایه داری و ارتجاعی تسلیم نشده و برای رهایی از چنگال ظلم و استبداد مبارزه می کنید.

مردم متحد و متشکل هرگز شکست نخواهند خورد، پیروزی از آن‌ماست!

زنده باد اتحاد و همبستگی خواهران و برادران افغانستانی در مقابل  توحش،  ارتجاع و سود پرستی صاحبان زر و زور

سندیکای کارگران نیشکرهفت تپه

۲۳ مرداد ۱۴۰۰

اکنون گروه واپس‌گرا و آزادی‌ستیز طالبان بیش از نیمی از خاک افغانستان را به تصرف در آورده است و بیم آن می‌رود که در ماه‌های آینده هیچ گوشه‌ای از این کشور از تباهی آنان در امان نماند. مردم افغانستان گرچه سال‌ها میان دست‌نشاندگان قدرت‌های خارجی و طالبان هر بار آونگ‌وار به سویی کوفته شده‌اند، در این روزها هر چه را که پس از سقوط طالبان و با اراده‌ی خود اندکی محقق کرده بودند، با هجوم دوباره‌ی این گروه تبهکار در آستانه‌ی نابودی می‌بینند. کارنامه‌ی سیاه طالبان نزدیک به سه دهه‌ی گذشته طیف وسیعی از انسان‌ستیزی، از ویران کردن سرمایه‌های تاریخی و فرهنگی تا زمین‌سوزی و نسل‌کشی را در بر می‌گیرد. مردم افغانستان و جامعه‌ی جهانی به یاد دارند که با حضور طالبان در قدرت و در سایه‌ی حامیان پیدا و پنهانش، ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و هر که و هر چه توان بالیدن داشت زیر سرکوب و واپسگرایی نظام یافته‌ و تا دندان مسلح از حیات ساقط شد.

در سال‌های اخیر مردم افغانستان از میان فساد حاکم و تحجرِ در کمین، راه خود را به بهایی گزاف گشودند: زنان افغانستان در احیای عرصه‌های از دست رفته‌ی حیات فردی و اجتماعی خود به سختی کوشیدند، نویسندگان و ناشران افغانستان تا توانستند سد بلند سانسور را شکستند و به مجرای تولید و پخش آزاد کتاب‌های فارسی در منطقه بدل شدند و مسیرهای مسدود شده‌ی آموزش و ورزش و هنر با اراده و خواست مردم تا حدودی باز شد. اکنون همه‌ی این دستاوردها در سایه‌ی تبانی قدرت‌های خارجی و فساد داخلی در خطر نابودی کامل قرار گرفته‌ است. خاک افغانستان به عرصه‌ی نبردی خونبار بدل شده است: از یک سو طالبان، خون کودکان و غیرنظامیان را بر زمین می‌ریزد و به روی کوشندگان فرهنگ و آزادی آتش می‌گشاید و از سوی دیگر زنان و مردان افغانستان به مقاومتی جانانه برخاسته‌اند. بار دیگر آنچه بر افغانستان می‌رود و سرنوشت میلیون‌ها انسان را رقم می‌زند، به “اخبار جایی دیگر” تقلیل یافته و از چشم حاکمان و قدرت‌مداران مستبد آنچه ارزش رایزنی دارد تنها استحکامات مرزی همسایگان و تکلیف ناروشن خیل آوارگان بی‌پناه پس از جنگ است. اما مردم ایران  و افغانستان را نه فقط مرز و فرهنگ و زبان مشترک که زخم‌هایشان به هم پیوند داده است و فریاد اعتراض‌شان نیز نمی‌تواند از هم جدا باشد. در این هنگامه‌ی ستم و سرکوب و آوارگی مردم افعانستان بر نویسندگان و روزنامه‌نگاران آزادیخواه ایران و سراسر جهان است که صدای خود را در حمایت از مردم افغانستان بالاتر ببرند و اجازه ندهند سکوت و تبانی قدرت‌های جهانی سرنوشت میلیون‌ها نفر را رقم بزند.

کانون نویسندگان ایران قدرت یافتن طالبان را فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر برای افغانستان و منطقه می‌داند و از مبارزه‌ی مردم آزاده‌ی افغانستان برای تعیین سرنوشت‌شان و برپایی حکومتی مستقل، مردمی و دموکراتیک حمایت می‌کند.

کانون نویسندگان ایران

۲۱ مرداد ۱۴۰۰

طبق گفته‌ی جمال‌الدین حیدری منش، وکیل سپیده قلیان، بیش از یک هفته است که تست کرونای او مثبت اعلام شده ولی مسئولین زندان بوشهر از اعزام این زندانی به مرخصی استعلاجی خودداری می‌کنند. قلیان از یکم تیرماه سال گذشته جهت تحمل ۵ سال محکومیت خود در زندان به سر می‌برد. بدیهی است که نگهداری یک بیمار مبتلا به کرونا در زندان، علاوه بر تهدید جانی خود او با توجه به وضعیت اسفبار بهداشتی زندان‌ها، دیگر زندانیان را نیز در معرض ابتلا به ویروس قرار می‌دهد. اما انتظار فهم این موضوع از سوی مسئولین جمهوری اسلامی، توقعی نابه‌جا به نظر می‌آید.