در مقابل رژیمی امسال به استقبال اول ماه مه می‌رویم، که بیکارسازی و اخراج و رفتن دستمزدها به زیر خط فقر به شدت شروع و ادامه دارد. و در حالی که نماینده‌گان و رهبران کارگران در زندان و یا تحت

آوریل سال ۲۰۰۸، امرسون هررا و لوزماریلا لوپز از رهبران سندیکای معلمین در حال رفتن به سر کار هر دو مورد اصابت گلوله قرار گرفته و در دم جان می بازند. به هنگام ترور لوزماریلا هفت ماهه حامله بوده، سه

پس از انتخابات و بدنبال آن خیزش همه جانبۀ مردم علیۀ  جمهوری اسلامی،  شعارهایی  بین مردم برده  میشود که بطور نمونه سرود “ای ایران” به مثابۀ  شعار و فریاد “اله اکبر”آز آن جمله اند! گاهآ از خود

به مناسبت سالگرد سیاهکل و قیام بهمن ۵۷ مراسمی در شهر فرانکفورت آلمان از طرف سازمان فدائیان اقلیت برگزار شد که در این خصوص نکاتی به نظرم رسید که در این نوشته به آن می‌پردازم. باید بگویم که

سی سال از حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی بر مردم ایران گذشت، سال‌هایی که کارگران، دانشجویان، معلمین، زنان، پیر و جوان و هر آنچه بنام جنبنده! حیاتی داشت تا به امروز، تاوان سنگینی  برای آن  پرداخته‌اند.

بیش از یک ماهی می‌شود که نخستین بیانیه کمیته “همبستگی زنان علیه خشونت‌های اجتماعی” منتشر شده است و همان گونه که می‌شد انتظار داشت، در میان سیر حوادث سهمگینی که در ایران می‌گذرد، انعکاسی نیافت.

روند تحولات اخیر در ایران نه تنها به حامیان وطرفداران انقلاب بلکه به تمامی دشمنان و باز دارندگان انقلاب، این مسئله را اثبات نموده است که حرکت اعتراضی توده های زحمتکش ایران همچنان به پیش خواهد رفت

روز عاشورا بار دیگر در خیابان‌های شهر غوغایی برپا گردید، اما این بار دیگر از بازگویی افسانه‌‌پردازی‌های  چهارده قرن پیش، از صدای زجه‌ی سینه‌زنان حسین و ابوالفضل و طفلان مسلم خبری نبود. سخن از

وقتی که قرعۀ انتخاب برای دومین بار، بدستور خامنه ای، بنام احمدی نژاد زده شد، اعتراضات  مردم پس این اعلام رسمی آغاز و به مدت کوتاهی نه تنها در سراسر ایران گسترش یافت بلکه رویدادهای پس از آن

به علت این که چند سالی است که بعضی به عمد یا به سهو مفهوم  کلمه انسان تبعیدی و مهاجر را مخدوش کرده و یکی میدانند ضروری است که تعریفی از انسان تبعیدی و مهاجر بکنیم تا فرق و مفهوم این دو کلمه